Month: May 2012

Ο Ούτοπος δεν ανήκει στον ενδιάμεσο χώρο;

Με σχόλια όπως το πιο πάνω προσεγγίζει ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας των πολιτών τη συζήτηση αναφορικά με τις διεργασίες για την επίτευξη συμφωνίας ανάμεσα στον «ενδιάμεσο» χώρο. Συζητήσεις που φανερώνουν το πόσο έχει απαξιωθεί στη συνείδηση του κύπριου ψηφοφόρου η όλη διαδικασία η οποία θυμίζει ένα τρελό φορτηγό, χαρακτηρισμό με το οποίο είχε κάποτε αποδώσει με επιτυχημένο τρόπο ο Νίκος Αναστασιάδης το αλαλούμ που χαρακτήριζε την τότε τριμερή. Ο ενδιάμεσος χώρος σήμερα προσομοιάζει και πάλι με το  τρελό φορτηγό που έχει για οδηγό τον Κάρογιαν ο οποίος στρίβει το τιμόνι απότομα αριστερά, συνοδηγό τον Ομήρου που θέλει να συνεχίσει ευθεία, τον Συλλούρη που θέλει να στρίψει δεξιά και την Ιωάννα που θέλει να σταματήσουν για να κατέβει.

Μέρα με την ημέρα η «πρόοδος» των συζητήσεων ανάμεσα στα 4 κόμματα αλλά και ο τρόπος που τοποθετείται το ΑΚΕΛ βγάζει στο φως τους στόχους και τις επιδιώξεις της κάθε παράταξης.
Στο ΑΚΕΛ σίγουροι πλέον ότι έχουν βρει τρόπο να διεμβολίσουν το ΔΗΚΟ, ξεκίνησαν το παιχνίδι της πόλωσης με δηλώσεις γεμάτες μίσος σε μια προσπάθεια να δημιουργήσουν εσωστρέφεια  και φανατισμό. Επικίνδυνο, λένε, το ενδεχόμενο ανόδου του ΔΗΣΥ στην εξουσία και θα κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας για να μη συμβεί κάτι τέτοιο! Δήλωση επιεικώς απαράδεκτη η οποία προσβάλλει πρωτίστως τον πολιτικό που την εκστομίζει και ρίχνει δυστυχώς από πολύ νωρίς το επίπεδο του δημοσίου διαλόγου. Από την άλλη, μπορώ να κατανοήσω ότι μετά από 4 χρόνια αποτυχημένης διακυβέρνησης το μόνο καταφύγιο για συγκράτηση των ποσοστών τους είναι η πόλωση.

Το δοκιμασμένο μέσο συσπείρωσης «μείνετε μαζί μας για να μην κερδίσουν οι κακοί δεξιοί» είναι το πιο απλοϊκό και το πιο παλιό κόλπο του ΑΚΕΛ. Εντούτοις, θέλω να πιστεύω ότι ειδικά η νέα γενιά αριστερών ακελικών ψηφοφόρων ότι -ανεξαρτήτως του τι θα επιλέξει τελικά να ψηφίσει στις εκλογές- πως είναι σε θέση να κατανοήσει και να τοποθετηθεί κριτικά απέναντι σε τέτοιες δηλώσεις.
Όσο αφορά στο ΔΗΚΟ, εκεί τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά. Ο Κάρογιαν με το λαβωμένο του αρχηγικό προφίλ επιχειρεί να επανασυστήσει τη συμμαχία που του χαρίζει προσωπική πολιτική ασφάλεια και γι’ αυτό προσπαθεί να «ρυμουλκήσει» τους εταίρους του σε μια νέα τριμερή, πράγμα το οποίο θα αποτελέσει μάλλον το κύκνειο άσμα της φιλόδοξης τετραμερούς προσπάθειας.

Η ΕΔΕΚ είναι ίσως η μόνη δύναμη η οποία στηριζόμενη και στην αυτοπεποίθηση που τους προσδίδει η δική τους πολιτική συνέπεια, διατηρούν ένα διακριτικό και σοβαρό προφίλ. Σ’ αυτό συντείνει το ότι γνωρίζουν πως μπορούν άνετα να διεκδικήσουν με τον αρχηγό τους και να κατακτήσουν ένα πολύ καλό και αξιοπρεπές αποτέλεσμα που θα τους επιτρέψει να κρίνουν τα πράγματα στο 2ο γύρο και να ισχυροποιηθούν πολιτικά.

