Month: June 2016

Κάποιες σκέψεις για την Jo Kox…

Μπορεί η Ευρωπαϊκή Ένωση με τη βραδύτητά, τη γραφειοκρατία και τα δημοκρατικά της ελλείμματα να μην έδωσε παρά ελάχιστη έμπνευση για ηρωικές δράσεις ή εξεγέρσεις υπεράσπισής της οποιασδήποτε μορφής. Εντούτοις, η διοικητική και πολιτική υπέρβαση του έθνους-κράτους προκάλεσε και συνεχίζει να προκαλεί καθημερινά τον κάθε θιασώτη της φυλετικής καθαρότητας.

Η Κοξ ήταν μια από τις καλύτερες εκπροσώπους του «περισσότερα είναι αυτά που μας ενώνουν από αυτά που μας χωρίζουν», διαμορφώνοντας με τον πολιτικό της λόγο κουλτούρα ισότητας και αποδοχής του «άλλου», δίνοντας στίγμα και πολιτικό περιεχόμενο στο «Ενωμένοι μέσα στη Διαφορετικότητα».

Η Κοξ και στην πολιτική και στην επαγγελματική της πορεία και προσωπική ζωή έκανε όλα εκείνα τα οποία εξοργίζουν τους φανατικούς του σκοταδισμού. Εργαζόταν σε μη κυβερνητικές φιλανθρωπικές οργανώσεις με σκοπό την ανάπτυξη του τρίτου κόσμου. Συμμετείχε σε εκστρατείες για να μειώσει τη βρεφική θνησιμότητα. Ήταν φεμινίστρια. Υποστήριζε τα δικαιώματα των μεταναστών και αγκάλιαζε τις μειονότητες στην περιφέρειά της. Επέλεξε στην 1η της ομιλία μετά την εκλογή της να μιλήσει για την ενσωμάτωση. Συμμετείχε δυναμικά στην εκστρατεία για την παραμονή της χώρας της στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η Κοξ είχε το θάρρος και την τόλμη να υπερασπίζεται δημόσια, με επιχειρήματα, με πάθος και με χιούμορ, όλα εκείνα που εξοργίζουν τον κάθε φασίστα.

Η Κοξ δεν είναι μια αδικοχαμένη γυναίκα όπως γράφτηκε πλειστάκις από χθες. Η Κοξ δε σκοτώθηκε σε δυστύχημα, ούτε έσβησε από κάποια ασθένεια. Η Κοξ δολοφονήθηκε βάναυσα σε δημόσιο χώρο για τις πολιτικές της ιδέες. Ο δολοφόνος της, ένας νεοναζιστής, ήθελε να της κλείσει το στόμα γιατί δεν άντεχε την εικόνα της, τον λόγο της, τις ιδέες της. Ήθελε να την εξοντώσει κυριολεκτικά για να μην υπάρχει πολιτικά.

Η Κοξ είναι η πρώτη νεκρή της ιδέας της Ενωμένης Ευρώπης. Μια γενναία γυναίκα η οποία τολμούσε να υποστηρίζει λιγότερο λαοφιλείς θέσεις επειδή τις πίστευε και επειδή τις εφάρμοζε με συνέπεια και στη δική της ζωή.

Είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς κατά πόσο η στυγερή της δολοφονία θα επηρεάσει το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας την ερχόμενη Πέμπτη, αλλά όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα του Brexit, η διαμάχη για το αν τελικά εκείνα που μας χωρίζουν είναι περισσότερα ή λιγότερα απ’ όσα μας ενώνουν θα συνεχιστεί για πολλά χρόνια ακόμη. Εύχομαι με τον θάνατό της να μας κάνει να ξαναθυμηθούμε τις εποχές που οι λαοί της Ευρώπης προτίμησαν να χτίσουν τείχη αντί γέφυρες και να αναλογιστούμε τις συνέπειες.
Αιωνία της η μνήμη.

http://politis.com.cy/article/kapies-skepsis-gia-tin-jo-kox

#Reddediyoruz*


Εδώ και μία εβδομάδα λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω στην κατεχόμενη Λευκωσία εξελίσσεται μία νεανική βελούδινη επανάσταση με το σύνθημα “Reddediyoruz”, που σημαίνει “Απορρίπτουμε”. Με καθημερινές και μαζικές δραστηριότητες νέοι Τουρκοκύπριοι έστειλαν ένα δυνατό μήνυμα αντίστασης και αμφισβήτησης της διαδικασίας που ξεκίνησε στην ψευδοβουλή την περασμένη εβδομάδας και που ολοκληρώθηκε τα ξημερώματα της Δευτέρας.

