Month: December 2014

Ανατροπή είναι η Dogus…


Μία νέα γυναίκα, η τουρκοκύπρια πολιτικός Dogus Derya, στέλεχος του CTP, δήλωσε δημόσια: «δεν είμαστε μόνο εμείς που χάσαμε ανθρώπους μας. Σε αυτή τη χώρα ζουν και άλλοι άνθρωποι. Ελληνοκύπριοι, Αρμένιοι, Μαρωνίτες. Και αυτοί έχασαν δικούς τους ανθρώπους όσο και εμείς. Οι Ελληνοκύπριοι έζησαν τον πόνο των αγνοουμένων, των νεκρών και της προσφυγιάς. Ήταν θύματα βιασμών. Η εκκλησία επέτρεψε το 1974 τις εκτρώσεις ακριβώς λόγω των βιασμών από τον τουρκικό στρατό. Για αυτό, την ώρα που φωνάζουμε για το δίκαιο και τον πόνο μας, να μην ξεχνούμε το δίκαιο και τον πόνο άλλων ανθρώπων. Να μην ξεχνούμε ότι και τον πόλεμο και την ειρήνη, άνθρωποι τα κάνουν. Η ομοσπονδιακή λύση ακριβώς αυτό έχει ανάγκη… να θυμηθούμε ότι είμαστε άνθρωποι, να θυμηθούμε τον πόνο του άλλου, να θυμηθούμε τη συνείδησή μας, να θυμηθούμε ότι το να ζητάς συγνώμη είναι ανθρώπινο αλλά και απαραίτητο όχι μόνο για το παρελθόν αλλά και για την οικοδόμηση του μέλλοντος”.
Η Dogus, αμφισβητώντας με τον λόγο της την κυρίαρχη ιστορική αφήγηση και τους μύθους των τουρκοκυπρίων συντάραξε  το βαθύ κατεστημένο του ψευδοκράτους. Οι υπερασπιστές του καταστημένου ενοχλήθηκαν από το θάρρος που είχε να “παρακούσει” το κυρίαρχο, να πει δημόσια όλα όσα οι πλείστοι γνωρίζουν αλλά θέλουν να προσποιούνται ότι δεν έγιναν ποτέ και να συνεχίζουν τον “δίκαιο” πάντοτε αγώνα τους.  Η Dogus έγινε στόχος απειλών και αποδέκτης χυδαίων σεξιστικών σχολίων.  Προφανώς προσμέτρησε «εναντίον» της και το γεγονός ότι είναι γυναίκα. Και είναι διπλά κακό το να αναιρεί την δεσπόζουσα αφήγηση μια γυναίκα… Η Dogus έγινε με τις πράξεις της σύμβολο της αλήθειας και της πολιτικής εντιμότητας. Σύμβολο αντίστασης στη μονόπλευρη και αυτιστική θεώρηση του “εμείς οι καλοί” έναντι των “κακών άλλων”. 
Ο λόγος της ήταν αρκετά δυνατός για να περάσει  τα κοινοτικά όρια. Προκάλεσε αντιδράσεις και εντός της ελληνοκυπριακής κοινότητας. Πολλοί εκφράστηκαν θετικά για τη δήλωση της, δεν το έκαναν όμως με τον ίδιο τρόπο, ούτε είχαν όλοι τα ίδια κίνητρα. Αρκετοί αρκέστηκαν στο γεγονός ότι μια τουρκοκύπρια «ομολογεί» τις αμαρτίες της τουρκικής πλευράς. Άλλοι χρησιμοποίησαν το πρώτο μέρος της δήλωσης της, αφού στο δεύτερο γίνεται αναφορά στο συγκεκριμένο πολιτειακό σύστημα για το οποίο μάχεται με ειλικρίνεια η Dogus, την ομοσπονδία. Τέλος, μερικοί εξέφρασαν την στήριξή τoυς στην Dogus, με τον προβληματισμό και τη συναίσθηση ευθύνης που προκαλεί η σκέψη του τι θα γινόταν αν η Dogus ήταν Μαρία…
Επειδή αν η Dogus ήταν Μαρία και έκανε κάτι αντίστοιχο, θα είχε την ίδια αντιμετώπιση εντός της κοινότητας της. Οτιδήποτε στέκεται κριτικά στα δικά μας σφάλματα και ξεφεύγει από το ασφαλές πολιτικό σχήμα της «δίκαιης, βιώσιμης και λειτουργικής λύσης», αποδίδοντας ουσία και περιεχόμενο στο τι προϋποθέτει  μια τέτοια λύση, αποτελεί εύκολο στόχο. Στόχο επιθέσεων με κοινά χαρακτηριστικά, κοινή ρητορεία, κοινά επιχειρήματα και κοινές πρακτικές με αυτές που δέχτηκε η Dogus. Όχι μόνο επειδή ακραίοι βρίσκονται και στις δύο κοινότητες, αλλά επειδή οι εχέφρονες συχνά επιλέγουν να σιωπούν.
Όμως,  για να πάμε μπροστά θα πρέπει κάποια στιγμή να συνειδητοποιήσουμε ότι σε αυτή τη χώρα ζουν και Τουρκοκύπριοι. Και αυτοί έχασαν δικούς τους ανθρώπους όπως και εμείς και έζησαν τον πόνο των αγνοουμένων, των νεκρών και της προσφυγιάς. Όσο βάζουμε την ιστορία πάνω στην ζυγαριά και προσπαθούμε να συγκαλύψουμε τις δικές μας ευθύνες πίσω από το επιχείρημα του «η άλλη πλευρά έκανε χειρότερα» δεν πάμε μπροστά. Για να μπορέσει να ξημερώσει μια μέρα στην Κύπρο που θα είμαστε έτοιμοι να δώσουμε περιεχόμενο στη βιώσιμη και λειτουργική λύση θα πρέπει να προηγηθεί μια διαδικασία κάθαρσης, αλήθειας και αμοιβαίας συγνώμης. Τότε μόνο θα υπάρχει η ελπίδα αυτός ο τόπος να προχωρήσει μπροστά πάνω σε πιο στέρεες βάσεις από τις σημερινές.

