Month: January 2012

Σκέψεις γύρω από την ισότητα*

«Η ισότητα ανδρών και γυναικών δε συνιστά ελεημοσύνη απέναντι στις γυναίκες.»

Μ’ αυτή τη φράση έκλεισε την τοποθέτησή της η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Κύπρου κα Μαίρη Κουτσελίνη στην εκδήλωση του τμήματος γυναικών της ΣΕΚ πριν μερικές μέρες. Αυτή η απλή και αυτονόητη –εκ πρώτης όψης- άποψη γύριζε μέσα στο μυαλό μου γι’ αρκετή ώρα μετά επειδή πιστεύω ότι περικλείει την πεμπτουσία του προβλήματος. Τουλάχιστον ως προς την νοοτροπία με την οποία αντιμετωπίζεται το θέμα από την πλειοψηφία.

Η συζήτηση που αφορούσε στο πόσο επηρέασε η οικονομική κρίσης τα ζητήματα ισότητας, δεν κατέληξε σε ιδιαίτερα αισιόδοξα συμπεράσματα. Η οικονομική κρίση έχει δυστυχώς διευρύνει το χάσμα και έχει πλήξει περισσότερο τις γυναίκες αλλά και τους νέους. Σε περιόδους οικονομικής στενότητας οι πρώτες που θα χάσουν την εργασία τους είναι δυστυχώς οι γυναίκες, ενώ έρευνες έχουν αποδείξει αυτό το οποίο κάθε προσεκτικός παρατηρητής θα μπορούσε να υποψιαστεί. Ότι δηλαδή, σε περιόδους γενικευμένης κρίσης αυξάνεται η βία και η σεξουαλική παρενόχληση έναντι των γυναικών, υπάρχει μεγαλύτερη εξάπλωση της βιομηχανίας του σεξ καθώς και μαζικοποίηση της σεξιστικής κουλτούρας. Μια ματιά και μόνο στα πρωτοσέλιδα του τελευταίου μήνα επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές.

Επανέρχομαι όμως στο ζήτημα νοοτροπίας επειδή θεωρώ ότι ακόμη και σήμερα η αντίληψη των ζητημάτων ισότητας δεν είναι τόσο αυτονόητη όσο θα έπρεπε να είναι. Η δημοκρατική δηλαδή αντίληψη που αναγάγει το ζήτημα ισότητας ως ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων πολλές φορές μας διαφεύγει. Η συλλογική αντίληψη εξακολουθεί να θεωρεί ότι δεν υπάρχει πρόβλημα. Γι αυτό άλλωστε δε μπορέσαμε ακόμη να προχωρήσουμε σε πολιτικές ισότητας παρόλο που στις διακηρύξεις το αναγνωρίζουμε ως μείζον πολιτικό θέμα. Ακόμα και γυναίκες που πέτυχαν να ανέβουν τα σκαλοπάτια της καταξίωσης σε τομείς παραδοσιακά ανδροκρατούμενους, τείνουν να θεωρούν ότι καμιά συγκροτημένη πολιτική δεν απαιτείται αλλά ότι όπως πέτυχαν οι ίδιες θα πρέπει να πετύχουν και οι υπόλοιπες.

Μόνο εργαλείο που έχει αξιοποιηθεί μέχρι στιγμής είναι αυτό των ποσοστώσεων. Εν τούτοις η αδυναμία βαθιάς κατανόησης του στόχου που θα έπρεπε να εξυπηρετούν οι ποσοστώσεις μάλλον οδηγεί στα αντίθετα αποτελέσματα. Αν επιδιώκουμε την ισότητα με πράξεις και όχι με λόγια θα πρέπει οι ποσοστώσεις να ενεργοποιούνται για συγκεκριμένο και περιορισμένο χρονικό διάστημα για συγκεκριμένες περιπτώσεις και να εντάσσονται σε μια ευρύτερη στρατηγική προώθησης και παρακολούθησης της γυναικείας συμμετοχής.

