Month: February 2014

Κοιτάζουμε μπροστά!


Τελικά σχεδόν κάνεις δεν έχει εκπλαγεί από την αποχώρηση του ΔΗΚΟ, ενώ επιπλέον, λίγοι έχουν πεισθεί ότι ο λόγος της αποχώρησης ήταν το κείμενο του κοινού ανακοινωθέντος για την επανέναρξη των συνομιλιών. Η όλη στάση του νυν Προέδρου του ΔΗΚΟ από την περίοδο που η συμφωνία ΔΗΣΥ-ΔΗΚΟ βρισκόταν ακόμη στα σπάργανα ήταν ενδεικτική των προθέσεών του, το ίδιο και η στήριξη που είχε δώσει ο ίδιος προς άλλο υποψήφιο. 

Όμως, αυτή τη στιγμή δεν έχει πλέον ιδιαίτερη σημασία η πρόθεση, αλλά, το αποτέλεσμα. Εξάλλου όποιο λόγο και αν αποδίδει κάνεις η κατά πλειοψηφία απόφαση του εκτελεστικού γραφείου ενός κόμματος οφείλει να γίνεται απόλυτα σεβαστή. 

Ποια η επόμενη μέρα που ξημερώνει; Μπορούμε να αισιοδοξούμε ως κύπριοι πολίτες ότι η κρίση στα εσωτερικό της συγκυβέρνησης δε θα οδηγήσει σε νέες περιπέτειες την Κύπρο;

Η θετική απάντηση εξαρτάται από τις ηγεσίες των πρώην συγκυβερνώντων αλλά και από την υπεύθυνη στάση του ΑΚΕΛ ως το κατεξοχήν κόμμα της αντιπολίτευσης.

Για παράδειγμα, είναι ύψιστης πολιτικής σημασίας κατά πόσο η ηγεσία του ΔΗΚΟ θα παραμείνει συνεπής στην υπεύθυνη στάση που τηρεί στα θέματα οικονομίας για να μπορέσουμε έτσι να ολοκληρώσουμε με επιτυχία τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις για να εξέλθουμε από το μνημόνιο.

Είναι επίσης ύψιστης σημασίας η υπεύθυνη στάση ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ ΑΚΕΛ αλλά και των υπόλοιπων παρατάξεων για να επιτευχθεί κλίμα ενότητας μέσα από τις επιμέρους διαφωνίες για το κυπριακό. Οι διαφορετικές προσεγγίσεις και απόψεις αποτελούν πλούτο για το δημόσιο διάλογο και τη δημοκρατία. Από την άλλη όμως, οι έντονοι τόνοι, οι χαρακτηρισμοί και οι μειωτικές αναφορές το μόνο που πετυχαίνουν είναι να τρέφουν τα άκρα και να αποπροσανατολίζουν τους πολίτες.

Τέλος, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης δεν έχει πλέον άλλη επιλογή από το να τα καταφέρει και αυτό μπορεί να το πετύχει διατηρώντας ανοικτό δίαυλο επικοινωνίας με όλες τις πολιτικές ηγεσίες, αλλά και κυρίως, με τους ίδιους τους πολίτες ανεξαρτήτως από ποιο ιδεολογικοπολιτικό χώρο προέρχονται. Σήμερα που πλέον οι πολιτικές συνεργασίες θα κινηθούν θεματικά και αποσπασματικά το μόνο που μπορεί να φέρει στο τέλος μαζί άτομα και πολιτικές δυνάμεις από διαφορετικές αφετηρίες είναι η πίστη ότι το όραμα για μια νέα Κύπρο μέσα από μία καλή λύση του κυπριακού είναι κάτι που μπορεί σύντομα να γίνει πραγματικότητα. 

