Month: March 2013

Η παιδεία σε ρυθμό Harlem Shake

Όταν ακούστηκε αρχικά ότι η Διευθύντρια Μέσης Εκπαίδευσης του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού απαγόρευσε το Harlem Shake στα σχολεία δεν είχα ιδέα περί τίνος επρόκειτο. Όταν το έψαξα στο διαδίκτυο ανακάλυψα βιντεάκια του ενός λεπτού τα οποία παρουσίαζαν μαθητές οι οποίοι βρίσκονταν ακίνητοι για μερικές στιγμές, στη συνέχεια ένας εξ αυτών αρχίζει να κινείται ρυθμικά και να κάνει φιγούρες και στη συνέχεια όλοι μαζί  ξεσπούν σε ένα αυθόρμητο χορό δίχως προκαθορισμένες κινήσεις ή συντονισμό. Στο τέλος του κάθε βίντεο εμφανιζόταν το όνομα του σχολείου του οποίου οι μαθητές πρωταγωνιστούσαν. Επίτηδες αναζήτησα να δω καμιά δεκαριά προσπαθώντας να εντοπίσω κάτι το «σκανδαλώδες» ή έστω το «αντι-μαθητικό». Όμως, με εξαίρεση κάποιες αυθόρμητες φιγούρες που βγάζουν ένα σεξουαλικό υπονοούμενο -αντίστοιχο για παράδειγμα με τη χαρακτηριστική κίνηση χορού που έκανε ο Έλβις Πρίσλει πριν 50 χρόνια- επί της ουσίας δεν έχω εντοπίσει τίποτα το μεμπτό. Αντίθετα μάλιστα, οι πρωτοβουλίες των μαθητών μου προκάλεσαν θετικά συναισθήματα και γέλιο. 

Το βέβαιο είναι πως μέσα από τα βίντεο με τα Harlem Shake χορευτικά κανενός μαθητή δε θίγονται τα δικαιώματα ή η αξιοπρέπειά του και είναι πραγματικά άξιο απορίας γιατί από τα τόσα ουσιαστικά προβλήματα που απασχολούν τη δευτεροβάθμια δημόσια εκπαίδευση η Διευθύντρια Μέσης ασχολήθηκε με το συγκεκριμένο θέμα.

Ειδικά μάλιστα, όταν η επίσημη δικαιολογία που έδωσε στην εγκύκλιό της –τουλάχιστον βάση των σχετικών δημοσιευμάτων- ήταν ότι παραβιάζονται τα προσωπικά δεδομένα των μαθητών που συμμετέχουν εξαιτίας της ανάρτησης των βίντεο στο διαδίκτυο! Εξίσου παράδοξο είναι το γεγονός πως η συγκεκριμένη Διευθύντρια δε θεωρεί ότι παραβιάζονται τα ατομικά δικαιώματα των μαθητών όταν η ίδια δε συμμορφώνεται με τις συστάσεις της Επιτρόπου Διοικήσεως αλλά αντίθετα με άρθρα της στον ημερήσιο τύπο τοποθετείται ενάντια σε κάθε σύγχρονη έννοια δημοκρατίας και σεβασμού προς την διαφορετικότητα  στηριζόμενη σε λογικές πλειοψηφικού καταναγκασμού.

Σε κάθε περίπτωση, το διακύβευμα τελικά δεν εξαντλείται στο τι πολίτες θέλουμε αλλά, επεκτείνεται και στο τι εκπαιδευτικούς και ποια εκπαιδευτική ηγεσία χρειαζόμαστε. Αν θέλουμε να γίνουν πράξη οι διακηρύξεις για δημοκρατικούς και κριτικούς πολίτες με ευρωπαϊκό προσανατολισμό και δεξιότητες διαλόγου, επικοινωνίας, κλπ θα πρέπει η δουλεία να ξεκινήσει μέσα από το ίδιο το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού, να προχωρήσει στους εκπαιδευτικούς για να καταλήξει εν τέλει ως κουλτούρα, ως πρότυπο και ως διδακτική ύλη στα παιδιά.

