Month: October 2013

Τι είπε ο Ν. Τορναρίτης;

Είπε, ότι «δυστυχώς η Κερύνεια δε μπορεί να επιστραφεί υπό ελληνοκυπριακή διοίκηση».  
Την επομένη έπεσε πάνω του όλη η σκληρή –δήθεν- γραμμή για να του κλείσει το στόμα. Ζητώντας εξηγήσεις, κάνοντας συστάσεις, εκτοξεύοντας απειλές και διάφορες άλλες σοφιστείες περί απαράγραπτων δικαίων κλπ.
Όλο το θέατρο της υποκρισίας στοιχισμένο σε χρόνο ρεκόρ για να αναχαιτίσει τη λαίλαπα της αλήθειας. Μα που ζουν επιτέλους αυτοί οι άνθρωποι; Τόσες δεκαετίες που διαπραγματεύονται το κυπριακό όλες οι ηγεσίες από τον Μακάριο μέχρι τον Αναστασιάδη νομίζουν ότι όλα αυτά είναι ένα παιχνίδι; Δε βλέπουν απέναντι τον Πενταδάκτυλο; Δε βλέπουν τα οδοφράγματα; Δεν άκουσαν τι έγινε το ’74; Νομίζουν μήπως ότι  η κατοχή είναι κάτι το φανταστικό που λαμβάνει χώρα σε μια άλλη γωνιά του κόσμου; Δεν έχουν πάει ποτέ τους όλοι αυτοί στην αγαπημένη τους Κερύνεια να δουν με τα μάτια τους τι συμβαίνει;
Το ερώτημα είναι απλό. 
Θέλουμε η Κερύνεια και όλα μας τα κατεχόμενα εδάφη να απαλλαγούν της Κατοχής και των συνεπειών της;
Θέλουμε να επιστρέψουν οι κερυνειώτες και οι υπόλοιποι πρόσφυγες;
Θέλουμε όντως τα σύνορά της πατρίδας μας να είναι στην Κερύνεια;
Αν οι απαντήσεις είναι καταφατικές, τότε πρέπει να καταβάλουμε ως ηγεσία και ως κοινότητα κάθε προσπάθεια να λύσουμε το κυπριακό για να δημιουργήσουμε μια ενιαία και επανενωμένη πατρίδα. Η επιλογή σήμερα αγαπητοί συμπατριώτες δεν είναι ανάμεσα σε μια Κερύνεια υπό ελληνοκυπριακή διοίκηση ή μια άλλη υπό τουρκοκυπριακή. Η επιλογή είναι ανάμεσα σε Κερύνεια υπό τουρκοκυπριακή διοίκηση αλλά, ως αναπόσπαστο μέρος ενός επανενωμένου νησιού, ή η Κερύνεια υπό μόνιμη κατοχή και εν τέλει τουρκοποίηση.
