Month: April 2014

Κυπριακό και (αν)ασφάλεια

«Όταν έγιναν οι φασαρίες ήμουν πολύ μικρή, όμως, θυμάμαι ακόμη το αίσθημα της ανασφάλειας και του φόβου για τη ζωή μου, την οικογένεια και την περιουσία μας… 
Όμως αυτό έγινε πριν 50 χρόνια και σήμερα είμαστε στο 2014 και δε μπορεί κανένας να αγνοήσει αυτό το γεγονός. Θέλω να πω κάτι, εγώ ένιωσα περισσότερη ασφάλεια από την άμεση απόφαση του Νίκου Αναστασιάδη να παύσει τον Αρχηγό αστυνομίας μετά τα επεισόδια εναντίον του κ. Ταλάτ, παρά, την ασφάλεια που μπορεί να δημιουργεί η Συνθήκη Εγγυήσεων της Τουρκίας. Αυτή είναι η αλήθεια!».
Η πιο πάνω δήλωση έγινε από γνωστή τουρκοκύπρια δικηγόρο στο πλαίσιο μιας συζήτησης στρογγυλής τραπέζης την εβδομάδα που μας πέρασε με αντικείμενο τα θέματα ασφάλειας και το κυπριακό. Τη δήλωση δεν την αναπαράγω επειδή καταλήγει στην πάγια θέση της δικής μας πλευράς για απεγκλωβισμό από τη συγκεκριμένη Συνθήκη, αλλά, επειδή συμφωνώ απόλυτα με την ουσία της. Ότι δηλαδή, τα θέματα ασφάλειας πρέπει να συζητηθούν και να επιλυθούν στα πλαίσια που ορίζουν οι σημερινές πραγματικότητες αποδίδοντας περισσότερη σημασία στους θεσμούς, στη δικαιοσύνη και στην πολιτική βούληση. Οι μάχες της σύγχρονης εποχής δίνονται με βάση μια ολιστική αντίληψη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων  η οποία λαμβάνει υπόψη τόσο τα ατομικά, αστικά και πολιτικά όσο και τα κοινωνικά, οικονομικά και πολιτιστικά δικαιώματα και εμπεδώνονται στα πλαίσια ενός Κράτους Δικαίου.
Στη βάση αυτή ακριβώς καλούμαστε να συζητήσουμε και τα θέματα της ασφάλειας στα πλαίσια μας διαδικασίας  επίλυσης του Κυπριακού.
Αναμφισβήτητα η βιωσιμότητα της ενωμένης Κύπρου θα εξαρτηθεί σε τεράστιο βαθμό από το αίσθημα ασφάλειας που θα νιώθουν οι πολίτες έναντι του ίδιου του κράτους. Μόνο ένα κράτος δικαίου μπορεί να καλλιεργήσει την αίσθηση της δικαιοσύνης. Η κίνηση του ΠτΔ να παύσει άμεσα τον Αρχηγό της Αστυνομίας έστειλε τα σωστά μηνύματα και αφόπλισε την επιχειρηματολογία όσων ακραίων από την άλλη πλευρά βιάστηκαν να μιλήσουν για αυτοδικαίωση.
Πέρα όμως από την ετοιμότητα για διαχείριση έκτακτων περιστατικών, το κλίμα συμφιλίωσης πρέπει να καλλιεργηθεί επίσης με την ανάληψη γενναίων πρωτοβουλιών για την εφαρμογή Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης από την Τουρκία προς την ε/κ κοινότητα, και παράλληλα, από την ε/κ κοινότητα προς τους Τουρκοκυπρίους. Μόνο έτσι μπορούμε να καλλιεργήσουμε το έδαφος για να τεθούν οι σωστές βάσεις για τη λύση του κυπριακού.
Το άνοιγμα της Αμμοχώστου και η από κοινού διαχείριση κοινοτικών κονδυλίων για την ανοικοδόμηση της θα αποτελέσει πιστεύω ένα τέτοιο ισχυρό μέτρο για την οικονομική και κοινωνική ζύμωση που θα υποβοηθήσει στην πολιτική συνεργασία. Διασκεδάζοντας τις ανησυχίες των τ/κ για οικονομική και πολιτική υποδούλωσή τους στα πλαίσια μιας λύσης βασισμένης στη ΔΔΟ, ανοίγουμε το δρόμο για  να πετύχουμε συμφωνία που να διασφαλίζει την πλήρη αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων καθώς και την απαγκίστρωση από τις συνθήκες εγγυήσεων. 
Ενεργώντας με άξονα την οικοδόμηση εμπιστοσύνης ανάμεσα στις δύο κοινότητες  και λαμβάνοντας μέτρα που θα επιτρέψουν στην πλειοψηφία των ΤΚ να απαλλαγούν από το αίσθημα απειλής – πείθοντας, με άλλα λόγια, ότι είμαστε ειλικρινείς στην επιδίωξη μιας λύσης που θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα και θα εγγυάται την ασφάλεια του συνόλου του κυπριακού λαού, απογυμνώνουμε και εκθέτουμε πολιτικά τους οπαδούς διαχωριστικών λύσεων δίνοντας έτσι μια τελευταία ίσως προοπτική στην επανένωση. 
Για χρόνια έχουμε επενδύσει οι μεν στην αδιαλλαξία των δε προκειμένου να κερδίζουμε τις εντυπώσεις και τη συμπάθεια της διεθνούς κοινότητας. Καιρός όμως να σκεφτούμε σοβαρά πως θα δημιουργήσουμε τις συνθήκες για να καρποφορήσει αυτή η κρίσιμη προσπάθεια για επίλυση του κυπριακού και να κάνουμε ένα νέο ξεκίνημα πάνω σε στέρεες βάσεις.