Ο νέος Υ.Π.Π. έχει στα ατού του την νιότη του, η οποία ενδεχομένως του επιτρέπει να μπορεί να βρεθεί πιο κοντά στους μαθητές και στη νεολαία. Έχει επίσης τη φρεσκάδα του νέου πολιτικού ο οποίος αναλαμβάνοντας το πρώτο του εκτελεστικό αξίωμα από την απαιτητική θέση του Υπουργού έχει ακόμη μεγαλύτερο κίνητρο να εργαστεί και να κοπιάσει για να αποδείξει την αξία του.

Εν κατακλείδι, είμαι βέβαιη ότι οι μαθητές θα συνεχίσουν να χορεύουν Harlem Shake, ότι οι εκπαιδευτικές οργανώσεις θα συνεχίσουν να διεκδικούν τα κεκτημένα τους, ότι ο Προκαθήμενος της Εκκλησίας θα συνεχίσει να απαιτεί να ενημερώνεται και να έχει εμπλοκή στα της παιδείας και ότι μέσα στα ίδια τα σχολεία θα συνεχίσουν να δίνουν τη μάχη καθημερινά μαθητές και εκπαιδευτικοί. Όλα αυτά ίσχυαν και πριν από ένα μήνα. Η ουσιαστική αλλαγή που έχει επισυμβεί είναι η αλλαγή του πολιτικού προϊστάμενου για τον οποίο το στοίχημα είναι να αφήσει ένα προσωπικό στίγμα στο αξίωμα που κατέχει από άποψη πολιτική αλλά και από πλευράς διοίκησης.

Αν ο κ. Κενεβέζος καταφέρει να διακρίνει ανάμεσα στον καταιγισμό συμφερόντων και απόψεων τα σημαντικά από τα επουσιώδη και δώσει έμφαση στα πρώτα, τότε, θα δικαιώσει τη γενιά του αλλά και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας που τον εμπιστεύτηκε. Αν από την άλλη προσπαθήσει να παραμείνει επιτήδεια ουδέτερος μπροστά στα μεγάλα και ουσιαστικά ζητήματα που αντιμετωπίζει η παιδεία και ασχοληθεί αποκλειστικά με μικροπολιτική και τερτίπια τύπου Harlem Shake, θα αποτύχει. Εύχομαι για το πρώτο.
 

Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα

Αναστάτωση προκάλεσαν οι πρόσφατες δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου σε συνδυασμό με τις ανακοινώσεις της Ιεράς Συνόδου για τα ζητήματα του «συμφώνου συμβίωσης», της καύσης των νεκρών και της εθελοντικής απαλλαγής από το μάθημα των θρησκευτικών.

Οι απόψεις που διατύπωσε η ηγεσία της εκκλησίας ήταν ουσιαστικά οι απολύτως αναμενόμενες. Τοποθετήθηκε αρνητικά σε όλα τα πιο πάνω θέματα στη βάση μιας μεταφυσικής θεώρησης εμπλουτισμένη με επιχειρήματα πλειοψηφικής λογικής και ολοκλήρωσε με τη γνωστή καταφυγή στον εθνικό μας αγώνα στο όνομα του οποίου προσκρούουν σχεδόν όλες οι προσπάθειες κοινωνικού εκδημοκρατισμού της χώρας μας τα τελευταία 50 χρόνια.

Προσωπικά δεν άκουσα με έκπληξη τον Προκαθήμενο της εκκλησίας. Αντίθετα μάλιστα μπορούσα και να το προβλέψω. Όχι εξαιτίας κάποιας μαντικής ιδιότητας αλλά, επειδή κάθε φορά που ο συγκεκριμένος «καλοκρατείται» πολιτικά, μετά από λίγο ξεκινά να τοποθετείται σε όλα τα ζητήματα που πιστεύει ότι πρέπει να έχει άποψη. Βεβαίως αυτό είναι δικαίωμα του και ιδιαίτερα στη συγκεκριμένη περίπτωση αν και εφόσον η πολιτεία ξεκινούσε μια διαδικασία διαβούλευσης για τα συγκεκριμένα θέματα θα όφειλε να καλούσε και την εκκλησία να δώσει τις δικές της θέσεις.

