Month: December 2011

Για δυνατούς λύτες

Έκπληξη αλλά και πολλές θετικές αντιδράσεις προκάλεσε η πρόταση του Προέδρου του ΔΗΣΥ να αναλάβει πρωτοβουλίες και να επιχειρήσει διάλογο με κόμματα και φορείς της κοινωνίας για τον καθορισμό ορίου θητειών με συνταγματική νομοθετική τροποποίηση, για τις θέσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας, των βουλευτών, των Δημάρχων, αλλά και των δημοτικών συμβούλων. Καθώς επίσης και η πρόθεση για συζήτηση θέσπισης της οριζόντιας ψήφου, την αυτόματη εγγραφή ψηφοφόρων στον εκλογικό κατάλογο και την καθιέρωση της ηλεκτρονικής ψήφου.

Πιστεύω ότι δε θα ήταν υπερβολή να λεχθεί πως οι πιο πάνω προτάσεις συμβαδίζουν απόλυτα με τη νέα ηλεκτρονική εποχή αλλά και με τις επιταγές της κοινωνίας των πολιτών. Προσωπικά θα πρόσθετα και τον αυστηρό θεσμικό έλεγχο των εξόδων των προεκλογικών εκστρατειών και με όλα αυτά, αν ποτέ υλοποιηθούν, είμαι βέβαιη πως θα έχουμε ένα σύγχρονο πολιτικό σύστημα το οποίο και θα ανανεώνεται και θα λογοδοτεί.

Εν τούτοις όπως και με κάθε καινούρια και εκσυγχρονιστική πρόταση που χτυπάει κατεστημένα και σπάει στεγανά, προβλέπεται εντονότατη αντίδραση από το εσωτερικό όλων ανεξαίρετα των κομμάτων . Τα επιχειρήματα περί αντιδημοκρατικότητας θεσμικής ρύθμισης της ανανέωσης θα δίνουν και θα παίρνουν ενώ προβλέπω να αρχίσει και ένα μεγάλο παζάρι για απαλλαγή από την πρόνοια μιας πλειάδας κομματικών αξιωματούχων.

Προσωπικά θα συμφωνούσα με τη θέση πως η ανανέωση από μόνη της δε διασφαλίζει απαραίτητα και την πρόοδο, αλλά από την άλλη, στο κυπριακό πολιτικό σύστημα παρατηρείται σε ορισμένες περιπτώσεις μια έντονη μανία μονιμότητας η οποία στο τέλος της ημέρας φανερώνει μια «βαθιά συντηρητική συμπεριφορά» όπως είχε πει κάποτε και ο Κώστας Σημίτης.

Η ανανέωση στην πολιτική ζωή είναι υπόθεση που θα πρέπει να μας αφορά όλους παρόλο που, πολιτικά κόμματα και πολιτικοί ηγέτες φέρουν στους ώμους τους ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη για να σπρώχνουν την ανανέωση στο μακρο-επίπεδο της κοινωνίας.

Η ανανέωση σε πρόσωπα και εκλογικά συστήματα δε μπορεί βεβαίως να αποτελέσει τη θεραπεία για όλα τα δεινά της πολιτικής μας ζωής. Από την άλλη όμως, ότι δεν ανανεώνεται και δεν εξελίσσεται δημιουργεί κατεστημένα και όταν το δημόσιο εκλεγμένο αξίωμα μετατρέπεται σε μόνιμη θέση του δημοσίου, αυτά προκύπτουν αυτόματα.

Γι αυτό και ελπίζω πως κοινωνία των πολιτών και κομματικές βάσεις θα υιοθετήσουν και θα σπρώξουν δυναμικά προτάσεις όπως τις πιο πάνω ως ένα σύνολο θεσμικών μεταρρυθμίσεων το οποίο, σε συνδυασμό και με ένα υγιές πολιτικό σύστημα θα συμβάλλει στην πρόοδο της κοινωνίας.

