Month: September 2011

Κάτω η Χούντα των ηλιθίων!*

Το Κίνημα των Αγανακτισμένων το οποίο ξεκίνησε ως κάτι ανατρεπτικό, με πρωτόγνωρη πολυφωνία και πολυσυλλεκτικότητα, πάρα πολλές νεανικές και γυναικείες φωνές, νέα ατζέντα και εντελώς νέο λόγο κατέληξε σιγά σιγά -ίσως και λόγω της απειρίας μας με κοινωνικά κινήματα- να απορροφηθεί από τα υφιστάμενα παραδοσιακά σχήματα. Δηλαδή θυμίζει πλέον κάτι μεταξύ παρέλασης και  εθνικού μνημόσυνου.
 Στην αρχή συνταίριαζε διαφορετικές τάσεις και ανθρώπους, η αντίθεση δεν ενοχλούσε, επειδή είχε χώρο για όλους. Δυστυχώς όμως, η αυθόρμητη κοινωνική ανάγκη, το επιτακτικό αίτημα για ανάληψη ευθυνών, διαφάνεια, χρηστή διοίκηση και σοβαρότητα μετατράπηκε σ’ ένα μεγάλο μνημόσυνο ηρώων. Όταν όμως ζητάς άμεση απόδοση ευθυνών και παραίτηση των ενόχων τότε μιλάς για θύματα.
Προτού βιαστούν όμως οι φίλοι από το ΑΚΕΛ να πανηγυρίσουν ότι έχουν αυτοδικαιωθεί λόγω των πιο πάνω διαπιστώσεων νομίζω ότι θα πρέπει να αναλογιστούν και τις δικές τους ευθύνες. Η συσπείρωση του ΑΚΕΛ με την επιβολή στρατιωτικού τύπου κομματική πειθαρχία και η προπαγάνδα που κυριάρχησε έθρεψε τα άκρα και τα ενδυνάμωσε. Η σοβαρή δεξιά απλά απομακρύνθηκε από τις πλατείες, η σοβαρή αριστερά από την άλλη, προφανώς δε βρίσκεται μέσα στο ΑΚΕΛ. Αν υπήρχε θα είχαμε ακούσει έστω και μια κριτική φωνή από εντός. Αλλά τίποτα! Ακόμα και οι πιο «επαναστάτες» έδωσαν το είναι και την πένα τους, όπως ακριβώς δηλαδή τους καλούσε να πράξουν το γνωστό μαζικό sms, αραδιάζοντας ασυναρτησίες, για να «προστατεύσουν» τον Πρόεδρο. Αν ζούσαμε σε σοβαρή χώρα ο Πρόεδρος θα είχε παραιτηθεί, όχι γιατί θα το απαιτούσαν οι αγανακτισμένοι αλλά επειδή θα του το επέβαλλε η πολιτική του συνείδηση. Ίσως μάλιστα να αντιμετώπιζε ποινικές κατηγορίες στο δικαστήριο. Αλλά αυτά δε γίνονται στο «νησί των κουμπάρων» κατά που γράφει και ο καθ. Τσούκας. Εδώ αντίθετα, στήνονται κομματικές εκδηλώσεις αφιερωμένες στην «προστασία των θεσμών».
 Με αυτό τον τρόπο δυστυχώς χάσαμε για άλλη μια φορά την ευκαιρία να μάθουμε, να αλλάξουμε και να λογικευτούμε.
Συνήθως μετά από μια τεράστια καταστροφή απελευθερώνονται νέες δυνάμεις, έντονα συναισθήματα, αναδεικνύονται νέοι ηγέτες, βγαίνουν στην επιφάνεια νέα δεδομένα, απομυθοποιούνται καταστάσεις κλπ. Στη δική μας περίπτωση, το Μαρί απελευθέρωσε προς στιγμής κάτι νέο και διαφορετικό αλλά δυστυχώς στο τέλος επικράτησε για άλλη μια φορά η ηλιθιότητα.
Είναι μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον όπου αναδεικνύονται ακραίες τάσεις, όπου δημιουργείται πεδίο δράσης για τύπους όπως τον Αρχιεπίσκοπο ο οποίος βγαίνει και λέει ανερυθρίαστα ότι του κατεβεί έχοντας μάλιστα και κοινωνική αποδοχή. Οι εκπρόσωποι των κομμάτων της αντιπολίτευσης, αναγκασμένοι υπό το βάρος του οικονομικο-πολιτικού του εκτοπίσματος και ενόψει των ερχόμενων εκλογών, συνειδητά του κάνουν πλάτες στη βάση του επιχειρήματος της ελεύθερης δήθεν έκφρασης. Ενώ από την άλλη, το ΑΚΕΛ καταδικάζει από τη μια τις δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου κάνοντας λόγο για κοσμικό κράτος και την ίδια ώρα περιφέρει τον επίσκοπο Κύκκου σε κομματικά ακτίβ για να κάνει δηλώσεις στήριξης υπέρ του Χριστόφια.
Υπάρχει ελπίδα για κάτι διαφορετικό;
Η κοινωνική εκείνη έκρηξη που ακολούθησε το Μαρί απορροφήθηκε πίσω στην καθημερινότητά της που για χρόνια έχουμε συνηθίσει και αναλώνεται σε υφιστάμενα σχήματα ρητορείας;
Μπορεί να παρουσιαστεί μια σημαντική μερίδα πολιτών που να κάνει την υπέρβαση αποφεύγοντας τα άκρα, αρνούμενη να χρησιμοποιήσει χρεωκοπημένα πολιτικά επιχειρήματα και να συζητήσει νούσιμα τη διαφθορά, τη διαπλοκή, την οικονομία και το ενεργειακό;
Μπορούμε να πάψουμε να  ζούμε σ’ ένα κράτος όπου η αριστερά καλλιεργεί ακόμη μύθους όπως το ότι έσκασε βλήμα των Αμερικάνων πάνω στα εμπορευματοκιβώτια της πυρίτιδας ως μέρος της διεθνούς συνομωσίας των δυτικών για να «κατατροπώσουν» τον ψευδο-κομμουνιστή Χριστόφια και από την άλλη, να μη χρειάζεται να εξηγήσεις ότι ο Χριστόφιας μπορεί να αποδείχτηκε ανεπαρκέστατος ως Πρόεδρος, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να ασπαστείς ακρότητες του τύπου ότι έχει σχέδιο αφελληνισμού της Κύπρου.
Μπορούμε να προσδοκούμε ότι θα δημιουργηθεί μια διαφορετική γενιά πολιτών που να μην έχει καμιά ανάγκη και καμιά υποχρέωση να υπερασπιστεί αρχηγούς και ιδεολογήματα αλλά να μιλήσει με επιχειρήματα και λογική; Και στο κάτω κάτω ας διαφωνήσουμε! Αλλά επιτέλους, να πέσει η Χούντα των Ηλιθίων !