Ποιο όμως είναι στα αλήθεια το διακύβευμα; Οι απόψεις των Συνοδικών ή οι απόψεις των πολιτειακών αξιωματούχων στους ώμους των οποίων πέφτει ουσιαστικά η ευθύνη να κρίνουν και να αποφασίσουν; Το πλέον εύκολο είναι να κρίνεις και να κατακρίνεις την άποψη της Ιεράς Συνόδου. Το δύσκολο είναι να κάνεις αυτοκριτική και να απαιτείς από το κόμμα, τους βουλευτές και τα στελέχη σου να μείνουν πιστά σε διακηρυγμένες θέσεις και σε δημοκρατικές αρχές και αξίες. 

Ο προοδευτισμός της Αριστεράς ο οποίος σιώπησε για δέκα χρόνια και χτυπάει τα ρέστα της εδώ και μια εβδομάδα δε με πείθει. Θα με έπειθε εάν περιείχε έστω και ένα ψήγμα αυτοκριτικής. Επειδή, αν θέλουμε να λέμε αλήθειες τόσα χρόνια έκαναν ουσιαστικά τις πάπιες. Αν εξαιρέσω τον Αντρέα Δημητρίου και την Ελένη Μαύρου, πέντε και τόσα χρόνια αριστερής υποτίθεται διακυβέρνησης δεν είδαμε ακριβώς και κανένα προοδευτικό θαύμα μήτε στον πολιτικό λόγο, πόσο μάλλον στις ίδιες τις πολιτικές και πρακτικές. Αντίθετα, αυτό που χαρακτήριζε το ΑΚΕΛ και τα στελέχη του ήταν η συνένοχη σιωπή  και η παντελής έλλειψη αυτοκριτικής.

Όσο αφορά τώρα στον φιλελευθερισμό της Δεξιάς, δίχως να είμαι απόλυτα βέβαιη ότι θα τολμήσει να τα βάλει συλλογικά με το κατεστημένο στοχεύοντας στην οικονομική και κοινωνική ανασυγκρότηση του τόπου, εν τούτοις, θέλω να είμαι συγκρατημένα αισιόδοξη. Εξάλλου εάν η προοδευτική δεξιά θα το τολμήσει αυτό θα φανεί μέσα στους επόμενους μερικούς μήνες. Προς το παρόν ο Δημοκρατικός Συναγερμός βρίσκεται σε μια διαδικασία ανασυγκρότησης. Η μορφή που θα πάρει το νέο οικοδόμημα, οι επιλογές που θα γίνουν και οι πρώτες «μάχες» που θα δοθούν θα είναι κρίσιμης σημασίας για να μπορέσει η κοινωνία να διακρίνει το στίγμα της νέας ηγεσίας. Αν ο ΔΗΣΥ επιλέξει να παραμείνει περιχαρακωμένος στο παρελθόν και σε μια κακέκτυπη επαναφορά στο σύγχρονο κόσμο του τρίπτυχου πατρίς-θρησκεία-οικογένεια θα βρεθεί σε αντιπαράθεση με τη νέα γενιά και το μέλλον. Αν από την άλλη επιλέξει να κάνει την υπέρβαση ίσως να χάσει προσωρινά ένα μερίδιο από τη στήριξη που απολαμβάνει, αλλά, θα κερδίσει τη μάχη του εκσυγχρονισμού και θα έχει να παίρνει πολλαπλάσια οφέλη στο μέλλον.

Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα.
 

Η ισότητα δε συνιστά ελεημοσύνη!

Δε μπορώ να ξεχωρίσω τι με έχει απογοητεύσει περισσότερο. Η μη συμπερίληψη γυναικών στο υπουργικό ή η συζήτηση που έχει ανακύψει αναφορικά με αυτό το ζήτημα. Η συζήτηση βεβαίως φανερώνει νοοτροπίες και οι νοοτροπίες δημιουργούν κουλτούρες. Οι κουλτούρες καταλήγουν σε πρακτικές και πρότυπα και αυτά με τη σειρά τους σε αποτελέσματα.

