Month: February 2019

Λίγη ακόμη ανοχή και δε θα γΕΛΑΜε για πολύ.

Οι χαμηλές πτήσεις της ακροδεξιάς φαίνεται να αποδίδουν πολύ καλά εκλογικά. Η Χρυσή Αυγή της Κύπρου -άλλως ΕΛΑΜ- πέτυχε να κυπροποιηθεί με επιτυχία. Ο βίαιος διαχωρισμός του νησιού προσέφερε ήδη ένα ευνοϊκό περιβάλλον στην Κύπρο αλλά η ακρότητα και η πόλωση που αναπτύχθηκε την περίοδο του δημοψηφίσματος σε συνδυασμό και με την άνοδο της Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα αποτέλεσαν μία πρώτης τάξης ευκαιρία. Βεβαίως στη συνέχεια αυτό το νεαρό και περιθωριακό –τότε- κίνημα βρήκε ευνοϊκό περιβάλλον και θεσμικές πλάτες για να αναπτυχθεί εξαιτίας του κλίματος της περιρρέουσας του 2005. Η οικονομική κρίση του 2008 τους έδωσε τέλος την ένεση που χρειαζόντουσαν για να αποκτήσουν πολιτική παρουσία.


Κάπως έτσι περάσαμε από τις τρύπες των ελαστικών σε δικοινοτικές εκδηλώσεις στο καθώς πρέπει πολιτικό κόμμα ΕΛΑΜ. ‘Έκτοτε, με συστηματική δουλειά σε σχολεία, σωματεία και λιγότερο προνομιούχες ομάδες πληθυσμού καταφέρνει να κερδίζει ένα αξιόλογο ποσοστό του εκλογικού σώματος σε μία ομολογουμένως δύσκολη και απαιτητική εποχή για τα πολιτικά κόμματα. Κάπως έτσι έφτασε ένα κόμμα του οποίου το βασικό ιδεολογικό αφήγημα δε μπορεί να αντέξει στη βάσανο της κοινής λογικής και με ρίζες σε ναζιστικά καθεστώτα άλλης εποχής, να θεωρείτε ως κάτι φυσιολογικό έως και εναλλακτικό.

Στην πραγματικότητα βεβαίως, αυτό που πραγματικά αντιπροσωπεύει είναι κάτι εντελώς αφύσικο και αναχρονιστικό. Επειδή επιδιώκει να προάξει την απαξιωμένη  από τον σύγχρονο κόσμο αρχή της «καθαρότητας» του αίματος και της φυλετικής ανωτερότητας. Γι’ αυτό εξάλλου τις προάλλες έκρινε ότι τα μπουφάν με τα αρχικά τους έπρεπε να διατεθούν μόνο σε φτωχά ελληνόπουλα και όχι σε όλα τα φτωχά παιδιά του σχολείου. Γι’ αυτό και κάθε χρόνο στις γιορτές οργανώνουν συσσίτια για Έλληνες, αιμοδοσία για Έλληνες και ούτε κάθε εξής. Πραγματεύονται δηλαδή με βασική τους αξία κάτι που κυριάρχησε στην περίοδο του Άπαρτχαιντ και της Χιτλερικής Γερμανίας. Κατά τα υπόλοιπα αυτοαποκαλούνται Έλληνες εθνικιστές και Χριστιανοί. Πολύ δύσκολα βεβαίως να κατανοήσει κανείς τι σχέση έχει η βία, η διάκριση και το μίσος με τις αρχές του Χριστιανισμού.

Όσο αφορά στον εθνικισμό τους τον οποίο με περηφάνια προτάσσουν στα συνθήματά τους σε μνημόσυνα ηρώων παραταγμένοι με τις μαύρες τους φορεσιές και κουρεμένοι στρατιωτικά είναι για να απορεί κανείς με ποιο ακριβώς τρόπο βοηθά το έθνος και δη τον Ελληνισμό της Κύπρου. Αφού οι μόνοι που πραγματικά εκστασιάζονται με αυτές τις εικόνες είναι οι Τούρκοι εθνικιστές από απέναντι οι οποίοι φαντασιώνονται μάχες σώμα με σώμα και ένωση με την Τουρκία.

