Month: May 2015

Μη μας σκοτώσουν την ελπίδα!


Περασμένη Τρίτη και ενώ ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας απευθύνεται από το βήμα της πρώτης Συνόδου για τη νεολαία προς όλους τους νέους και νέες του τόπου και τους καλεί να γίνουν οι πρωταγωνιστές στη μάχη της επανένωσης, ο Γ. Λιλλήκας σηκώνεται όρθιος και ξεκινά να περπατά αμέριμνος μέσα από τον κεντρικό διάδρομο της αίθουσας του Συνεδριακού Κέντρου Φιλοξενίαπρος την έξοδο. Ο Πρόεδρος από τη βήμα του συνεδρίου απευθυνόμενος σε εκείνον του λέει, «Να πας στο καλό Γιώργο μου, χαίρομαι που πρόλαβες να ακούσεις ότι είχα να πω για το κυπριακό!” ο κόσμος αρχίζει γέλια και χειροκρότημα. Ο ίδιος δεν κατάλαβε πολύ καλά τι έγινε αλλά μετά από μισή ώρα ανέθεσε στους «δικούς του ανθρώπους του» να πείσουν ότι είχε μία εξαιρετικά σημαντική συνάντηση. Για τη σημασία της συνάντησης δεν έχει κάποιος λόγους να αμφιβάλει, αυτό όμως για το οποίο απορεί κανείς είναι γιατί ο κ. Λιλλήκας δεν έκανε την παραμικρή προσπάθεια για να είναι η αποχώρησή του όσο το δυνατόν πιο διακριτική. Αντίθετα μάλιστα, για όσους ήταν παρόντες ήταν ξεκάθαρο ότι η αποχώρησή του έγινε με τρόπο επιδεικτικό και μάλιστα ενώ ήταν φανερό ότι ο ΠτΔ ήταν στο τέλος της ομιλίας του. 
Περασμένη Τετάρτη, η νέα ηγεσία της ΕΔΕΚ αποφάσισε να ανατινάξει κάθε γέφυρα επικοινωνίας και διαλόγου, αποχωρώντας από τις συναντήσεις ε/κ και τ/κ κομμάτων στο Λήδρα Πάλας και διακόπτοντας τη συμμετοχή τους στο Κυπριακό Φόρουμ Διαλόγου. Για την ιστορία και μόνο ο πρώτος που συμμετείχε το ’89 στις συναντήσεις ήταν ο Βάσος Λυσσαρίδης, ενώ στο Φόρουμ Διαλόγου Κύπρου, δύο στελέχη της ΕΔΕΚ συμμετείχαν ενεργά στην επιτροπή που εργάστηκε συστηματικά για πάνω από ένα χρόνο για να ετοιμάσει το πλαίσιο λειτουργίας. Προφανώς, ο νέος Πρόεδρος του κινήματος στην αγωνία του πάνω να κόψει πρώτος το νήμα της αδιαλλαξίας έναντι των “αντιπάλων” του οδηγείται σε ακραίες και παράλογες ενέργειες που καθόλου δε συμβαδίζουν με τη βασική επιδίωξη για λύση του κυπριακού. Επειδή ανεξάρτητα του ποια λύση υποστηρίζεις, αν επιλέγεις να μη συζητάς σημαίνει ότι η μονή λύση που στηρίζεις στα αλήθεια είναι αυτή της υφιστάμενης διαίρεσης. Προφανώς ο κ. Σιζόπουλος έχει την ψευδαίσθηση ότι μπορεί το 2015 να ξυπνά ένα πρωί, να διαγράφει με έπαρση και αλαζονεία κάθε προηγούμενη προσπάθεια και να ξεκινά να επενδύει πάνω στο ενδεχόμενο νέου αδιεξόδου για να χτίσει την πολιτική του καριέρα ως αρχηγός του απορριπτισμού… 
Περασμένη Πέμπτη, ο ΠτΔ μαζί με τον νέο Τουρκοκύπριο ηγέτη στην επίσημη πρώτη τους συνάντηση, ανακοινώνουν πέντε νέα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης, περιλαμβανομένων της διάνοιξης των οδοφραγμάτων Δερύνειας και Λεύκας. Η συνάντηση συνοδεύεται επίσης από μία κοινή έκκληση για το θέμα των αγνοουμένων. Ενώ επί της ουσίας του κυπριακού, οι ομάδες διαπραγμάτευσης μπαίνουν στα βαθιά με χιαστί διαπραγματεύσεις για το περιουσιακό, το εδαφικό και την εκτελεστική εξουσία.
Οι αντιδράσεις στα νέα ΜΟΕ ποικίλουν. Οι φοβικοί ηγέτες του απορριπτισμού και της πολίτικης μιζέριας κάνουν λόγο για δυσκολίες και προσπαθούν να πείσουν ότι δεν έγινε δα και κάτι σημαντικό. Οι δηλώσεις τους φανερώνουν εμπάθεια και προσπάθεια μηδενισμού του κάθε αποτελέσματος. Θέλουν να σκοτώσουν την ελπίδα. Να απαξιώσουν το ενδεχόμενο της επανένωσης του τόπου. Για τη δική τους προσωπική επιβίωση, για τη δική τους πολιτική καριέρα. Για τη δική τους ψευδαίσθηση ότι θα αποκτήσουν δύναμη και εξουσία μέσα σε μία διαιρεμένη πατρίδα. Είναι πλέον στο χέρι του κάθε πολίτη να κρίνει ποιοι έχουν έγνοια τον τόπο και ποιοι το προσωπικό τους συμφέρον. Η πορεία που ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς για συνολική διευθέτηση του κυπριακού πρέπει να διαφυλαχθεί και να συνεχιστεί απρόσκοπτα. Μόνο έτσι θα μπορούμε να ελπίζουμε ότι τα όνειρα της νέας γενιάς δε θα «χωρέσουν σε μισή πατρίδα» όπως χαρακτηριστικά ανάφερε και ο ΠτΔ λίγο πριν από εκείνη την άτσαλη αποχώρηση του κ. Λιλλήκα…

