Month: January 2016

Το φλερτ με τη συντήρηση βλάπτει σοβαρά

Η χώρα μας δεν είχε την ευτυχία να ζήσει μεγάλες ιδεολογικές αντιπαλότητες. Να ωριμάσει πολιτικά μέσα από τη βάσανο του δημοσίου ιδεολογικού διαλόγου μεταξύ του παλιού και του νέου, του σύγχρονου και του κατεστημένου. Η κοινωνία στάθηκε σχεδόν πάντα επιφυλακτική στο να πάρει θέση δημόσια για ζητήματα που αφορούν σε ατομικά δικαιώματα και σε ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις με ελάχιστες βέβαια εξαιρέσεις όπως για παράδειγμα η πρόσφατη συζήτηση γύρω από το σύμφωνο συμβίωσης. Ο πολιτικός κόσμος του νησιού μετά το ‘74 ήταν πολύ απασχολημένος με το κυπριακό το οποίο αποτελούσε ανέκαθεν την αιτία -ή και την δικαιολογία- για να βάζει στην άκρη δευτερεύοντα ζητήματα τα οποία όμως καθορίζουν ιδεολογικά μία παράταξη. 
Η ιδεολογική συζήτηση μεταξύ αριστεράς και δεξιάς πρότασης λίγες φορές αναπτύχθηκε με τρόπο που να γίνουν κατανοητές και διακριτές οι διαφορετικές ιδεολογικές προσεγγίσεις.
Η αριστερή φωνή του Ανορθωτικού Κόμματος του Εργαζομένου λαού παραήταν συνεπής στη ρητορική της παραμένοντας ουσιαστικά δέσμια στα ίδια συνθήματα από το 1960. Ο «ταξικός αγώνας», το «ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου» και τα «κεκτημένα» –με τον τρόπο βεβαίως που οι ίδιοι τα αντιλαμβάνονται- αποτελούν τα τελευταία 40 χρόνια τις μόνιμες επωδούς του αριστερού κόμματος. Αδυνατούν εντούτοις να τις γεμίσουν με σύγχρονο ιδεολογικό περιεχόμενο. Έχουν δυσκολία να τις προσαρμόσουν στο σημερινό κόσμο και στις ανάγκες του.  Κάτι σχετικά ανάλογο ισχύει με την ίδια την κουλτούρα του κόμματος πράγμα που αντανακλάται στις πρακτικές με τις οποίες λαμβάνουν αποφάσεις. Για παράδειγμα η πρόσφατη διαδικασία επιλογής υποψηφίων για τις βουλευτικές του 2016 το απέδειξε περίτρανα. 
Το ΑΚΕΛ ήταν, είναι και θα παραμείνει το ίδιο. Με έμφαση στο κλειστό του κομματικό ακροατήριο, με μία στρατιά εμμίσθων οι οποίοι αποτελούν τον τεράστιο ελεγχόμενο πυρήνα του κόμματος οι οποίοι με αδιαφανείς  και κλειστές διαδικασίες επιτυχαίνουν να ελέγχουν οποιαδήποτε διάρρηξη στη συνοχή των αποφάσεων με επίκληση στη συλλογική σοφία και τις εσωτερικές αποφάσεις.