Η δε ηγεσία του ΕΥΡΩΚΟ κινδυνεύει να περιθωριοποιηθεί και να αποκοπεί εντελώς από το μικρό ποσοστό που τους έχει απομείνει, δημιουργώντας κάθετη ρήξη με τη βάση του κόμματός της με τοποθετήσεις που προετοιμάζουν το έδαφος για επίσημη σύμπραξη με το ΑΚΕΛ. Ήδη πλήρωσαν ακριβά την ποντιοπιλατική τους απόφασή για αποχή στις προηγούμενες προεδρικές του 2008.

Καταλήγοντας, προσωπικά πιστεύω ότι ο Νίκος Αναστασιάδης δύσκολα θα χάσει τις εκλογές. Αντιλαμβάνομαι ότι μου είναι δύσκολο να πείσω ότι αυτή η πεποίθηση είναι αντικειμενική ένεκα της ιδιαίτερης μου σχέσης και συμμετοχής στο ΔΗΣΥ. Όμως συζητώντας τα ονόματα των εν δυνάμει υποψηφίων με φίλους και συνεργάτες από διάφορους χώρους διαπιστώνω ότι όλοι συμφωνούμε πως πρόκειται για συνταγές προδιαγεγραμμένης αποτυχίας. Μαυρέλλης, Χρυσοστομίδης, Χριστοδούλου, Λιλλήκας κλπ είναι όλοι τους καμένα χαρτιά. Μπορεί ο Νίκος Αναστασιάδης να είναι ένας ηγέτης που σίγουρα δεν περνάει απαρατήρητος και σε προκαλεί είτε να συμφωνήσεις είτε να διαφωνήσεις μαζί του, αλλά, δύσκολα μπορεί κάποιος να αρνηθεί πως η ευστροφία, η αποφασιστικότητα, ο τσαμπουκάς και το διεθνές κύρος που διαθέτει τον καθιστούν ένα ιδιαίτερα ισχυρό υποψήφιο.

Έχω μια προαίσθηση, φοβάμαι …

Η κατρακύλα δεν έχει τέλος. Νέες εκλογές στις 17 Ιουνίου και ο Τσίπρας με ένα αέρα νεοποτισμού επαναλαμβάνει φορτικά «έχω τις απαντήσεις για τα πάντα» και τρίβει τα χέρια από ικανοποίηση. Πλέον δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το νέο ΠΑΣΟΚ. Και μπορεί ναι μεν οι έλληνες να έχουν μπουχτίσει από καθετί που τους θυμίζει το πώς η Ελλάδα έφτασε ως εδώ, αλλά, με τον στρουθοκαμηλισμό δεν πρόκειται να οδηγηθούν και σε καλύτερες μέρες.

Ουσιαστικά θα πρέπει να κατανοήσουν ότι πλέον η παρούσα και η επόμενη γενιά έχουν την ευκαιρία να γίνουν οι Ιφιγένειες που θα θυσιαστούν για την τρίτη γενιά από τα σήμερα. Για να δουν καλύτερες μέρες τα εγγόνια τους σε πενήντα χρόνια. Η άλλη επιλογή είναι η Ελλάδα να γίνει Αλβανία. Να καταρρεύσει το τραπεζικό σύστημα, να βγουν εκτός ευρώ, ο πληθωρισμός να κτυπήσει κόκκινο, η φτώχεια και η μιζέρια να επικρατήσει παντού και να οδηγηθούμε σε κοινωνικές επαναστάσεις, πλιάτσικο, εξεγέρσεις, βία και κοινωνική αναταραχή.

Αν αυτό είναι το ιδεατό σενάριο για ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ, ας σκεφτούν πως στο καλό θα τα βγάλουν πέρα. Επειδή αν νομίζουν ότι θα εθνικοποιήσουν τα πάντα και θα ανακατανέμουν τον πλούτο δημεύοντας περιουσίες και διάφορα άλλα κουφά που ακούμε καθημερινά τότε ο Θεός να βάλει το χέρι του. Η κατάργηση του χρηματιστηρίου, η εθνικοποίηση των τραπεζών και των επιχειρήσεων δεν εγγυώνται άνοδο του βιοτικού επιπέδου των πολιτών. Η Ελλάδα εκτός ευρώ δε θα γίνει ούτε Νορβηγία, ούτε Δανία, ούτε Ηνωμένο Βασίλειο. Θα γίνει Αλβανία.

