Month: October 2011

Ο θάνατος που δοκίμασε τις δικές μας αρχές

Το λιντσάρισμα και ο τραγικός θάνατος του Καντάφι στη γενέτειρά του Σύρτη πριν από μερικές ημέρες μου έφερε στο μυαλό φρικιαστικές σκηνές από την άγρια Δύση όπως την έχουμε γνωρίσει μέσα από παλιές αμερικάνικες ταινίες. Τότε που οι «άγριοι και απολίτιστοι» ινδιάνοι λίντσαραν και βασάνιζαν τους λευκούς καουμπόηδες μέχρι θανάτου.

Το βίντεο με το θάνατο του Καντάφι το οποίο έκανε τον γύρο του κόσμου σε χρόνο ρεκόρ και βρίσκεται αναρτημένο σχεδόν σε όλες τις κυπριακές ειδησεογραφικές ιστοσελίδες, αρχίζει, χωρίς καμιά σήμανση και παρουσιάζει ένα άνθρωπο εμφανώς σοβαρά τραυματισμένο να βασανίζεται, να εξευτελίζεται και τελικά να πεθαίνει. Τέτοια φρίκη, τόση βία και αίμα δεν έχω ξαναδεί να κυκλοφορεί αμοντάριστη, τουλάχιστον από τα δυτικά πρακτορεία ειδήσεων.

Δε μπορώ να γνωρίζω πόσοι από τους ηγέτες των μεγάλων δυτικών χωρών, της Ενωμένης Ευρώπης και του ΟΗΕ είδαν το βίντεο προτού προβούν στις ανακοινώσεις τους, αλλά, από τον Μπαν Κι Μουν μέχρι τον Μεντβέντεφ της Ρωσίας, τον πρωθυπουργό του Ηνωμένου Βασιλείου, της Ισπανίας, της Ιταλίας ακόμη και ο δικός μας, Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Μπαρόζο, όλοι ανεξαίρετα «χαιρέτισαν» το θάνατο τονίζοντας ότι η Λιβύη γύρισε σελίδα, εισερχόμενη πλέον σε μια νέα εποχή. Σημειώνω το σαρκαστικό γέλιο της Υπουργού Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών Χίλαρι Κλίντον καθώς εκστόμισε το «We came, we saw, he died» το οποίο αποτυπώνει έναν, κατά τη γνώμη μου, πρωτοφανή για το επίπεδο των διεθνών σχέσεων κυνισμό.

Ο καθ’ αυτόν θάνατος του Καντάφι αν αποτελούσε απλά μια είδηση δε θα στενοχωρούσε ιδιαίτερα πολλούς. Αυτό το οποίο προκάλεσε την ταραχή ήταν ο τρόπος με τον οποίο πέθανε. Ο Καντάφι θα έπρεπε να συλληφθεί, να προσαχθεί στη δικαιοσύνη και να καταδικαστεί. Αυτό θα φανέρωνε και μια πραγματική στροφή στην κουλτούρα και την αντίληψη της δημοκρατικότητας που επικρατεί στη Συρία. Να έδιναν οι αντάρτες στον ίδιο αυτό που ο ίδιος ποτέ δεν έδωσε στο λαό του. Δικαιοσύνη.

Προσωπικά δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξη για το μέλλον της Λιβύης. Χωρίς να παραβλέπω το αιματοκύλισμα που προκάλεσε ο δικτάτορας Καντάφι. Καμιά νοσταλγία δεν έχω για το καθεστώς Καντάφι. Αν θέλουμε όμως να είμαστε συνεπείς με τις αρχές και τις διακηρύξεις μας θα πρέπει να καταδικάσουμε τον βάρβαρο θάνατο του ιδίου, τη μεταχείριση που έτυχε το πτώμα του καθώς και τη δολοφονία του γιου του. Αν όντως έχουμε προσχωρήσει σε μια πιο ανθρωποκεντρική αντίληψη των πραγμάτων, αν για μας η ανθρώπινη αξιοπρέπεια μετρά πραγματικά και δεν κοσμεί απλά τη Χάρτα Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, θα πρέπει να σταθούμε κριτικά απέναντι στη «νέα τάξη πραγμάτων» στη Λιβύη και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισε τον έκπτωτο ηγέτη της.

