Month: July 2015

Δε συμφωνούν ή δε θέλουν;


Μία ζωντανή συνομιλία που είχα την περασμένη εβδομάδα στο ραδιόφωνο του Λόγου ήταν αρκούντως διαφωτιστική της γραμμής που ακολουθείται από όλους εκείνους οι οποίοι βλέπουν με ιδιαίτερη καχυποψία το ενδεχόμενο της λύσης του κυπριακού. 

Σ’ εκείνη την συνομιλία ο εκπρόσωπος του ΔΗΚΟ επέμενε ότι η αντίδραση τους σε σχέση με τις διαπραγματεύσεις οφειλόταν στο γεγονός του ότι δεν είχαν καθόλου ενημέρωση, όμως στη συνέχεια όταν η δημοσιογράφος τον ρώτησε με τι ακριβώς διαφωνούν ως προς την ουσία. Η απάντηση του ήταν ότι διαφωνούν «με όλα!». 

Στη δική μου παρατήρηση ότι είναι τουλάχιστον παράδοξο κάποιος να διαφωνεί με όλα όσα δεν ξέρει, πήρα την απάντηση ότι ακούει από δεξιά κι αριστερά (!) ενώ επέμενε να τονίζει ότι η διαφωνία τους επεκτείνεται σε όλα!

Ο λόγος που διαφωνούν σε όλα είναι πιστεύω επειδή δεν επιθυμούν οι διαπραγματεύσεις να καταλήξουν σε μία ολοκληρωμένη λύση. Θεωρούν ότι έχει χαθεί πολύτιμος χρόνος και ότι αν η λύση είναι κοντά ότι δε θα προλάβουν ενδεχομένως να προπαγανδίσουν εναντίον της. Η προσπάθεια των περασμένων μηνών να αποδομηθεί ο Ακκιντζί δεν πέτυχε. Η μεγάλη πλειοψηφία της κοινής γνώμης αναγνώρισε στο πρόσωπο του τουρκοκύπριου ηγέτη καλές προθέσεις, εντιμότητα και διάθεση συμβιβασμού. Γι αυτό εξάλλου η νέα τους προσπάθεια επικεντρώνεται στο να δαιμονοποιήσει το περιεχόμενο της λύσης προτού καν αυτό παρουσιαστεί στη δημοσιότητα. Ο πιο εύκολος τρόπος για να το πετύχουν είναι είτε μέσα από την ισοπέδωση του τύπου «διαφωνούμε με όλα», είτε, μέσα από την επιλεκτική αναφορά ευαίσθητων ζητημάτων  πλασαρισμένα με τρόπο απλοϊκό για να φοβερίσουν τον κόσμο ότι η επικείμενη συμφωνία πλήττει τα δικαιώματά τους. 

Πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι η επιμονή τους ότι με τη λύση του κυπριακού θα διαλυθεί η Κυπριακή Δημοκρατία. Πράγμα εντελώς ανυπόστατο. Επειδή η Κυπριακή Δημοκρατία πέραν του ότι είναι κατοχυρωμένη συνταγματικά μέσα από τη διεθνή αναγνώριση που απολαμβάνει από την ημέρα ίδρυσής της έχει ένα επιπλέον ισχυρό εργαλείο στη φαρέτρα της και αυτό είναι η πλήρης και ισότιμη συμμετοχή της στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο Γλαύκος Κληρίδης όταν υλοποιούσε με προνοητικότητα, σθένος και πείσμα την ενταξιακή πορεία της χώρας μας στην Ε.Ε. δεν το έκανε μόνο για λόγους οικονομικούς αλλά πρωτίστως για λόγους πολιτικούς. Η Κυπριακή Δημοκρατία και το σύνταγμά της θωρακίστηκαν μέσα από την Ε.Ε.. Όσοι δεν το αντιλαμβάνονται ακόμη αυτό και επιμένουν ότι η Δημοκρατία μπορεί να βρεθεί σε θέση από-αναγνωρισμένης κοινότητας είναι είτε πολιτικά άσχετοι είτε επιτηδευμένα λαϊκιστές. 