Προς Ν. Παπαδόπουλο


Αγαπητέ Νικόλα,

Διάβασα με προσοχή τη νέα επιστολή που έστειλες στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην οποία ισχυρίζεσαι ότι παραθέτεις τα απολύτως ουσιαστικά ζητήματα. Εν τούτοις ολοκληρώνοντας την ανάλυσή της θεωρώ ότι τίποτα από όσα παραθέτεις δε βρίσκει «θεραπεία» στη “λύση” που προτείνεις δηλαδή τη μη επανέναρξη της διαδικασίας των διαπραγματεύσεων και κατ΄ επέκταση τη μη επίλυση του κυπριακού. 

Επί της επιστολής όμως, ισχυρίζεσαι, ότι παρόλο που το ανακοινωθέν αναφέρει πως η υφιστάμενη κατάσταση είναι απαράδεκτη, ότι αυτό δεν ξεκαθαρίζει ότι ο Έρογλου αντιλαμβάνεται ως απαράδεκτη την παρουσία των τουρκικών στρατευμάτων, την καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων κλπ. Ακόμη και αν όπως λες, δεν το αντιλαμβάνεται υπάρχει έστω και η παραμικρή ελπίδα να το αντιληφθεί αν δεν αρχίσουν οι συνομιλίες για να λυθεί το κυπριακό και να αποχωρήσουν οριστικά τα στρατεύματα;  

Στη συνέχεια ισχυρίζεσαι ότι παρά τη σαφή αναφορά του ανακοινωθέντος στο σεβασμό των ευρωπαϊκών αρχών και αξίων, εντούτοις, η τουρκική πλευρά θα επιδιώξει να το συζεύξει με τις αρχές της ομοσπονδίας για να μην ισχύσουν. Προσωπικά αυτό που διαβάζω είναι μια πολύ θετική αναφορά. Ακόμη και έτσι όμως όπως το λες,  υπάρχει ποτέ περίπτωση να ισχύσουν από μόνες τους οι ευρωπαϊκές αρχές και αξίες σε ένα κράτος υπό κατοχή; 

Ακολούθως ισχυρίζεσαι ότι παρόλο που διαβάζεις ξεκάθαρα ότι τίποτα δεν είναι συμφωνημένο εάν δεν συμφωνηθούν τα πάντα, ότι ίσως να υπάρχει κάτι ήδη συμφωνημένο! Πρέπει να αποφασίσουμε κάποια στιγμή αν θα διαβάζουμε ή αν θα μαντεύουμε. Όσοι διαβάζουμε, είναι σαφές ότι τίποτα δεν είναι συμφωνημένο προτού συμφωνηθούν τα πάντα.

Πιο κάτω ισχυρίζεσαι ότι ο ενεστώτας που απαγορεύει τη διχοτόμηση ή απόσχιση ότι εκ του πονηρού δεν είναι μέλλοντας. Κάπου εδώ χάθηκες στη μετάφραση, το «…is prohibited» μεταφράζεται ως “απαγορεύεται”. Σημαίνει απαγορεύεται σήμερα και θα συνεχίσει να απαγορεύεται. Όπως απαγορεύεται η στάθμευση. Σημαίνει απαγορεύεται και σήμερα και αύριο! 

Μετά αναφέρεις ότι το σύνταγμα δε θα είναι ο υπέρτατος νόμος του κράτους επειδή δεν αναφέρει τη λέξη κράτος αλλά τη λέξη «χώρα»! Αυτό το αφήνω στους αναγνώστες. Η λογική σηκώνει τα χέρια ψηλά! 

Στη συνέχεια, ισχυρίζεσαι ότι παραμένει κατάλοιπο εξουσίας στα συνιστώντα κρατίδια επειδή το ανακοινωθέν γράφει ότι θα διεξαχθούν δύο παράλληλα δημοψηφίσματα δίχως να αναφέρει ότι αυτά θα διεξαχθούν από τις δύο κοινότητες! Υπάρχει δηλαδή περίπτωση τα δημοψηφίσματα να διεξαχθούν από εξωγήινους; Εν πάση περιπτώσει είναι το ίδιο ακριβώς λεκτικό το οποίο υπάρχει εδώ και χρόνια σε αποφάσεις της Ε.Ε. τις οποίες υπέγραψε ο πατέρας σου.