Προσωπικά και κατόπιν προσεκτικής παρατήρησης των αντιδράσεων (θετικών και αρνητικών) που δημιουργούν οι ποσοστώσεις, θα τασσόμουν υπέρ της ποσόστωσης για εκπροσώπηση σημαντικού αριθμού γυναικών και νέων στα ψηφοδέλτια όλων των πολιτικών κομμάτων. Με αυτό το τρόπο  κατοχυρώνεται το δικαίωμα επιλογής  ανάμεσα σε αντρες και γυναίκες και διασφαλίζεται η αλλαγή των “αρσενικών προτύπων”. Αλλά η ψήφος θα πρέπει ανόθευτη να αντικατοπτρίζει τις επιθυμίες του εκλογικού σώματος. Γι αυτό και θα είμουν ιδιαίτερα επιφυλακτική εώς και αρνητική στην ενεργοποίηση των ποσοστώσεων για σκοπούς εκλογής.

Πέρα όμως από αυτό είμαι πλέον βέβαιη ότι για να σπάσουμε τη γυάλινη οροφή χρειάζεται άντρες και γυναίκες με ευαισθητοποίηση σε θέματα ισότητας να αναλάβουν θέσεις κλειδιά στην πολιτική, οικονομική και δημοσιογραφική ζωή του τόπου μας.

Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να περάσουμε από το στάδιο της νοοτροπίας «ας διορίσουμε και μια γυναίκα», στην εποχή, όπου η γυναίκα θα είναι ουσιαστικά και δυναμικά παρούσα στη δημόσια σφαίρα και στις κομματικές δομές.

Μπροστά ολοταχώς*

Το 2012 βρήκε τα μέλη και τους υποστηρικτές του ΔΗΣΥ σε κατάσταση ευφορίας. Τα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα των Δημοτικών εκλογών αλλά και των Βουλευτικών του περασμένου Μαΐου δεν άφηναν πολλά περιθώρια για μεμψιμοιρία. Η προκήρυξη των εσωκομματικών διαδικασιών για την ανάδειξη της νέας ηγεσίας όμως, άνοιξε το κουτί της Πανδώρας και η εσωστρέφεια άρχισε να προβάλλει επικίνδυνα. Αναμενόμενο είναι σε κάθε αντίστοιχη διαδικασία να δημιουργούνται εσωτερικές ομάδες στήριξης γύρω από κάθε υποψήφιο αλλά και να υπάρχει διάθεση για κριτική -κάποιες φορές εποικοδομητική, ορισμένες άλλες ανυπόστατη.

Η πολιτική ζωή φυσικά ούτε ξεκινά αλλά ούτε και τερματίζεται στις εσωκομματικές διαδικασίες του ΔΗΣΥ. Οι υποβαθμίσεις της οικονομίας, η κρίσιμη καμπή που διέρχεται το κυπριακό, η αυξημένη εγκληματικότητα και τα σοβαρά προβλήματα στους κρίσιμους τομείς της υγείας και των συγκοινωνιών απαιτούν σοβαρότητα και αποφασιστική αντιπολίτευση καθημερινά.

Η φιλελεύθερη παράταξη οφείλει να περάσει την εσωκομματική διαδικασία των εκλογών ως μέρος της καταστατικής διαδικασίας ανανέωσης και νομιμοποίησης της ηγεσίας της. Το ζητούμενο είναι μέσα σ’ αυτές τις τρεις εβδομάδες που ακολουθούν έως τότε, να μη χάσει κανείς το δάσος για το δέντρο. Το πολιτικό στοίχημα δεν τελειώνει τη 12η Φεβρουαρίου. Τη 12η επικυρώνεται η νέα ηγεσία από τα μέλη, τη 13η όμως, η πορεία προς την εξουσία συνεχίζεται και οι προσδοκίες είναι ανεβασμένες.

Το 2012 προμηνύεται να είναι ένα έτος δύσκολο πολιτικά. Όπως πολύ σωστά τονίζει και η Σώτη Τριανταφύλλου, σε περιόδους οικονομικής ύφεσης και γενικευμένης κρίσης ενισχύονται τα πολιτικά άκρα, η θρησκεία και οι θεωρίες συνωμοσίας. Μέσα σ’ ένα τέτοιο γενικευμένο περιβάλλον είναι που χρειάζονται αποφασιστικές και γενναίες ηγεσίες. Με σοβαρότητα για να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις χωρίς να παρασύρονται από λαϊκισμό αλλά από τον απαραίτητο ρεαλισμό και τη διορατικότητα να σκεφτούν την επόμενη μέρα.