Οπότε, ποιος ακριβώς είναι ο λόγος που το ΕΛΑΜ στο οποίο η μορφωμένη κοινωνία της Κύπρου έπρεπε να του γυρίσει επιδεικτικά την πλάτη, σήμερα καταγράφει για άλλη μια φορά άνοδο ενόψει των επικείμενων εκλογών;

Αν οι λόγοι είναι ιδεολογικοί να το συζητήσουμε. Αν δηλαδή το 6% του εκλογικού σώματος (όπως καταγράφηκε σε πρόσφατη έρευνα) κατά βάθος ασπάζεται νεοναζιστικές αντιλήψεις περί Αρείας φυλής ας αναμετρηθούμε δημόσια, πολιτικά και με επιχειρήματα. Για να αποδομήσουμε μια και καλή αυτά τα ιδεολογήματα που όπου εφαρμόστηκαν έφεραν μόνο ανέχεια, πόνο και θάνατο.

Αν όμως από την άλλη η άνοδος αυτού του «κόμματος», αυτού του επικίνδυνου μορφώματος το οποίο στοχεύει κυρίως στα νεαρά παιδιά για να τα εντάξει από νωρίς μέσα σε μία κουλτούρα μίσους, υποταγής στον αρχηγό και ανελευθερίας είναι αποτέλεσμα της αδιαφορίας και της ανοχής της κοινωνίας μας τότε, είμαστε άξιοι της τύχης μας. Επειδή το τι θα ακολουθήσει είναι βέβαιο. Είναι ότι ακολούθησε κάθε φορά που αυτή η κοινωνία επέδειξε αδιαφορία και έβαλε κάτω από το χαλί φαινόμενα για τα οποία γνώριζε ότι κάποια στιγμή θα τα βρει μπροστά της.