Μετά όμως υποκύπτεις σε μεγάλα πολιτικά ολισθήματα και αντί να χαιρετίσεις το ότι το κείμενο του ανακοινωθέντος κάνει σαφή αναφορά στο «σεβασμό στις δημοκρατικές αρχές, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις θεμελιώδεις ελευθερίες» ισχυρίζεσαι ότι έπρεπε αντί τούτου να γίνεται αναφορά σε πλειοψηφία που πρέπει να προστατευθεί! Ουδέν σχόλιο. Αυτό επιβεβαιώνει την υποψία που είχα ανέκαθεν για σένα. Ότι δηλαδή δεν αντιλήφθηκες ποτέ -και ούτε και πρόκειται- το ιστορικό βάθος του κυπριακού και το πώς φτάσαμε μέχρι εδώ που φτάσαμε. 

Το υπόλοιπο μισό της επιστολής σας αναλώνεται σε μια σκιαμαχία επιχειρημάτων με στόχο να εκφοβίσετε τον κόσμο αμφισβητώντας με νομικισμούς τη ξεκάθαρη αναφορά σε μια και μόνη κυριαρχία, στη μία διεθνή προσωπικότητα και στη μία ιθαγένεια. Καταλήγεις με μια πονηρή αναφορά τάχα υπόθεση εργασίας. Αν οι τουρκοκύπριοι αποσχιστούν και ανακηρύξουν το δικό τους κράτος δε θα έχουμε –τότε- λες, υποβιβαστεί από κράτος σε κοινότητα; 

Κάπου εδώ αγαπητέ Νικόλα εντοπίζω και ένα σημείο στο οποίο συμφωνούμε. Λες ότι το κυπριακό δε θα λυθεί με νομικισμούς. Συμφωνούμε και ευτυχώς! Γιατί αν παρουσιαζόσουν στο δικαστήριο με τα πιο πάνω φαιδρά επιχειρήματα θα χάναμε πανηγυρικά! Το κυπριακό είναι πολιτικό ζήτημα και θα λυθεί από πολιτικούς. Πολιτικούς όμως με όραμα, γνώσεις και διαπραγματευτικές δεξιότητες… Μια σπάνια κατηγορία στην οποία δυστυχώς δεν ανήκεις.

Φιλικά, Ξένια

Ποια λύση λοιπόν;


Ο Λ. Μαύρος επαναλαμβάνοντας τον εαυτό του για εκατομμυριοστή φορά επιχείρησε -μέσα από τις μακρόσυρτες προτάσεις του που περιλαμβάνουν ένα συνονθύλευμα παραπομπών, παρενθέσεων, καθαρεύουσας, κρικλις και ασυνάρτητων ιστορικών γεγονότων- να μας αποδείξει πόσο έξυπνος είναι. 

Για παράδειγμα γράφει, «Α Υ Τ Ο , λοιπόν το επιχείρημα τής δήθεν «Μόνης Εφικτής Λύσης», στους εξ ημών γηραιότερους εξ αρχής δεδηλωμένους αρθρογραφικώς Αντι-Διζωνικούς, το αντέτασσαν, στη νεότητά μας, πλειάδα αειμνήστων από χρόνια ηγετών, τα χρόνια που ασκούσαν εξουσία κι επιρροή…» και η πρόταση καταλήγει μετά που αραδιάζει άλλες τρεις γραμμές. Το άλλο του χαρακτηριστικό είναι ότι αποδεικνύει τον δικό του πατριωτισμό -όπως ο ίδιος τον  αντιλαμβάνεται– σχεδόν πάντοτε κατηγορώντας κάποιον. 

