Month: April 2019

Είναι κάτι παιδιά…

Που είναι θύματα άλλων παιδιών. Είναι κάτι παιδιά που δε «διασκεδάζουν» στα παιδικά πάρτι. Που δε ζουν τα νιάτα τους. Που δε χαίρονται έρωτες, συγκινήσεις, δυνατές φιλίες και αγάπη από τους συνομήλικούς τους. Είναι τα παιδιά εκείνα που η ζωή τους μετατρέπεται σε ένα αδιάκοπο μαρτύριο. Ένας αγώνας καθημερινός όχι για να φτάσουν τα υπόλοιπα παιδιά, αλλά, για να περάσουν τουλάχιστον απαρατήρητα. Η ζωή τους μία μάχη για να εξασφαλίσουν απλά την ησυχία τους.

Και είναι αυτά τα παιδιά ενταγμένα σε δημόσια σχολεία, σε στρατόπεδα, σε τεχνικές σχολές και σε πανεπιστήμια. Δεν έχει σχέση με την ευφυΐα τους, την καλοσύνη της ψυχής τους, τις συνήθειες ή τις δεξιότητές τους. Γιατί θύμα παρενόχλησης και bullying μπορείς να γίνεις από τον πιο ασήμαντο λόγο. Από ένα αστείο επίθετο, μέχρι κάποιου είδους αναπηρία ή ταλέντο. Οι θύτες είναι πάντοτε συνομήλικοι, οι παρατηρητές επίσης. Οι θύτες είναι απλά κανονικά παιδιά δίχως όμως τα απαιτούμενα εφόδια συμπόνιας και εν συναίσθησης από τους γονείς τους.

Γιατί όμως εφόσον το φαινόμενο εντοπίζεται και οι αρχές έχουν γνώση του προβλήματος, μετά τον Βαγγέλη Γιακουμάκη, τον Θανάση, και τόσα άλλα περιστατικά τα οποία έχουν μέχρι στιγμής δει το φως της δημοσιότητας συνεχίζει η επανάληψή τους;

Έχουμε κατ’ αρχήν τα εργαλεία; ‘Έγινε κάποια χαρτογράφηση του φαινομένου; Έχουμε μέσα σε κάθε σχολείο κάποιο άτομο εκπαιδευμένο στη διαχείριση αυτών των περιστατικών; Έχουμε ανοικτή γραμμή 24 ώρες που να είναι γνωστή σε κάθε μαθητή και κάθε μαθήτρια όπου εκεί να μπορεί ανώνυμα να προβεί σε καταγγελία και να ζητήσει βοήθεια; Θέλουμε να εμπλακούμε αρμοδίως με το θέμα αυτό ή μήπως βολεύει περισσότερο μία εθιμοτυπική συνάντηση με τον αρμόδιο Υπουργό και η σύσταση μίας διεπιτροπής και καθαρίσαμε;

Πριν από μερικές μέρες ένα παιδί χάθηκε «διασκεδάζοντας» σε παιδικό πάρτι. Από τα μέχρι στιγμής στοιχεία γνωρίζουμε ότι το παιδί ήταν θύμα bullying στο σχολικό του περιβάλλον καθώς επίσης και ότι κατανάλωσε μεγάλη ποσότητα αλκοόλ. Η τηλεόραση του Alpha έχει εξασφαλίσει και προβάλει τρία διαφορετικά περιστατικά τα οποία δε προκαλούν μόνο προβληματισμό αλλά και οργή. Πόσα άλλα να υπάρχουν άραγε; Πόσα βίντεο να έχουν κυκλοφορήσει από καψόνι που βολικά θα βαφτίσουμε εφηβικό αστείο για να έχουν όλοι τη συνείδηση ήσυχη και καθαρή;