Δημοσιεύτηκε Εφημ. “Η Καθημερινή” 24/02/2019



Σχολιάζοντας την απαξίωση της πολιτικής

Συνέντευξη Εφημ. Πολίτης
στη Γιώτα Χ’ Κώστα

1. Σχετικά με τα αποτελέσματα του ευρωβαρόμετρου οι πολίτες απάντησαν σε ποσοστό 90% ότι δεν εμπιστεύονται τους πολιτικούς. Ποια η δική σας άποψη για τους λόγους που οδηγούν στην τόσο μεγάλη απαξίωση; Ειδικότερα μετά και την απόρριψη του νομοσχεδίου που αφορούσε στην οριζόντια ψηφοφορία
Οι λόγοι είναι προφανείς. Δυστυχώς και στο πρόσφατο παρελθόν στελέχη όλων ανεξαιρέτως των πολιτικών χώρων έχουν διασυνδεθεί (δίκαια ή άδικα) με φαινόμενα διαπλοκής, διαφθοράς ή προνομιακής μεταχείρισης και δυστυχώς αυτό αμαυρώνει σε μεγάλο βαθμό την ευρύτερη εικόνα της πολιτικής ζωής. Η οριζόντια ψηφοφορία θα αποτελούσε οπωσδήποτε ένα ουσιαστικό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση αλλά δυστυχώς κάποιοι σκέφτηκαν πολύ μυωπικά και το καταψήφισαν.
Βεβαίως η απαξίωση έναντι της πολιτικής δεν είναι κυπριακό φαινόμενο. Είναι κάτι που παρατηρούμε σε όλο τον δυτικό κόσμο εκείνο όμως που πρέπει να προβληματίσει σοβαρά τον κάθε ένα και την κάθε μία είναι ότι η μη ενασχόληση των πολιτών με την πολιτική και η απαξίωση της σε ένα μόνο καταλήγει κι αυτό το έχουμε δει να συμβαίνει σε χώρες με πολύ μεγαλύτερη πολιτική παράδοση από τη δική μας. Η μη ενασχόληση καταλήγει με μαθηματική ακρίβεια στην άνοδο λαϊκιστών και ακραίων πολιτικών κινημάτων και στο τέλος της ημέρας τις κακές πολιτικές ηγεσίες καταλήγουν να πληρώνουν πάντοτε οι ίδιοι οι πολίτες.
2. Τι πιστεύετε ότι δημιουργεί αυτή την τόσο μεγάλη απαξίωση ανάμεσα στους πολίτες και τα πολιτικά κόμματα; Είναι κάτι που σαφέστατα δεν τιμά ούτε τα ίδια τα κόμματα.
Δυστυχώς επικρατεί τα τελευταία χρόνια η γενικευμένη αντίληψη ότι τα πολιτικά κόμματα δεν είναι πλέον «χρήσιμα». Μια αντίληψη εσφαλμένη αλλά και επικίνδυνη κατά τη δική μου άποψη η οποία οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο ότι ένα  σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας θεωρεί πως τα κόμματα δεν αποτελούν σύγχρονες μορφές διεκδίκησης. Επειδή δυστυχώς οι κομματικές πρακτικές, οι κομματικές συγκεντρώσεις και εκδηλώσεις δεν είναι ελκυστικές για τον μέσο πολίτη και γι’ αυτό χρειάζεται μια μεγάλη ανασυγκρότηση.
Βεβαίως, υπάρχει και μια άλλη μερίδα η οποία θεωρεί ότι τα κόμματα δεν είναι πλέον χρήσιμα επειδή δε μπορούν πλέον να «εξυπηρετήσουν» τους ψηφοφόρους τους όπως έκαναν παλαιότερα. Υπάρχει δηλαδή μια μερίδα η οποία είναι απογοητευμένη από τη μη συνέχιση της παλιάς «καλής» κομματοκρατίας άσχετο αν φωνάζει εναντίον της. Αυτό όμως είναι ζήτημα κουλτούρας και προπάντων είναι ζήτημα αλλαγής των πολιτικών προτύπων και της σχέσης πολίτη-πολιτικού.
3. Τι πρέπει να γίνει από μέρους των κομμάτων για να αλλάξει αυτή η απογοητευτική εικόνα;
Πρωτίστως χρειάζεται ιδεολογική συγκρότηση. Ο σημερινός μορφωμένος, ανεξάρτητος και απαιτητικός πολίτης χρειάζεται ένα συγκροτημένο ιδεολογικό αφήγημα που να συμβαδίζει με τη σύγχρονη ζωή και τα σύγχρονα διλήμματα στηριγμένο σε αρχές και αξίες. Για να νιώσει κάποιος ότι ασπάζεται συνειδητά και αυτόβουλα μία ιδεολογία πρέπει να νιώσει περήφανος γι’ αυτό που εκπροσωπεί ο πολιτικός χώρος στον οποίο θα επιλέξει να ανήκει.
Επιπλέον τα πολιτικά κόμματα και οι πολιτικές ηγεσίες πρέπει να κατανοήσουν ότι η σχέση του πολίτη και του πολιτικού οφείλει και πρέπει να είναι ισότιμη και ο σεβασμός αμοιβαίος. Γι’ αυτό χρειαζόμαστε ανοικτά κόμματα και όσο το δυνατόν περισσότερο ανοικτές εκλογικές διαδικασίες. Οι κατάλογοι μελών, οι κομματικές συνδρομές κλπ είναι πρακτικές άλλων εποχών. Η κοινωνία σήμερα επιζητεί διαφάνεια, προτάσεις σύγχρονες και εφικτές, αποδοτικότητα, ρήξη με κατεστημένα συμφέροντα, προτάσεις για βελτίωση και απλοποίηση της ποιότητας της ζωής των πολιτών και προπάντων νομίζω ότι η κοινωνία επιζητεί ενσυναίσθηση από τις πολιτικές ηγεσίες.
Τέλος, οι πολιτικές ηγεσίες για να ανακτήσουν το χαμένο τους κύρος οφείλουν να αυτό-ελεχθούν υιοθετώντας αυστηρές πρακτικές διαφάνειας και λογοδοσίας, όπως το πόθεν έσχες, το ασυμβίβαστο μεταξύ ορισμένων επαγγελμάτων και παράλληλης ενασχόλησης με την πολιτική, όρια θητειών και σοβαρό έλεγχο των προεκλογικών δαπανών και των κομματικών εσόδων.
Της Ξένιας Κωνσταντίνου, ΔΗΣΥ

Scroll to top