Οι πρόσφατες δημοτικές εκλογές ανέδειξαν πολλά και ενδιαφέροντα νέα στοιχεία στην εκλογική συμπεριφορά των κυπρίων. Από τα πλέον σημαντικά ήταν οι ήττες των μακρά υπηρετούντων υποψηφίων, βλ. Πέτρου, Ηλιοφώτου, Χατζηλοίζου, Παυλίδης, Ττοφιάς, το μεγάλο ποσοστό της αποχής, η ανεξαρτητοποίηση μεγάλου αριθμού ψηφοφόρων από τις κομματικές επιλογές, η πρωτιά νέων ανθρώπων στα δημοτικά συμβούλια αστικών δήμων και η υψηλή εκλεξιμότητα γυναικών επίσης στα δημοτικά συμβούλια. Αλλά ως πιο ενδιαφέρον στοιχείο κρατώ το ότι σπάζει επιτέλους η πολιτική της αριθμητικής. Στις εκλογές 1+1 δεν κάνει απαραίτητα 2. Αυτό μπορεί να προκαλεί πανικό σε ορισμένους ή χαμόγελα αισιοδοξίας σε κάποιους άλλους. Το σίγουρο είναι πως αποτελεί τεράστια πρόκληση για όσους εν δυνάμει υποψήφιους Προέδρους έχουν την πολιτική σκέψη και τόλμη να ανταποκριθούν με συνέπεια στις ανάγκες της κοινωνίας της σύγχρονης Κύπρου. Τα συμπεράσματα δικά σας και ο γρίφος για δυνατούς υποψήφιους…

Στο διά ταύτα

Τα κωμικοτραγικά που ζήσαμε την εβδομάδα που μας πέρασε, με τις μυστικές συνεδρίες της ΠΑΣΥΔΥ, τις έκτακτες απεργίες του δημοσίου, τις απειλές για αναβολή των εκλογών, τους προπηλακισμούς, τα ψέματα και τη ψιθυρολογία, όλα αυτά που μας χάλασαν και μας ταλαιπώρησαν έχουν τη ρίζα τους σε μια κουλτούρα που καλλιεργήσαμε από την ίδρυση της Δημοκρατίας και συνεχίζουμε να υπηρετούμε μέχρι και σήμερα. Μια κουλτούρα η οποία σήμερα έχει να αναδείξει ένα αυτιστικό συντεχνιασμό και ένα περιχαρακωμένο σύστημα.

Σε τελική ανάλυση και όταν οι τόνοι έπεσαν, η εντύπωση που έμεινε ήταν πως ο καβγάς έγινε για τις εντυπώσεις παρά για την ουσία. Για να τρίξει ο κάθε συνδικαλιστής τα δόντια του στο πολιτικό σύστημα με στόχο να εξασφαλίσει εκ των υστέρων πόντους αυτοεκτίμησης από το σκληρό πυρήνα της συντεχνίας του.

Αύριο τη Δευτέρα όμως τι θα μας ξημερώσει; Θα βρεθεί άραγε κανείς να συζητήσει την ουσία ή θα συνεχίσουμε όλοι μαζί κοινωνία και πολιτική εξουσία να τρέφουμε τα κατεστημένα του δημοσιοϋπαλληλικού συστήματος και την αλαζονεία ορισμένων συνδικαλιστών;

Ο συνδικαλισμός δεν είναι κακός από τη φύση του. Η συλλογική διεκδίκηση είναι δύναμη και ασπίδα. Τα συνδικάτα έχουν διεκδικήσει στο παρελθόν με θυσίες και έχουν κερδίσει δικαιώματα ουσιαστικά και αναφαίρετα. Αλλά, υπάρχουν πολλών ειδών συνδικαλιστικές συμπεριφορές. Την προηγούμενη εβδομάδα βιώσαμε μια γκανγκστερική εκδοχή συνδικαλισμού. Αλλά σίγουρα μπορεί να υπάρξει και ο υγιής συνδικαλισμός που να είναι δημιουργικός, που να καταθέτει εισηγήσεις και προτάσεις με σκοπό να προστατεύει τους εργαζομένους αλλά και να υπηρετεί το σύνολο της κοινωνίας. Συνδικαλισμός που να αντιλαμβάνεται τον κοινωνικό διάλογο όχι ως εργαλείο για να «κάνω πάντα το δικό μου» αλλά ως μια διαλεκτική διαδικασία πάρε-δώσε, με στόχο τη μέγιστη δυνατή συναίνεση και αλληλοκατανόηση.