Μετά όμως και την προβολή του ρεπορτάζ για ποιο λόγο δεν έχει αναλάβει μέχρι στιγμής ο Γενικός Εισαγγελέας μία αυτεπάγγελτη έρευνα για τις συνθήκες θανάτου του παιδιού; Γιατί κλείνουμε τα μάτια και κάνουμε γαργάρα το πόρισμα του ιατροδικαστή ότι ο θάνατος προήλθε από πνιγμό εμεσμάτων; Από πότε ακριβώς είναι συνηθισμένο να πεθαίνει ένα υγιές παιδί 16 χρονών από πνιγμό λόγω εμετού; Ποιος ενήλικας είχε την ευθύνη της διοργάνωσης του παιδικού πάρτι; Ποιος είχε την ευθύνη επίβλεψης και τέλος, ποιος προμήθευσε με τέτοιες ποσότητες αλκοόλ τους ανήλικους; Εντός της ίδιας της σχολικής μονάδας με ποιο τρόπο αντέδρασε η διεύθυνση και το εκπαιδευτικό προσωπικό για να αποτρέψει το φαινόμενο από το να οδηγηθεί στα άκρα;

Καταλαβαίνω ότι αυτή την ώρα οι συγγενείς του αδικοχαμένου νέου μέσα στο πένθος τους να μην έχουν τη δύναμη να παλέψουν για να πάρουν απαντήσεις. Όμως περιστατικά όπως το πιο πάνω δε θα έπρεπε να επαφίενται στο πείσμα των συγγενών ή στη συμπόνια των υπολοίπων. Επειδή ο θάνατος ενός παιδιού θύμα bullying ξεφεύγει της ατομικής ευθύνης και εμπίπτει στη σφαίρα της θεσμικής διερεύνησης και της απόδοσης νομικής ευθύνης και τιμωρίας. 



Mary Rose Tiburcio, αιωνία σου η μνήμη.

Μόλις πριν από μερικές μέρες μάθαμε το εξής συγκλονιστικό, ότι, από τον Μάιο του 2018 ένα παιδί έξι μόλις χρονών μαζί με τη μητέρα του δηλώθηκαν ως εξαφανισμένοι. Χάθηκαν κυριολεκτικά μια μέρα από προσώπου γης. Η εξαφάνιση έγινε γνωστή δυστυχώς μόνο μετά που η μητέρα του παιδιού αναγνωρίστηκε ως το θύμα μίας στυγερής δολοφονίας καθώς βρέθηκε δεμένη χειροπόδαρα και ριγμένη μέσα σ’ ένα πηγάδι σε κοινότητα της Λευκωσίας. Το δε πτώμα εντόπισε τυχαία ένας τουρίστας κατά την περιήγησή του στην περιοχή.

Στη συνέχεια μάθαμε επίσης ότι φίλη και συγκάτοικος του θύματος είχε καταγγείλει την εξαφάνιση από τότε. Είχε μάλιστα δώσει και πληροφορίες σχετικά με το ότι η εξαφάνιση συνέβη μετά που η άτυχη γυναίκα της είχε πει ότι θα πήγαινε Λευκωσία μαζί με το παιδί της με σκοπό να μένουν πλέον εκεί μαζί με τον νέο της σύντροφο.

Άγνωστο πως και γιατί αλλά αυτή η εξαφάνιση στην οποία μάλιστα εμπλεκόταν κι ένα εξάχρονο παιδί δεν έγινε ποτέ ευρύτερα γνωστή. Παραμένει άγνωστο αν κινητοποιήθηκε κανένας με τρόπο αποφασιστικό και ουσιαστικό. Το σίγουρο πάντως είναι πως δεν κάναμε εκστρατείες, δεν κυκλοφόρησαν οι φωτογραφίες των αγνοούμενων, ούτε και σήμανε συναγερμό η εξαφάνισή τους. Αντίθετα μάλιστα τα μέχρι στιγμής στοιχεία που διαρρέουν στα μμε φανερώνουν μάλλον μία προχειρότητα και βιασύνη στην όλη έρευνα.