Προσωπικά δεν πιστεύω ότι ο Έλληνας σήμερα είναι έτοιμος να επιστρέψει στην καλλιέργεια της γης, εξάλλου, έξω από το ευρώ δε θα βρίσκουν αγορές για να πουλήσουν τα προϊόντα τους. Απλά ο Έλληνας αντιδρά σαν πεισματάρικο παιδί. Ακόμα ελπίζει ότι θα ξημερώσει μια μέρα και θα ακούσει ότι κάτω από το βάρος της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής πίεσης, ότι έχουν υποχωρήσει όλοι και τους χάρισαν όλα τα δάνεια, κούρεψαν όλα τα χρέη, τους επιστρέφουν αναδρομικά όλους τους μισθούς από το 2008 και τους δίνουν και μπόνους για ψυχική οδύνη!

Αυτό δε θα συμβεί. Οπότε όσο τραγικό και αν είναι, όσο άδικο, σκληρό και δύσκολο πρέπει να επιλέξουν το πρώτο.

Πίσω στα δικά μας, κάποιος είχε πει πρόσφατα σε μια εκπομπή ότι είναι καιρός να αρχίσουμε να ετοιμάζουμε το δικό μας μνημόνιο και να το θέτουμε κιόλας από μόνοι μας σε εφαρμογή. Έχει δίκαιο. Το δημόσιο χρέος της χώρας μας έχει ανέλθει στο 72%, η ανεργία στο 10%+ και η μια επιχείρηση κλείνει μετά την άλλη. Πρώτη φορά μετά το ’74 οικογένειες πουλούν τα σπίτια τους και μετακομίζουν στους γονείς τους. Η κατάσταση είναι ήδη τραγική. Γι’ αυτό σ’ αυτές τις δύσκολες στιγμές όταν κάθε πρωί ακούω από τα δικά μας κανάλια τις ανούσιες συζητήσεις του περιβόητου ενδιάμεσου χώρου και τις δηλώσεις του Μάριου με τον Άντρο και του Άντρου με τον Μάριο είναι που φοβάμαι διπλά. Φοβάμαι πλέον για το τι θα συμβεί σε εμάς τους ίδιους. Σ’ αυτό εδώ το νησί…

Εκλογές απωθημένων*

Ωραία τουλάχιστον τελειώσαμε και μ’ αυτό.
Έφυγε ο Παπαδήμος ο δοσίλογος, ο πουλημένος στους Γερμανούς και έμειναν όσοι απέμειναν από ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία και οι λεβέντες του ΣΥΡΙΖΑ, του Καμένου, της Παπαρήγα και της Χρυσής Αυγής. Ο Σαμαράς απ’ ότι ακούω το φυσάει και δεν κρυώνει. Σιγά σιγά συνέρχεται και αρχίζει να το καταλαβαίνει. Ο μεγάλος χαμένος των εκλογών είναι ο ίδιος, που όπως έγραψε και ο Γεωργελές στην Athens Voice, «αντί να κάνει αντιπολίτευση στο Πασόκ, έκανε αντιπολίτευση στην Ευρωπαϊκή Ένωση νομιμοποιώντας έτσι το αντιμνημονιακό μέτωπο. Διέγραψε το μισό του κόμμα γιατί υπερψήφισε το μνημόνιο και όταν, υπό το βάρος της σκληρής πραγματικότητας, ανέλαβε το μερίδιο της ευθύνης που του αναλογούσε, διέγραψε το υπόλοιπο μισό γιατί καταψήφισε. Και επειδή αυτό δεν έφτανε, ολοκλήρωσε τη μεγαλοφυή στρατηγική εκβιάζοντας εκλογές.» Τα αποτελέσματα φάνηκαν και τώρα κινδυνεύει να τον περάσουν στις επόμενες εκλογές ο Τσίπρας και ο Καμένος και να βρεθεί τρίτος και κατά-ιδρωμένος …

Καλά για το Πασόκ το γνωρίζαμε ότι θα χάσει.