Ο Δημοκρατικός Συναγερμός και ο Πρόεδρός του έχουν αποδείξει μέχρι στιγμής την ικανότητά τους να τοποθετούν το συλλογικό όφελος υπεράνω του προσωπικού ή κομματικού. Μ’ αυτή την αρχή είναι που κέρδισε την εκτίμηση πέρα από το δικό του πυρήνα ψηφοφόρων και ενός ολοένα και αυξανόμενου μεριδίου πολιτών, ειδικά ακομμάτιστων και ανένταχτων. Ο ΔΗΣΥ δεν έχει άλλη επιλογή από το να κινηθεί αποφασιστικά μπροστά χωρίς να επιτρέψει σε εσωκομματικές ίριδες να το πληγώσουν. Η 13η Φεβρουαρίου οφείλει να βρει τον καθένα και τη καθεμιά συνασπισμένους γύρω από τον κοινό στόχο που δε μπορεί να είναι άλλος από το να συμβάλουν ουσιαστικά στην προώθηση ενός εναλλακτικού μοντέλου ηγεσίας από το υφιστάμενο. Πιο ευρωπαϊκό, πιο αποφασιστικό, πιο σύγχρονο. Γι αυτό ΔΗΣΥ, μπροστά ολοταχώς!

Σάπισαν οι λέξεις*

Μεγάλωσα στη Λάρνακα από γονείς μη πρόσφυγες, βρέθηκα συμμέτοχη σε προσφυγική οικογένεια μετά το γάμο μου. Μια οικογένεια μίγμα καταγωγής από την Κώμα του Γιαλού και τη Λύση. Παρακάθισα στο πρώτο γιορτινό κωμιάτικο τραπέζι λίγο αργότερα. Το τραπέζι δεν ήταν προσφυγικό από άποψη ποιότητας ή ποσότητας εδεσμάτων. Ήταν προσφυγικό από άποψη ατμόσφαιρας.

Οι θύμησες ήταν όλες για την Κώμα και η θεία Λούλα απάγγελε τραγουδιστά το μακρύ και λεπτομερές τραγούδι που έγραψε για το χωριό της με αναφορές σε ανθρώπους, γειτονιές και εκκλησιές. Στο τέλος ο πόθος και το θαύμα, οι φωνές να σμίγουν και να ανεβάζουν ένταση. Το κλείσιμο μεταφυσικό, βοηθά η Παναγιά και ξαναχτυπούν οι καμπάνες, επιστροφή…

Παρακολουθώ εκστασιασμένη και κρατιέμαι μετά δυσκολίας. Συγκινούμαι και απορώ μαζί. Τέτοιο πάθος έχω να δω από εκείνο το περιστατικό μιας δημόσιας εκδήλωσης όπου 4 κύριοι με τεντωμένες φλέβες έβρισαν χυδαία και αδικαιολόγητα τον εκπρόσωπο του Γ.Γ. όταν ο τελευταίος προσπάθησε να τους εξηγήσει τι είναι η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία.

Διερωτώμαι πως οι δύο εκφάνσεις του πάθους συσχετίζονται. Πως ο πόθος για επιστροφή μετατράπηκε σε πάθος εναντίον της λύσης. Μπορεί ποτέ να αλλάξει; Γιατί ο πόθος έγινε αλυτρωτισμός και αντί να απαιτούμε λύση απαιτούμε τείχος και μια μοίρα που να μας καταδικάζει στη θέση του ηττημένου, του αδικημένου και του πονεμένου; Μάλλον επειδή τόσο καιρό πιστεύαμε ότι η λύση ήταν μόνο η επιστροφή αγνοώντας όλες τις υπόλοιπες πτυχές που θα εμπεριείχε.

Η συζήτηση επιστρέφει στο σήμερα. Οι συζήτηση κάνει ένα γύρο με τους συμμετέχοντες να επιρρίπτουν ευθύνες για την κατάσταση στο κυπριακό στις πολιτικές ηγεσίες. Όλοι γνέφουν καταφατικά ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων. Ο αναστεναγμός καταλήγει στο αυτονόητο. Ότι σάπισαν οι λέξεις, ότι το κυπριακό έκλεισε, ότι η Κώμα χάθηκε.

