Month: November 2015

5 λεπτά για την πολιτική συμβίωση!

5 λεπτά … με την Ξένια Κωνσταντίνου, Πρόεδρος ΓΟΔΗΣΥ
στην Αντιγονη Σολωμονίδου – Δρουσιώτη, εφημ. “Φ”

Τι ακριβώς εννοούμε με τον όρο πολιτική συμβίωση;

Με την πολιτική συμβίωση δύο άνθρωποι που επιλέγουν να συζούν έχουν τη δυνατότητα να διασφαλίζονται από πλευράς δικαιωμάτων δημιουργώντας μια νομική σχέση που θα κατοχυρώνει την αμοιβαία υποστήριξη και αλληλεγγύη μεταξύ τους καθώς και τις σχέσεις τους με τρίτους για θέματα περιουσίας, ασφάλισης, κληρονομιάς και άλλα. Η σύμβαση καταρτίζεται μεταξύ των συντρόφων/συμβίων ενώπιον Ληξίαρχου, ο οποίος και την επισημοποιεί.

Ποια είναι η διαφορά με τον πολιτικό γάμο;

Η πολιτική σύμβαση είναι πιο απλή, παρέχει μεγαλύτερη ελευθερία στα ζευγάρια και επιπλέον θα ισχύσει δίχως διακρίσεις για ετερόφυλα και ομόφυλα ζευγάρια. Ληξίαρχο που θα βρίσκουμε; Στα κατά τόπους επαρχιακά γραφεία όπου υπάρχουν τα αρχεία πληθυσμού.

Ποια ακριβώς θα είναι η διαδικασία σύναψης πολιτικής συμβίωσης;

Για τα ζευγάρια που θα επιθυμούν να συνάψουν πολιτική συμβίωση μεταξύ τους θα πρέπει να παρουσιαστούν στον ληξίαρχο με συμπληρωμένο το έντυπο πολιτικής συμβίωσης, τις πολιτικές τους ταυτότητες και πιστοποιητικά ελευθερίας. Εφόσον ο ληξίαρχος εξετάσει τα πιο πάνω, θα προχωρεί με την έκδοση του πιστοποιητικού πολιτικής συμβίωσης το οποίο θα δημοσιεύεται στον τύπο. Το πιστοποιημένο αντίγραφο του Πιστοποιητικού Πολιτικής Συμβίωσης θα γίνεται αποδεκτό σε κάθε δικαστήριο και αρχή.

Τι θα γίνεται σε περιπτώσεις υιοθεσίας παιδιών;

Το νομοσχέδιο το οποίο βρίσκεται σήμερα ενώπιον της βουλής και το οποίο θα κατατεθεί προς ψηφοφορία δεν αναφέρεται καθόλου σε θέματα υιοθεσίας. Ενώ για παιδιά που γεννιούνται εντός πολιτικής συμβίωσης, οι ρυθμίσεις που προνοούνται αφορούν μόνο στα ετερόφυλα ζευγάρια.

Ποια τα οφέλη από μια τέτοια ρύθμιση;

Αρχικά, δίνεις περισσότερες επιλογές. Οι συμβίοι θα μπορούν να ρυθμίσουν τις περιουσιακές τους σχέσεις βάσει των αρχών της ισότητας και της αλληλεγγύης  διατηρώντας σε μεγαλύτερο βαθμό από το γάμο την περιουσιακή τους αυτοτέλεια, εφόσον το επιθυμούν ακόμα και σε κληρονομικά θέματα. Κατά δεύτερο λόγο διασφαλίζεται η απόλαυση της προσωπικής ζωής αλλά και ο σεβασμός της αρχής της ίσης μεταχείρισης ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού. Οπότε η πολιτική συμβίωση θα αποτελεί μια αποτελεσματική νομική «θεραπεία» για τη Κυπριακή Δημοκρατία στο κενό που παρουσιάζεται σήμερα σε σχέση με την κατοχύρωση των δικαιωμάτων των ομόφυλων ζευγαριών. 
ΥΓ. Η πολιτική συμβίωση εγκρίθηκε από τη Βουλή των Αντιπροσώπων στις 26/11 με 39 ψήφους υπέρ!
 