Για όσους επιλέγουν το 2ο στη βάση του ότι «πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα ναι» δύο τινά μπορούν να συμβαίνουν. Είτε ο πόνος τους δεν τους επιτρέπει ακόμη να αξιολογήσουν νηφάλια την κατάσταση, είτε, πίσω από το σύνθημα ουσιαστικά αποκρύβουν το δικό τους προσωπικό συμβιβασμό με την κατοχή και με τα τετελεσμένα που επέφερε. Το δυστύχημα είναι ότι -ανεξαρτήτως των  λόγων- με τη στάση τους γίνονται οι καλύτεροι σύμμαχοι της σχολής Ντενκτάς. Της σχολής δηλαδή που συνειδητά επιθυμούσε και στόχευε στην τουρκοποίηση της μισής Κύπρου και στην παραγραφή όσων θυσιάστηκαν για την επιβίωση του ελληνισμού στο σύνολο του νησιού.
Εδώ και 4 δεκαετίες έχουμε φάει στη μάπα τον κάθε κατεργάρη της υποτιθέμενα σκληρής γραμμής στο κυπριακό να μιλά γενικά και αόριστα για να καλλιεργεί τον εκφοβισμό έναντι κάθε προσπάθειας να επεξηγηθούν από την πολιτική ηγεσία (στο βαθμό φυσικά που και η ίδια η ηγεσία ήθελε να το πράξει) οι αλήθειες και τα πραγματικά διλήμματα γύρω από το κυπριακό.
Μακάρι το κυπριακό να ήταν διαγωνισμός συνθημάτων και να κέρδιζε ο καλύτερος. Μακάρι ο χρόνος να λειτουργούσε υπέρ μας, μακάρι να μην υπήρχε καν αυτό το πρόβλημα. Αλλά τίποτα από τα πιο πάνω δεν ισχύει. Είναι πάντα πιο εύκολο να ακολουθείς το ρεύμα. Να μην μιλάς για αυτά που πληγώνουν. Να μην κακοκαρδίζεις κανένα και να αφήνεις όλους να ζουν ευτυχής στην κοσμάρα τους. Έτσι θα είσαι και αρεστός και ακίνδυνος για το σύστημα, συμβατός με το κατεστημένο συντήρησης του στάτους quo. Αλλά όσοι φτάσαμε και γνωρίσαμε τον Γλαύκο Κληρίδη δε μας το επιτρέπει η συνείδησή μας να εγκαταλείψουμε το όραμα για λύση του κυπριακού για μικροπολιτικές σκοπιμότητες.
Όσοι διαφωνούν με τη λύση είναι δικαίωμά τους. Αλλά να διαφωνούν έντιμα και με το χέρι στην καρδιά και κοιτάζοντας τον κάθε πρόσφυγα στα μάτια να του εξηγήσουν με ποιο τρόπο η υφιστάμενη κατάσταση ή η συμφωνημένη διχοτόμηση είναι καλύτερη από την επανένωση.  
Φτάνει αοριστολογίες, προφητείες και ένα σωρό άλλες κοροϊδίες. 
Υ.Γ. τα στελέχη του ΔΗΣΥ δε χρειάζονται ούτε έγκριση αλλά ούτε και υποκίνηση από τον οποιοδήποτε για να πουν αυτά που πιστεύουν.
http://cyprusnews.eu/xenia-constantinou/1509058-2013-10-09-14-57-50.html