Εδώ πλέον κρατιέμαι για να μη μιλήσω. Τι να πει κανείς; Να θέσει τα κλασσικά ρητορικά ερωτήματα; Όπως το τί λύση θέλουμε; Μα αυτό κατάντησε το ανέκδοτο του αιώνα. Η ΔΔΟ απαξιώθηκε από την πλειοψηφία του κόσμου -παρόλο που- παραμένει ως η επίσημη θέση. Η διχοτόμηση είναι η μοναδική άλλη εναλλακτική αλλά ακόμα και αυτοί που την υπερασπίζονται ακόμα φοβούνται να αρθρώσουν τη λέξη και την ωραιοποιούν με περιγραφές του τύπου «αξιόπιστη και φερέλπιδα ευρωπαϊκή στρατηγική» (sic).

Το κυπριακό πρόβλημα έχει φτάσει σε τέλμα. Κατάντησε ανάμνηση για την παλιά γενιά και απλή αναφορά από κεκτημένη ταχύτητα για τη νεότερη. Μπορεί να αποτελεί και αυτό ένα ήπιο τρόπο για να προσπεραστεί ο πόνος έως ότου να μην θυμάται κανείς ποιο είναι το πρόβλημα…

Οι πιο πάνω σκέψεις προέκυψαν με αφορμή την ανούσια συζήτηση για τη συνάντηση των δύο ηγετών στην Νέα Υόρκη. Ακόμα μια συζήτηση της εβδομάδας. Χωρίς λογική, χωρίς συναίσθημα, χωρίς ουσία. Απλά για να προσθέσουμε ακόμα ένα όρο στο μακρύ λεξιλόγιο που ακολουθεί την καταθλιπτική ρητορική πορεία του κυπριακού. Το Green Tree, το νέο πολιτικό φρούτο του Ιανουαρίου. Η αφορμή για ακόμη μερικές τηλεοπτικές εμφανίσεις, ορισμένα ποστς και κανένα άρθρο για να στηθούν εν δυνάμει προεδρικές υποψηφιότητες. Να δείτε που και η Κυπρούλα του ΠΙΝ θα κρεμαστεί 2-3 φορές από το Green Tree για να υπάρξει και η διάσταση του αυτοσαρκασμού με την κακιά μας τη μοίρα.

Όμως το τέλος του Κυπριακού μας προσπέρασε. Μαζί και η ελπίδα. Αντέχει όμως κανείς να κοιτάξει υπεύθυνα τη Λούλα ίσια στα μάτια και άμα τελειώσει το τραγούδι της να της πει την Κώμα να την ξεχάσει;

Δεν υπάρχουν άγγελοι σου λέω

Κατά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας οι μάσκες έπεσαν. Η Ενωμένη Ευρώπη έχει φανερώσει πλέον το πραγματικό της προσωπείο, «αποκαλύπτονται τα αγγελικά πέπλα διότι χρειάζεται να διορθωθεί και η Ευρώπη και να δει τον πολίτη της στα μάτια με θαλπωρή, αντί να τον κυνηγά και να του φορτώνει τις επιπτώσεις της κρίσης». Τόνισε επίσης ότι όταν έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου για τους «αγγέλους» κάποιοι τον χαρακτήριζαν ευρωσκεπτικιστή.

Στη συνέχεια μίλησε για την κυπριακή Προεδρία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου που ξεκινά τον Ιούνιο του 2012 και με αυστηρό ύφος τόνισε ότι αυτό αποτελεί μια σοβαρή δοκιμασία για να αποδείξει η χώρα μας τη σοβαρότητά της…

Δύο ημέρες προηγουμένως στις 2 Ιανουαρίου, ο Άντρος Κυπριανού, Γ.Γ. του ΑΚΕΛ έστελλε επιστολή στο Γραμματέα του Κουβανικού κομμουνιστικού κόμματος Ραούλ Κάστρο την οποία προώθησε και σε όλα τα ΜΜΕ και στην οποία έγραφε, «ο αγώνας του λαού της Κούβας έχει καταστεί ο πυρσός που έχει φωτίσει την πορεία όσων αγωνίζονται διαχρονικά για τα δικαιώματα τους, για ειρήνη και δικαιοσύνη, δίνοντας ελπίδα και δύναμη σε όλους για να συνεχίσουν να βαδίζουν προς το δρόμο για ένα καλύτερο, κοινωνικά πιο δίκαιο μέλλον για τις χώρες τους και όλη την ανθρωπότητα”. Ενώ εξέφρασε επίσης την εκτίμησή του για την αλληλεγγύη και στήριξη που η Κούβα παρέχει διαχρονικά προς το ΑΚΕΛ και το λαό της Κύπρου.