Εξαγγελία Υποψηφιότητας Ξένιας Κωνσταντίνου για την Προεδρία της Γυναικείας Οργάνωσης του Δημοκρατικού Συναγερμού (ΓΟΔΗΣΥ)


Σε συνέχεια της απόφασης του Πολιτικού Γραφείου για έκτακτη σύγκλιση του Ανωτάτου Συμβουλίου στις 29 Νοεμβρίου και τη διεξαγωγή αναπληρωματικών εκλογών, εξαγγέλλω επίσημα υποψηφιότητα για την Προεδρία της Γυναικείας Οργάνωσης του Δημοκρατικού Συναγερμού (ΓΟΔΗΣΥ).
Η απόφασή μου στηρίζεται στη θέληση να προσφέρω ακόμη περισσότερα στις τάξεις του Δημοκρατικού Συναγερμού μέσα από τη γυναικεία κίνηση. Όραμά μου είναι, να συνεχίσουμε την επιτυχημένη πορεία που χάραξε η συναγωνίστρια Ιωσηφίνα Αντωνίου απρόσκοπτα, με μεγαλύτερο δυναμισμό και επιδιώκοντας τη συνεχή ανανέωση. Στόχος μας, η ΓΟΔΗΣΥ να έχει άποψη, λόγο αλλά κυρίως δράση σε ένα μεγάλο φάσμα θεμάτων τα οποία απασχολούν την καθημερινότητα, την κοινωνία, όλες και όλους.
Πάντοτε ήμουν της άποψης ότι η συμμετοχή στα κοινά είναι μονόδρομος για όσους επιθυμούν με έργα και όχι με λόγια, να συμβάλουν στον εμπλουτισμό του πολιτικού λόγου, τον  εκσυγχρονισμό της παράταξης αλλά και στην πρόοδο του συνόλου της κοινωνίας.
Με εχέγγυα:
       Την αφοσίωση στις αρχές του ΔΗΣΥ και στις αξίες της ενεργούς συμμετοχής, του εκσυγχρονισμού, της ανανέωσης και της συλλογικότητας.
       Τις εμπειρίες από τη συνεπή κομματική και δημόσια παρουσία. Από τις τάξεις της Μαθητικής Κίνησης Λάρνακας – Αμμοχώστου, έως την Πρωτοπορία του Πανεπιστημίου Κύπρου, την Οργάνωση Νέων Επιστημόνων, το Πολιτικό Γραφείο της ΝΕΔΗΣΥ, τη θητεία στο Εθνικό Συμβούλιο Νεολαίας και το Ευρωπαϊκό Φόρουμ Νεολαίας, την υποψηφιότητα στο ψηφοδέλτιο Λευκωσίας στις Βουλευτικές Εκλογές του 2011, μέχρι την εκλογή από το Παγκύπριο Συνέδριο στο Πολιτικό Γραφείο το 2012, το διορισμό σε Επίτροπο Ισότητας ΔΗΣΥ και την πρόσφατη επανεκλογή μου το 2013.
       Τον ενθουσιασμό και διάθεση για προσφορά προς την Παράταξη του Δημοκρατικού Συναγερμού.
Με απόλυτη επίγνωση του βάρους της ευθύνης -πρωτίστως προς τις γυναίκες αλλά και προς όλα τα μέλη του ΔΗΣΥ και την κοινωνία ευρύτερα, θέτω την υποψηφιότητά μου στην κρίση των μελών του Ανωτάτου Συμβουλίου. Επιδίωξή μου είναι όπως, κατά την περίοδο που ακολουθεί μέχρι τις εκλογές, αναπτυχθεί ένας γόνιμος και εποικοδομητικός διάλογος στη βάση τεκμηριωμένων πολιτικών θέσεων.
Λευκωσία, 23 Οκτωβρίου 2014