 

Επιτέλους, ελπίδα!


Η ελπίδα ήταν πάντα ο πιο καθοριστικός παράγοντας για να δίνει στον άνθρωπο δύναμη και όρεξη. Η ελπίδα για λύση του κυπριακού είχε τα τελευταία χρόνια ενταφιαστεί πολύ βαθιά στη σκέψη ακόμη και των πιο αισιόδοξων. Το αποτέλεσμα ήταν η απαξίωση, η παραίτηση και κυρίως η αδιαφορία για κάθε συζήτηση σχετική με το θέμα.
Έχω την αίσθηση ότι κατά τους τελευταίους λίγους μήνες ο Πρόεδρος Αναστασιάδης και η ομάδα του -με εμπροσθοφυλακή τον ΥΠΕΞ- πετυχαίνουν σιγά- σιγά ανατροπή του αρνητικού αυτού κλίματος, παράλληλα, με τη δημιουργία διεθνούς κινητικότητας γύρω από το κυπριακό. Η πρόταση για την Αμμόχωστο, παρ’ όλες τις αρχικές αντιδράσεις, πέτυχε να «ξυπνήσει» τη διεθνή κοινότητα από το λήθαργο, ενώ έδωσε νέα προοπτική στις εγχώριες συζητήσεις. Στην προχθεσινή ομιλία του ενώπιον της ολομέλειας του ΟΗΕ ο Πρόεδρος κάλεσε τους ομολόγους του να στρέψουν την προσοχή τους στην Κύπρο, εξηγώντας τους και τους λόγους.
«Το πολιτικό μου όραμα (είπε) είναι η Κύπρος να έχει και πάλι την προσοχή της διεθνούς κοινότητας αλλά αυτή τη φορά για τους σωστούς λόγους. Και αυτό σημαίνει το τέλος της μακράς αναχρονιστικής διαίρεσης της χώρας μου, έτσι ώστε να ανταποκριθούμε στις προσδοκίες του λαού μας, ιδιαίτερα των νεότερων γενεών, να συνυπάρχουμε ειρηνικά σε μια ευρωπαϊκή χώρα η οποία σέβεται πλήρως τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και τις ελευθερίες τους». 
Είναι ίσως η πρώτη φορά που ο ηγέτης της Ε/Κ πλευράς βγαίνει τόσο μπροστά και τόσο ξεκάθαρα.
Η ειλικρινής στάση του Προέδρου σε συνδυασμό με τη διπλωματική στροφή που επιδιώκει η δική μας πλευρά προτάσσοντας τη λύση ως την δική μας πάγια διεκδίκηση δημιουργεί ένα εύφορο κλίμα σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο. Τέλος στη φοβική ρητορική. Η ελληνοκυπριακή πλευρά θέλει και επιδιώκει με ειλικρίνεια λύση του κυπριακού περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο συμβαλλόμενο μέρος! Την ίδια στιγμή η προοπτική του φυσικού αερίου και η ανάγκη ευρύτερης σταθεροποίησης στην περιοχή συμβάλλουν στις γεωπολιτικές ισορροπίες που επιδιώκουν ειρήνευση και συνεργασία.
Η πλευρά μας εμφανίζεται σοβαρή και έτοιμη για επανεκκίνηση. Το ενδιαφέρον και η ελπίδα αρχίζουν να αναβιώνουν και η πάλι. Τα ΜΜΕ στρέφουν μετά από μήνες αδιαφορίας και πάλι την προσοχή τους στο κυπριακό. Η διαδικασία επανεκκινά και η αποτυχία δεν είναι πλέον επιλογή. Επειδή μπροστά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο η οριστική διχοτόμηση του νησιού θα είναι πλέον γεγονός.
Εν τούτοις, η διαδικασία πρέπει να προετοιμαστεί κατάλληλα. Οφείλουμε να μάθουμε από το παρελθόν και να λάβουμε υπόψη την ίδια την κοινωνία και τις δικές της ανησυχίες. Χρειαζόμαστε τον κάθε συμπολίτη και συμπολίτισσα μας σύμμαχους ανεξαρτήτως των ανησυχιών τους ή την κομματική τους προέλευση. Η διαδικασία οφείλει να έχει συμπεριληπτικότητα, οφείλει να είναι διαφανής και σωστά εξηγημένη στα μέλη και των δύο κοινοτήτων. Η διάσταση της σωστούς και έγκαιρης πληροφόρησης του κοινού πρέπει να απασχολήσει σοβαρά την ομάδα που επεξεργάζεται την προετοιμασία της νέας πρωτοβουλίας. 
Τέλος, για να λύσουμε το κυπριακό θα πρέπει πρώτα να αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης μας. Να αντιληφθούμε τα διλήμματα στην πραγματική τους διάσταση για να μπορεί ο καθένας να κάνει την επιλογή του έχοντας κατά νου τις ρεαλιστικές επιλογές. Το ρεαλιστικό πάντα χάνει στη μάχη με το τέλειο-φανταστικό.. 
Αλλά ας είμαστε επιτέλους ειλικρινείς. Η Κύπρος και ο λαός της αξίζουν και δικαιούνται καλύτερες μέρες. Ας κάνουμε μια τελευταία προσπάθεια να ορίσουμε τις τύχες μας και το μέλλον των παιδιών μας μέσα σε μια ειρηνική, ευημερούσα και επανενωμένη χώρα.
Scroll to top