Εγώ το μόνο που ξέρω είναι πως στο Πανεπιστήμιο Κύπρου μόνο για το 2010 είχαμε εισροές 17 εκ. από ευρωπαϊκά κονδύλια, χωρίς να υπολογίζω σ’ αυτά τις υποτροφίες των φοιτητών Εράσμους και τα διαρθρωτικά…. Από την Κούβα δε θυμάμαι να έχω δει κάτι … Ας το αφήσουμε όμως ως εδώ επειδή για να γίνει ουσιαστική συζήτηση θα πρέπει να υπάρχει κοινή κατανόηση για το τι εστί δημοκρατία, ελευθερία, κράτος δικαίου, χάρτα ανθρωπίνων δικαιωμάτων κλπ. Ανησυχώ ότι για ορισμένους αυτά θεωρούνται ακόμη εμπόδια για την πορεία τους προς το σοσιαλισμό ή τουλάχιστον έτσι τους συμφέρει να τα παρουσιάζουν σε κλειστά κομματικά ακτίβ.

Ξέρετε, η αριστερά το ομολογώ ότι έχει τη μαγεία της. Τους διανοούμενούς της, τα μεγάλα οράματα, τους αγώνες της, τις ουτοπίες της κλπ. Η ακελική ηγεσία όμως ούτε καν αυτά δε διαθέτει. Παραμένει απλά μονολιθικά και – αδιάβαστα ας μου επιτραπεί- προσκολλημένη σε μια εκλαϊκευμένη αντίληψη άσπρο – μαύρο. Να θεωρεί ότι οι μόνοι πραγματικοί αριστεροί είναι οι ίδιοι με τις παρωχημένες τους αντιλήψεις. Ξυπνήστε κύριοι! Δεν υπάρχουν άγγελοι και δαίμονες και ούτε ισχυρίστηκε ποτέ κανείς πως η Ευρώπη είναι αγγελικά πλασμένη. Αλλά, υπάρχει η σοβαρή και εποικοδομητική κριτική και η μη σοβαρή.

Σοβαρό είναι να εισηγείσαι να τοποθετηθεί ψηλά στις προτεραιότητες της Ατζέντας 2020, πέρα από τη μείωση της ανεργίας και μέτρα κοινωνικής συνοχής και αστείο είναι να λες ότι η Ευρώπη κυνηγά τους πολίτες της. Σοβαρό είναι να διεκδικείς μέσα από τα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και σε συμμαχία με άλλα κράτη μέλη τα ιδιαίτερα σου συμφέροντα και αστείο είναι να θεωρείς ότι η Ευρώπη σε καταδιώκει και ότι σε στηρίζει η Κούβα.

Τέλος, σοβαρό είναι να μην κάνεις δηλώσεις εκτός κειμένου για την ένωση κρατών μελών της οποίας θα προεδρεύεις σε έξι μήνες, εκτός και αν έχεις να πεις κάτι πολύ σημαντικό, το οποίο θα έχεις σκεφτεί πολύ καλά από προηγουμένως και θα είναι για συγκεκριμένους πολιτικούς σκοπούς που εξυπηρετούν το εθνικό καλό. Ας αρχίσουμε απ’ αυτό και ας αφήσουμε τους αγγέλους στον ουρανό.

Και μ’ αυτά … the end!*

Το πόρισμα Καλλή για το αεροπορικό δυστύχημα της Ήλιος δόθηκε στη δημοσιότητα μετά από 4 χρόνια

“Η Επιτροπή θεωρεί ότι λόγω της ανεπάρκειας των χειριστών ο κίνδυνος ή το ενδεχόμενο πρόκλησης σοβαρής προσωπικής βλάβης σε άλλα άτομα ήταν και προβλεπτός και εμφανής. Πάρα ταύτα η εταιρεία και οι πιο πάνω αξιωματούχοι της αδιαφόρησαν και τον αγνόησαν. Η στάση τους καταδεικνύει τέτοια αδιαφορία για την ζωή και ασφάλεια των άλλων, έτσι που να ισοδυναμεί με έγκλημα κατά της Πολιτείας και συμπεριφορά που πρέπει να τιμωρηθεί.”