Τα απαγορευμένα


Μετά το θέατρο της περασμένης εβδομάδας αναφορικά με τις εκποιήσεις, θέατρο το οποίο δυστυχώς συνεχίζεται διασύροντας την αξιοπιστία της χώρας και πλήττοντας το κύρος της βουλής, ήρθε ως ουρά σε εκείνη την κρίση η συζήτηση για το εφάπαξ. Συζήτηση η οποία πυροδοτήθηκε από απάντηση που έδωσε ο Υπουργός Οικονομικών σε μία συνέντευξη του, στην οποία είπε ουσιαστικά το αυτονόητο. Ότι δηλαδή, η μη φορολόγηση του εφάπαξ αποτελεί στρέβλωση. Υπάρχει αλήθεια κανένας νοήμων άνθρωπος που αμφισβητεί αυτή τη θέση; Αν υπάρχει θα ήθελα να ακούσω επιχειρήματα επί τούτου. Αλλά φαντάζομαι πως αν υπήρχαν θα τα ακούγαμε ήδη. Το μόνο που έχει λεχθεί είναι ότι πρέπει να προηγηθεί διάλογος πριν ληφθούν οι οποιεσδήποτε αποφάσεις, θέση την οποία συμμερίζομαι απόλυτα! Θέση την οποία συμμερίζεται και ο αρμόδιος Υπουργός.
Η πορεία όμως που πήρε τελικά το θέμα φανερώνει ότι το μόνο που αφήνει ικανοποιημένη την ΠΑΣΥΔΥ δεν είναι η συζήτηση αλλά η μη συζήτηση του θέματος. Γι αυτό εξάλλου ακύρωσαν την απεργία τους. Την απεργία δεν την ακύρωσαν μετά τη δέσμευση του Υπουργού για διάλογο (που υποτίθεται πως ήταν η δικιά τους θέση), αλλά, μετά από τη δέσμευση του Προέδρου ότι το θέμα θεωρείται λήξαν. Τουλάχιστο προς το παρόν. 
Επειδή κάποια στιγμή το θέμα θα ανακύψει και πάλι όπως εξάλλου έγινε και πέρσι και κάποια στιγμή θα πρέπει να ληφθούν αποφάσεις. Η πραγματική θέση της ΠΑΣΥΔΥ για μη συζήτηση του θέματος μόνο αρνητικές επιπτώσεις μπορεί να έχει άστε δε που στο τέλος της ημέρας ίσως και να πλήξει την πλειοψηφία των υπαλλήλων του δημοσίου. 
Η αναστολή του διαλόγου ή η καθυστέρηση όπως έχουμε δει και στο παρελθόν οδηγεί τελικά σε λύσεις οι οποίες δεν εξυπηρετούν παρά μόνο μια μικρή μερίδα στελεχών ανώτατων κλιμάκων και κατ’ επέκταση υψηλών αποδοχών. Όσο η συζήτηση αναβάλλεται ή ο χρόνος για διάλογο συμπιέζεται, το βάρος των αποκοπών για εξοικονομήσεις πέφτει τελικά πάνω στους ώμους των νέο-προσληφθέντων. Θυμίζω τη μείωση των κλιμάκων εισδοχής, την αποκοπή του ταμείου προνοίας, την  αλλαγή στο συνταξιοδοτικό κλπ. Έτσι ενώ να ξεκινάς από τα πάνω προς τα κάτω, όπως δηλαδή θα ήταν το αντικειμενικά δίκαιο να γίνεται, τελικά συμβαίνει εντελώς το αντίθετο. 
Ίσως βέβαια καλώς ο Πρόεδρος άφησε το όλο θέμα για να συζητηθεί κάποια άλλη στιγμή αντί να οξύνει περισσότερο το ήδη τεταμένο πολιτικό κλίμα. Αλλά σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να δοθεί η εντύπωση ότι η απαίτηση για μη διάλογο ότι είναι κάτι που μπορεί να ισχύει σε μια δημοκρατία για το οποιοδήποτε θέμα. Δεν μπορούν να υπάρχουν απαγορευμένα θέματα τα οποία να μην δύναται να μπουν στη βάσανο της δημόσιας συζήτησης. Ιδιαίτερα δε όσο το χάσμα προνομιούχων και μη διευρύνεται δε μπορεί παρά κάποια στιγμή η πρώτη κατηγορία να χάσει κάτι για να βοηθηθεί η δεύτερη. Έτσι λειτουργούν οι οικονομίες που είναι κοινωνικά ευαίσθητες και έτσι θα πρέπει να λειτουργήσουμε και εμείς. Μόνο όμως μέσα από τον διάλογο μπορούμε να βρούμε τον καλύτερη φόρμουλα για να το πετύχουμε.