Άντε Λεμεσιανοί!

Απόψε το βράδυ μετά το δείπνο μεταξύ των δύο ηγετών αναμένεται να ανακοινωθεί η ημερομηνία επίσημης επανέναρξης των διαπραγματεύσεων με στόχο τη λύση του κυπριακού. Η νέα διαδικασία ξεκινά οπωσδήποτε με θετικά στοιχεία και σε κλίμα αισιοδοξίας αλλά αναπόφευκτα κουβαλά μαζί και τη μιζέρια, τους φόβους και τις απογοητεύσεις όλων των προηγούμενων αποτυχημένων προσπαθειών.

Ένας λαός που συνήθισε να ζει χωριστά, δεν είναι εύκολο να τον πείσεις να συμβιώσει μετά από 50 χρόνια. Μακάρι να μπορούσαμε να γυρίσουμε πίσω τον χρόνο και αντί κάθε φορά που σκεφτόμασταν τις επόμενες εκλογές να είχαμε τη δύναμη να σκεφτόμασταν τις επόμενες γενιές. Δυστυχώς όμως, η πίκρα από τον πόνο του βάρβαρου ξεριζωμού του ’74 δεν άφηνε σχεδόν ποτέ περιθώρια για νηφάλια συζήτηση και προετοιμασία για την επιδιωκόμενη λύση. Κάθε συζήτηση ακόμη και για τα αυτονόητα χτυπούσε με φόρα πάνω στο τείχος της διαίρεσης, των προκαταλήψεων και του εθνικισμού. 

Είναι για να απορεί κανείς που τόσα χρόνια δε θελήσαμε να εντάξουμε τη γλώσσα της άλλης κοινότητας – και επίσημη γλώσσα της Κυπριακής Δημοκρατίας- ως υποχρεωτικό μάθημα στα δημόσια σχολεία. Τόσο απεχθές έγκλημα θα ήταν να μπορούσαν να σημερινοί 30αρηδες να συνεννοηθούν με κάποια επάρκεια στα τούρκικα; Γιατί τόσο καιρό το αυτονόητο αντιμετωπιζόταν περίπου ως εσχάτη προδοσία; 