Ο Δημοκρατικός Συναγερμός από την άλλη είχε ανέκαθεν τη δυνατότητα να φιλοξενεί φιλελεύθερες φωνές, παρόλο που, παρουσίαζε δυσκολίες η προσπάθεια να ιδεολογικοποιήσει τη ρητορική του στη βάση μίας συνεπούς σύγχρονης φιλελεύθερης ιδεολογίας ένεκα και των ισχυρών εσωτερικών του αντιστάσεων. Όμως ο ΔΗΣΥ έδειξε αρκετές φορές ότι έχει τη δυνατότητα να αλλάζει και αυτό το έχει αποδείξει με μεγάλες υπερβάσεις που πέτυχε να περάσει έστω και δια μέσου αντεγκλήσεων και διαφωνιών.
Ο ΔΗΣΥ προσφέρει σήμερα για το φιλελεύθερο και προοδευτικό  κομμάτι της κοινωνίας μία ουσιαστική επιλογή. Η οποία όμως σε αρκετές περιπτώσεις περιορίζεται σημαντικά από τις  κουτοπόνηρες προσπάθειες ορισμένων να περιορίσουν το εκλογικό σώμα στους δικούς τους ακραιφνείς υποστηρικτές. Πιστεύω όμως ότι η προσπάθεια δε θα καρποφορήσει εάν η κοινωνία έχει κατανοήσει ότι η εποχή της στείρας αντιπολίτευσης για την ικανοποίηση των κομματικών ακροατηρίων πρέπει να αποτελεί παρελθόν. Το φλερτ με τη συντήρηση βλάπτει σοβαρά. 
Η εκλογική επιτυχία του Κυριάκου Μητσοτάκη την περασμένη Κυριακή φανέρωσε αν μη τι άλλο ότι η τόλμη στην κεντροδεξιά επιβραβεύεται. Ότι πολλές φορές οι κοινωνίες όσο καταθλιπτική κι αν είναι η μεγάλη εικόνα που μπορεί να εκπέμπουν έχουν πάντα εντός τους ψήγματα προόδου τα οποία μπορούν υπό προϋποθέσεις να καταστούν η κρίσιμη μάζα και η νικηφόρα δύναμη για κάτι καλύτερο.
Το μάθημα από την εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι ότι αν διατυπωθεί με σαφήνεια μεταρρυθμιστικός λόγος και δημιουργηθεί η απαραίτητη ανανέωση και δυναμική, το νέο δεν έχει να φοβηθεί τίποτα στη μάχη με το παλιό. 
Αν όμως από την άλλη δεν υπάρχει σαφές πολιτικό στίγμα ή το «νέο» φλερτάρει με το βαθύ λαϊκισμό μιας κοινωνίας που δεν θέλει να απολέσει τα προνόμια των λίγων για το συμφέρον των πολλών στην καλύτερη θα μείνεις στα ίδια και στη χειρότερη θα βρεθείς στα αζήτητα.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης με την εκλογή του την περασμένη Κυριακή απέδειξε ένα πράγμα ότι αν η σύγχρονη κεντροδεξιά εκφραστεί με πρόγραμμα, θέσεις και συνέπεια θα πετύχει να «μιλήσει» στην σιωπηρή πλειοψηφία η οποία υπερβαίνει το κομματικό ακροατήριο και η οποία έχω την εντύπωση ότι προσδοκά όχι απλά ένα κόμμα για να ψηφίσει, αλλά μία παράταξη στην οποία με περηφάνια θα θέλει να ανήκει!