Αν ο αραβικός κόσμος έχει να αντλήσει αυτή τη στιγμή κάτι από το «δικό» μας δυτικό δημοκρατικό παράδειγμα, είναι η αντίληψη περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ισονομίας και δικαιοσύνης. Έννοιες και ιδέες οι οποίες έχουν σφυρηλατηθεί στην πορεία αιώνων με πολλούς συλλογικούς αγώνες και θυσίες εραστών της ατομικής ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας απέναντι σε απολυταρχικά και αυταρχικά καθεστώτα του χειρίστου είδους. Δεν αντιλέγω ότι και στο «δικό μας» κόσμο, η αντίληψη περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων αποδεικνύεται κάποτε προβληματική, τα συστήματα δικαιοσύνης ανεπαρκή, οι δημοκρατικοί θεσμοί αμφισβητούνται ή/ και εργαλοποιούνται. Μπορούμε ωστόσο να περηφανευόμαστε ότι η δημοκρατία και η δικαιοσύνη λειτουργούν εμφανώς πολύ καλύτερα παρά οπουδήποτε αλλού.

Καλά ο Πρόεδρος, οι υπουργοί;

Η διαχείριση του πορίσματος Πολυβίου για τον Πρόεδρο και την κυβέρνηση ήταν περισσότερο καταστροφική και από τη διαχείριση που είχε κάνει τον περασμένο Ιούλιο αμέσως μετά την έκρηξη στο Μαρί. Η δειλία αποτελεί τελικά το κεντρικό χαρακτηριστικό της πολιτικής του προσωπικότητας αλλά και της πολιτικής του πορείας. Κάθε φορά που είχε να διαχειριστεί μια περίπλοκη και σοβαρή κατάσταση ή που κατέληγε σε διφορούμενες αποφάσεις (σχέδιο Ανάν) ή που δεν αποφάσιζε (Μαρί) ή που άφηνε την κατάσταση να φτάσει στο απροχώρητο για να αποφασίσει το ..αυτονόητο (Μολέσκης, Κίτας κλπ). Δυστυχώς για τον ίδιο, μεγαλύτερο πρόβλημα δεν του έχουν προκαλέσει τόσο οι αποφάσεις του αλλά η ανικανότητά του να αποφασίσει. Σήμερα μοιάζει να είναι ο Πρόεδρος που έβαλε σκοπό να επιβεβαιώσει όλους τους νόμους του Μέρφι. Αν κάτι μπορεί να πάει στραβά θα πάει, και του πάνε όλα! Οικονομία, κυπριακό, σκάνδαλα, Μαρί, πόρισμα, αδυναμία συνεργασίας με άλλες παρατάξεις.

Στον πολιτικό του κατήφορο συμπαρασύρει μαζί του το ΑΚΕΛ, τα στελέχη και τους υπουργούς του οι οποίοι αναγκάστηκαν (εκτός και αν τα πιστεύουν κιόλας πράγμα που το κάνει χειρότερο) να υπερασπίζονται ανοησίες για να ικανοποιήσουν την προσωπική φιλοδοξία του Προέδρου και ορισμένων της ομήγυρής του οι οποίοι αρνούνται να δουν τη μύτη τους. Ο ίδιος δε φαίνεται να συνειδητοποιεί ούτε στο ελάχιστο την τεράστια ευθύνη που τον βαραίνει. Αντίθετα, κάθε φορά που θα νιώσει έστω και ένα σκίρτημα αμφιβολίας κατεβαίνει σε κάποιο στημένο κομματικό πανηγύρι για να αγαλλιάσει με λίγο χειροκρότημα και κάμποσα επιφωνήματα.