Δεν ξεχνώ τον Γλαύκο Κληρίδη


Ο Γλαύκος Κληρίδης χάραξε ανεξίτηλα τη σύγχρονη κυπριακή ιστορία και την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας έχοντας την πολιτική ικανότητα να συνδέει τα συμφέροντά της Κύπρου, παρά το μικρό της μέγεθος, με το μεγάλο πλέγμα των γεωστρατηγικών συμφερόντων στην περιοχή. 

Ο ίδιος, μιλώντας στον καθηγητή και συγγραφέα Νιαζί Κιζίλγιουρεκ έλεγε, «Παίζεις σκάκι, πρέπει να βλέπεις έξι κινήσεις απέναντί σου, αν θέλεις να είσαι “champion” και να ξέρεις ότι τούτος θα κάνει αυτή την κίνηση, αυτός θα κάνει τούτη και γι’ αυτούς τους λόγους …».

Ακόμη και αν κάποιος διαφωνεί με επιμέρους πολιτικές και αποφάσεις που στήριξε ο Γλαύκος Κληρίδης, νομίζω ότι πολύ δύσκολα θα μπορούσε κάποιος να αρνηθεί ότι εξέφρασε και σε σημαντικό βαθμό επέδειξε στη διαχείριση του εθνικού προβλήματος, όσο κανένας άλλος πολιτικός στην Κύπρο, πολιτικό ρεαλισμό. Ένας πολιτικός που έδωσε μάχες για τα συμφέροντα της πατρίδας του, ζυγίζοντας πάντοτε πολύ καλά τη διεθνή συγκυρία.

Ο ίδιος πάντοτε με διάθεση αυτοκριτική και έχοντας πλήρη επίγνωση των λαθών που μας οδήγησαν στα τραγικά γεγονότα του ’74 έλεγε «…δεν παρακολουθούσαμε τις διεθνείς εξελίξεις. Η μόνη εξέλιξη που παρακολουθούσαμε ήταν μέσα στην Κύπρο και πως θα πείσουμε τους άλλους ότι έχουμε δίκιο… Ένας statesman μετρά πρώτα τι περιθώρια έχει να κάνει συγκεκριμένες κινήσεις και ύστερα παίζει…».

Ο Γλαύκος Κληρίδης εκπροσώπησε το αντίπαλο δέος του «μακροχρόνιου αγώνα». Μέχρι και στις τελευταίες του συνεντεύξεις επέμενε να τονίζει ότι η πάροδος του χρόνου οδηγεί σε παγίωση των τετελεσμένων της κατοχής. Δυστυχώς δικαιώθηκε απόλυτα για αυτό. Χρόνο με το χρόνο τα δεδομένα επί του εδάφους  παγιώνονται προς όφελος της Τουρκίας. 

Ο Γλαύκος Κληρίδης υπήρξε ο πρώτος Κύπριος πολιτικός που υποστήριξε ανοικτά λύση του κυπριακού στη βάση της  ομοσπονδίας. Το έπραξε αυτό γιατί ζυγίζοντας την μέχρι τότε πορεία του κυπριακού και λαμβάνοντας υπόψη τα όσα είχαν συζητηθεί στο πλαίσιο των ενδοκυπριακών συνομιλιών που είχαν προηγηθεί της καταστροφής του 1974, διαμόρφωσε την άποψη ότι η λύση ομοσπονδίας  ήταν η καλύτερη επιλογή υπό τις περιστάσεις και η μόνη που θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή και από τις δύο κοινότητες. 