Ο Τσίπρας από την άλλη τα έχει τόσο χαμένα επειδή ούτε και ο ίδιος δεν πίστευε να πάει τόσο καλά, που εδώ και πέντε ημέρες καταγγέλλει τον «καλπονοθευτικό» εκλογικό νόμο που δίνει πενήντα έδρες μπόνους στο πρώτο κόμμα και επαναλαμβάνει αυτά που έλεγε πριν τις εκλογές.  Προσωπικά παραδέχομαι ότι δεν απέφυγα τον πειρασμό, μέσα μου ευχήθηκα να γίνει καμιά καράμπολα και να αναλάβει. Σκέφτηκα “κάντε τον καραγκιόζη πρωθυπουργό και να δείτε που θα γίνει Παπανδρέου σε χρόνο ρεκόρ”. Σήμερα μαθαίνω ότι οι νέες δημοσκοπήσεις τον αναδεικνύουν πρώτο κόμμα. Το τσιπροθέατρο θα έχει και συνέχεια…

Κέρδισε και η κα Παπαρήγα τη μάχη κατά του δικομματισμού και τι έκανε μετά τη νίκη της; Κάλεσε το λαό σε νέους αγώνες (sic). Πάει μας τελείωσε κι o δικομματισμός και μας έμεινε το χάος και η Παπαρήγα μαζί.

Ο Καμένος μετά τις εκλογές μίλησε για το σκοπιανό αν θυμάμαι καλά… Αυτός πρέπει να παίρνει ληγμένα.

Οι πιο πρωτότυποι ήταν οι λεβέντες της Χρυσής Αυγής. Αυτοί μάλιστα! Πετάκτηκε ο καιάδας ο ροκ σταρ ο οποίος εκλέγηκε επίσης πίσω από τον κύριο και την κα Αρχηγού και έκανε επίδειξη νεοναζιστικής φαρσο-κωμωδίας. Βγήκαν και εδώ στο νησί οι ιμιτασιόν τους το ΕΛΑΜ με ανακοίνωση να συγχαρούν τα αδέρφια τους! Άντε βρε ουστ απ’ εκεί!

Οπότε νέο-έλληνες τώρα που εκτονωθήκατε τι θα γίνει; Πάλι εκλογές; Τι διαφορά θα κάνει δηλαδή; Εισηγούμαι αντί εκλογών να γίνει πρώτα ένα δημοψήφισμα. Με το απλό ερώτημα. Εντός ή εκτός ευρωζώνης. Για να τεθεί τουλάχιστον ένα τέλος στο λαϊκισμό των λεγόμενων αντι-μνημονιακών που θέλουν από τη μια δήθεν σταθερή προσήλωση στην ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας και που την ίδια στιγμή καταγγέλλουν το μνημόνιο και πουλούν φρούδες ελπίδες στον λαό για επαναδιαπραγμάτευση και άλλα κουφά. Κάποιος είχε πει κάποτε ότι οι εκλογές γίνονται όχι για να βγάλουμε τα απωθημένα μας αλλά για να αποφασίσουμε για το μέλλον μας. Αποφασίστε λοιπόν!

 

Ηνωμένα Έθνη από τον Άρη, Eλληνοκύπριοι από την Αφροδίτη

Είκοσι επτά Απριλίου 2012, ο εκπρόσωπος του Γενικού Γραμματέα στην Κύπρο προβαίνει σε δημοσιογραφική διάσκεψη για να ανακοινώσει τα εξής:  πρώτο, ότι ο Γενικός Γραμματέας διαπιστώνει ότι ΔΕΝ έγινε ικανοποιητική πρόοδος για να κληθεί διεθνής διάσκεψη (there has not been sufficient progress on core issues at this stage to call a multilateral conference). Ότι ο ίδιος ο Γ.Γ. ΔΕΝ είναι θετικός να καλέσει μια διάσκεψη που θα κατέληγε σε αποτυχία (SecretaryGeneral is not in favour of calling a conference that would be a failure). Τέλος, ότι τα Ηνωμένα Έθνη ΔΕ βλέπουν κανένα λόγο να καλέσουν άλλες συναντήσεις μεταξύ των δύο ηγετών, εκτός και αν, υπάρχει ένδειξη και από τις δύο πλευρές ότι υπάρχει κάτι ουσιαστικό να συμφωνηθεί (UN does not see any value in scheduling Leadersmeetings unless there is a clear indication from both sides that there is something substantial to be concluded).