Σε κάθε περίπτωση νομίζω πως αυτό που με ενόχλησε περισσότερο από όλα ήταν οι λαϊκίστικες αναφορές συνδικαλιστών και ορισμένων βουλευτών σε σχέση με τη νέα γενιά και τα δικαιώματά της. Νομίζω ορισμένοι δε λένε να καταλάβουν ότι η νέα γενιά δε ζει στο διάστημα αλλά στον ίδιο πλανήτη μαζί τους. Πως η νέα γενιά δεν έχει ανάγκη να της γίνεται αναφορά στις πολιτικές δηλώσεις αλλά, πως απαιτεί ουσιαστικές θεσμικές αλλαγές για να μπορεί να ελπίζει σε ένα σύστημα που στο μέλλον θα είναι πιο αξιοκρατικό και καλύτερο.

Στο διά ταύτα, αν κάποιος έχει όντως έγνοια τη νέα γενιά, ας ασχοληθεί με την ουσία του προβλήματος και η ουσία δε βρίσκεται στην παγοποίηση των μισθών, ούτε στην έκτακτη εισφορά. Δεν είναι καν η αύξηση του ορίου αφυπηρέτησης κατά ένα χρόνο. Όλα αυτά θα γίνουν είτε τα θέλουμε είτε όχι και πρέπει να γίνουν. Η ουσία είναι οι νοοτροπίες των «κεκτημένων» που μας κατατρώνε και μας αποφράσσουν το δικαίωμα στην ελπίδα.

Αν θέλουμε να είμαστε πραγματικά φιλελεύθεροι και εκσυγχρονιστές ας συζητήσουμε σήμερα δείκτες παραγωγικότητας για το δημόσιο, σύγχρονα συστήματα αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων και των εκπαιδευτικών, άρση της μονιμότητας, κατάργηση της αρχής της αρχαιότητας, ουσιαστική ποινικοποίηση του ρουσφετιού και πάταξη της παραπαιδείας.

Αυτά είναι που πρέπει να συζητήσουμε με τόλμη αν νοιαζόμαστε για τη νέα γενιά. Αν θέλουμε όντως να παραδώσουμε μια καλύτερη και πιο ανταγωνιστική οικονομία. Αυτό τον εκσυγχρονισμό είναι που έχει ανάγκη η δημόσια υπηρεσία της Κύπρου και αυτή τη συζήτηση είναι που απαιτεί η ίδια η κοινωνία. Για να μετατοπίσουμε επιτέλους τη συζήτηση από τις παρενέργειες στην ίδια τη ρίζα του προβλήματος και αν τολμούμε να δώσουμε και λύσεις.

Δημοτικές χωρίς … το Δήμο;

Συνειδητά δεν επέλεξα να ασχοληθώ στα γραπτά μου με τις φετινές δημοτικές εκλογές. Πρώτο επειδή πιστεύω πως η αντικειμενικότητά μου σε σχέση με την ποιότητα και την επάρκεια των υποψηφίων θα ήταν θολωμένη μετά τα συγκλονιστικά γεγονότα του καλοκαιριού, αλλά και ένεκα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, η προσοχή στράφηκε αναπόφευκτα στην Ελλάδα και στην οικονομία. Έφτανε όμως απλά να παρακολουθήσω ορισμένες εκπομπές με υποψήφιους για να πεισθώ ότι έπρεπε να είχα ασχοληθεί περισσότερο. Γιατί; Επειδή πολύ απλά για άλλη μια φορά επιβεβαίωσα στον εαυτό μου αυτό που προσπαθώ εδώ και χρόνια να περάσω σε φίλους και συνεργάτες. Δηλαδή το πολύ απλό πως «δεν είναι όλοι το ίδιο». Στην πολιτική όπως και παντού υπάρχουν πολύ καλοί, μέτριοι και χείριστοι. Υπάρχουν πολιτικάντηδες, απατεώνες και άνθρωποι με γνώσεις και πηγαίο ενδιαφέρον. Θέλει λίγη πολιτική προπόνηση για να τους ξεχωρίζεις αλλά δεν είναι και τόσο δύσκολο.

Δυστυχώς όμως αντί αυτής της νοητικής πρόκλησης, ακούω από παντού συμπολίτες μας κάθε ηλικίας να παινεύονται με καμάρι ότι δε θα ψηφίσουν και πως κανείς δεν τους υποχρεώνει να το πράξουν. Πιστεύω ότι δεν είναι λόγω απαξίωσης. Οι πλείστοι είναι καθαρά λόγω αδιαφορίας. Η αδιαφορία είναι κακό πράγμα. Κακό χαρακτηριστικό για μια κοινωνία και δολοφονικό για ένα πολιτικό σύστημα. Είναι αυτή η ίδια η αδιαφορία η οποία οδήγησε στο Μαρί, η οποία συντήρησε ένα σωρό σκάνδαλα, ενθάρρυνε ατιμωρησία ενόχων, εξέλεξε ανίκανους, αδίκησε ικανούς και κράτησε τον τόπο μας πίσω.