Αυτή τη φορά λοιπόν, στο στόχαστρο του συνονθυλεύματος που ο Λ. Μ. ονομάζει «εξ αρχής δεδηλωμένο αρθρογραφικό αντιδιζωνικό» πόνημα βρέθηκε η υποφαινόμενη με αφορμή δηλώσεις που είχα κάνει αναφορικά με το κυπριακό στην τηλεόραση του Σίγμα. 

Ο Λ. Μ. εφόσον αφιέρωσε την πρώτη παράγραφο για να περάσει ένα μήνυμα απαξίωσης προς το πρόσωπό μου, χαρακτηρίζοντάς με «κοπελιά» και υπονοώντας έτσι, ότι είμαι πολύ νέα για να με παίρνουν στα σοβαρά, στη συνέχεια, μου [μας] «παραδίδει» ένα γραπτό «μάθημα» ιστορίας και πολιτικής ανάλυσης. Με επιλεκτικές αναφορές και με επιχειρηματολογία που δεν αντέχει στη βάσανο καμιάς εκλογικής ανάλυσης, ισχυρίζεται ότι, ούτε λίγο ούτε πολύ, όσοι υποστήριξαν (μορφοποίησαν) τη ΔΔΟ έχασαν από τον λαό (με Λάμβδα κεφαλαίο κατά τον ίδιο). 

Συγκεκριμένα, ισχυρίζεται ότι το ΑΚΕΛ έχασε στις βουλευτικές του ‘85 επειδή υποστήριζε την ΔΔΟ, ότι ο Βασιλείου έχασε το ’93 για τον ίδιο λόγο όπως και ο Κληρίδης το 2003! Είναι πραγματικά θλιβερό για έναν άνθρωπο που παριστάνει καθημερινά τον ειδήμονα, επί παντός επιστητού, να έχει κυριευθεί τόσο πολύ από το πάθος της αυτοεπιβεβαίωσης που να προβαίνει σε τέτοιου είδους υπεραπλουστεύσεις δίχως να λαμβάνει υπόψη τους συσχετισμούς, τις συμμαχίες, το διακύβευμα των εκλογών, τι προηγήθηκε και με τι ποσοστό έχασε ή κέρδισε ο κάθε υποψήφιος.

Όμως, δε θα πέσω στην παγίδα να του απαντήσω με υπεραπλουστεύσεις. Είναι εξάλλου πολύ ευτελές για το νεανικό μου μυαλό να αραδιάσω 5 εκλογικές νίκες κομμάτων που υποστηρίζουν την ΔΔΟ. Αναφέρω απλά ότι τα δύο μεγάλα κόμματα στην Κύπρο που ιδεολογικά τα χωρίζει ένα χάος, ποτέ δεν παρεκκλίνανε από τον στόχο της ΔΔΟ και εξακολουθούν να είναι συμπαγή και ισχυρά. Το μοναδικό κόμμα που μέχρι σήμερα υποστήριξε δημόσια κάτι διαφορετικό -αναφέρομαι στους Νέους Ορίζοντες- δεν υπάρχει. Ακόμη και ο νέος και φιλόδοξος πολιτικός σχηματισμός του Γ. Λιλλήκα προτιμά να παραπαίει ανάμεσα σε αοριστίες και με τη λογική «απορρίπτω τα πάντα» αντί να μας πει τι ακριβώς διαφορετικό προτείνει. Ακόμη και ο Τάσσος και ο Κυπριανού που χαρακτηρίστηκαν ως οι εκφραστές της λεγόμενης σκληρής γραμμής ποτέ δεν απέρριψαν την ΔΔΟ. Ο μεν Κυπριανού προσυπόγραψε τη Συμφωνία Κορυφής του ’79 η οποία,  παραπέμπει στην Συμφωνία Μακαρίου- Ντεκτάς όπου η αναζητούμενη λύση περιγράφεται ως “δικοινοτική ομοσπονδία” όπου κάθε κοινότητα θα έχει “περιοχή υπό τη διοίκησή της“ και ο δε Τάσος,  υπέγραψε τη  Συμφωνία της 8η Ιουλίου η οποία σαφώς ονοματίζει την επιδιωκόμενη λύση ΔΔΟ (και μάλιστα χωρίς καμιά αναφορά στην …ουρά του ορθού περιεχομένου) .