Τέλος, είναι πραγματικά άξιο απορίας όταν μέσα σε μερικές μόνο ημέρες, η Κύπρος φιλοξένησε πρώτα τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και στη συνέχεια την Ύπατη Εκπρόσωπο της Ε.Ε. για την Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφαλείας και ενώ επαναδιορίστηκε ο ειδικός απεσταλμένος της ΕΕ για το κυπριακό πως ορισμένοι αντιλαμβάνονται ότι η λύση που συζητιέται ότι απομακρύνεται από το κεκτημένο και τις βασικές ελευθερίες.

Σε κάθε περίπτωση, πάντα είναι δυστυχώς πιο εύκολο να επιλέξεις την ατάκα παρά την λογική. Αυτό το οποίο είναι βέβαιο είναι πως αυτή τη στιγμή το παιχνίδι του φόβου το παίζουν όσοι επιμένουν να μείνουμε προσκολλημένοι στο παρελθόν και να διαιωνίσουμε την υφιστάμενη κατάσταση της διαίρεσης. Όσοι από εμάς από την άλλη πιστεύουν στην αλλαγή που μπορεί να φέρει η λύση του κυπριακού δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να βάλουμε πάνω από το φόβο τη λογική, την ελπίδα, και την προοπτική. 

Όταν η λογική πάει περίπατο… ο λαϊκισμός κάνει γιορτή!

Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα έχει φέρει στην επιφάνεια μια  χρόνια παθογένεια της ελληνικής κοινωνίας η οποία, ενίοτε απαντάται και στα καθ’ ημάς.  Αναφέρομαι στην συνειδητή καταφυγή  σε μύθους και ευσεβοποθισμούς και την παράλληλα συστηματική άρνηση της διαλεκτικής σκέψης και της κριτικής ανάλυσης. 

Δυστυχώς, σε πιεστικές περιόδους η πολυδιάστατη προσέγγιση των πραγμάτων, η διεξοδική ανάλυση της κατάσταση, ο γόνιμος δημοκρατικός διάλογος και ο βαθύς προβληματισμός απουσιάζουν από τη δημόσια σφαίρα όπου κυριαρχούν οι υπερ-απλουστεύσεις, οι μονοδιάστατες και ανερμάτιστες αναλύσεις,  οι  αστικοί μύθοι και οι θεωρίες συνωμοσίας. Ενώ κάθε νηφάλια και τεκμηριωμένη επιχειρηματολογία λοιδορείται και απαξιώνεται, η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας επιμένει να σκέφτεται με τρόπο απλουστευτικό έως και απλοϊκό, μάλλον οπαδικό ο οποίος πέραν του ότι τρέφει διαρκώς ακραίες συμπεριφορές, πόλωση και δογματισμό, αρκετές φορές καταλήγει να προβάλλει αυτοκτονικές λύσεις ως ηρωικές και γενναίες. 

Η συνταγή είναι λίγο πολύ γνωστή. Τα μέσα κατακλύζονται με πηχαίους τίτλους. «ΣΟΚ», «Αποκάλυψη τώρα» και ακολουθούν μυστικές λέσχες, βίντεο που πρέπει να δείτε πριν κατεβούν, αποδείξεις για το τι μας ψεκάζουν, ναοί που αναδύονται, προφητείες και ένα σωρό άλλα. 

Όμως όταν ένας λαός εθίζεται σε αυτόν τον τρόπο σκέψης δεν έχει πολλά  περιθώρια, ότι μπορεί να υπερβεί τα προβλήματα και την κρίση, στηριζόμενος στις δικές του δυνάμεις αναλαμβάνοντας το βάρος των υπεύθυνων αποφάσεων και την ευθύνη των ενεργειών και επιλογών που πρέπει να γίνουν. 

Η πρόσληψης της κρίσης ως μια ξενοκίνητης -κατά το μάλλον ή ήττον συνωμοσίας- στην οποία η “δική μας” εμπλοκή και ευθύνη περιορίζεται στις ιδιοτελείς επιλογές των εθνοπροδοτών και των λοιπών συνεργών των ξένων κέντρων αποφάσεων, υποχρεωτικά περιορίζει σημαντικά τις επιλογές μας όσον αφορά στην αντιμετώπισή της. 