Έτοιμοι για το 2016;


Έτοιμοι για την διαφαινόμενη κατάληξη των συνομιλιών στο κυπριακό; Έτοιμοι να συζητήσουμε μακριά από τα στεγανά του υπέρ ή εναντίον έτσι ώστε να είμαστε σε θέση να εντοπίσουμε και τα θετικά και τα αρνητικά και να προετοιμαστούμε κατάλληλα και επαρκώς για τις δυσκολίες; 

 
Το 2015 οι δύο ηγέτες επέλεξαν να στείλουν τις ευχές τους μαζί απευθυνόμενοι ο καθένας στη γλώσσα της άλλης κοινότητας θέλοντας να στείλουν έτσι το μήνυμα ότι η επανένωση πλησιάζει. Το 2016 ξεκινά με τα Θεοφάνεια να λαμβάνουν χώρα στην Αμμόχωστο μετά από 42 χρόνια. Η ελπίδα είναι ζωντανή περισσότερο από ποτέ αλλά δεν είναι από μόνη της αρκετή για να καταλήξουμε σε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο. Τα «αγκάθια» υπάρχουν και τα γνωρίζουμε. Όπως γνωρίζουμε πλέον και προς ποια κατεύθυνση κινούνται οι θέσεις της κάθε πλευράς και σε ποια ζητήματα υπάρχουν διαφωνίες. Η πρόκληση του 2016 θα είναι να μπορέσουν οι δύο ηγέτες και ο διαπραγματευτής να καταθέσουν εκείνες τις προτάσεις που με τη στήριξη της διεθνούς κοινότητας -και της Ε.Ε. ειδικότερα- να επανακαθορίζουν τα θέματα διαφωνίας σε ένα ευρύτερο πλαίσιο στο οποίο να μπορούν να εξευρεθούν αμοιβαία αποδεκτές λύσεις. 
Το σίγουρο είναι ότι αν δεν υπάρξει κάποια σοβαρή ανατροπή ότι η διαπραγμάτευση θα καταλήξει κάποια στιγμή εντός του έτους σε ένα συνολικό σχέδιο λύσης το οποίο στη συνέχεια θα τεθεί σε δύο παράλληλα δημοψηφίσματα. Τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας θα καθορίσουν σε τεράστιο βαθμό τη μετέπειτα πορεία και ανάπτυξη της Κύπρου. 
Παράλληλα, το 2016 θα σηματοδοτεί την απεξάρτησή μας από την τρόικα. Είμαστε έτοιμοι για την έξοδο από το μνημόνιο και τη λειτουργία της οικονομίας μας κάτω από ένα νέο αυστηρό εποπτικό πλαίσιο στο οποίο όμως θα έχουμε τη δυνατότητα να πάρουμε ανεξάρτητες αποφάσεις με στόχο να χτίσουμε μία λειτουργική οικονομία πάνω σε υγιή θεμέλια;  Μία οικονομία που να περιλαμβάνει συγκεκριμένους αναπτυξιακούς στόχους με έμφαση στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Ένα πλαίσιο ανάπτυξης που να ανατρέπει την κουλτούρα του «εύκολου χρήματος» που ίσχυσε για δεκαετίες δημιουργώντας μαύρες τρύπες ή οικονομικές φούσκες. Μπορούμε να εμπεδώσουμε συνθήκες υγιούς ανταγωνισμού και την ίδια ώρα να ενδυναμώσουμε ακόμη περισσότερο το κοινωνικό κράτος για να ζει ο κάθε πολίτης με αξιοπρέπεια;
Αρχές του έτους θα πρέπει επίσης να πάρουμε οριστικές αποφάσεις για το θέμα της ενδιάμεσης λύσης για το φυσικό αέριο. Είναι έτοιμη η Κύπρος μέσα σε ένα ρευστό γεω-πολιτικό περιβάλλον με την προσφυγική κρίση να ταλανίζει την Ευρώπη, με τον φόβο της τρομοκρατίας να κυριαρχεί και με τις ΗΠΑ σε προεκλογική να συνδέσει τη διαχείριση του ενεργειακού της πλούτου με τον νέο ενεργειακό χάρτη που διαμορφώνεται στην περιοχή;
Επιπλέον, τον ερχόμενο Μάιο κι εφόσον δεν καταλήξει ενωρίτερα η διαπραγμάτευση θα είναι και μήνας βουλευτικών εκλογών. Ώρα αποφάσεων και επιλογών. Τι βουλή και τι βουλευτές θα έχουμε; Οι πολίτες τι επιζητούν και πόσο άραγε θα το διεκδικήσουν; Θα σηκωθούν κάτω από το βάρος της απογοήτευσης που προκάλεσε η προχειρότητα, η διαπλοκή και η πολιτική αλαζονεία και θα πάνε στις κάλπες για να αλλάξουν την κατάσταση; Ή θα κερδίσει το «δε βαριέσαι» και το «όλοι το ίδιο» με αποτέλεσμα να μας μείνει στα αλήθεια το ίδιο και χειρότερο;
Στη χρονιά που μας ήρθε οι προκλήσεις είναι σύνθετες και μεγάλες. Ίσως να είναι η ιστορική χρονιά της Κύπρου για μια νέα αρχή. Μεγαλύτερη σημασία όμως έχει να είμαστε έτοιμοι να συζητήσουμε, να αποφασίσουμε και να εφαρμόσουμε κάθε νέα αρχή με τρόπο που να δημιουργεί μία καλύτερη Κύπρο για εμάς και τα παιδιά μας. 
Καλώς όρισες 2016! Είμαστε έτοιμοι.
Scroll to top