Η πραγματικότητα είναι πως ο Χριστόφιας είναι γαντζωμένος στην προεδρική καρέκλα, χωρίς να χαίρει της εκτίμησης της πλειοψηφίας των πολιτών οι οποίοι τον έχουν απαξιώσει. Ο Δ. Χριστόφιας είναι για άλλη μια φορά δέσμιος του μικρού πολιτικού του αναστήματος, ενώ έχει πάρει διαζύγιο με την πραγματικότητα. Η πιο πρόσφατη του πολιτική πράξη με τον διορισμό του Πόλυ Πολυβίου του έδωσε το τελικό ράπισμα. Ο Πρόεδρος με το μηδενικό πολιτικό κεφάλαιο απλά κλείστηκε στη συνέχεια στον πύργο του προεδρικού. Δε βρήκε ούτε την δύναμη ή ίσως και να μην ένιωσε καν την ανάγκη να απευθυνθεί στον κυπριακό λαό για να δώσει τις όποιες εξηγήσεις. Παρά μόνο μάζεψε τους υπουργούς στην κουζίνα του για να του δηλώσουν πίστη και υποταγή. Έβγαλε και ανακοίνωση η κα Αντωνιάδου εκ μέρους των ΕΔΗ ότι δε δέχεται το πόρισμα (sic) και καθάρισε.

Οι υπουργοί – προσωπικότητες «ευρείας αποδοχής» που διορίστηκαν ή επαναδιορίστηκαν πριν δύο μόλις μήνες συνεπικουρούν το όλο πολιτικό θέατρο με δική τους αποκλειστική ευθύνη. Το υπουργικό διόρισε τον κ. Πόλυ Πολυβίου και το ίδιο αποφάσισε ότι δε δέχεται το πόρισμά του. Παγκόσμια πρωτοτυπία! Αυτή τη φορά δυστυχώς δε βρέθηκε ούτε ένας που να κάνει τη διαφορά. Κανένας δεν πήγε στην οικία του Προέδρου και να πει το αυτονόητο, ότι δηλαδή έστω και αν θεωρεί ότι το πόρισμα έγινε για σκοπιμότητες, πως εκείνοι τον διόρισαν και στο κάτω-κάτω αν ήταν και αυτό ακόμα μια λάθος επιλογή ότι και πάλι πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Από τις πλέον τραγικές πολιτικές φιγούρες ο Κίκης Καζαμίας, ο άνθρωπος που είχε το πολιτικό ανάστημα να διαφωνήσει δημόσια και να αποχωρήσει με αξιοπρέπεια όταν Πρόεδρος ήταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος, σήμερα επέτρεψε στον Πρόεδρο που τον έφερε άρον-άρον από το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο να τον κάνει ρεζίλι.

Δήλωνε ο κ. Καζαμίας τότε το 2004, ”ο Τάσσος Παπαδόπουλος δεν είναι κομματάρχης, πάνω απ’ όλα εκτός από Κύπριος πολίτης με συναισθήματα, είναι πρωτίστως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και στις έγνοιες του έπρεπε να βρίσκεται πάντοτε και η πρόβλεψη για την επόμενη μέρα του δημοψηφίσματος στις σχέσεις των πολιτικών δυνάμεων του ναι ή του όχι”. Σωστός κ. Υπουργέ, ο [Δημήτρης Χριστόφιας] δεν είναι κομματάρχης, πάνω απ’ όλα εκτός από Κύπριος πολίτης με συναισθήματα, είναι πρωτίστως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και στις έγνοιες του έπρεπε να βρίσκεται πάντοτε και η πρόβλεψη για την επόμενη μέρα του, τον διχασμό και την πόλωση που θα επικρατούσε για την οποία φέρει την κύρια ευθύνη.

Αλλά τι τα λέμε τώρα… Εμπρός! Όλοι πίσω στο μαντρί! Για το κόμμα που έχει πάντα δίκιο, ακόμα κι όταν έχει άδικο- ιδίως – όταν έχει άδικο.

Scroll to top