Καιρός για αλλαγή! Αρχής γενομένης καταρρίπτοντας μύθους και ψευδοεπιχειρήματα όπως τα πιο κάτω.

Το «αξιακό» επιχείρημα – «Να μπουν γυναίκες φτάνει να είναι άξιες».

Το επιχείρημα από μόνο του υποκρύπτει την πεποίθηση αυτού που το θέτει, ότι οι γυναίκες δεν είναι άξιες ή ότι εν πάση περίπτωση δεν είναι το ίδιο άξιες με τους άντρες. Θα μπορούσε ποτέ κανένας να ισχυριστεί το αντίστοιχο για το ανδρικό φύλο; Δηλαδή να διορίσουμε άντρες φτάνει να είναι άξιοι; Θεωρώ ότι η αξία είναι αυτονόητη. Αν προχωρήσουμε μάλιστα και ένα βήμα παρακάτω φέροντας παραδείγματα από τη μειονότητα των γυναικών που βρίσκονται σήμερα στην πολιτική, στη βουλή, στις ανώτερες διευθυντικές θέσεις στη δημόσια υπηρεσία και στον ιδιωτικό τομέα, τις Επιτρόπους μας κλπ όχι μόνο παρουσιάζουν μεγάλη αξία αλλά θα πρόσθετα κιόλας -σε μια ίσως αυθαίρετη και αδόκιμη σύγκριση-  ότι υπερέχουν σε ορισμένα χαρακτηριστικά.

Το επιχείρημα της ανυπαρξίας – «Μα αφού δεν υπάρχουν γυναίκες στις κομματικές δομές»

Κατ’ αρχήν το ότι δεν υπάρχουν αρκετές γυναίκες στις κομματικές δομές θα πρέπει να απασχολήσει τα ίδια τα κόμματα και τα ανώτερα εκτελεστικά τους θέσμια. Όντως τα κόμματα θα μπορούσαν να είχαν καταστεί οι φορείς της αλλαγής αυτού του στερεότυπου του ανδρικού προτύπου στην πολιτική, αλλά, μέχρι στιγμής όχι μόνο δεν φαίνονται διατεθειμένα να το κάνουν, αντίθετα, αναπαράγουν την προκατάληψη αυτή με το χειρότερο τρόπο.

Το επιχείρημα της άρνησης – «Τους προτείναμε και αρνηθήκανε»
Η πλέον πιο εύκολη δικαιολογία και πολιτικά άμεμπτη. Το ερώτημα είναι γιατί οι άντρες οι οποίοι είναι αρνητικοί στη συνέχεια υποκύπτουν και αποδέχονται το διορισμό τους. Σίγουρα κανείς δε θα ήθελε να υπονοήσει ότι οι άντρες είναι χαμηλών αντιστάσεων, αλλά μήπως τελικά η ρίζα του προβλήματος είναι επειδή το πολιτικό παιχνίδι όπως είναι διαμορφωμένο σήμερα ξεκινά και τελειώνει στους άντρες; Μήπως ο λόγος που οι άντρες με λίγη πειθώ υποκύπτουν είναι επειδή εξαργυρώνουν ανταλλάγματα για το μέλλον αναπαράγοντας έτσι το κλειστό κομματικό παιχνίδι με ανδρικούς όρους;

Θα κλείσω με την αγαπημένη μου ρήση δανεισμένη από την καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Κύπρου κα Μαίρη Κουτσελίνη. Ότι η ισότητα ανδρών και γυναικών δε συνιστά ελεημοσύνη απέναντι στις γυναίκες.
Αυτό περικλείει και την πεμπτουσία του προβλήματος.


