Month: October 2018

Quo Vadis ΕΔΕΚ;

Ήταν τέλη Φεβρουαρίου του 2016 όταν έκαναν την εμφάνισή τους στη Λευκωσία τα λεωφορεία της ΟΣΕΛ επενδυμένα στα λευκά με ένα γιγάντιο τυπωμένο λογότυπο της Κυπριακής Δημοκρατίας, δίπλα το σήμα της ΕΔΕΚ και από πάνω το μήνυμα «Υπερασπιζόμαστε τη συνέχειά της». Η πρωτοβουλία αυτή σηματοδοτούσε την έναρξη της επίσημης προεκλογικής εκστρατείας της ΕΔΕΚ για τις βουλευτικές εκλογές που ακολουθούσαν. Ας σημειωθεί μάλιστα ότι την επικοινωνιακή κίνηση με τα  επενδυμένα λεωφορεία ο νεοεκλεγείς τότε και νυν Πρόεδρος της ΕΔΕΚ, προέβαλε ως κίνηση καινοτόμα και οικολογική! Προσωπικά την έκρινα ως βεβήλωση των κρατικών συμβόλων της Δημοκρατίας. Σε κάθε περίπτωση όμως, πίσω από το επικοινωνιακό το πολιτικό μήνυμα ήταν σαφές. Ότι δηλαδή, η ΕΔΕΚ έθετε στην κορωνίδα των πολιτικών προτεραιοτήτων της τη συνέχιση της ύπαρξης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η οποία προφανώς από κάτι ή κάποιους κινδύνευε.
Έκτοτε πέρασε αρκετός καιρός και η αφορμή για να θυμηθώ τα κακόγουστα εκείνα λεωφορεία ήταν όταν μόλις την περασμένη εβδομάδα ο Πρόεδρος της ΕΔΕΚ, βρέθηκε σε εκδήλωση στην ακριτική κοινότητα της Δερύνειας με βασικό αίτημα το κλείσιμο των οδοφραγμάτων. Ο ίδιος που ήθελε τη συνέχιση της Δημοκρατίας τώρα θέλει το κλείσιμό της. Τη διαίρεσή της. Διαδηλώνει υπέρ του κλεισίματος λέει των οδοφραγμάτων. Σε μια χώρα η οποία με νύχια και με δόντια παλεύει τόσα χρόνια να πείσει ότι είναι η μοναδική που έχει εκ του νόμου κυριαρχία σε όλη την επικράτεια της, πράγμα που παραβιάζει η παράνομα κατοχική δύναμη Τουρκία, ήρθε να το αμφισβητήσει (δια του Προέδρου της) ένα ιστορικό κόμμα της Κύπρου, η ΕΔΕΚ.
Είναι νομίζω καιρός να γίνει κατανοητό ότι σε μια δύσκολη καμπή για το κυπριακό, το να ελαμοποιείται η ΕΔΕΚ και να συμπαρίσταται σε πράξεις και πρωτοβουλίες οι οποίες αμφισβητούν την πάγια θέση της δικής μας πλευράς για ελεύθερη διακίνηση σε όλη την επικράτεια του νησιού δεν είναι κάτι απλό. Αντίθετα είναι κάτι εξαιρετικά επικίνδυνο.
Επειδή αυτό δείχνει ότι αυτό που η σημερινή ηγεσία της ΕΔΕΚ κατανοεί ως συνέχιση της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από όση Κυπριακή Δημοκρατία μας έχει απομείνει μετά την εισβολή του ’74. Νομιμοποιεί δηλαδή τα τετελεσμένα της κατοχής. Ίσως από αφέλεια, ίσως από λαϊκισμό ή ίσως και από ιδεολογία. Αυτό μόνο ο ίδιος ο Πρόεδρος της ΕΔΕΚ μπορεί να το απαντήσει.
Εκείνο όμως το οποίο παραμένει αδιαμφισβήτητο είναι ότι, με την παρουσία του ίδιου σε μια εκδήλωση με βασικό αίτημα να κλείσουν όλα τα οδοφράγματα, ο ίδιος υποστηρίζει τη διακοπή κάθε σχέσης με την άλλη πλευρά. Υποστηρίζει την επιστροφή στην προ του 2003 εποχή και τη διαιώνιση του στάτους κβο. Αλλά αν όντως αυτή είναι η νέα ευφάνταστη πολιτική στάση του δήθεν σοσιαλιστικού κόμματος της Κύπρου, καλά θα κάνουν να ενημερώσουν σχετικά τον κυπριακό λαό, τους Ευρωπαίους σοσιαλιστές, και να επικαιροποιήσουν το σύνθημά τους για την επόμενη προεκλογική. Μπορούν π.χ. δίπλα στο τυπωμένο λογότυπο της Κυπριακής Δημοκρατίας και το σήμα της ΕΔΕΚ, να γράψουν «Υπερασπιζόμαστε τη διαμέλιση της». Έτσι θα αποδίδει με περισσή ακρίβεια και συνέπεια τις θέσεις τους.