Επί της ουσίας όμως. Προσωπικά, επιθυμώ το συντομότερο δυνατόν να δω μια συνολική λύση στο κυπριακό. Με τον όρο «λύση» εννοώ μια αμοιβαία συμφωνημένη διευθέτηση. Θεωρώ ότι η ομοσπονδία είναι η καλύτερη λύση για τους εξής λόγους:

Το πιο σημαντικό είναι ότι η ομοσπονδία αίρει την κατοχή και τερματίζει τον εποικισμό. Τα κατεχόμενα παύουν να είναι προτεκτοράτο της Τουρκίας. Επανενώνεται το νησί. Επιστρέφονται εδάφη υπό ελληνοκυπριακή διοίκηση και ένας σημαντικός αριθμός προσφύγων ανακτά τις περιουσίες του. Αποζημιώνεται για την απώλεια η υπόλοιπη προσφυγική κοινότητα. Επιστρέφει και ξανανοίγει η πόλη της Αμμοχώστου. Παράλληλα, η λύση αυτή μπορεί να γίνει αποδεκτή από την Τουρκική και την Τουρκοκυπριακή πλευρά. Η διζωνικότητα παρέχει ένα αόρατο δίχτυ ψυχολογικής ασφάλειας. Η πολιτική ισότητα αποτελεί το ουσιαστικό εργαλείο ασφαλείας και αποτελεί ισχυρό κίνητρο δέσμευσης στην από κοινού υλοποίηση και οικοδόμηση του νέου κράτους. Το πιο ουσιαστικό είναι ότι μπορούμε να κάνουμε μια νέα αρχή! Μια νέα αρχή στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δίνεται προοπτική μεγιστοποίησης της εκμετάλλευσης του φυσικού πλούτου. Ανοίγει η αγορά της Τουρκίας για τους κύπριους επιχειρηματίες και έρχονται στην οικονομία προοπτικές ουσιαστικής ανάπτυξης. 

Γι αυτούς τους λόγους και άλλους τόσους κυρίως ιδεολογικούς αλλά και συναισθηματικούς υποστηρίζω την ΔΔΟ. Την υποστηρίζω επειδή όταν θέλεις κάτι επιζητείς ρεαλιστικούς τρόπους για να το πετύχεις. Όμως θα ήθελα πραγματικά να μάθω τι υποστηρίζει ο Λάζαρος Μαύρος. Γιατί αν υποστηρίζει τη λύση δύο κρατών (αυτό είναι η διχοτόμηση) να μας πει πως αυτό είναι καλύτερο από το πιο πάνω. Αν από την άλλη υποστηρίζει τη διαιώνιση της παρούσας κατάστασης, τότε αυτό δεν είναι λύση, είναι όμως μια επιλογή η οποία οδηγεί επίσης σε λύση δύο κρατών. Ένα αναγνωρισμένο -και αιωνίως λειψό- και ένα μη αναγνωρισμένο.

Αλλά κ. Μαύρο σας ικετεύω μην ακούσουμε και πάλι το ποίημα, «η πολιτική ηγεσία έχει καθήκον να επανεξετάσει την μέχρι σήμερα πολιτική και στρατηγική μας και να χαράξει νέα στρατηγική που θα λαμβάνει υπόψη τα νέα γεωπολιτικά δεδομένα εάν θέλουμε να απαλλαγούμε από την τουρκική κατοχή». Επειδή, με όλο το σεβασμό, από αερολογίες χορτάσαμε και ας είμαστε και 3 δεκαετίες νεότεροί σας.
 
Scroll to top