Ο Γιώργος Λιλλήκας θα σκεφτεί πολύ σοβαρά και θα ανακοινώσει πολύ σύντομα αν θα είναι υποψήφιος Πρόεδρος για το 2013.

Να δείτε που στο τέλος θα τον εγκαταλείψει και ο Αρχιεπίσκοπος. Πάντως του πιστώνεται το περίφημο σύνθημα «Λύση χωρίς χρονοδιαγράμματα και επιδιαιτησίες» το οποίο προστέθηκε μετά από 30 χρόνια συνθηματολογικής ξηρασίας στα κλασσικά, «Λύση δίκαιη, βιώσιμη και λειτουργική» και «Λύση που να στηρίζεται στις αποφάσεις και στα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών». Ευχαριστούμε!

Ο γέροντας Εφραίμ, βρέθηκε από το Βατοπέδι στον Κορυδαλλό

Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα κάθε πολίτη να θεωρείται αθώος μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου αλλά, απέναντι στον νόμο όλοι θα πρέπει να είναι ίσοι ανεξαρτήτως άλλων ιδιοτήτων.

Η “Αφροδίτη” έχει αέριο

Ο Πρόεδρος ανακοίνωσε περιχαρής ότι τα αποτελέσματα των ερευνών της Noble είναι θετικά και ότι υπάρχει κοίτασμα φυσικού αερίου που εκτιμάται κοντά στα 7 τρις πόδια. Μια μικρή επισήμανση. Για τον φυσικό πλούτο έγιναν τον 20ο αιώνα 2 παγκόσμιοι πόλεμοι με εκατομμύρια νεκρούς. Το 1951 υπεγράφη στο Παρίσι, η συνθήκη Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ) που συνένωνε τους πρώην αντιπάλους Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία και τις χώρες της Μπενελούξ σε μία Κοινότητα που είχε ως αποστολή την οργάνωση της ελεύθερης κυκλοφορίας άνθρακα και χάλυβα, καθώς και την ελεύθερη πρόσβαση στις πηγές παραγωγής. Αυτή ήταν η απαρχή της ενωμένης Ευρώπης…

Η Πραξούλλα μετονομάστηκε σε κα. Υπουργό

Μετά τη δήλωση για τα 10 τρις! Γενικά όμως, ανεξαρτήτως του αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς πολιτικά με την κα Αντωνιάδου, τα σεξιστικά σχόλια έγιναν μόδα από ορισμένους άντρακλες της βουλής, πράμα που φανερώνει και τις πραγματικές τους πεποιθήσεις για το γυναικείο φύλο. Φιλική συμβουλή προς την ίδια: να μην πέφτει στο επίπεδό τους με ατυχείς δηλώσεις. Όπως είπε και ο Αϊνστάιν, η συνομιλία με ένα ηλίθιο θα έχει ως αποτέλεσμα να σε ρίξει στο επίπεδο του και να σε κερδίσει με την εμπειρία του!

Στην Αίγυπτο επικρατεί το χάος, ενώ στη Συρία οδεύουν προς εμφύλιο

Όσοι αριστεροί στοχαστές έχυσαν τόνους μελάνι αρχές του 2011 για να μας πείσουν για το νέο αριστερό μοντέλο που αναδεικνυόταν στον αραβικό κόσμο ως «απάντηση στους δυτικούς που θεωρούσαν ότι τις αρχές του Διαφωτισμού και το κοσμικό κράτος θα το επέβαλαν στις εξω-ευρωπαϊκές χώρες», με συγχωρείτε, καλός ο αριστερός ρομαντισμός αλλά όσο απαρνείται τις δυτικές αξίες και αρχές ως «δεξιά» δημιουργήματα είναι καταδικασμένος να παραμένει εκτός πραγματικότητας. Ο κόσμος αντέδρασε στην καταπίεση αυταρχικών καθεστώτων δεκαετιών αλλά δυστυχώς δεν πέρασε και από ένα διαφωτισμό για να διαθέτει τα απαραίτητα εργαλεία διαχείρισης της αλλαγής.

Οι πολιτικοί εύχονται και από του χρόνου όλοι οι πρόσφυγες στα σπίτια τους

Αυτό δεν είναι ασφυκτικό χρονοδιάγραμμα;

Καλή Χρονιά! Νούσιμη, δημιουργική και ευημερούσα!

Scroll to top