Γιατί διαφωνώ με την αποκεντρωμένη ομοσπονδία

Αρχικά να ξεκαθαρίσω ότι καθόλου δε συμμερίζομαι τις ανησυχίες του ΑΚΕΛ περί λανθασμένων μηνυμάτων προς τον ΟΗΕ. Θεωρώ ότι αυτό δεν είναι σημαντικό επιχείρημα επειδή ο ΟΗΕ έχει ρόλο υποβοηθητικό στην όλη διαδικασία και επιπλέον έχει διαμηνύσει πάρα πολλές φορές ότι είναι πρόθυμοι να υποστηρίξουν όποια λύση οι δύο πλευρές είναι πρόθυμες να συζητήσουν σε κλίμα καλής διάθεσης με στόχο να καταλήξουν σε μια κοινά αποδεκτή και συμφωνημένη λύση του προβλήματος. Εξάλλου και η πρόσφατη έκθεση του Οργανισμού Η.Ε. την περασμένη εβδομάδα απέδειξε για άλλη μια φορά το πιο πάνω. Διαφωνώ ακόμη εντονότερα βέβαια με λογικές απόρριψης της ομοσπονδιακής βάσης που βρήκαν αφορμή να ακουστούν συνοδευόμενα από αόριστες και ανεδαφικές εισηγήσεις από μικρότερα κόμματα του λεγόμενου ενδιάμεσου.
Προσωπικά θα υποστηρίξω την ομοσπονδιακή λύση σε κάθε παραλλαγή της. Εν τούτοις θεωρώ ότι μία ισχυρή κεντρική κυβέρνηση πλεονεκτεί έναντι μίας κυβέρνησης με αποκεντρωμένες εξουσίες στα κρατίδια. Οι λόγοι αφορούν σε τρείς βασικούς παράγοντες. Πρώτο, στο ότι μια αποκεντρωμένη ομοσπονδία με πολλές διοικητικές αρμοδιότητες διαχωρισμένες στα δύο κρατίδια θα είναι οικονομικά ασύμφορη και επιπλέον θα είναι διοικητικά δαιδαλώδης. Δεύτερο, διαφωνώ με τις προοπτικές που διανοίγονται από την εφαρμογή της σε βάθος χρόνου επειδή τις κρίνω ως διαχωριστικές αντί ενωσιακές και τρίτο θεωρώ ότι πλήττει τις προοπτικές ανταγωνιστικότητας της οικονομίας μας.