Μια νηφάλια τοποθέτηση για την Επιτροπή Περιουσιών*

Τέσσερεις δεκαετίες σχεδόν μετά το πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή και η διάθεσή μας να συζητήσουμε τα λάθη μας, τις πραγματικότητες και τις επιλογές μας παραμένει τραγικά προσηλωμένη σ’ έναν πολιτικό στρουθοκαμηλισμό, ο οποίος εξαντλείται σε δηλώσεις καταδίκης, χαλαρές συνομιλίες, πατριωτικές κορώνες και έντονα αντι-δυτικά σύνδρομα.

Όμως όσο και αν κρύβουμε τις φοβίες και αδυναμίες μας κάτω από το χαλί, έρχονται ορισμένες στιγμές που οι εξελίξεις μας φέρνουν αναγκαστικά αντιμέτωπους με την κάθε σκληρή πραγματικότητα. Γι αυτό ας βγάλουμε το κεφάλι από το χώμα και ας συζητήσουμε νηφάλια το ζήτημα της Επιτροπής Περιουσιών (Αποζημιώσεων) και την καταληκτική ημερομηνία προσφυγής που ορίστηκε στο τέλος του έτους.

Αρχικά ας εξετάσουμε τα δεδομένα μας.

1ο. Η πιθανότητα να βρεθεί μια αμοιβαία αποδεκτή διευθέτηση του κυπριακού πριν το τέλος του χρόνου είναι μάλλον εκτός πραγματικότητας, λαμβάνοντας υπόψη τόσο με τη μέχρι σήμερα πρόοδο των συνομιλιών, αλλά, και τις αντιδράσεις που υπάρχουν σε σχέση με τα μέχρι στιγμής συμφωνηθέντα.