Πέρα όμως από τη γλώσσα είναι και το ζήτημα της ιστορικής κατανόησης του πως φτάσαμε ως εδώ. Επειδή ποτέ δεν μπόρεσε να ενταχθεί στο δημόσιο διάλογο ή στο δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα η ανάλυση της πορείας ανάπτυξης των εθνικισμών στην Κύπρο. Τους ιστορικούς λόγους που οδήγησαν τις δύο κοινότητες στη σύγκρουση, καθώς και τις διαφορετικές ιστορικές αφηγήσεις της κάθε πλευράς πράγμα που δυσχεραίνει τη διαδικασία διαπραγμάτευσης. Για τους τουρκοκύπριους η κοινή πορεία τερματίζεται το ’63 εξ υπαιτιότητας των ελληνοκυπρίων, ενώ πολλές γενιές τουρκοκυπρίων μεγάλωσαν στην Κύπρο φοβούμενοι για την φυσική τους επιβίωση στο νησί με το λεγόμενο «σύνδρομο της Κρήτης» να κυριαρχεί στις συνειδήσεις τους. Αυτό το σύνδρομο είναι που γαργαλάνε να ξυπνήσει κάθε φορά οι εθνικιστές της άλλης πλευράς για να «υπενθυμίζουν» την ανάγκη συνέχισης των εγγυήσεων της Τουρκίας. Από την άλλη, η δική μας κοινότητα μεγάλωσε τρεις γενιές μετά την εισβολή με αβίωτες μνήμες των κατεχομένων, δίχως άλλες αναφορές στο παρελθόν. Για δεκαετίες ολόκληρες οι τουρκοκύπριοι ήταν κυριολεκτικά εξαφανισμένοι από τη δημόσια συζήτηση.  

Σε κάθε περίπτωση φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. 

Θα είναι άδικο για την Κύπρο και το λαό της να μείνει η χώρα διαιρεμένη. Η διαδικασία που ξεκινά σε μερικές ημέρες ίσως να είναι και η τελευταία ευκαιρία για να λυθεί το κυπριακό στη βάση της δημιουργίας ενός κοινού κράτους με όλα τα οικονομικά, κοινωνικά και συνταγματικά πλεονεκτήματα που αυτό μπορεί να εμπεριέχει.

Εύχομαι η νέα ηγεσία των τουρκοκυπρίων να βλέπει την ιδιότητα του κράτους μέλους στην Ε.Ε. ως ασπίδα ασφάλειας και συνταγματικής κατοχύρωσης των ατομικών θεμελιωδών δικαιωμάτων όλων των κατοίκων του νησιού. Να μείνει μακριά από λογικές μόνιμων παρεκκλίσεων και εξαιρέσεων που θα δυσκολεύουν την οικονομική συνεργασία, την οικιστική βιομηχανία και ανάπτυξη. Να αποτινάξει από πάνω της την αγκαλιά της Άγκυρας. Εύχομαι παράλληλα η δική μας πλευρά να βρει τα εργαλεία για να πείσει ότι η αριθμητική υπεροχή των ελληνοκυπρίων στο νέο κράτος που θα δημιουργηθεί ότι δε θα θέτει σε κίνδυνο τα δικαιώματα και τις ελευθερίες της άλλης κοινότητας. Ότι η πολιτική ισότητα θα διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού από την πλειοψηφία.

Άντε Λεμεσιανοί!

Νίκο και Μουσταφά, σε εσάς έπεσε ο κλήρος 41 χρόνια μετά την εισβολή να κρατάτε στα χέρια σας την τύχη της Κύπρου. Μπροστά σε αυτή την ιστορική συγκυρία και με το βλέμμα της διεθνούς κοινότητας στραμμένο και πάλι στο νησί μας προχωρήστε με αυτοπεποίθηση, νηφαλιότητα και με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον να κάνετε πράξη την επανένωση του τόπου μας!

Να συζητήσουμε για τη λύση, να συζητήσουμε για την Κύπρο!


Η ομιλία του νέου ηγέτη των Τουρκοκυπρίων την περασμένη Κυριακή έγινε μπροστά σε μερικές χιλιάδες υποστηρικτές του, οι οποίοι πανηγύρισαν την επιτυχία τους δίχως τουρκικές ή άλλες σημαίες, αλλά, με κλαδιά ελιάς και με συνθήματα όπως «ειρήνη στην Κύπρο». Το περιεχόμενο της ομιλίας του κ. Ακκιντζί όπως και τα σύμβολα που κυριάρχησαν στην εκδήλωση έστελλαν ένα δυνατό μήνυμα συμφιλίωσης. Ενώ την ίδια στιγμή, άδειαζαν –άθελά τους- όσους κακεντρεχείς παραμόνευαν για την αφορμή που θα τους έδινε την ευκαιρία να δηλητηριάσουν ξανά το κλίμα.