Πιο δαπανηρή οικονομικά και διοικητικά.
Η αποκέντρωση κοστίζει για τον πολίτη. Μεγαλύτερη κρατική μηχανή σημαίνει περισσότεροι δημόσιοι υπάλληλοι και μεγαλύτεροι φόροι. Επιπλέον λιγοστεύουν τα περιθώρια διοικητικής συνεννόησης κέντρου – περιφέρειας και εμφανίζονται σοβαροί κίνδυνοι αναβίωσης μεταξύ τους ανταγωνισμού και συγκρούσεων με αποτέλεσμα περισσότερο διοικητικό φόρτο και ταλαιπωρία για τους πολίτες. Όποιο αίτημα δε θα έχει τους μηχανισμούς να επιλύεται σε κεντρικό κρατικό επίπεδο θα μεταφέρεται πάνω στους ώμους των πολιτών για να βρουν λύση.
Επιπλέον, η Κύπρος είναι ένα μικρού μεγέθους νησί. Με την πρωτεύουσα ενωμένη χωροταξικά. Πως είναι δυνατόν να έχεις διαφορετικές πολεοδομικές αρχές; Πως είναι δυνατόν να έχεις ξεχωριστά κτηματολόγια, ξεχωριστές δημόσιες μεταφορές/συγκοινωνίες, ξεχωριστά τμήματα δημοσίων έργων, ξεχωριστές μονάδες διαχείρισης κρίσεων; Θα δημιουργούνται καθυστερήσεις και αντιφάσεις.
Είναι θέμα προοπτικής.
Και προσδοκίας! Πως οραματίζεται ο καθένας τον τόπο μας σε δέκα ή σε είκοσι χρόνια; Πόσο μυωπικά ή πόσο μακριά μπορούμε να φανταστούμε τις επόμενες γενιές; Θα έχουμε ένα νησί όπου οι κάτοικοι του θα μιλούν άπταιστα την ελληνική, την τουρκική και την αγγλική γλώσσα με υψηλό επίπεδο μόρφωσης οι οποίοι θα συν-δημιουργούν και θα αναπτύσσουν τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας με τρόπο αμοιβαία επωφελές ή θα έχουμε δύο κρατίδια με μια χαλαρή κεντρική κυβέρνηση που θα έχουν περισσότερα εσωτερικά προβλήματα ανταγωνισμού παρά συνεργασίας; Με υφέρπον μίσος, ταξικό διαχωρισμό και εθνικισμό;

Και ιδεολογίας.
Η παράταξη της δεξιάς η οποία υποστήριξε και συνέβαλε στο όραμα της Ενωμένης Ευρώπης και της συνεργασίας των κρατών μελών με όχημα την οικονομική ολοκλήρωση και με μακροπρόθεσμο στόχο την πολιτική ένωση, είναι οξύμωρο να μη στηρίζει το αντίστοιχο μοντέλο συνεργασίας και ανάπτυξης εντός του δικού της μικρού κράτους.
Τέλος όσο αφορά στο επιχείρημα των θεμάτων χαμηλής πολιτικής. Όπως Π.χ. η νεολαία, το περιβάλλον, η έρευνα κλπ που μπορούν λένε ορισμένοι να είναι χωριστά. Είναι όμως όντως αυτά τα ζητήματα το 2018 δευτερευούσης πολιτικής σημασίας; Βάση  των προτεραιοτήτων και των ευρωπαϊκών προϋπολογισμών η απάντηση είναι, «Οπωσδήποτε και όχι!». Η νεολαία, η έρευνα, η καινοτομία είναι τα κύρια κλειδιά για να μπορέσει μια οικονομία να είναι ανταγωνιστική. Ενώ το περιβάλλον αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που έχει να διαχειριστεί ο πλανήτης.
Καταληκτικά, η μόνη λειτουργική αποκέντρωση που πιστεύω ότι θα μπορούσε να εξεταστεί και να λειτουργεί με τρόπο επωφελή είναι να ενισχυθεί η αρχή της επικουρικότητας και να δοθούν μεγαλύτερες εξουσίες και προϋπολογισμοί σε τοπικό επίπεδο για διευκόλυνση της ζωής των πολιτών.

Scroll to top