2ο. Οι ελληνοκύπριοι πρόσφυγες ΔΕ μπορούν πλέον να προσφεύγουν απευθείας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ).

3ο. Η Επιτροπή Περιουσιών αναγνωρίστηκε από το ΕΔΑΔ ως εσωτερικό ένδικο μέσο. Δηλαδή, ο κάθε αιτητής είναι υποχρεωμένος να προσφύγει σ’ αυτή και μόνο σε περίπτωση που θεωρηθεί ότι δεν έχει αποδώσει ικανοποιητική «θεραπεία» μπορεί να προσφύγει στο ΕΔΑΔ. Οπότε ακόμη και για να «διαφυλάξουν» το δικαίωμά τους μελλοντικά οι πρόσφυγες για προσφυγή στο ΕΔΑΔ θα πρέπει να απευθυνθούν τώρα στην Επιτροπή.

4ο. Για τις υποθέσεις που βρίσκονται ενώπιον της Επιτροπής Περιουσιών αυτόματα σταματά η εκποίηση ή εκμετάλλευσή τους. Αυτό και μόνο θεωρώ ότι είναι και ένα ισχυρό πολιτικό εργαλείο που μπορεί να αξιοποιηθεί στο μέλλον.

5ο. Καταληκτική ημερομηνία για την υποβολή αιτήσεων είναι η 21η Δεκεμβρίου 2011, ενώ η Επιτροπή λειτουργεί με την αναγνωρισμένη σύνθεσή της εδώ και δύο χρόνια. Αρκετό χρονικό διάστημα δηλαδή για να αποτελεί επιχείρημα από πλευράς της Τουρκίας να μην αποδεκτεί να παρατείνει τη λειτουργία της μετά τον Δεκέμβριο στη βάση της δικαιολογίας της έλλειψης ενδιαφέροντος.

Τέλος, το δικαίωμα στην περιουσία είναι ατομικό δικαίωμα, όχι εθνικό ούτε συλλογικό, το ίδιο και η συνείδηση του καθενός. Εξαρτάται από τον κάθε πρόσφυγα να αποφασίσει αν επιθυμεί η όχι να προσφύγει στην Επιτροπή αλλά θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο στον καθένα ότι υπό τις παρούσες συνθήκες και σε περίπτωση που το Κυπριακό παραμείνει άλυτο, ότι δε θα διαθέτει άλλο μέσο για να ασκήσει πίεση προς την Τουρκία για το περιουσιακό.
Σε περίπτωση που κάποιος αποφασίσει να μην προσφύγει στην Επιτροπή δεν απεμπολά το δικαίωμα στην περιουσία του ναι μεν, αλλά δε θα μπορεί ούτε να το απολαύσει, ούτε να πάρει αποζημίωση γι αυτό.
Επιπλέον, όσο σκληρά και αν είναι τα δεδομένα, όσο και αν πληγώνουν πιστεύω, ότι με την Επιτροπή Περιουσιών επιβεβαιώνεται ένα πολιτικό δεδομένο το οποίο μπορεί να είναι όπλο για τη δική μας πλευρά. Με τη δημιουργία της Επιτροπής κατόπιν σχετικής έγκρισης νόμου του Τουρκικού κοινοβουλίου, η Τουρκία ουσιαστικά από-αναγνωρίζει το ψευδοκράτος και αποδέχεται αυτό που περίτρανα αποδείχθηκε στην υπόθεση της Τιτίνας Λοιζίδου, ότι δηλαδή, η τουρκική δημοκρατία είναι υπεύθυνη για το τι συμβαίνει στα κατεχόμενα.

Κλείνοντας θέλω να τονίσω ότι σε πολιτικά ζητήματα όπως το κυπριακό, ακόμη και τα δικαστήρια παίρνουν πολιτικές αποφάσεις. Η απόφαση να αναγνωριστεί η Επιτροπή ήταν και πολιτική, όμως από τη στιγμή που το ίδιο το κράτος αδυνατεί να εξασφαλίσει τα ατομικά δικαιώματα των πολιτών, τότε, εναπομένει στους ίδιους τους πολίτες να κρίνουν στη βάση του ιδιωτικού τους συμφέροντος τι επιθυμούν να πράξουν.

Scroll to top