Οι εξελίξεις τις αμέσως επόμενες ημέρες ήταν καταιγιστικές και αισιόδοξες. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης πήρε την πρωτοβουλία των κινήσεων εξαγγέλλοντας μονομερή μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης ενώ ο κ. Ακκιντζί έστειλε μέσω μεταφορών το καθαρό μήνυμα προς την Τουρκία ότι, η τουρκοκυπριακή κοινότητα έχει «ενηλικιωθεί» και έφτασε ο καιρός για να ορίζει μόνη της την τύχη της. Ακολούθησε η εξαγγελία ΜΟΕ από πλευράς Ακκιντζί ο οποίος επανέφερε επίσημα το θέμα του ανοίγματος της πόλης της Αμμοχώστου υπό τον έλεγχο του ΟΗΕ με το παράλληλο άνοιγμα του λιμανιού της Αμμοχώστου και του αεροδρομίου της Τύμπου για απευθείας πτήσεις, συνεπικουρούμενο και από μια σειρά άλλων μέτρων όπως, άνοιγμα περισσότερων σημείων διέλευσης, λειτουργία τηλεφωνικής σύνδεσης ολόκληρης της Κύπρου και άλλα.
Μία εβδομάδα μετά την εκλογή του Μουσταφά Ακκιντζί στα κατεχόμενα η ελπίδα αναβιώνει και φαίνεται ότι σε επίπεδο κοινής γνώμης δημιουργείται ευνοϊκό κλίμα υπέρ της λύσης. Το ζητούμενο πλέον είναι το κλίμα αυτό να διατηρηθεί ζωντανό κατά τη διάρκεια της επίπονης διαδικασίας της διαπραγμάτευσης εκεί όπου θα επιζητούνται λύσεις αμοιβαία αποδεκτές και θα απαιτούνται υπερβάσεις και από τις δυο πλευρές. 
Τα αντικειμενικά δεδομένα δεν είναι -όπως ποτέ άλλωστε δεν ήταν- υπέρ της συμφιλίωσης. Η έλλειψη επικοινωνίας, η μη κατανόηση της γλώσσας της άλλης κοινότητας, η έλλειψη επαφής και οι απλοϊκοί μύθοι που συνοδεύουν συχνά τις αναλύσεις για το τι γίνεται στην άλλη πλευρά της πράσινης γραμμής πέτυχαν να συντηρήσουν για δεκαετίες το χάσμα μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Με τη βοήθεια του χρόνου που κύλησε αδυσώπητα, το χάσμα διευρύνθηκε. Η νέες γενιές κράτησαν τις αποστάσεις τους από την «άλλη πλευρά» και ένα ισχυρό κατεστημένο θεμελιώθηκε πάνω στην de facto διχοτόμηση που επέβαλε η κατοχή. 
Το ιστορικό βάθος του κυπριακού ελάχιστοι είχαν την ευκαιρία, τη δυνατότητα –ή ακόμη και το σθένος- να μελετήσουν. Η κυρίαρχη ιστορική αφήγηση σε κάθε κοινότητα ήταν -και σε μεγάλο βαθμό εξακολουθεί να είναι- πανίσχυρη. Η κάθε πλευρά γνωρίζει μόνο το δικό της δίκιο και το δικό της πόνο. Κλαίει τους δικούς της νεκρούς και αγνοούμενους και θρηνεί τα δικά της χαμένα όνειρα. Γι αυτό κάθε χαραμάδα ελπίδας έσβηνε πολύ νωρίς μπροστά στη δυσκολία που αναπόφευκτα προστάζει η κοινή συμβίωση.
Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή. Από κάπου όμως πρέπει να ξεκινήσουμε. 
Το βέβαιο είναι πως απαιτούνται γενναίες υπερβάσεις σε ατομικό και σε συλλογικό επίπεδο για να μπορέσουμε να συμπεριλάβουμε στο «εμείς» και τους «απέναντι». Γι αυτό η πρωτοβουλία του Προέδρου του Δημοκρατικού Συναγερμού όπως ο Δημοκρατικός Συναγερμός ξεκινήσει μία μεγάλη πορεία προς τη βάση σε μία προσπάθεια «να συζητήσουμε για τη λύση, να συζητήσουμε για την Κύπρο» είναι σημαντική και οπωσδήποτε απαραίτητη. Είναι μία πρωτοβουλία που άργησε και θα έπρεπε να είχαμε πάρει πριν από πολλά χρόνια. Αλλά κάλιο αργά παρά ποτέ. Η γνώση είναι δύναμη και ο διάλογος είναι δημοκρατία. Μία κοινωνία ενημερωμένη θα είναι σε καλύτερη θέση να αναλάβει την ιστορική ευθύνη να αποφασίσει για το μέλλον της. 
Scroll to top