Month: October 2012

Το νέο πρόσωπο το είδαμε, τη νέα εποχή όμως πουθενά


Ο Σταύρος Μαλάς εξήγγειλε υποψηφιότητα κάτω από το σύνθημα «Νέο πρόσωπο, Νέα πρόταση, Νέα εποχή». Το πρώτο μέρος ήταν απόλυτα επιτυχημένο επειδή με αυτό τον τρόπο -επικοινωνιακά τουλάχιστον- μετέτρεπε το μειονέκτημα της σύντομης πολιτικής του παρουσίας σε πλεονέκτημα προτάσσοντας τη φρεσκάδα στον αντίποδα της πολιτικής εμπειρίας. Το στοίχημα όμως ήταν να πείσει και κυρίως να κάνει πράξη τα άλλα δύο. Εκεί ήταν που έχασε το παιχνίδι των εκλογών από νωρίς, εφόσον ο ίδιος και το επιτελείο του ακολούθησαν μέχρι στιγμής λάθος τακτικές και έκαναν λάθος επιλογές.
1ο λάθος, η ούτω καλούμενη «ανεξάρτητη» υποψηφιότητα.
Τι άλλο εκτός από υποτίμηση της κοινής γνώμης είναι το να σε ρωτούν οι δημοσιογράφοι αν προτίθεσαι να είσαι υποψήφιος και να απαντάς ότι δεν ξέρεις, ενώ αμέσως μετά την έγκριση της Κ.Ε. του ΑΚΕΛ αυτομάτως να είσαι και μάλιστα ανεξάρτητος! Για τον Σ.Μ. θα ήταν πολύ καλύτερο εάν από την αρχή επιχειρούσε να δώσει ένα στίγμα ειλικρίνειας θέτοντας την υποψηφιότητα του στην κατάλληλη βάση, σ’ αυτή δηλαδή της κομματικής ακελικής υποψηφιότητας που στόχο είχε τη συσπείρωση του ΑΚΕΛ και τη μετέπειτα διαπραγμάτευση στο δεύτερο γύρο. Ο συνδυασμός όμως από τη μια του «ανεξάρτητου» υποψηφίου και παράλληλα μέχρι του μέχρι και χτες υπουργού στην κυβέρνηση του Δ. Χριστόφια, τι άλλο μπορεί να χαρακτηριστεί εκτός από κατάφωρη κοροϊδία προς το εκλογικό σώμα;
2ο λάθος, η πολιτική ατζέντα της υποψηφιότητας.
Πέραν του ότι ο υποψήφιος του ΑΚΕΛ, δεν έχει προτείνει μέχρι στιγμής τίποτα καινούριο παρά μόνο αντιδρά αντανακλαστικά στις τρέχουσες εξελίξεις, εκεί όπου βγήκε προς τα έξω άποψη αυτή ήταν συντηρητική, αναχρονιστική και εκτός κάθε προοδευτικής γραμμής. Πως αλλιώς άλλωστε να χαρακτηρίσω την απόλυτη άρνηση έστω να συζητήσει το ζήτημα του συμφώνου συμβίωσης, την κατάργηση των επιδομάτων αξιωματούχων, ή τη νομική ρύθμιση της πορνείας (βλ. δημοσίευμα ΠΟΛΙΤΗ, 14, Οκτ.). Ακόμη και για το μοναδικό θέμα όπου διαφώνησε με την επίσημη γραμμή του ΑΚΕΛ, εκείνο δηλαδή της ίδρυσης καζίνο, δεν πείθει κανένα ότι αυτό θα αποτελέσει επίσημη πρότασή του τη στιγμή που η ανεξαρτησία του τερματίζεται στην κρίση της Κ.Ε. του ΑΚΕΛ.
3ο λάθος, η επιλογή του εκπροσώπου τύπου.
Ο Τάκης Χατζηγεωργίου ένα κομματικό στέλεχος το οποίο ακόμα και όταν είχε διαφωνήσει το 2004 με την ηγεσία του ΑΚΕΛ, ποτέ δεν έβγαλε τη διαφωνία του δημόσια προς τα έξω ούτε και παραιτήθηκε από το όποιο αξίωμά του, αδυνατεί να αντιληφθεί ποιος είναι ο υποψήφιος και ποιος είναι ο δικός του ρόλος. Το τραγικό φιλμάκι που παρακολούθησε όλη η Κύπρος την περασμένη εβδομάδα με τον εκπρόσωπο τύπου να υπαγορεύει μπροστά στις κάμερες και στους δημοσιογράφους στον υποψήφιο τι να πει, ήταν εξευτελιστικό για να πω το λιγότερο. Όμως φανερώνει και την έλλειψη σεβασμού προς τον ίδιο τον υποψήφιο από πλευράς επιτελείου του. Το ανέκδοτο ποιος είναι ο υποψήφιος ο Τάκης ή ο Σταύρος είναι κάτι που θα πρέπει να απασχολήσει σοβαρά το ίδιο το ΑΚΕΛ.