Πολιτικό πόκερ για γερά νεύρα


Πριν από ένα χρόνο η συζήτηση για το συνεργατισμό είχε διεξαχθεί περίπου με την ίδια ένταση όπως και φέτος το θέμα των εκποιήσεων. Το ΑΚΕΛ και τότε τάχθηκε σφόδρα εναντίον και για μέρες ολόκληρες -όπως καλή ώρα και φέτος- καλούσε τον κόσμο έξω στους δρόμους για να διαδηλώσει δυναμικά την αντίθεσή του στον προτεινόμενο νόμο.
Το βασικό επιχείρημα ήταν ότι προστάτευαν τον συνεργατισμό με την ίδια αόριστη και κενή επιχειρηματολογία με την οποία σήμερα προστατεύουν δήθεν την πρώτη κατοικία. Οι βουλευτές του ΑΚΕΛ μπήκαν στην βουλή μετά τη διαδήλωση και καταψήφισαν περήφανα μεν, αλλά επιπόλαια δε. Η καταμέτρηση των ψήφων έφερε παγωμάρα στην αίθουσα του κοινοβουλίου. Ο νόμος δεν είχε περάσει και το μέλλον του συνεργατισμού κρεμόταν κυριολεκτικά από μια κλωστή. 
Τη συνέχεια μάλλον τη θυμάστε. Επέστρεψαν όλοι πίσω στα έδρανα μερικές ώρες αργότερα και υπερψήφισαν εκείνο το οποίο προηγουμένως είχαν καταψηφίσει με πρόσχημα δήθεν το κλίμα συναίνεσης και με την άτυπη «συμφωνία κυρίων» ότι δε θα δινόταν καμιά συνέχεια στο θέμα για να ξεχαστεί όσο το δυνατόν πιο σύντομα από τις μνήμες μας. Όπως και εν πολλοίς έγινε… 
Φέτος τον Σεπτέμβριο, δηλαδή ένα ακριβώς χρόνο μετά, επαναλήφθηκε ένα ακόμη πιο σουρεαλιστικό σκηνικό…
Το ΑΚΕΛ κάλεσε και πάλι τον κόσμο να δώσει δυναμικά το παρόν του έξω στους δρόμους με συνθήματα τύπου «κανένα σπίτι σε χέρια τραπεζίτη»!  Την ημέρα της ψηφοφορίας ανέβηκαν στο βήμα της Βουλής και κατακεραύνωσαν την κυβέρνηση με πύρινες αντι-μνημονιακές ομιλίες, ισοπεδώνοντας τα πάντα. Την ώρα της ψηφοφορίας όμως υπερψήφισαν το σχετικό νομοσχέδιο για τις εκποιήσεις, -προφανώς για να αποφύγουν τα περσινά αλλά και για να χτίσουν μία ενιαία κοινή επιχειρηματολογία με το ΔΗΚΟ το οποίο επίσης υπερψήφισε. Παράλληλα, ψήφισαν όλοι μαζί διάφορα άλλα νομοθετήματα/ προτάσεις νόμου τα οποία έρχονταν σε σύγκρουση με τον βασικό νόμο. Από την επομένη ξεκίνησε και δυστυχώς συνεχίζεται από ΑΚΕΛ και ΔΗΚΟ ένα παιχνίδι εκβιασμού κατά του Προέδρου και της κυβέρνησης ότι σε περίπτωση δήθεν που ο Πρόεδρος δεν υιοθετήσει όλα όσα ψήφισε η βουλή ότι θα δημιουργήσουν μείζονα πολιτική κρίση…