Είναι πλέον καιρός που πρέπει να σταματήσει να μας διαφεύγει ότι το ζήτημα της ισότητας των φύλων είναι πρωτίστως ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ποιότητας της δημοκρατίας μας. Η αντίδραση της κοινωνίας στο μη διορισμό γυναικών στο υπουργικό ήταν για μένα εξαιρετικά θετική. Επειδή ενώ πιστεύω ότι είναι πιο εύκολο οι αλλαγές σε μια κοινωνία να ξεκινούν από πάνω προς τα κάτω, εν τούτοις, όταν οι πάνω αδυνατούν, εκεί ο ρόλος της κοινωνίας των πολιτών είναι ακόμη πιο κρίσιμος και ουσιαστικός. Εξάλλου κάθε ηγεσία που θέλει να προοδεύει θα πρέπει να είναι σε θέση να αφουγκράζεται την πρόοδο και αν επιθυμεί να βρίσκεται στην πρωτοπορία του εκσυγχρονισμού, να προλαβαίνει την κριτική με τις πράξεις της.

 

Νέα εποχή, όχι νέα λάθη!

Αν οι υποστηρικτές του Νίκου Αναστασιάδη πιστεύουν ότι πέρασαν δύσκολα εκείνες τις λίγες στιγμές όταν η καταμέτρηση των ψήφων διέψευδε τις δημοσκοπήσεις εξόδου,  φανταστείτε πόσο δύσκολα έχουν περάσει τα μέλη και τα στελέχη του ΑΚΕΛ όταν καθ’ όλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, προέβαλαν σαν λαιμητόμος πάνω από το κεφάλι τους τα εξής τρία εφιαλτικά σενάρια. Πρώτο, ο κίνδυνος εκλογής του Νίκου Αναστασιάδη από τον 1ο γύρο. Δεύτερο, η μειωμένη συσπείρωση του ΑΚΕΛ η οποία σε συνδυασμό και με την αυξημένη αποχή τοποθετούσαν το ποσοστό του ΑΚΕΛ σε ανησυχητικά χαμηλά επίπεδα και τρίτο, η πιθανότητα να τους ξεπεράσει ο Γιώργος Λιλλήκας και από οδοστρωτήρας του να μετατραπούν σε νεροκουβαλήτες του.
Για τον Σταύρο Μαλά δε με έπεισαν ποτέ ότι ανησύχησαν ιδιαίτερα. Αντίθετα τα κομματικά τους έντυπα Γνώμη και Χαραυγή έχουν αναλωθεί εδώ και μήνες στο παιχνίδι που ξέρουν να κάνουν καλύτερα από οτιδήποτε άλλο και που δεν είναι τίποτε άλλο από τη δαιμονοποίηση του Νίκου Αναστασιάδη και της δεξιάς. Γιατί; Επειδή απλούστατα το ΑΚΕΛ αντιλαμβάνεται και στηρίζει την ύπαρξή του όχι σε κάποια συμπαγή και συγκροτημένη αριστερή ιδεολογία αλλά στον «παμπούλα» της δεξιάς. Αυτό έμαθαν να κάνουν τόσα χρόνια, αυτό έκαναν ανέκαθεν και ως κυβέρνηση και ως αντιπολίτευση.
Το ζήτημα είναι ότι με την εσωστρέφεια που τους χαρακτηρίζει και με την αδυναμία τους να προσαρμόζονται στα νέα δεδομένα, με την απραξία και την αναβλητικότητά τους έβλαψαν καίρια τον τόπο. Έβλαψαν την εθνική μας υπόθεση, τα χρηστά ήθη, την οικονομία και την κοινωνική συνοχή.
 
Σήμερα, το ΑΚΕΛ διεκδικεί τη ψήφο μας με την ούτω καλούμενη «ανεξάρτητη» υποψηφιότητα του Σταύρου Μαλά. Ο Μαλάς είναι τόσο ανεξάρτητος όσο και η Κεντρική Επιτροπή του ΑΚΕΛ που αποφάσισε την ανεξαρτησία του! Σε κάθε περίπτωση έτσι τον πλασάρουν στην κοινή γνώμη και αναμένουν ότι θα το χάψει επειδή εκείνοι αποφάσισαν ότι έτσι είναι.
 