Καταλήγοντας, μέχρι στιγμής από τον Σταύρο Μαλά έχουμε δει μόνο ένα νέο πρόσωπο και παρόλο που προσωπικά τον είχα ικανό για να εκφέρει και μια φρέσκια πολιτική πρόταση, εντούτοις η πολιτική του απειρία τον οδήγησε στη συντριβή πάνω  στο τοίχος αντίστασης που ονομάζεται βαθύ και συντηρητικό ΑΚΕΛ.
Ο Σταύρος Μαλάς θα μπορούσε όντως να αποτελέσει μια εναλλακτική επιλογή για μια μερίδα ανεξάρτητων πολιτών εάν κατ’ αρχήν ο ίδιος ήταν αποφασιστικός για το τι πρεσβεύει, τι προτείνει και κυρίως εάν έκανε πειστική κριτική στην υφισταμένη ηγεσία του ΑΚΕΛ αλλά και του ίδιου του Δ. Χριστόφια. Από τη στιγμή όμως που δε μπόρεσε να το κάνει, αυτό σημαίνει ότι βαδίζει με μαθηματική ακρίβεια προς τη δικαίωση όσων από την πρώτη στιγμή ανακοίνωσης του ονόματός του έκαναν λόγο για αποδιοπομπαίο τράγο στον οποίο το ΑΚΕΛ θα φορτώσει την επικείμενη εκλογική του αποτυχία.
Συμπερασματικά, τα πράγματα μέχρι στιγμής δείχνουν ότι, η επιλογή Μαλά θα αποτελεί απλά συνέχιση της παρούσας διακυβέρνησης, ενώ η επιλογή Λιλλήκα με την αναγκαία υποστήριξη του ΑΚΕΛ, θα είναι μια συγκακελυμένη συνέχιση. Γι αυτό και καταλήγω ότι η νέα εποχή σηματοδοτείται μόνο με την εκλογή του Νίκου Αναστασιάδη στο ύπατο αξίωμα της Δημοκρατίας.

Ματσάκης – Λιλλήκας: διαφορές και ομοιότητες

Αρχικά χρειάζεται να επισημανθεί ότι, τα οδοφράγματα δε μπορούν να κλείσουν για τους εξής λόγους:
1ο Ο λόγος για τον οποίο δεν υπάρχει ελεύθερη διακίνηση και εγκατάσταση στο νησί είναι εξαιτίας της παράνομης τουρκικής εισβολής και κατοχής. Η Κ.Δ. ως η μόνη έννομη και διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση δε νοείται με δική της πρωτοβουλία να σταματήσει την ελεύθερη διακίνηση του οποιουδήποτε ευρωπαίου πολίτη στο έδαφός της.  Επιπλέον, τα οδοφράγματα είναι προσωρινά σημεία διέλευσης δεν είναι σύνορα με τρίτη χώρα για να τα ανοίγεις και να τα κλείνεις.
2ο Βάση της Συνθήκης Προσχώρησης στην Ε.Ε. (που αποτελεί το πιο ισχυρό πολιτικό εργαλείο για τη μη αναγνώριση των κατεχομένων) το ευρωπαϊκό κεκτημένο ισχύει σ’ ολόκληρη την εδαφική επικράτεια της Κύπρου, με προσωρινή όμως αναστολή στην περιοχή που παράνομα ελέγχει η Τουρκία μέχρι και τη λύση του Κυπριακού.
3ο Τυχόν μονομερές κλείσιμο των περασμάτων διέλευσης από πλευράς Δημοκρατίας, θα αποτελέσει την ίδια στιγμή το πιο ισχυρό πολιτικό όπλο στα χέρια της Τουρκίας για να ωθήσει τους Τ/Κ να ζητήσουν την άρση της απομόνωσης και του εγκλωβισμού τους διαμέσου της πολιτικής και διπλωματικής αναγνώρισης της «ΤΔΒΚ». Μια τέτοια εξέλιξη θα οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη βάση της λύσης των δύο κρατών, πράγμα που αποτελεί την πιο καταστροφική περίπτωση για τη δική μας πλευρά.