Μετά τον εντοπισμό και την αναγνώριση του θύματος από τη συγκάτοικό του έγινε γνωστό ότι μάνα και κόρη είχαν καταχωρηθεί στον κατάλογο εξαφανισμένων γυναικών πριν από ένα περίπου χρόνο. Έτσι, έγινε αντιληπτό ότι σε πολλές περιπτώσεις στη χώρα μας εξαφανίζονται άνθρωποι και ότι αυτό, είναι “business as usual”. Ανοίγει φάκελος και γίνεται καταχώρηση στον σχετικό κατάλογο εξαφανισμένων προσώπων σε περίπτωση που κάποιος κάποτε βρει τους ιδίους ή το πτώμα τους. Προφανώς η περίπτωση εξαφάνισης της Mary Rose και της 6χρονης κόρης της έτυχε αυτής της γραφειοκρατικής διαδικασίας και στη συνέχεια έμεινε για πάντα ξεχασμένη στο συρτάρι ενός γραφείου. Αμέσως μετά την εύρεση του πτώματος και προτού το θύμα αναγνωριστεί  δημοσιογράφοι επικαλούμενοι αστυνομική πηγή μας μετέφεραν ότι, «το θύμα είναι ασιατικής καταγωγής, κάτι που παραπέμπει σε νόμιμη ή παράνομη οικιακή βοηθό ή εργάτρια». Πόση ξεφτίλα και πόσος ρατσισμός χωράει μέσα σε μία πρόταση αστυνομικής ή έστω δημοσιογραφικής πηγής; Όσο χωράει πάντως, στην προκειμένη περίπτωση, χώρεσε.

Φανταστείτε όμως έστω και για μία στιγμή τι έχει να γίνει αν αύριο το πρωί εξαφανιστεί μία Κύπρια μάνα 38 χρονών μαζί με την 6χρονη κόρη της. Μέχρι το βράδυ θα αποτελεί παντού πρώτο θέμα. Πρώτη είδηση σε ολόκληρη την επικράτεια του νησιού.

Η τραγική Mary Rose όμως δεν ήταν Κύπρια μάνα. Ήταν μια Φιλιππινέζα μάνα. Η οποία είχε την ατυχία να βρεθεί στην Κύπρο για ένα καλύτερο αύριο. Να γνωρίσει και να συνάψει σχέση με έναν Ρουμάνο και από αυτή τη σχέση να προκύψει η εξάχρονη κόρη της. Οικονομική μετανάστης, θύμα κακοποίησης από τον σύντροφό της, θύμα μίας στυγερής δολοφονίας στη συνέχεια και θύμα ρατσισμού ακόμη και μετά τον θάνατό της. Αυτή ήταν η τραγική ζωή της.

Ας μην είμαι όμως άδικη. Τώρα συγκλονιστήκαμε. Συγκλονίστηκε και το δικαστήριο διαβάζω. Συγκλονισμένα και τα μέλη της αστυνομίας που ανακάλυψαν ότι λείπει και το παιδί. Κάλεσαν τη Europol και την Interpol και κατέβασαν και κάμερες στο φρεάτιο. Για να βρουν επιτέλους και το παιδί και να κλείσει ο επίλογος αυτής της τραγικής ιστορίας.

Mary Rose Tiburcio, λυπάμαι. Αιωνία σου η μνήμη. Είθε τουλάχιστον ο στυγερός και άδικος θάνατός σου να έχει αφυπνίσει ένα μέρος της κοινωνίας και των θεσμών για τις δικές τους ασήκωτες ευθύνες. 


Όλοι οι δανειζόμενοι είναι ίσοι, αλλά μερικοί είναι πιο ίσοι από τους άλλους.

Κάπως έτσι θα μπορούσε να παραφραστεί η γνωστή ρήση του Τζορτζ Όργουελ από το βιβλίο του «Η Φάρμα των ζώων» για να περιγραφεί η κατάσταση με τις περιπτώσεις μη εξυπηρετούμενων δανείων από Πολιτικά Εκτεθειμένα Πρόσωπα στην Κύπρο. Τα στοιχεία, που περιλαμβάνονται στο πόρισμα της Ερευνητικής Επιτροπής, αποτυπώνουν την κατάσταση πραγμάτων την 31η Ιουλίου 2017 και δείχνουν ότι, το συνολικό υπόλοιπο των δανείων Πολιτικά Εκτεθειμένων Προσώπων ήταν περίπου €191,4 εκατομμύρια και αντιστοιχούσαν σε 2.124 λογαριασμούς. Από αυτά, τα €127 εκατομμύρια ήταν μη εξυπηρετούμενα δάνεια, τα οποία αντιστοιχούσαν σε 984 λογαριασμούς φυσικών προσώπων.