Επί της ουσίας, έξι μήνες προεκλογικής παρουσίας το μόνο που έχουμε δει από τον Σταύρο Μαλά είναι ένα νέο πρόσωπο το οποίο βρίσκεται σε ένα μόνιμο και τραγικό αδιέξοδο. Επειδή η μία επιλογή του θα ήταν είτε να παραδεχθεί εξ αρχής τα λάθη της κυβέρνησης την οποία υπηρέτησε και του κόμματος από το οποίο εξαρτάται και να ακυρωθεί ο ίδιος, ή να μην τα παραδεχτεί και να δικαιώσει έτσι τον Δ. Χριστόφια. Προφανώς επέλεξε (ή καλύτερα του επιβλήθηκε) η 2ηεπιλογή. Εδώ και έξι μήνες ο Σταύρος Μαλάς κρύβεται επιμελώς πίσω από το δάκτυλό του και προσπαθεί να εξηγήσει τα αδικαιολόγητα κάνοντας γαργάρα το Μαρί και την οικονομική κρίση. Το συμπέρασμα πως ο οδοστρωτήρας του ΑΚΕΛ τον έχει ήδη συντρίψει προτού καν εκλεγεί είναι πασιφανές. 
 
Συμπερασματικά, τα πράγματα μέχρι στιγμής δείχνουν ότι, η επιλογή Μαλά θα αποτελεί συνέχιση της παρούσας τραγικής διακυβέρνησης. Ο Νίκος Αναστασιάδης από την άλλη έχει δώσει δείγματα γραφής που τον καθιστούν ποιοτικά ανώτερο, έχει επιδείξει αποφασιστικότητα καθώς και την ικανότητα να έρθει σε ρήξη με πρακτικές και λάθη της απελθούσας διακυβέρνησης. Για αυτό το λόγο το ερώτημα που θα πρέπει να απαντηθεί από τον καθ’ ένα από εμάς μέχρι την ερχόμενη Κυπριακή είναι, ποια Κύπρο θέλουμε;
Την Κύπρο που δημιούργησε εδώ και πέντε χρόνια η διακυβέρνηση του ΑΚΕΛ και του Δημήτρη Χριστόφια; Την Κύπρο της απαξίωσης; Την Κύπρο του μέσου, της αναξιοκρατίας και της γεροντοκρατίας; Την Κύπρο όπου θα συνεχίζει το ΑΚΕΛ τις απαράδεκτες κομματικές του παρεμβάσεις σε δημόσιους, ημικρατικούς οργανισμούς, Πανεπιστήμια και όπου άλλου μπόρεσαν να εγκαταστήσουν κυκλώματα για να ελέγχουν προσλήψεις, προαγωγές, προσφορές, αποφάσεις κλπ;
 
Θέλετε για τα επόμενα πέντε χρόνια να βρίσκεται στην εξουσία ένας Πρόεδρος που θα είναι ο απολογητής και ο συνεχιστής του Δημήτρη Χριστόφια; Θέλετε να δικαιωθεί ο Δ. Χριστόφιας στις συνειδήσεις των επόμενων γενιών για το Μαρί; Να «ξαναγράψει» το ΑΚΕΛ την ιστορία και να αναδείξει τον Χριστόφια σε ένα αθώο και άσχετο θύμα της διεθνούς συνομοταξίας; Θέλετε να συνεχιστεί ή ίδια άστοχη και άκαιρη εξωτερική πολιτική;  Αν η απάντηση είναι ναι, τότε ψηφίστε ΑΚΕΛ Αριστερά Νέες Δυνάμεις και γίνετε συνυπεύθυνοι. Ή μείνετε άπρακτοι μέχρι τέλους επικυρώνοντας έτσι με την αποχή σας όλα τα πιο πάνω.
Αν όμως επιθυμείτε να θέσετε ένα οριστικό τέλος στην τελευταία πενταετία. Στην απραξία και στην αναβλητικότητα, τότε πρέπει με κατέλθετε στις κάλπες και να στείλετε ισχυρό μήνυμα αλλαγής ψηφίζοντας για Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας τον Νίκο Αναστασιάδη!
 

Σήμερα ψηφίζουμε για το αύριο!

