Month: April 2011

Ο πολιτικός πολιτισμός στο απόσπασμα

Oι εκλογές, λένε, αποτελούν την ιερότερη πράξη της Δημοκρατίας, η προεκλογική περίοδος όμως, μπορεί και να μετατραπεί στη χειρότερή της στιγμή… 

Αν ο Πρόεδρος με την άρον-άρον συνέντευξή του για την εσωτερική διακυβέρνηση επεδίωξε να δώσει το επίσημο σφύριγμα έναρξης της εκστρατείας, τελικά, το μόνο που πέτυχε ήταν να δημιουργήσει ένα κυκεώνα αρνητικών εντυπώσεων ο οποίος επισκίασε κάθε τυχόν σοβαρή πρόταση είχε καταθέσει. Έναν α-πολίτικο κυκεώνα που πλήγωσε την ποιότητα του πολιτικού μας πολιτισμού και που κατέβασε τον πήχη του προεκλογικού διαλόγου πάρα πολύ χαμηλά. 

Είναι πιστεύω καιρός να γίνει αντιληπτό ότι όταν συζητάμε για ποιότητα πολιτικού διαλόγου, αυτή δεν εξαντλείται στην καλή συμπεριφορά και την αυτονόητη ευγένεια μεταξύ των πολιτικών αντιπάλων αλλά αφορά κυρίως, τo βάθος της δημοκρατικότητας του κάθε πολιτευτή. Ο Δημήτρης Χριστόφιας θα πρέπει επιτέλους να κατανοήσει ότι στο πρόσωπό του εκπροσωπείται το κράτος της Κυπριακής Δημοκρατίας και το κράτος συναποτελούμε όλοι μας, δεξιοί αριστεροί, κεντρώοι, ακραίοι, αναρχικοί. 

Αν θέλει να συμπεριφέρεται ως Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ με απόσπαση στο Προεδρικό, τότε, θα πρέπει να αναλάβει και την ευθύνη για σημαντικό μέρος της απαξίωσης που μπορεί να νιώθουν οι πολίτες απέναντι στον προεδρικό θεσμό. Αν τα βιώματά και οι εμπειρίες του Προέδρου δεν του επιτρέπουν να λειτουργεί με δημοκρατικότητα και πολιτική σοφία, τότε, ο πολιτικός μας πολιτισμός χρειάζεται πάρα πολλή προσπάθεια από νουνεχείς πολιτικούς για να αποκτήσει επίπεδο. 

Για να είμαστε όμως συγκεκριμένοι, τρία παραδείγματα φανερώνουν την εγγενή αδυναμία του ιδίου του Προέδρου να διαχειριστεί με τρόπο σοφό τη διαφωνία. Το πρώτο αφορούσε την απόφαση να συλληφθούν τρία μέλη της ακραίας και παρακμιακής οργάνωσης του ΕΛΑΜ, επειδή φώναξαν το γνωστό σύνθημα «Χριστόφια, Προδότη, Καταδότη». Δε θα σχολιάσω κατά πόσο νομικά η δημόσια εξύβριση αποτελεί παράπτωμα. Σαφώς και αποτελεί, πέρα από αυτό όμως, αναμένω από τον Πρόεδρο μιας Δυτικής Δημοκρατίας να λειτουργεί πρώτα πολιτικά, με ανωτερότητα και όχι με εκδικητικότητα, να λειτουργεί με σοφία και με τρόπο που να μην δυναμιτίζει το κλίμα με αχρείαστη επίδειξη δύναμης.

Το δεύτερο παράδειγμα αφορά τη συνέντευξη τύπου στην οποία σαν κλαψιάρικο παιδί επιτέθηκε στον Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας, ένα ανεξάρτητο θεσμό και σε ένα ανεξάρτητο παγκύπριο τηλεοπτικό σταθμό.  Η πρώτη επίθεση μάλλον κατευθυνόταν από την ανάγκη να φταίξει κάποιος άλλος, από την πολιτική αδυναμία να ανταποκριθεί με επάρκεια επιχειρημάτων απέναντι στην κριτική της αντιπολίτευσης για τους χειρισμούς του στα θέματα οικονομίας. Ενώ η δεύτερη επίθεση από καθαρή έλλειψη ελέγχου των προσωπικών του συναισθημάτων. 
Φυσικά εκείνο το οποίο στράγγισε κάθε ρανίδα πολιτικού πολιτισμού που είχε απομείνει ήταν η απόφασή του να δημιουργήσει την «περιρρέουσα των ανεργιακών επιδομάτων». Ο Δημήτρης Χριστόφιας δημιούργησε μόνος του ένα πολιτικό τσουνάμι το οποίο συμπαρέσυρε σχεδόν ολόκληρη την πολιτική ζωή του τόπου με πρώτον τον ίδιο.

Γι’ αυτό την επόμενη φορά που θα μιλά ο Πρόεδρος για την περιβόητη ενότητα χρειάζεται κάποιος να του διευκρινίσει ότι η ενότητα δε συνίσταται στη διαγραφή ή ελάττωση των διαφωνιών, ούτε σε μια ψευδεπίγραφη ευγένεια, συνίσταται όμως στην ανοχή προς την αντίθετη άποψη, στην πολιτική συνέπεια, στον δημιουργικό διάλογο και κυρίως, στο πολιτικό επίπεδο των πολιτικών μας και κατά συνέπεια της πολιτικής μας ζωής.

Τις έχουν εκατοστίσει !