Αιτία αποτέλεσε η συζήτηση και η ψηφοφορία για τη δημιουργία του λεγόμενου «Γραφείου Συντονισμού Νεολαίας και Αθλητισμού», απόφαση η οποία τελικά μετά από μία μαραθώνια συνεδρία εγκρίθηκε με τις ψήφους των κομμάτων Εθνικής Ενότητας, του Δημοκρατικού Κόμματος και των 4 ανεξάρτητων βουλευτών.

Η συμφωνία η οποία ας σημειωθεί ότι έχει ήδη περάσει από την τουρκική εθνοσυνέλευση, προνοεί για τη σύσταση γραφείου στη Τουρκία μέσω του οποίου θα εξετάζονται όλα τα αιτήματα που αφορούν σε όλες τις δραστηριότητες αθλητισμού και νεολαίας. Όπως σημείωναν χαρακτηριστικά νέοι που βρίσκονταν στην εκδήλωση διαμαρτυρίας, πλέον οτιδήποτε αφορά στη διοίκηση και χρήση αθλητικών σταδίων, πολιτιστικών κέντρων, ακόμη και δημοτικών χώρων κατασκήνωσης θα πρέπει να περνούν από τη διαδικασία έγκρισης λειτουργών του γραφείου στην Τουρκία.

Γιατί θέλουν να το κάνουν αυτό; Επειδή «δεν είμαστε σαν εκείνους», απαντά αφοπλιστικά ένας από τους διαδηλωτές. «Θεωρούν ότι δεν είμαστε αρκετά θρήσκοι, αρκετά υπάκουοι, αρκετά ελεγχόμενοι».

Οι Τουρκοκύπριοι νέοι τις περασμένες μερικές ημέρες έδιναν μια μάχη για τις αξίες τους. Μια καθαρά ιδεολογική μάχη για το τί οι ίδιοι επιλέγουν να είναι. Για τον αυτοπροσδιορισμό τους ως κοινότητα, ως νέοι και ως Κύπριοι.

Νομίζεις ότι υπάρχει ακόμη ελπίδα για λύση τον ρωτώ; Τώρα είναι που χρειαζόμαστε τη λύση περισσότερο από ποτέ, μου απαντά. Όπως σωστά σχολίαζε ο τουρκολόγος Σώτος Κτωρής, «Το δίλημμα για τους Τουρκοκύπριους είναι ξεκάθαρο. Διαιώνιση της κοινοτικής τους ύπαρξης μέσω μιας ομοσπονδιακής λύσης εντός της Ε.Ε. ή διαιώνιση του στάτους κβο και ολοκληρωτική απορρόφηση από την Τουρκία

Το δικό μας δίλημμα είναι που απομένει να ξεκαθαρίσουμε και μάλιστα σύντομα. Διαιώνιση του στάτους κβο μέχρι την ολοκληρωτική προσάρτηση των κατεχομένων από την Τουρκία ή μία ομοσπονδιακή λύση που θα δημιουργεί τις βάσεις της κοινής μας συνύπαρξης;

Γιατί όσο και αν πουλάνε οι μεγαλοϊδεατισμοί, οι εθνικισμοί και οι φυλετικές ανωτερότητες, κάποια στιγμή η παραπλάνηση θα τελειώσει και αυτό που θα απομένει θα είναι η σκληρή πραγματικότητα. Η σκληρή πραγματικότητα της defactoδιχοτόμησης που βρίσκεται ήδη μια ανάσα από το σήμερα. 

Γι αυτό τώρα που κάναμε τον κύκλο μας και πήραν όλοι το κομμάτι της πίττας που λαχταρούσαν, ας αναμετρηθούμε με τους εαυτούς μας, με τις αλήθειες και τα ψέματα μας, με τα σωστά και τα λάθη μας και ας αποφασίσουμε τι θα απορρίψουμε και τι θα κρατήσουμε. Τι όραμα επιδιώκουμε και να το διεκδικήσουμε.

Η επιτυχία της προσπάθειας μπορεί να είναι ήδη απομακρυσμένη και καθόλου βέβαιη. Όμως θα είναι πολύ πιο υπεύθυνο και επαναστατικό από το να αποδεχθούμε στωικά και με το βλέμμα κολλημένο στο 2018 την απόλυτη οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική προσάρτηση της μισής μας πατρίδας από την Τουρκία. 
*μεταφρ. – Απορρίπτουμε

 

Scroll to top