Μια από αυτές τις επιλογές- ενίοτε και μοναδική – είναι η επένδυση στο θυμικό του λαού, η υπενθύμιση του ένδοξου του παρελθόντος και η κινητοποίηση των ηρωϊκών του αισθημάτων. Με αυτά και αυτά η Ελλάδα παρ’ ολίγον να βρεθεί εκτός ευρώ με ανυπολόγιστες επιπτώσεις οικονομικές, πολιτικές και πρωτίστως κοινωνικές και ανθρωπιστικές επειδή, η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας θεώρησε ότι μέσα από μια “ηρωϊκή” έξοδο θα κατάφερναν ένα συντριπτικό πλήγμα στη Γερμανία και την Ευρώπη. Ευτυχώς δηλαδή που τους απέτρεψε την υστάτη ο ίδιος ο Υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας όταν εισηγήθηκε ως καλύτερη λύση την προσωρινή έξοδο.

Ο αντίληψη του σημερινού κόσμου δεν μπορεί να θεμελιωθεί σε απλοϊκά – διπολικά σχήματα  – όπως η μάχη του καλού με το κακό ή του φωτός με το σκότος.  Τα προβλήματα των σύγχρονων κοινωνιών είναι πολυδιάστατα και σύνθετα και η επίλυσή τους προϋποθέτει και απαιτεί επίπονες και επίμονες προσπάθειες, σε διάφορα επίπεδα. Αυτό οφείλουν να κατανοήσουν και να εμπεδώσουν πρώτοι από όλους οι πολιτικοί ταγοί της κοινωνίας. Σε μια κοινωνία όπου αναζητούνται από μηχανής θεοί – βλέπε Ρωσική βοήθεια, άμεση αξιοποίηση φυσικού πλούτου – για να επιλύσουν τα προβλήματα που αυτή αντιμετωπίζει, όσες και όσοι συνεχίζουν να προβληματίζονται και να σκέφτονται, όσες και όσοι υποδεικνύουν τα αυτονόητα επιμένοντας ότι χωρίς σκληρή δουλειά,  θυσίες και σκληρές προσπάθειες δεν επιλύονται μείζονα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα τοποθετούνται αργά ή γρήγορα στο περιθώριο.  Τον κύριο πρωταγωνιστικό ρόλο δε στην κεντρική πολιτική σκηνή διεκδικούν και καταλαμβάνουν κάθε είδους πλανόδιοι της πολιτικής με τους μανιχαϊστές υμνητές του ένδοξου και ανάδελφου έθνους να έχουν, πάντα σε τέτοιες περιστάσεις, ένα σημαντικό  συγκριτικό πλεονέκτημα. Επειδή όταν η λογική πάει περίπατο… ο λαϊκισμός κάνει γιορτή!


Καλή τύχη Ελλάδα!


Η ελληνική κυβέρνηση εκλέγηκε πριν από έξι μήνες μετά από μία υψηλών τόνων προεκλογική εκστρατεία με κυρίαρχο το αντι-μνημονιακό στοιχείο. Το βράδυ της εκλογής του ο Α. Τσίπρας τόνιζε ότι από εκείνη τη μέρα δεν υπάρχουν πλέον μνημόνια, ότι το μνημόνιο καταργείται και ότι η ελπίδα και η χαμένη αξιοπρέπεια του ελληνικού λαού επιστρέφει. «Έσκισε» είπε, χαρακτηριστικά ο ελληνικός λαός το μνημόνιο με το που τον εξέλεξε.