Ο Γλαύκος Κληρίδης δεν αναλωνόταν σε επιφανειακές αναλύσεις. Ούτε φλέρταρε με λύσεις τύπου «ενδιάμεση πορεία». Ο Γλ. Κληρίδης αντιλαμβανόταν πόσο πιο σύνθετα είναι τα πράγματα. Πόσες περισσότερες δυσκολίες αλλά και προοπτικές διανοίγονται από την κάθε κίνηση που θα έκανε στη «σκακιέρα του Κυπριακού». O Κληρίδης και πριν την εισβολή και μετά δέχτηκε τις πιο ακραίες και άδικες επικρίσεις που δέχτηκε πολιτικός στην Κύπρο όμως τις αντιμετώπισε με απαράμιλλη ψυχραιμία και αποφασιστικότητα χωρίς να χάνει το βλέμμα του από το στόχο που υπηρετούσε και το κοινό καλό.

Ούτε λιγοψύχησε όταν η Τουρκία απειλούσε με πόλεμο στο ενδεχόμενο ένταξής μας στην Ε.Ε.. Επειδή γνώριζε τι επέβαλλαν εκείνη τη στιγμή τα ευρωπαϊκά συμφέροντα. Είχε επίσης τη σοφία να επιμείνει όπως η Κύπρος ενταχθεί με τις υπόλοιπες εννέα υπό ένταξη χώρες επειδή γνώριζε πολύ καλά ότι την Κύπρο την ευνοούσε η ομαδική ένταξη και ότι μέσα στο πλέγμα της δυναμικής που δημιουργείτο αποδυναμώνονταν οι αντιδράσεις της Τουρκίας.

Αναλογιζόμενη τον Γλαύκο Κληρίδη, πιστεύω ότι η δικαίωση των αγώνων του θα είναι η ημέρα απελευθέρωσης και επανένωσης του νησιού. Δύο χρόνια συμπληρώνονται αυτές τις μέρες από τον θάνατό του. Ας αναλογιστούμε τις πολιτικές παρακαταθήκες που μας άφησε και ας αντλήσουμε από αυτές μαθήματα πολιτικής σκέψης και δράσης. 

Στο ρινγκ της επικαιρότητας. Εφ. “Η Σημερινή”


      Η διαφοροποίηση της απλής αναλογικής σε ένα Προεδρικό σύστημα όπου δεν τίθεται θέμα δεδηλωμένης για την κυβέρνηση είναι εκσυγχρονισμός ή πισωγύρισμα; 
Η πρόταση είναι σαφώς εκσυγχρονιστική. Επειδή διορθώνει στρεβλώσεις και ενισχύει την αντιπροσωπευτικότητα. Αποτελεί  μύθο ότι η πρόταση στοχεύει στο να αποκλείσει μικρούς ή νέους συνδυασμούς από την είσοδο τους στη Βουλή. Αντίθετα, τους δίνει κίνητρο για συνεργασίες και αύξηση των ποσοστών τους. Όμως, ας πάρουμε καλύτερα τα πράγματα από την αρχή. Η απλή αναλογική και το εκλογικό σύστημα όπως το γνωρίζουμε σήμερα δεν αλλάζει για την πρώτη κατανομή. Δηλαδή, όποιος συνδυασμός ή ανεξάρτητος υποψήφιος πετύχει να πάρει το επαρχιακό μέτρο εξασφαλίζει έδρα στη βουλή, όπως ακριβώς συμβαίνει και σήμερα. Γι αυτό είναι που τονίζω ότι δεν αποκλείεται κανένας.Το επαρχιακό μέτρο προκύπτει όταν διαιρέσουμε το 100 (όπου 100 το σύνολο των έγκυρων ψήφων με τον αριθμό των εδρών που αναλογούν σε κάθε επαρχία). Για παράδειγμα στη Λευκωσία 100/20 είναι 5% οπότε με τα δεδομένα του 2011, περίπου 7100 έγκυροι ψήφοι είναι το μέτρο για την 1η κατανομή. Αυτό το οποίο αλλάζει με την πρόταση του Δημοκρατικού Συναγερμού και μετατρέπει το σύστημα σε πιο δίκαιο και αντιπροσωπευτικό είναι ότι ανεβάζει το μέτρο για το δικαίωμα διεκδίκησης έδρας στη δεύτερη κατανομή. Το σημερινό σύστημα επιτρέπει σε συνδυασμούς που συγκεντρώνουν 1.8% παγκύπρια δηλαδή με τα δεδομένα του 2011 περίπου 7000 σταυρούς να διεκδικούν τον συμψηφισμό των υπολοίπων τους και διεκδίκηση έδρας στην 2η κατανομή. Με την πρόταση του Δημοκρατικού Συναγερμού, αυτός ο αριθμός ανεβαίνει περίπου στις 16000 σε παγκύπρια βάση, πράγμα που θεωρώ απόλυτα λογικό για να υπάρχει καλύτερη και πιο πλατιά γεωγραφική αντιπροσώπευση. 