Ένα αύριο που προδιαγράφεται δύσκολο και απαιτητικό, το οποίο απαιτεί άμεσες αλλά και σωστά προ-μελετημένες λύσεις και προτάσεις. Περιθώρια για πειραματισμούς δεν υπάρχουν. Η κρίση απαιτεί ηγεσία και γι’ αυτό σήμερα δίνουμε με τη ψήφο μας ισχυρή εντολή στον Νίκο Αναστασιάδη επειδή:

1.     Στη μακρά του πολιτική πορεία έχει αποδείξει ότι ως ηγέτης διέπεται από αναλυτική σκέψη, ευστροφία, αποφασιστικότητα, ευφράδεια και χιούμορ.

2.     Χαίρει του σεβασμού των ευρωπαίων ηγετών και έχει τη δυνατότητα να συζητά μαζί τους με κύρος και αξιοπιστία χάρη στη σοβαρή και πολυετή παρουσία του στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα.

3.     Έχει επεξεργαστεί και έχει καταθέσει συγκεκριμένο, κοστολογημένο και υλοποιήσιμο πρόγραμμα στο οποίο συνδυάζει από τη μια την ανάγκη για εξοικονόμηση και από την άλλη την ανάγκη για εύρυθμη λειτουργία του κράτους με σκοπό να δημιουργηθούν συνθήκες ανάπτυξης και προσέλκυσης νέων επενδύσεων.

4.     Με την εκλογή του στην Προεδρία δημιουργείται αυτόματα και μια ισχυρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να ψηφιστούν οι απαραίτητες νομοθεσίες για άμεση εφαρμογή του Πρόγραμμά ανασυγκρότησης.

5.      Διακατέχεται από λογική και ρεαλισμό.

6.      Παραμένει μακριά από λαϊκισμούς.

7.     Δε συνεχίζει την πορεία κανενός αλλά χαράζει δική του αυτόνομη πολιτική πορεία με πυξίδα το μέλλον.

8.     Είναι γνώστης της περιπλοκότητας του κυπριακού προβλήματος. Έχει ενεργή συμμετοχή και παρουσία στο Εθνικό Συμβούλιο και παρακολούθησε στενά όλες τις εξελίξεις στο θέμα αυτό την τελευταία 20ετία.

9.      Είναι τολμηρός και δε δείλιασε ποτέ να υποστηρίξει την άποψή του δημόσια και ξεκάθαρα.

10.  Έχει εμπιστοσύνη και αξιοποιεί τις γνώσεις τεχνοκρατών, ακαδημαϊκών και νέων επιστημόνων.

Ψηφίζουμε τέλος τον Νίκο Αναστασιάδη επειδή από την πρώτη μέχρι και την τελευταία στιγμή της προεκλογικής του εκστρατείας έπεισε ότι αντιλαμβάνεται το βάρος της ευθύνης που προκύπτει από την ανάληψη της Προεδρίας και αντιμετώπισε την προεκλογική εκστρατεία με την απαιτούμενη σοβαρότητα που επιβάλλουν οι περιστάσεις.


 

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

Αργά αλλά σταθερά πλησιάζουμε προς τη λήξη της προεκλογικής περιόδου και όπως συμβαίνει κάθε φορά αυτές τις μερικές μέρες λίγο πριν από την εκλογική αναμέτρηση, οι λέξεις χάνουν το νόημά τους, τα αυτιά κλείνουν, τα χαρακτηριστικά σκληραίνουν και ο διάλογος βασανίζεται ανάμεσα σε συνθήματα και φωνασκίες.

Ταυτόχρονα όμως στο χρονικό σημείο όπου ολοκληρώνει τη θητεία της μια διακυβέρνηση ο κάθε πολίτης μπορεί πλέον να την κρίνει στο σύνολό της. Ο καθ.  Παναγιώτης Θανασάς κατάφερε -σε συνέντευξή του την περασμένη Κυριακή- να συμπυκνώσει μέσα σε μια πρόταση τη μεγάλη εικόνα, όταν είπε «η διακυβέρνηση της τελευταίας πενταετίας υπήρξε ένα μίγμα δηλητηρίου και ανικανότητας». Δηλητήριο από την αρχή μέχρι το τέλος έναντι των δήθεν διαχρονικών τους αντιπάλων, δηλαδή του Δημοκρατικού Συναγερμού και ταυτόχρονη ολιγωρία και ανικανότητα να φέρουν εις πέρας οτιδήποτε.