Το καλύτερο το άφησα για το τέλος. Ο εκπρόσωπος του Γ.Γ. είπε, η διαδικασία είναι κυπριακής ιδιοκτησίας (this process is Cypriot-led and Cypriot-owned) και δεν είναι θεμιτό τα Η.Ε. να επιθυμούν λύση περισσότερο απ’ ότι οι δύο πλευρές κι ότι αν δε μπορούν να συμφωνήσουν, δε μπορούμε να τους αναγκάσουμε να το πράξουν.

Την επομένη, με πηχαίους τίτλους του τύπου «Πυρ Ομαδών κατά του Ντάουνερ» τα ε/κ μέσα μετάφεραν τις αντιδράσεις των ε/κ κομμάτων:

«Το Δημοκρατικό Κόμμα θεωρεί πως πρόκειται για μια συγκαλυμμένη μεθόδευση με στόχο την αλλαγή της διαδικασίας και της μεθοδολογίας των απευθείας διαπραγματεύσεων», δήλωσε ο Εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος, Φώτης Φωτίου.

«Για εξυπηρέτηση των τουρκικών συμφερόντων και στόχο Ντάουνερ να αναβαθμίσει το ψευδοκράτος μέσω διεθνούς διάσκεψης», μιλά το ΕΥΡΩΚΟ.

«Προκαλεί αλγεινή εντύπωση η εμμονή Μπαν Κι Μουν σε πολυμερή διάσκεψη», αναφέρουν οι Οικολόγοι.

«Το ΑΚΕΛ καλωσορίζει την πρόθεση του ΟΗΕ, όπως αυτή εκφράστηκε από τον Αλεξάντερ Ντάουνερ, για προσήλωση στην κυπριακή ιδιοκτησία της διαδικασίας και στη συνακόλουθη πρόθεση για συνέχιση των διαπραγματεύσεων εντός του υφιστάμενου διαδικαστικού πλαισίου μέσα από μια εντατικοποιημένη μορφή εκ του σύνεγγυς διαπραγματεύσεων», αναφέρει, εξάλλου, σε γραπτή δήλωση του ο Εκπρόσωπος Τύπου του ΑΚΕΛ, Γιώργος Λουκαϊδης.
Δύο τινά μπορούν να συμβαίνουν, ή που τα κόμματα μας κάπου χάθηκαν στη μετάφραση, ή που δε διάβασαν ούτε και άκουσαν τι είπε ο Γ.Γ. ή που πολύ απλά λένε ψέματα. Προσωπικά δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι ισχύει το τρίτο. Αυτό το οποίο όμως με απασχολεί περισσότερο είναι πόσοι ακελικοί πίστεψαν τον Πινόκιο τον Κυπριανού, πόσοι ΔΗΚΟΙΚΟΙ τον Πινόκιο τον Φωτίου και γενικά πόσοι κύπριοι διαβάζουν αυτή τη στιγμή το παρόν άρθρο και ακόμα δε συνειδητοποιούν το χοντρό δούλεμα που γίνεται όλα αυτά τα χρόνια πάνω στις πλάτες τους. Πόσες πολιτικές καριέρες, βουλευτιλίκια και προεδριλίκια στήθηκαν πάνω σε κροκοδείλια δάκρυα για το κυπριακό. Για να μας μείνει τελικά τι; Μια μεγάλη, τεράστια, ελληνοκυπριακής ιδιοκτησίας διχοτόμηση, για την οποία μάλιστα δε χρειάστηκε καν διεθνής διάσκεψη. Αλλά φταίμε. Άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο. Επειδή το να σε δουλεύουν και να μην αντιδράς επειδή δεν το καταλαβαίνεις είναι κατανοητό. Αλλά, να σε δουλεύουν, να το γνωρίζεις και να το ανέχεσαι και από πάνω είναι συνενοχή.

…Έτσι, άλλος ένας γύρος συνομιλιών που διήρκησε 3 χρόνια και πάνω από 100 συναντήσεις έφτασε στο τέλος του. Άδοξα και ηττημένα. Τόσο άδοξα που προσποιούμαστε ότι δεν έγινε. Και τώρα; Τι θα απογίνει τώρα ο Πρόεδρος Λύσης και οι πολέμιοι της διεθνούς διάσκεψης; Τι θα λέμε μέχρι τις εκλογές; Βρε τι πάθαμε … 
Scroll to top