Επιπλέον, τυχόν κλείσιμο των οδοφραγμάτων θα έχει τεράστιες αρνητικές επιπτώσεις στους εγκλωβισμένους και στις οικογένειές τους που θα βρεθούν και πάλι στο έλεος της «ΤΔΒΚ». Ενώ όσο αφορά στις οικονομικές διαστάσεις του θέματος τα στοιχεία που δίνει στη δημοσιότητα η JCC φανερώνουν ότι κάθε μήνα εισρέουν στην ε/κ αγορά περίπου 1.6 εκ ευρώ από τ/κ κάρτες, ποσό τριπλάσιο από το αντίστοιχο που ξοδεύουν οι ε/κ στα κατεχόμενα. 
Όσο αφορά στον Μάριο Ματσάκη που σήμερα εμφανίζεται ως ο επικεφαλής της κίνησης  για κλείσιμο δήθεν των οδοφραγμάτων είναι χρήσιμο να θυμηθεί κανείς ποιος είναι ο Μ. Ματσάκης, πόσο μας έχει ρεζιλέψει στο πρόσφατο παρελθόν αλλά και πόσο πολιτικά ασυγκρότητος είναι. Αρκεί μόνο να υπενθυμίσουμε ότι πέρα από τα διάφορα χαριτωμένα που έκανε κατά καιρούς με διάφορες σημαίες και στολές παραλλαγής, ότι ο ίδιος δημόσια υποστήριξε με θέρμη από το ενιαίο κράτος μέχρι τη διχοτόμηση και πιο πρόσφατα τη λύση δύο κρατών οπότε και διαγράφηκε από το ΔΗΚΟ.
Όμως μικρή πολιτική σημασία παρουσιάζει η γραφική έως και γελοία επαναφορά του Μ. Ματσάκη πάνω σε παρατηρητήρια των Η.Ε.. Ούτε η πρωτότυπη συνένωση δυνάμεων με τον ερμηνευτή του «Welcome my friends to Cyprus», Σ. Χατζησάββα, ούτε καν το ότι την επομένη τους ακολούθησαν και μερικοί ελαμήτες μας αφορά ιδιαίτερα. Ο πραγματικός κίνδυνος ξεκινά όταν ο συγκεκριμένος αγκαλιάζεται από τα ΜΜΕ και αποκτά βήμα είτε ως συνεργάτης είτε ως φιλοξενούμενος για να λέει τις ανοησίες του δίχως κανένα αντίλογο που, ακόμα κι αυτό, μπορώ να προβλέψω ότι θα σύντομα ξεφουσκώσει.  
Η κορύφωση του κινδύνου όμως είναι όταν πλέον πίσω από τον κάθε γραφικό ακολουθεί ένας καλοντυμένος, πρώην Υπουργός Εξωτερικών και σοβαροφανής Υποψήφιος για το αξίωμα του Πρόεδρου της Δημοκρατίας ο οποίος παπαγαλίζει και αναπαράγει τις ανοησίες του Ματσάκη, τότε είναι που ο βαθμός κινδύνου χτυπάει κόκκινο. 
Δυστυχώς, ο Γιώργος Λιλλήκας με τον τρόπο που επέλεξε να πολιτευτεί σε αυτές τις εκλογές παρουσιάζεται να φλερτάρει όχι μόνο με τον άκρατο λαϊκισμό αλλά και να προκαλεί το λαϊκό αίσθημα με ζητήματα τα οποία ο ίδιος ως πρώην Υπουργός Εξωτερικών γνωρίζει (ή τουλάχιστον θα όφειλε) να γνωρίζει πάρα πολύ καλά ότι μπορούν να έχουν ολέθριες συνέπειες στο μέλλον του κυπριακού. Εξάλλου, ο κανονισμός για την πράσινη γραμμή υπογράφηκε όταν ο ίδιος ήταν υπουργός και σκοπό είχε να αντικρούσει την τουρκική επιχειρηματολογία της απομόνωσης. Όταν κάποιος λαϊκίζει από πολιτική αγραμματοσύνη όπως τον κ. Ματσάκη είναι πιο υποφερτό από το να λαϊκίζει κάποιος με πολιτική ενσυνείδηση. Το τελευταίο είναι πολιτικά κατάπτυστο.
Scroll to top