Δεν προσπαθώ να πείσω κανένα πως με το που θα κατεβεί την Κυριακή στο εκλογικό κέντρο ότι θα αλλάξει τον κόσμο. Όχι, αλλά αν αυτή την εβδομάδα, ο καθένας και η καθεμιά από εμάς αφιερώσει μία ώρα για να ενημερωθεί για τους υποψήφιους στο δήμο και την κοινότητά του και σκεφτεί στη βάση πέντε ποιοτικών κριτηρίων και ψηφίσει κιόλας στη βάση αυτών, θα έχουμε σίγουρα μια καλύτερη τοπική αυτοδιοίκηση, καλύτερες γειτονιές και πιο όμορφες πόλεις.

Αξίζει τέλος μια ειδική μνεία για τις γυναίκες υποψήφιες. Όχι επειδή θεωρώ τις γυναίκες καλύτερες από τους άντρες αλλά επειδή είναι γεγονός πως στην πολιτική ζωή του τόπου μας το αρσενικό μονοπώλησε για δεκαετίες. Όπως έγραφα και πιο παλιά, για τη συλλογική κοινωνική συνείδηση η πολιτική εξακολουθεί να αποτελεί ένα κατά βάση ανδρικό χώρο. Η είσοδος των γυναικών στην πολιτική φαντάζει συνεπώς σαν μια παρέκκλιση. Ίσως γι αυτό το λόγο για δεκαετίες οι γυναίκες που το αποτολμούσαν το έκαναν στη βάση ανδρικών προτύπων.

Σ’ αυτές τις εκλογές παρατήρησα τις γυναίκες υποψήφιες αλλαγμένες, τουλάχιστον επικοινωνιακά. Τις είδα πιο θηλυκές. Με χαμόγελο, χωρίς κοστούμια αλλά με αυτοπεποίθηση και για το φύλο και για τις ικανότητές τους.

Αρκετές προχώρησαν και ένα βήμα παρακάτω. Όπως για παράδειγμα η κα Καυκαρίδου ανεξάρτητη υποψήφια στο Δήμο Αγλαντζιάς η οποία σε τηλεοπτική εκπομπή αναφέρθηκε χωρίς περιστροφές και με σοβαρότητα στο γεγονός του ότι εκτός από ικανή είναι και γυναίκα και υπάρχει ζήτημα υπο-αντιπροσώπευσης των γυναικών στην πολιτική ευρύτερα αλλά και στην τοπική αυτοδιοίκηση. Το ίδιο και η κα Σιαξιατέ, υποψήφια δήμαρχος στο Δήμο Κερύνειας η οποία με ανακοίνωσή της έκλεισε τα στόματα των επικριτών της, γυρίζοντας σαν μπούμερανκ την «κρυφή κατηγορία» πως είναι γυναίκα και νέα στην ηλικία…

Σ’ αυτές τις εκλογές, θα ψηφίσω με ικανοποίηση τους καλύτερους και τις καλύτερες. Ο κόσμος μας δεν αλλάζει σε μια νύκτα αλλά σιγά-σιγά κάθε λεπτό. Την ερχόμενη Κυριακή το τρένο της αλλαγής κάνει μια σύντομη στάση έξω από τα σπίτια μας, ας μην το αφήσουμε έτσι απλά να περάσει.

Εκκλησιαστικές και άλλες ιστορίες*

Η εβδομάδα ξεκίνησε με την ήττα του Αρχιεπισκόπου ο οποίος μη αντέχοντας το ρεζίλεμα που έπαθε από την αναπάντεχη συμμαχία των «αγίων» Λεμεσού και Κύκκου σκέφτηκε να στρέψει την προσοχή κάπου αλλού και έτσι στη συνέντευξη που έδωσε σε εβδομαδιαία εφημερίδα, δεν παρέλειψε να αποκαλύψει τους προσωπικούς του σχεδιασμούς για τις επόμενες Προεδρικές εκλογές.

Ευτυχώς που την επομένη βρέθηκε απέναντί του ένας πολιτικός αρχηγός ο οποίος του απάντησε όπως ακριβώς του άξιζε και τον τοποθέτησε στη θέση του. Μπροστά στη μαγκιά του τελευταίου, πήραν θάρρος και οι υπόλοιποι, ύψωσαν ανάστημα και του απάντησαν με ένα μεγαλοπρεπές ΟΧΙ. Πολιτική vs Εκκλησιαστική ηγεσία, 1-0.