      Μια πιθανή αύξηση του εκλογικού μέτρου, σε περίοδο πλήρους απαξίωσης του πολιτικού κατεστημένου δε θα έπρεπε να είναι καλοδεχούμενη; Γιατί να μην συνδυαστεί επίσης με την εκσυγχρονιστική πρόταση της οριζόντιας ψηφοφορίας; 
Έχετε απόλυτο δίκαιο. Εμείς ως Δημοκρατικός Συναγερμός ταχθήκαμε και τασσόμαστε και σήμερα υπέρ της οριζόντιας ψηφοφορίας ως θέση αρχής. Δυστυχώς όμως δε φαίνεται η οριζόντια ψηφοφορία να “αγκαλιάζεται” από τον απαιτούμενο αριθμό πολιτικών δυνάμεων για να προχωρήσει η εφαρμογή της. Τουλάχιστον όχι προς το παρόν. Αυτό δε σημαίνει ότι δε θα πρέπει να προχωρήσουμε με τη λελογισμένη αύξηση του εκλογικού μέτρου και στο μέλλον βεβαίως θα προσπαθήσουμε και πάλι να πείσουμε για την ανάγκη εφαρμογής και της οριζόντιας ψηφοφορίας με τρόπο καλά μελετημένο και πρακτικά εφαρμόσιμο. 

      Μήπως το πρόβλημα λειτουργίας του Κοινοβουλίου δεν είναι το ποιοι είναι οι βουλευτές αλλά το πεπαλαιωμένο σύστημα εργασιών που χρήζει αναβάθμισης; (παρουσίες, πόθεν έσχες, ασυμβίβαστο κλπ)   
Το ποιοι είναι οι βουλευτές αποφασίζει ο κυρίαρχος λαός και κανένας άλλος. Το σύστημα εργασιών όμως χρήζει όχι μόνο αναβάθμισης αλλά ανασυγκρότησης εκ βάθρων για πάρα πολλούς λόγους. Πιο σοβαρός λόγος είναι ότι το ίδιο το σύστημα καλλιεργεί πολιτική συνείδηση και πολιτική κουλτούρα. Ένα σύστημα που δεν προάγει τη διαφάνεια, τον έλεγχο και την πολιτική ηθική δεν έχει μηχανισμούς αυτό-βελτίωσης. Επειδή αφαιρεί από την εξίσωση της πολιτικής μέρος της ουσίας και αφήνει μόνο την εικόνα. Βεβαίως δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε τα σοβαρά βήματα που προόδου που έχουν σημειωθεί ήδη. Αυτό όμως το οποίο θεωρώ ότι απουσιάζει και στο οποίο πρέπει να δώσουμε έμφαση δεν είναι τόσο να φτιάξουμε νέους νόμους αλλά, πως να δημιουργηθούν εύχρηστα και προσβάσιμα εργαλεία ούτως ώστε οι ίδιοι οι πολίτες να μπορούν να παρακολουθούν και να ελέγχουν τους θεσμούς και τους αντιπροσώπους τους.