Η συνηθισμένη απάντηση ότι δηλαδή, υπήρχαν ακίνητα υποθηκευμένα για τα δάνεια αυτά μεγαλύτερης αξίας, καταδεικνύει ότι προφανώς η τράπεζα όταν παραχωρούσε το δάνειο δεν έθετε ως προτεραιότητα το κατά πόσο υπήρχε η δυνατότητα αποπληρωμής του, αλλά προφανώς, επεδίωκε να είναι τυπικά καλυμμένη ούτως ώστε να προχωρήσει στην έγκριση και εκταμίευσή του. Η Ερευνητική Επιτροπή στο πόρισμά της ήδη επικαλείται στοιχεία, από τα οποία προκύπτουν σοβαρές ενδείξεις για ευνοϊκή μεταχείριση πολιτικά εκτεθειμένων προσώπων, που διατηρούσαν δάνεια στην πρώην Συνεργατική.

Πέρα όμως από την οφθαλμοφανή διάσταση της ευνοιοκρατίας και της προνομιακής μεταχείρισης, προκύπτουν και άλλα σοβαρότερα ζητήματα που οφείλουν να εξεταστούν. Όπως για παράδειγμα θέματα προσωπικής εξυπηρέτησης συμφερόντων καθώς και προσωπικού πλουτισμού με αθέμιτα μέσα αλλά και ζητήματα σύγκρουσης συμφερόντων.

Πώς και με ποια κίνητρα τα μέλη του Κοινοβουλίου με ΜΕΔ, εκτελούσαν τα νομοθετικά τους καθήκοντα αναφορικά με το τραπεζικό σύστημα και τις ρυθμίσεις για τα κόκκινα δάνεια; Ο Δημοκρατικός Συναγερμός σε ανακοίνωσή του θέτει ευθέως θέμα τάξης και δεοντολογίας για Βουλευτές που καταψήφισαν τις αυστηρότερες ρυθμίσεις αποπληρωμής δανείων και έχει απόλυτο δίκιο.

Φυσικά η κάθε περίπτωση θα πρέπει να εξεταστεί ξεχωριστά, με επαγγελματισμό και ανεξαρτησία. Όμως είναι θεωρώ χρέος και ευθύνη όλων όσων διορίζονται ή εκλέγονται σε δημόσια αξιώματα για να υπηρετήσουν το δημόσιο καλό να είναι και να φέρονται έντιμα και ηθικά. Να επιβάλουν δηλαδή τη βασική αρχή της ίσης μεταχείρισης, της διαφάνειας και της λογοδοσίας πρώτα και κύρια για τον εαυτό τους. Ο μύθος του ότι η κρίση έπληξε όλους και ας είμαστε ελαστικοί με τους πάντες δεν ισχύει. Η κρίση έπληξε πρωτίστως όσους δεν είχαν το σύστημα με το μέρος τους. Επιπλέον οι τράπεζες για μη εξυπηρετούμενες οφειλές εκποίησαν σπίτια και πριν από δέκα και πριν από είκοσι και πριν από τριάντα χρόνια. Η ελαστικότητα, οι αναδιαρθρώσεις και οι εκτιμώμενες ζημιές που απλά καταχωρούνταν στα τραπεζικά λογιστικά βιβλία ίσχυαν μόνο για τους λίγους και τους εκλεκτούς του πολιτικού συστήματος, οι υπόλοιποι ήταν αντιμέτωποι άμεσα με τις κυρώσεις των καθυστερήσεών τους.

Αυτή τη στιγμή ο Πρόεδρος της Βουλής έχει στα χέρια του τον κατάλογο με τα Πολιτικά Εκτεθειμένα Πρόσωπα που κατείχαν Μη εξυπηρετούμενα Δάνεια, έχει θεωρώ το χρέος να αναλάβει την πολιτική ευθύνη και να ηγηθεί της θεσμικής πρωτοβουλίας για κάθαρση. Αν δεν το πράξει, θα αφήσει ακόμη μια ανοικτή πληγή στο ήδη απαξιωμένο πολιτικό σύστημα.