Question: Did they discuss anything specifically on citizenship, did Mr Eroglu present proposals, or were there proposals from both sides?

Mrs Buttenheim: Both sides set out their basic principles on the subject.

(από δηλώσεις της Ειδικής Απεσταλμένης του ΟΗΕ, 9 Μαρτίου 2011)

Η πιο πάνω δήλωση έγινε μετά τη λήξη της 99ης συνάντησης του κ. Χριστόφια με τον κ. Έρογλου. Την περασμένη Παρασκευή συμπλήρωσαν αισίως τις εκατόν. Από τις 21 Μαρτίου το 2008 που οι δύο ηγέτες συμφωνούσαν να επαναρχίσουν τις συνομιλίες μέχρι και τις 18 Μαρτίου 2011, στο πλαίσιο των διμερών συνομιλιών πραγματοποιήθηκαν 100 συναντήσεις δίχως να γεφυρωθεί το χάσμα σε οποιοδήποτε από τα καυτά θέματα όπως το εδαφικό, το περιουσιακό ή τις εγγυήσεις.

Αν προβούμε σε μια αξιολόγηση της μέχρι τώρα διαχείρισης του εθνικού ζητήματος από την κυβέρνηση Χριστόφια μέσα από την ακολουθούμενη διαδικασία των διαπραγματεύσεων, πιστεύω πως εύκολα θα καταλήξουμε σε ορισμένα κεντρικά συμπεράσματα.

Πρώτο συμπέρασμα: Μετά τη συμπλήρωση 100 συναντήσεων ανάμεσα στους ηγέτες των δύο κοινοτήτων, ο Πρόεδρος παραμένει παγιδευμένος στην αυτοδέσμευσή του για μια κυπριακής ιδιοκτησίας λύσης. Φοβούμενος ότι τυχόν αλλαγή της διαδικασίας μπορεί να οδηγήσει το ΔΗ.ΚΟ. στην πόρτα της εξόδου από την κυβέρνηση, ο πρόεδρος Χριστόφιας, επιμένει να παραμένει σε μια ατέρμονη και ατελέσφορη, όπως προκύπτει από το αποτέλεσμα, διαδικασία.

Δεύτερο συμπέρασμα: Το εύηχο, «Λύση από τους Κύπριους για τους Κύπριους», στα αυτιά ενός λαού ο οποίος έχει συνηθίσει να ακούει – και να προσλαμβάνει – ξένα συμφέροντα που επιβουλεύονται το δίκαιό του, γίνεται πλέον σαφές ότι, πέραν από σύνθημα, παραμένει ένα αδιέξοδο διάβημα στερούμενο οποιασδήποτε θετικής προοπτικής το οποίο, μάλιστα, επιτρέπει στην Τουρκία να σφυρίζει αδιάφορα για τη συνεχιζόμενη κατοχή.

Τρίτο συμπέρασμα: Τρία χρόνια μετά την ανάληψη της Προεδρίας, ο Δημήτρης Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ συνεχίζουν να παρουσιάζουν αδυναμία κατανόησης των διεθνών συσχετισμών. Ο ευρωσκεπτικισμός τους και ο ιδεολογικά εγγενής αντι-δυτικισμός τους, τους αφαιρεί, εκ προοιμίου, τη δυνατότητα να εμπλέξουν έξυπνα και αποτελεσματικά την Ευρωπαϊκή Ένωση στη διαδικασία επίλυσης του κυπριακού. Η Κυπριακή Δημοκρατία επί της παρούσας διακυβέρνησης έχει ουσιαστικά απολέσει το συγκριτικό πλεονέκτημα μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έναντι της Τουρκίας. Η κυβερνητική ρητορική έχει παραμείνει προσκολλημένη σε συνθήματα διεθνοποίησης του κυπριακού, ακολουθώντας μια αλλοπρόσαλλη εξωτερική πολιτική η οποία στηρίζεται κυρίως στην αντίληψη «μπροστά τους φίλοι τους, πίσω τους εχθροί τους». Αρκεί μόνο να θυμηθούμε την επίσκεψη της «καπιταλίστριας» Μέργκελ στην Κύπρο, ή την πρόσφατη επίσκεψη Χριστόφια στον θα-ΝΑΤΟικό εταίρο Ισραήλ.

Τελικό συμπέρασμα και πιο απαισιόδοξο για την τελευταία γενιά προσφύγων αλλά και για τις επόμενες γενιές για τις οποίες η μη συμφωνημένη διχοτόμηση φαντάζει όσο ποτέ προηγουμένως ως ένα αναπόφευκτο γεγονός, είναι ότι η παρούσα κυβέρνηση δεν έχει κανένα σχέδιο για το μέλλον. Φορώντας, τη μια μέρα, το κοστούμι του απορριπτισμού για να αντιμετωπίσει κάθε σοβαρή εισήγηση που καταθέτει ο ΔΗΣΥ για έξοδο από το αδιέξοδο, και, την επόμενη μέρα, αυτό του κυπριωτισμού για να συσπειρώσει τους δικούς του οπαδούς, επιχειρεί να ισορροπήσει με τα δύο πόδια σε δύο διαφορετικές σχεδίες οι οποίες συνεχώς αποκλίνουν μεταξύ τους. Ποιο προβλέπω να είναι το αποτέλεσμα … δε χρειάζεται νομίζω να το περιγράψω.

Καλή και παραγωγική εκατοστή-πρώτη συνάντηση…

Scroll to top