Εκλογικό μέτρο και αντιδράσεις


Η πρόταση για αλλαγή του εκλογικού νόμου και η αύξηση του εκλογικού ορίου προκάλεσε διάφορες αντιδράσεις οι οποίες πλέον φανερώνουν το πώς ακόμα μια φορά ιδιοτελή κίνητρα μπορούν να κρύβονται πίσω από εξαγγελίες περί προάσπισης της δημοκρατίας. Ο διαστρεβλωμένος τρόπος που παρουσιάζουν και ακολούθως δαιμονοποιούν την πρόταση του ΔΗΣΥ αποκαλύπτει τα προσωπικά και μικροπολιτικά κίνητρα ορισμένων. Για  μερικούς «οπαδούς της δημοκρατικότητας» ο μοναδικός πραγματικός λόγος πίσω από την αντίδραση τους αφορά στην προσωπική πολιτική τους επιβίωση. Ούτε καν αυτή του κόμματος τους.

Δεν εξηγείται διαφορετικά η λογική δύο μέτρα και δύο σταθμά με την οποία αντιλαμβάνονται την πολιτική. Πιο ειδικά, Πρόεδρος κόμματος ο οποίος μόλις πρόσφατα υιοθέτησε όριο θητειών με αναδρομική ισχύ για να αποκλείσει με αυτό τον τρόπο την πλειοψηφία της κοινοβουλευτικής του ομάδας από το να επαναδιεκδικήσει εκλογή, σήμερα κρίνει ως αντιδημοκρατικό ένα μέτρο το οποίο συζητήθηκε διεξοδικά και πλειστάκις.

Αξίζει να επαναληφθεί ότι η ύπαρξη του μέτρου του 1.8 αποτελεί μια εντελώς συγκυριακή επιλογή παρελθόντων εποχών και επουδενί λόγο δεν θα πρέπει να θεωρείται ως προϊόν αδιαμφισβήτητης σοφίας. Επίσης θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο ότι η αλλαγή την οποία επιφέρει η πρόταση του Δημοκρατικού Συναγερμού δεν επηρεάζει το εκλογικό μέτρο για είσοδο συνδυασμών ή ανεξάρτητων υποψήφιων στη Βουλή. Εκείνο το οποίο αλλάζει αφορά στην διεκδίκηση εδρών στη 2ηκατανομή. Δηλαδή στο ποσοστό το οποίο θα πρέπει να εξασφαλίσει παγκύπρια για να δικαιούται συμμετοχή στη 2η κατανομή. 

Δε θα έπρεπε όμως να θεωρείται τουλάχιστον ως αυτονόητο ένα πολιτικό κόμμα να συγκεντρώνει σε παγκύπρια εκλογική βάση τουλάχιστον 20 000  ψηφοφόρους για να έχει δικαίωμα συμψηφισμού υπολοίπων και διεκδίκησης πέραν της μίας έδρας; 

Τέλος, πολλοί επικριτές των πολιτικών και των οραμάτων του αείμνηστου Γλαύκου Κληρίδη εμφανίστηκαν ξαφνικά σήμερα να επικαλούνται τον ιδρυτή του Δημοκρατικού Συναγερμού σε μία προσπάθεια να προκαλέσουν το αίσθημα των συναγερμικών εναντίον της πρότασης του ΔΗΣΥ. 

Όμως, είναι εντελώς άκυρη και άστοχη η σύγκριση των εκλογών του 1976 όταν ίσχυε το πλειοψηφικό σύστημα και  ο Δημοκρατικός Συναγερμός ενώ έλαβε 26.7% αποκλεισθεί η είσοδος του στη Βουλή, με το σημερινό μέτρο του 1.8%. Τότε ένα κόμμα με πολλές δεκάδες χιλιάδες ψηφοφόρους έμενε έξω από την βουλή, ενώ τώρα τίθεται ένα χαμηλό –και πλήρως εναρμονισμένο με τα Ευρωπαϊκά δεδομένα- κατώφλι για την είσοδο στην Βουλή.  

Εύχομαι τώρα που πλέον τα πράγματα έχουν ξεκαθαρίσει ότι η πρόταση θα συγκεντρώσει την απαιτούμενη πλειοψηφία στη Βουλή, ούτως ώστε οι επόμενες βουλευτικές εκλογές να διεξαχθούν με περισσότερο αντιπροσωπευτικές διαδικασίες.
Scroll to top