Οι πολίτες οφείλουν να γνωρίζουν. Η απλή αναφορά στις δηλώσεις πόθεν έσχες δεν είναι από μόνη της αποτελεσματική θεραπεία στο πρόβλημα. Κλείνω με μία φράση η οποία επίσης αποδίδεται στον Τζορτζ Όργουελ, “σε μια εποχή καθολικής εξαπάτησης, το να λες την αλήθεια είναι μια επαναστατική πράξη” αφιερωμένη στον Δ. Συλλούρη. 


Κι εσύ μπορείς όπως και η Αργυρή.

Περασμένη Τρίτη σε εκδήλωση του ΟΓΕΕ (Οργανισμός Γυναικών Επιχειρηματιών Επαγγελματιών Λευκωσίας) βρέθηκα να κάθομαι μπροστά σε ένα διαφορετικό πάνελ από αυτά στα οποία έχουμε συνηθίσει. Μπροστά μας βρίσκονταν τέσσερις γυναίκες αυτοδημιούργητες επαγγελματίες, οι οποίες δεν είναι διάσημες, δε θα τις βρεις στις σελίδες των περιοδικών, ούτε και μπορούσε κανείς να διακρίνει οτιδήποτε το επιτηδευμένο στην εμφάνιση, στο βλέμμα ή στην ομιλία τους.

Ήταν τέσσερις καθημερινές γυναίκες οι οποίες πήραν το ρίσκο να στήσουν τις επιχειρήσεις τους από το μηδέν, να πιστέψουν στις δυνάμεις τους και να πετύχουν. Οι ίδιες δεν είχαν όνειρο να ανοίξουν τη δική τους επιχείρηση, μάλλον δεν είχαν ιδέα από startups, δεν είχαν οικονομικές πλάτες από την οικογένειά τους, ή οποιαδήποτε έφεση σε ιδιωτικές επενδύσεις. Οι κυρίες αυτές έστησαν την επιχείρησή τους επειδή ουσιαστικά δεν είχαν άλλη επιλογή από το να δουλέψουν για να ζήσουν οι ίδιες και οι οικογένειές τους. Το έκαναν με το δύσκολο τρόπο, δίχως τα απαραίτητα μέσα, δίχως γνωριμίες και δίχως ουσιαστική υποδομή. Απλά ξεκίνησαν.

Η Αθανασία, η Γεωργία, η Αργυρή και η Ξένια Λ. πήραν το μικρόφωνο με ταπεινότητα και μίλησαν σύντομα, απλά και ανθρώπινα. Πίσω από την καθεμία μία προσωπική ιστορία από τις τόσες που ακούμε καθημερινά. Από τις ιστορίες της ζωής που σε αναγκάζουν είτε να τα παρατάς, είτε να συμβιβάζεσαι με τα λίγα, είτε, να μεγαλουργείς. Επέλεξαν συνειδητά το τρίτο.

Η κα. Αθανασία ήρθε κυριολεκτικά ως οικονομική μετανάστρια στην Κύπρο έχοντας προηγουμένως πουλήσει ότι είχε και δεν είχε στην Ελλάδα με μοναδικό σκοπό να εξασφαλίσει καλύτερες μέρες για την ίδια και τα παιδιά της. Η κα. Αργυρή βρέθηκε από τη μια στιγμή στην άλλη στην ανεργία με δύο παιδιά που ετοιμάζονταν να φύγουν για σπουδές. Η κα. Γεωργία απαρνήθηκε τη ζωή στη πόλη και επέστρεψε στη λιλιπούτεια Βάβλα της επαρχίας Λάρνακας για να φτιάξει εκεί με το σύζυγό της το δικό τους οικολογικό παράδεισο παραγωγής μελιού και άλλων παραδοσιακών προϊόντων με βασικό εφόδιο την αγάπη τους για τη φύση και το περιβάλλον. Η Ξένια παράτησε τη δημόσια υπηρεσία προτού ακόμη δημιουργήσει οικογένεια και ρίχτηκε με τα μούτρα στην ίδρυση και λειτουργία του κέντρου μελέτης και έρευνας ΑΚΤΗ, σε μία εποχή που η κοινωνική και περιβαλλοντική δράση σίγουρα δεν ήταν βιώσιμες ενασχολήσεις για μια νέα επιστήμονα. 

Αυτές οι γυναίκες μεγαλουργούν με καθημερινό μόχθο και εξασφαλίζουν την ευημερία και την αξιοπρέπειά τους. Συνεισφέρουν στην οικονομία, στο περιβάλλον και στην οικολογία.