Δεν είναι ψεκάστε-σκουπίστε-τελειώσατε!

Όταν πριν μερικά χρόνια έσκιζαν ελαστικά αυτοκινήτων οι περισσότεροι το βρήκαν ανάξιο λόγου…

Όταν έκαναν τραμπουκισμούς έξω από τα φυλακισμένα μνήματα κατά του νυν Προέδρου της Δημοκρατίας κάποιοι τους έκλειναν πονηρά το μάτι. Όταν λίγο αργότερα ξυλοφόρτωσαν μια νεαρή που τους φάνηκε Κινέζα έξω από το Χίλτον το περιστατικό αποσιωπήθηκε, το ίδιο και όταν χτύπησαν ηλικιωμένο λαχειοπώλη και άλλα παρόμοια εναντίων ανώνυμων μεταναστών. Όταν μαχαίρωσαν ένα νεαρό τουρκοκύπριο μουσικό είπαν ότι δεν υπάρχουν μάρτυρες. Όταν προχθές έσπασαν την γυάλινη είσοδο δημόσιου κτηρίου και έριχναν προς ανυποψίαστους πολίτες και πρεσβευτές ανάμενες δάδες επιτέλους κάποιοι θορυβήθηκαν και ήταν καιρός!

Δυστυχώς η ανοχή μας οδήγησε εδώ που είμαστε. Το προχθεσινό περιστατικό δεν ήταν απλά θέμα εικόνας και κύρους, ήταν παράνομες ενέργειες βίας και βανδαλισμού και ως τέτοιες θα πρέπει να αντιμετωπιστούν από τη δικαιοσύνη. Με τρόπο άμεσο και υποδειγματικό. Η πολιτεία διαθέτει όλα τα μέσα για να ξεσκεπάσει και να αποκαλύψει κάτω από την «εθνοπρεπή» μάσκα του ελαμ το πραγματικό του πρόσωπο, φτάνει, να είναι όντως αποφασισμένη να το κάνει.

Τώρα όσο αφορά στην πολιτική διάσταση του φαινομένου ακούω τακτικά το επιχείρημα, «Μην ασχολείστε μαζί τους. Είναι περιθωριακοί. Όταν τους αγνοήσουμε θα αποδυναμωθούν».

Αλλά είναι πράγματι τόσο απλό;

Υπάρχει περίπτωση μέσα σε περίοδο οικονομικής, θεσμικής και πολιτικής κρίσης ένα ακραίο κίνημα να εξαφανιστεί από μόνο του;

Όταν καθημερινά καπηλεύεται όλα εκείνα που συγκινούν τον κάθε πολίτη όπως τους εθνικούς αγώνες και τα εθνικά σύμβολα υπάρχει περίπτωση να μην εξασφαλίσει σε κάποιο στάδιο περισσότερη επιρροή έστω και ως δήθεν ψήφο διαμαρτυρίας για να  προωθήσει ακόμη πιο βαθιά τον ρατσισμό, τη βία και την καταστρατήγηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων;

Στην Ελλάδα η τρομοκρατική οργάνωση της Χρυσής Αυγής δημιουργήθηκε το 1993. Το 2010 μετά δυσκολίας κατάφερε να εκλέξει ένα δημοτικό σύμβουλο, αλλά το 2012 πήρε ποσοστό σχεδόν 7% και εξασφάλισε 21 έδρες στη Βουλή. Όταν πλέον θέριεψε, το πολιτικό σύστημα βρέθηκε να χάσκει αδύναμο μπροστά στη λαίλαπα του λαϊκισμού και εθνικοσοσιαλισμού που αντιπροσώπευε και χρειάστηκε να φτάσουμε μέχρι και την άνανδρη δολοφονία του Παύλου Φύσσα για να γίνει ευρέως αντιληπτό ότι η μόνη απάντηση στον φασισμό ήταν η νομιμότητα και η δημοκρατία. Εύχομαι στην Κύπρο να βρεθούμε πιο έτοιμοι να αναχαιτίσουμε τις πράξεις και τις εκδηλώσεις βίας προτού θρηνήσουμε θύματα.

Από την άλλη, ακούγονται φωνές οι οποίες απαιτούν να κηρυχθεί το ΕΛΑΜ σε παράνομη οργάνωση. Δυστυχώς όμως κανείς δε μπορεί να εγγυηθεί ότι με την απαγόρευση δε θα οδηγηθείς στα αντίθετα αποτελέσματα μετατρέποντας μια χούφτα επικίνδυνων και ακραίων σε ήρωες της αντίστασης και σε σύμβολα δημιουργώντας έτσι ακόμη και συμπάθεια έναντι τους.

Που θέλω να καταλήξω;

Ότι δυστυχώς, τα ακραία κινήματα δε μπορούν να αντιμετωπιστούν με τη λογική «ψεκάστε-σκουπίστε-τελειώσατε». Οι λύσεις του τύπου «αγνοήστε τους» ή από την άλλη «διαγράψτε τους» στην προκειμένη περίπτωση δε βοηθούν. Μόνη επιλογή αντιμετώπισής τους είναι να κερδίσεις τη δημόσια μάχη έναντι τους με θέσεις και επιχειρήματα. Να τους απογυμνώσεις από την κενή τους συνθηματολογία και να χτυπήσεις τη βάση της σαθρής τους ιδεολογίας που οδήγησε στο αιματοκύλισμα της Ευρώπης στο πρόσφατο παρελθόν. Μόνο μέσα στη βάσανο της δημόσιας συζήτησης και με πυξίδα τις δημοκρατικές  αρχές και αξίες μπορεί να κερδηθεί αυτή η πολιτική μάχη.

Scroll to top