Όντως η διακυβέρνηση του ΑΚΕΛ άφησε μια ξινή γεύση στην κυπριακή κοινωνία και ιδιαίτερα στους οπαδούς του ΑΚΕΛ των οποίων οι προσδοκίες διαψεύστηκαν. Η σημερινή προσπάθεια των στελεχών τους να πείσουν ότι τα πρώτα χρόνια δεν τα πήγαιναν και τόσο άσχημα στην πραγματικότητα δεν αποτελεί τίποτα άλλο από μια καθαρή παραδοχή του πόσο χάλια τα έχουν πάει.

Ουσιαστικά το ΑΚΕΛ από την πρώτη μέρα που βρέθηκε στην εξουσία με το «δικό» του Πρόεδρο αντί να επιχειρήσει υπό την ασφάλεια της εξουσίας να μετεξελιχθεί σε ένα πιο σύγχρονο αριστερό κόμμα, επέλεξε συνειδητά να γίνει ακόμη πιο κλειστό και εσωστρεφές.  Διέκοψε κάθε επαφή με τη δυτική πραγματικότητα, άρχισε να κάνει εξωτερική πολιτική στη βάση των ιδεοληψιών του και το πλέον τραγικό, διαχειρίστηκε το κυπριακό έχοντας κατά νου όχι το συμφέρον του τόπου αλλά τη φιλοδοξία του Δ. Χριστόφια για 2η θητεία.

Όλα αυτά σε συνδυασμό με τη εμμονή να τους φταίνε πάντοτε κάποιοι άλλοι, οδήγησαν στο σημερινό τραγικό απολογισμό και σε ένα πελώριο έλλειμμα. Έλλειμμα στην αξιοκρατία, στην οικονομία, στους θεσμούς, στο κυπριακό. Δυστυχώς και προς απογοήτευση πολλών, ο Χριστόφιας αποδείχτηκε πολύ κατώτερος των περιστάσεων. Κυβέρνησε άτσαλα και οδήγησε τη χώρα σε αδιέξοδα από τα οποία θα πασκίζουμε χρόνια να ξεφύγουμε και για τα οποία θα πληρώνουν για δεκαετίες οι επόμενες γενιές.

Όμως, αυτή την ώρα απαιτείται να οπλιστούμε με δύναμη και εργατικότητα και να εργαστούμε για την επόμενη μέρα με αισθήματα αλληλεγγύης απέναντι στους πιο αδύναμους συμπολίτες μας.

Την ερχόμενη Κυριακή διά μέσου της ψήφου μας έχουμε τη δυνατότητα να αποφασίσουμε εμείς για την πορεία που θέλουμε να ακολουθήσει η χώρα μας την επόμενη πενταετία. Προσωπικά θα κατέλθω στην κάλπη με αισιοδοξία και με σιγουριά για την απόφασή μου. Γνωρίζω ότι τα πράγματα δε θα αλλάξουν από τη μια μέρα στην άλλη νιώθω όμως  βέβαιη ότι από τις επιλογές που έχω μπροστά μου συμπαρατάσσομαι με την καλύτερη. Η επιλογή μου δεν είναι κομματική. Την ίδια θα έκανα ακόμα και αν ήμουν ανένταχτη, ακελική ή από οποιοδήποτε άλλο κομματικό χώρο. Επειδή μπροστά στην απειρία του Σταύρου Μαλά επιλέγω την εμπειρία, το κύρος και τις διασυνδέσεις του Νίκου Αναστασιάδη. Ενώ μπροστά στη δίχως τέλος δημαγωγία του Γιώργου Λιλλήκα, επιλέγω τη σοβαρότητα και την αξιοπιστία.

Καλή ψήφο σε όλους!
 
Scroll to top