“Αν αντιμετωπίσαμε προβλήματα;”. Έθεσε το ρητορικό ερώτημα η κα Αργυρή η πρεσβύτερη της παρέας στο τέλος της δικής της παρέμβασης. «Ουυυυ προβλήματα να θες!”, απαντά η ίδια με γενναία δόση αυτοσαρκασμού στη φωνή της και εξηγεί. «Εμείς, οι μικροπαραγωγοί, μικροβιομήχανοι δυσκολευόμαστε ακόμη και να συσκευάσουμε τα προϊόντα μας. Κανένας από τις μεγάλες βιομηχανίες δε θέλει να πουλήσει σε μικρές ποσότητες. Εμείς δεν έχουμε τη δυνατότητα να αγοράσουμε μεγάλες ποσότητες από οτιδήποτε. Επειδή έχουμε την ευθύνη για τα πάντα. Την παραγωγή, την προώθηση, την πώληση. Όλα πρέπει να περάσουν από τα δικά μου χέρια. Οπότε δουλεύουμε με μικρές ποσότητες πρώτων υλών. Δεν έχουμε πίσω μας κεφάλαια.» «Βεβαίως –λέει- με τον καιρό και με τη βοήθεια των green clusters στα οποία ενταχθήκαμε- και δείχνει περήφανα την Ξένια Λ.- βοηθάμε η μια την άλλη, συνεργαζόμαστε. Τώρα πλέον, λέει, για το παστελλάκι μου δίνει μέλι η φίλη μου η Γεωργία -και δείχνει την κυρία δίπλα της. Ο κόσμος άρχισε να εκτιμά και να προτιμά τα καθαρά βιολογικά αγνά προϊόντα μου. Βρίσκω πλέον μεγάλη ανταπόκριση –τονίζει με ικανοποίηση. Κάνει μια παύση και γυρίζοντας προς το κοινό κλείνει ως εξής: “Προβλήματα πολλά, αλλά εγώ –λέει- έμαθα ένα πράγμα. Ότι 1000 φορές να πέσεις, ΧΙΛΙΕΣ να σηκωθείς!”.
ΥΓ. Θερμά συγχαρητήρια στον Οργανισμό ΟΓΕΕ Λευκωσίας για την εξαιρετική εκδήλωση.