Φυσικά αυτή είναι μια μικρή νίκη της κοσμικότητας του κράτους η οποία κατά καιρούς καταπατήθηκε βάναυσα από πολιτικούς και θρησκευτικούς ηγέτες και που προβλέπω ότι θα συνεχιστεί μέχρις ότου επιβληθούν θεσμικές αλλαγές που να διέπουν με αυστηρότητα τις σχέσεις κράτους – εκκλησίας όπως και τα οικονομικά της τελευταίας.

Αλλά δεν είμαι και τόσο αισιόδοξη. Εδώ μέχρι και υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι επεδίωξαν να έχουν συνάντηση με τον Προκαθήμενο για να του δώσουν τα διαπιστευτήριά τους και να πάρουν την «ευχή» του. Οπότε όσο η ευχή κρίνεται ως αναγκαία, δύσκολα θα κοπούν οι όποιες άλλες πολιτικές εξαρτήσεις.

Από την άλλη ίσως το παράδειγμα του βουλευτή Αντρέα Πιτσιλλίδη ο οποίος επίσης απασχόλησε έντονα τα ΜΜΕ εντός της εβδομάδας να αποτελεί ένα χρήσιμο παράδειγμα του πως καμιά φορά η ανάμειξη των εκκλησιαστικών με τα πολιτειακά μπορεί να αποδειχθεί μπούμερανγκ για τους κατέχοντες το άθλημα. Ο Αντρέας Πιτσιλλίδης θεολόγος και βουλευτής είναι λαμπρό παράδειγμα νέου και ταλαντούχου επιστήμονα ο οποίος με εργαλείο τη θρησκεία και τις τελετές της (μνημόσυνα, κηδείες, λειτουργίες, παρηγοριές) πέτυχε να γίνει ιδιαίτερα δημοφιλής και αγαπητός σε μια μερίδα πολιτών και ψηφοφόρων με αποτέλεσμα τη γρήγορη ανάδειξή του στην πολιτική σκηνή και πρόσφατα στο βουλευτικό αξίωμα.

Το μέσο όμως που τον ανέδειξε του δημιούργησε και πρόβλημα. Επειδή όταν κάτι που πρέπει να ανήκει στην ιδιωτική σφαίρα του καθενός όπως η θρησκεία, εργαλειοποιείται για να υπηρετήσει πολιτικές επιδιώξεις, τότε, αναπόφευκτα αποκτάς και ως ακροατήριο εκείνο για το οποίο η θρησκεία επιβάλλει ένα συγκεκριμένο ηθικοπλαστικό θα έλεγα τρόπο συμπεριφοράς.

Με αυτό τον τρόπο ο κ. Πιτσιλλίδης έπεσε εύκολο θύμα μιας φήμης η οποία ενώ δε θα έπρεπε να απασχολήσει κανένα περισσότερο από μισή ώρα -εξάλλου πόσα και πόσα έχουν ακουστεί για δημόσια πρόσωπα- εν τούτοις στη δική του περίπτωση, η φήμη σε συνδυασμό με το πολιτικό-θρησκευτικό προφίλ που καλλιέργησε οδήγησε στον χλευασμό και τη συκοφαντία του.

Για να καταλήγουμε όμως, η διάσταση της παρανομίας ή όχι της οποιασδήποτε πράξης είναι υπόθεση της αστυνομίας να το κρίνει. Απαράβατη θέση αρχής είναι πως άλλο το πολιτικό και άλλο το προσωπικό. Στο προσωπικό καταφεύγουν όσοι στερούνται πολιτικών επιχειρημάτων. Κακώς οι αντίπαλοί του επέλεξαν να τον κτυπήσουν στη βάση των προσωπικών του επιλογών αλλά και ο ίδιος κακώς επέλεξε να πολιτευτεί στη βάση των προσωπικών του θρησκευτικών πεποιθήσεων επειδή έτσι έδωσε τροφή για να στραφεί ως μπούμερανγκ εναντίον του το ηθικοπλαστικό πλαίσιο που ο ίδιος καλλιέργησε.

Εφημερίδα Αλήθεια, Τρίτη Άποψη, 3 Δεκ. 2011

Scroll to top