Month: July 2016

Από κούνια…

Εμείς από κούνια τα μάθαμε τα Δεν Ξεχνώ. Στο δημοτικό τα εμπεδώσαμε. Στο γυμνάσιο ήμασταν ξεφτέρια. Τα είχαμε ήδη επαναλάβει σε ολοκληρωμένες ενότητες με ποικίλα κείμενα και εργασίες. Η εικόνα του χάρτη της Κύπρου σε σκούρο μπλε φόντο με τη ροή του πηγμένου αίματος που σιγόσταζε χαράχτηκε για πάντα μέσα μας.
Δεν ξεχνώ.
Δεν ξεχνώ τον πόνο και τον ξεσηκωμό.
Δεν ξεχνώ τον Αττίλα και την καταστροφή.
Δεν Ξεχνώ, τους νεκρούς, τους αγνοούμενους, τους πρόσφυγες, τα ορφανά.
Αποστηθίσαμε φράσεις και νούμερα.
Το 36% του εδάφους, τους 1619 αγνοούμενους, τους χιλιάδες νεκρούς… την απόβαση στο πέντε μίλι.
Δεν είχαμε κάτι άλλο. Δεν είχαμε θύμησες, μυρωδιές, συνήθειες, γειτονίες. Είχαμε χαρτιά, τετράδια, φωτογραφίες, ενότητες σχολικές, τραγούδια και γιορτές.
Τα πραγματικά Δεν Ξεχνώ τα θάβουμε μαζί με τους ανθρώπους κάθε μέρα. Ένα Δεν Ξεχνώ πέθανε σήμερα με το θάνατο της γιαγιάς Ελένης από τη Λύση, ένα άλλο χθες με το θάνατο του Κωστή από το Λευκόνοικο, άλλο ένα προχθές με το θάνατο του Αντρίκκου από την Ακανθού…

Το δεν ξεχνώ μας κάθε μέρα απογυμνώνεται, κάθε μέρα που περνά κάποιος πρόσφυγας πεθαίνει με ένα αληθινό Δεν Ξεχνώ στην καρδιά…
Scroll to top