Η γάγγραινα της πολιτικής απαξίωσης

Κατά τα τελευταία χρόνια έχει επικρατήσει μία γενικευμένη αντίληψη ότι τα πολιτικά κόμματα δεν είναι πλέον «χρήσιμα». Μια αντίληψη εσφαλμένη αλλά και επικίνδυνη η οποία οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο ότι ένα  σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας θεωρεί πως τα κόμματα δεν αποτελούν σύγχρονα μέσα και μορφές διεκδίκησης. Επειδή δυστυχώς, οι κομματικές πρακτικές, οι κομματικές συγκεντρώσεις και εκδηλώσεις δεν είναι ελκυστικές για τον μέσο πολίτη και γι’ αυτό χρειάζεται μια μεγάλη ανασυγκρότηση εκ των έσω.
Βεβαίως, υπάρχει και μια άλλη μερίδα η οποία θεωρεί ότι τα κόμματα δεν είναι πλέον χρήσιμα επειδή δε μπορούν πλέον να «εξυπηρετήσουν» τους ψηφοφόρους τους όπως έκαναν παλαιότερα. Υπάρχει δηλαδή μια μερίδα η οποία είναι απογοητευμένη από τη μη συνέχιση της παλιάς «καλής» κομματοκρατίας (άσχετο αν φωνάζει εναντίον της). Αυτό όμως είναι ζήτημα κουλτούρας και προπάντων είναι ζήτημα αλλαγής των πολιτικών προτύπων και της σχέσης πολίτη-πολιτικού.
Η απαξίωση της πολιτικής δεν είναι κυπριακό φαινόμενο. Είναι κάτι που παρατηρούμε σε όλο το δυτικό κόσμο με ιδιαίτερα αρνητικές επιπτώσεις στο επίπεδο της δημοκρατίας και της κοινωνικής συνοχής. Οι λόγοι είναι πασιφανείς. Επειδή δυστυχώς στελέχη όλων ανεξαιρέτως των πολιτικών χώρων έχουν διασυνδεθεί (δίκαια ή άδικα) με υποθέσεις διαπλοκής, διαφθοράς ή προνομιακής μεταχείρισης και αυτό αμαυρώνει την ευρύτερη εικόνα της πολιτικής ζωής καθιστώντας εξαιρετικά δύσκολη έως και αδύνατη την όποια διάκριση ανάμεσα σε ενάρετους και μη ενάρετους. Όλοι ανεξαιρέτως τσουβαλιάζονται και αποδομούνται συλλογικά. Οι πολίτες εκφράζουν την απαξίωσή τους είτε με τη μη συμμετοχή τους στις εκλογές, είτε, με τις λεγόμενες «αντι-συστημικές» επιλογές.
Ποιο καταλήγει όμως να είναι το αποτέλεσμα; Το αποτέλεσμα είναι η ανακύκλωση του συστήματος στην καλύτερη, η δραματική χειροτέρευση του στη χειρότερη. Επειδή η μη ενασχόληση των πολιτών καταλήγει με μαθηματική ακρίβεια στην άνοδο λαϊκίστικων και ακραίων πολιτικών κινημάτων είτε μέσα από τα παραδοσιακά κόμματα είτε μέσα από νέους σχηματισμούς. Έτσι στο τέλος της ημέρας τις κακές πολιτικές ηγεσίες καταλήγουν να πληρώνουν οι ίδιοι οι πολίτες.
Τι πρέπει να γίνει από μέρους των κομμάτων για να αλλάξει αυτή η απογοητευτική εικόνα;
Πρωτίστως απαιτείται ιδεολογική συγκρότηση / ανασυγκρότηση! Ο σημερινός μορφωμένος, ανεξάρτητος και απαιτητικός πολίτης χρειάζεται ένα συγκροτημένο ιδεολογικό αφήγημα που να συμβαδίζει με τη σύγχρονη ζωή και τα σύγχρονα διλήμματα στηριγμένο σε αρχές και αξίες. Για να νιώσει κάποιος ότι ασπάζεται συνειδητά και αυτόβουλα μία ιδεολογία πρέπει να νιώσει περήφανος γι’ αυτό που εκπροσωπεί ο πολιτικός χώρος στον οποίο θα επιλέξει να ανήκει.
Τα πολιτικά κόμματα και οι πολιτικές ηγεσίες οφείλουν να κατανοήσουν ότι η σχέση του πολίτη και του πολιτικού πρέπει να είναι ισότιμη και ο σεβασμός αμοιβαίος. Γι’ αυτό χρειαζόμαστε ανοικτά κόμματα και όσο το δυνατόν περισσότερο ανοικτές εκλογικές διαδικασίες. Οι κατάλογοι μελών, οι κομματικές συνδρομές κλπ είναι πρακτικές άλλων εποχών. Η κοινωνία σήμερα επιζητεί διαφάνεια, προτάσεις σύγχρονες και εφικτές, αποδοτικότητα, ρήξη με κατεστημένα συμφέροντα, προτάσεις για βελτίωση και απλοποίηση της ποιότητας της ζωής των πολιτών και προπάντων νομίζω ότι η κοινωνία επιζητεί εν συναίσθηση από τις πολιτικές ηγεσίες.
Τέλος, οι πολιτικές ηγεσίες για να ανακτήσουν το χαμένο τους κύρος οφείλουν να αυτό-ελεχθούν υιοθετώντας αυστηρές πρακτικές διαφάνειας και λογοδοσίας, όπως το πόθεν έσχες, το ασυμβίβαστο μεταξύ ορισμένων επαγγελμάτων και παράλληλης ενασχόλησης με την πολιτική, την εισαγωγή ορίων θητειών και την επιβολή αυστηρού ελέγχου των προεκλογικών δαπανών και των κομματικών εσόδων.
Γιατί μια κοινωνία δε πρόκειται ποτέ να εξυγιανθεί όσο οι θεσμοί της συντηρούν τον πήχη της δικής τους εξυγίανσης χαμηλά.

Scroll to top