Μπροστά σε ένα τόσο σοβαρό εκβιασμό οφείλουμε αρχικά να αξιολογήσουμε με ψυχραιμία κατά πόσο ο εκβιασμός είναι βάσιμος ή αποτελεί ακόμη μία μπλόφα σε ένα πολιτικό παιχνίδι πόκερ.
Στην προκειμένη περίπτωση τα δεδομένα που έχουμε μπροστά μας είναι τα εξής. Πρώτο, υπάρχουν προηγούμενες περιπτώσεις (με πιο χαρακτηριστική αυτή που περιέγραψα πιο πάνω) η οποία αποδεικνύει το αυτονόητο. Ότι δηλαδή κανενός κόμματος ή συμμαχίας κομμάτων οι ώμοι δε μπορούν να σηκώσουν την ευθύνη για τυχόν νέες περιπέτειες του τραπεζικού συστήματος. 
Δεύτερο δεδομένο είναι ότι αν είχαν σκοπό να δημιουργήσουν κρίση που θα οδηγούσε τη χώρα εκτός μνημονίου με όσες συνέπειες αυτό συνεπάγεται μπορούσαν είτε να καταψήφιζαν την πρόταση νόμου για τις εκποιήσεις, είτε, να έκαναν τις τροπολογίες τους επί της πρότασης αντί να καταθέτουν ξεχωριστά νομοθετήματα.
Η πρόταση υπερψηφίστηκε από ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ και ΕΥΡΩΚΟ και έχει ήδη δημοσιευθεί στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας. 
Τελειώνοντας, αξίζει να αναγνωρίσουμε πως όποιοι και αν ήταν οι λόγοι που οδήγησαν στην υπερψήφιση (υπευθυνότητα/δειλία/υποκρισία) ότι αποφεύχθηκαν –τουλάχιστον- τα χειρότερα. Εν τούτοις, η υπερψήφιση των επιπλέον συγκρουόμενων νομοθετημάτων –με τη συμβολή δυστυχώς και του ΔΗΣΥ- έπληξε την αξιοπιστία μας. 
Ενώ η απειλή από τα κόμματα της αντιπολίτευσης για δημιουργία πολιτικής κρίσης εξελίσσεται σε ένα πολιτικό πόκερ για γερά νευρά του οποίου οι συνέπειες μπορούν να είναι καταστροφικές. Ήδη τα πρώτα μηνύματα δυσφορίας φτάνουν από παντού, η αξιοπιστία μας ως κράτος έχει πληγεί, ο κόσμος άρχισε να ανησυχεί και η επόμενη δόση καθυστερεί. 

Η μπλόφα που ξεκίνησε για να διασώσει επικοινωνιακά το ΑΚΕΛ και να το φέρει κοντά στο ΔΗΚΟ άρχισε να μετατρέπεται σε πραγματικό κίνδυνο. Ενδεχομένως ορισμένοι να σκέφτονται ότι έτσι χτίζουν τις βάσεις για ευρύτερες πολιτικές συμμαχίες στο μέλλον. Αξίζει όμως στα αλήθεια να δοκιμάζεται η αξιοπιστία της χώρας στο βωμό των πολιτικών φιλοδοξιών ορισμένων;

Scroll to top