Από την επομένη αντί να πάει ενισχυμένος στη διαπραγμάτευση και να πετύχει μία συμβιβαστική φόρμουλα καλύτερη από αυτή των προκατόχων του, άρχισε να παίζει ένα επικίνδυνο παιχνίδι, αφήνοντας να νοηθεί ότι ήταν έτοιμος ακόμη και για έξοδο από το ευρώ. 
Ο διεθνής τύπος τότε σχολίαζε ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός έβαζε το πιστόλι στον κρόταφο και απειλούσε τους εταίρους του ότι αν δεν υποκύψουν στα αιτήματά του θα αυτοκτονήσει. Έξι μήνες μετά από άκαρπες προσπάθειες και εφόσον εξάντλησε το χρονικό περιθώριο της συμφωνίας γέφυρας που είχε εξασφαλίσει αποφάσισε να τραβήξει την σκανδάλη αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις που αυτό θα είχε στη χώρα και στο λαό του.
Δυστυχώς, ο Α. Τσίπρας αποδείχτηκε πολύ κατώτερος των περιστάσεων. Την πλατιά λαϊκή εντολή που εξασφάλισε και την ελπίδα που δημιούργησε στον ελληνικό λαό αντί να τα χρησιμοποιήσει ως εργαλεία διαπραγμάτευσης τα χρησιμοποίησε εκβιαστικά. Εφόσον έθεσε από μόνος του στον εαυτό και την κυβέρνηση του μία αποστολή αδύνατη να υλοποιηθεί, όταν είδε ότι δεν υπήρχαν άλλα περιθώρια, αντί να αναλάβει τις ευθύνες του, επέλεξε να μετακυλήσει την ευθύνη στους ώμους του ελληνικού λαού με ένα ψευδεπίγραφο ερώτημα.
Αντί δηλαδή να θέσει μπροστά στον ελληνικό λαό το εξαιρετικά δύσκολο αλλά ουσιαστικό δίλημμα μνημόνιο ή έξοδος από το ευρώ, έθεσε ένα ανύπαρκτο στην ουσία ερώτημα που το μόνο που εξυπηρετούσε ήταν τη δική του αυτό-επιβεβαίωση. Επειδή η συμφωνία επί της οποίας καλείται να τοποθετηθεί ο ελληνικός λαός δεν υφίσταται. Η ίδια η κυβέρνηση την απέρριψε και οι θεσμοί την έχουν αποσύρει επίσημα. Μόνο ένας ηγέτης δίχως σεβασμό προς τη λαϊκή κυριαρχία θα υπέβαλλε την κοινωνία στη ψυχοφθόρα διαδικασία ενός διχαστικού δημοψηφίσματος δίχως κανένα ουσιαστικό πολιτικό αντίκρισμα.
Έκτοτε αναλώθηκε σε μία εκστρατεία πόλωσης, όξυνσης και εθνικού διχασμού συνεπικουρούμενος από το εθνομανές ΑΝΕΛ και την φασιστική Χρυσή Αυγή. Σίγουρα η διαχρονική στάση των Ευρωπαίων δεν βοήθησε αντίθετα έριξε και άλλο νερό στο μύλο του λαϊκισμού του. Επειδή απάντησαν εκβιαστικά, διέκοψαν κάθε δίαυλο επικοινωνίας και έγιναν δηλώσεις απαράδεκτες οι οποίες συνιστούν παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις της Ελλάδος. Όμως ποιος έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη να προστατεύσει τη χώρα του και τα συμφέροντά της; Ο Πρωθυπουργός της ή οι δανειστές της;  
Κάπως έτσι φτάσαμε στο δημοψήφισμα, στο οποίο η λογική απάντηση είναι το ΝΑΙ επειδή μόνο εντός του ευρώ η Ελλάδα διασφαλίζεται οικονομικά αλλά η σκληρή αλήθεια είναι πως η επόμενη ημέρα θα είναι εξίσου δραματική είτε επικρατήσει το ναι είτε το όχι
Η Ελλάδα τα επόμενα χρόνια θα ζήσει μία παρατεταμένη περίοδο φτώχειας, ύφεσης και κοινωνικής διαίρεσης, με τη βία να επιστρέφει ξανά στους δρόμους της Αθήνας μόλις ο ΣΥΡΙΖΑ βρεθεί εκτός εξουσία.
Η Κύπρος και η πολιτική ηγεσία οφείλει να σταθεί δίπλα στην Ελλάδα, στηρίζοντας εκείνες τις δυνάμεις οι οποίες επιζητούν μέσα στο χάος ένα καλύτερο μέλλον σε μία διαφορετική Ελλάδα. Η Κυπριακή κυβέρνηση έχει ουσιαστικό ρόλο να διαδραματίσει για να πείσει τους θεσμούς για το δικό τους μερίδιο ευθύνης αλλά και για να πείσει ότι Ελλάδα δεν είναι μόνο οι εκάστοτε ηγεσίες, αλλά, είναι ένας ολόκληρος λαός που έχει υποφέρει τα πάνδεινα και που αγωνίζεται για να σταθεί ξανά στα πόδια του. Καλή τύχη Ελλάδα!
Scroll to top