Month: May 2019

10 πράγματα που μας δίδαξαν οι ευρωεκλογές

#Για τους νικητές. Συγχαρητήρια στον Μαρίνο Σιζόπουλο και Μάριο Καρογιάν. Εύχομαι στον 1οη νίκη να τον κρατήσει όσο το δυνατό μακριά από το ΕΛΑΜ και στον 2οη νίκη να τον κρατήσει στο δρόμο της μετριοπάθειας.

#Για τους χαμένους. Πανευρωπαϊκά τα πράσινα κόμματα έχουν κερδίσει σημαντικό αριθμό νέων εδρών. Τα οικολογικά κινήματα έχουν ενδυναμωθεί και ενισχυθεί. Ίσως να είναι καιρός για μία καθαρά και αποκλειστικά οικολογική ατζέντα και για τους Οικολόγους της Κύπρου.

#Για την πύρρειο νίκη ΔΗΣΥ. Τα χαμένα ποσοστά δύσκολα θα ανακτηθούν αν δεν υπάρξει ένα σαφές αφήγημα για το που θέλουμε να πάμε. Όχι για το από πού ήρθαμε. Για να υπάρξει όμως απαιτείται συνέπεια σε αρχές, συντονισμός και προπαντών πολιτικές θέσεις που να εμπνέουν αξιοπιστία και ύπαρξη οράματος.

#Για την ψευδο-ήττα ΕΛΑΜ, το οποίο μπορεί ναι μεν να απέτυχε να εκλέξει ευρωβουλευτή, όμως μη ξεχνάτε ότι, είναι οι μόνοι οι οποίοι σε κάθε εκλογική διαδικασία σταθερά αυξάνουν και ποσοστά και απόλυτο αριθμό ψήφων που λαμβάνουν.

#Για την επιλογή ΑΚΕΛ, να εντάξει τον Νιαζί στο ψηφοδέλτιο. Το πείραμα έδειξε για άλλη μια φορά ότι υπάρχει μια μικρή μερίδα κόσμου η οποία έχει τη δυνατότητα και τα μέσα να γύρει την πλάστιγγα της ηθικής υπεροχής είτε στη δεξιά είτε στην αριστερά αναλόγως των πολιτικών τους επιλογών και αποτελεσμάτων. 
#Για τη μη εκλογή γυναίκας ευρωβουλευτή. Είχαμε τρεις άντρες φαβορί στον ΔΗΣΥ, τρεις άντρες φαβορί στο ΑΚΕΛ, δύο άντρες φαβορί στο ΔΗΚΟ, δύο άντρες φαβορί στην ΕΔΕΚ, δύο άντρες φαβορί στο ΕΛΑΜ και ένα άντρα-φαβορί στους οικολόγους-ΣΥΜ. Οπότε προς τί η έκπληξη; Με το χέρι στην καρδιά, δεν ήταν δρομολογημένη η εκλογή έξι ανδρών και ξαφνιαστήκαμε μετεκλογικά; Υπήρχαν γυναίκες φαβορί (με εξαίρεση ίσως την περίπτωση της Ε. Θεοχάρους) οι οποίες απέτυχαν στην τελική επειδή ήταν γυναίκες; Υπήρχε η οποιαδήποτε ένδειξη ότι θα εκλεγόταν γυναίκα; Έδειχναν οι μετρήσεις και οι δημοσκόποι κάποια γυναίκα να εκλέγεται; Όχι. Οπότε αν όντως μας πληγώνει η μη εκλογή γυναίκας, μήπως θα ήταν καλά να εξετάσουμε πως οι γυναίκες μετατρέπονται από υποψήφιες (σκέτο) σε υποψήφιες-φαβορί;

#Για την κύπρια Ευρωπαία Επίτροπο. Να θεωρούμε κύριε Πρόεδρε όμως ότι μετά και τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών με έξι στους έξι άντρες ευρωβουλευτές ότι ο διορισμός γυναίκας Επιτρόπου έχει κλειδώσει;

#Για τους… δημοκράτες. Όλους τους υποστηρικτές του ενιαίου κράτους που βρίζουν νυχθημερόν την ομοσπονδία γιατί τάχα μου είναι ρατσιστική, και επιπλέον επειδή οι ίδιοι (όπως διατυμπανίζουν) δεν έχουν κανένα -μα απολύτως κανένα- πρόβλημα να ψηφίσουν Τούρκο Πρόεδρο, περιέργως είναι οι ίδιοι οι οποίοι καταφέρθηκαν με τα πιο χυδαία και ρατσιστικά σχόλια έναντι σε συμπολίτες τους για την επιλογή τους να ψηφίσουν τον Ν. Κιζίλγιουρεκ (sic!).

#Για τα πανευρωπαϊκά αποτελέσματα των ευρωεκλογών: Το ΕΛΚ και οι σοσιαλδημοκράτες χάνουν την πλειοψηφία του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου και για να δημιουργηθεί οποιαδήποτε πλειοψηφία θα χρειαστούν οι Φιλελεύθεροι, ενδεχομένως και οι Πράσινοι. Η στροφή θα είναι προς το κέντρο. Όσοι πόνταραν στα άκρα, έχασαν ή θα χάσουν.

#Για τον ΥΠΕΣ, Κωνσταντίνο Πετρίδη, ένα μεγάλο μπράβο για την άψογη διοργάνωση των φετινών εκλογών. Δεν ήταν καθόλου αυτονόητο.
ΥΓ.: Λουκά, Λευτέρη, Νιαζί, Γιώργο, Κώστα και Δημήτρη θερμά συγχαρητήρια για την εκλογή σας και καλή επιτυχία στα καθήκοντά σας!


Η Ευρώπη έχει ανάγκη από οξυγόνο

Στο πάρα ένα των εκλογών της ερχόμενης Κυριακής και λίγο πριν το σφύριγμα λήξης μίας προεκλογικής περιόδου γεμάτης αντεγκλήσεις, αστοχίες, ψηλούς τόνους και ελάχιστη έως και καθόλου συζήτηση για τα διλήμματα της Ευρώπης, ας προσπαθήσουμε να βάλουμε μερικά πράγματα στη θέση τους. Επειδή αναντίλεκτα οι πολίτες έχουν μπερδευτεί από μία προεκλογική η οποία με ελάχιστες εξαιρέσεις απέτυχε να εξευρωπαΐσει το δημόσιο διάλογο, παραδίδοντάς τον αμαχητί στην καθημερινή άσχημη επικαιρότητα των τελευταίων μηνών.

Οι μεθαυριανές ευρωεκλογές όμως, είναι ίσως οι σημαντικότερες των τελευταίων δεκαετιών λόγω όλων αυτών των κοινωνικοοικονομικών εξελίξεων που σημειώθηκαν τα τελευταία χρόνια. Τα ζητήματα που είχε να διαχειριστεί η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα ευρωπαϊκά κράτη την τελευταία δεκαετία ήταν πολλά και σύνθετα: Επέκταση της οικονομικής κρίσης σε πολλά από τα κράτη-μέλη, ανεργία, προσφυγικό – μεταναστευτικό, άνοδος της ακροδεξιάς, Βrexit κι άκρατος λαϊκισμός.

Ήδη σε Γαλλία, Ιταλία και Πολωνία τα ακροδεξιά κινήματα τύπου Λεπέν έχουν σχεδόν διπλασιάσει τη δύναμή τους, ενώ στο Ηνωμένο Βασίλειο ο συντηρητικός ηγέτης του Brexit, Ναίτζελ Φάρατζ προβάλει ως το αδιαμφισβήτητο φαβορί των εκλογών!

Η Ευρώπη σήμερα έχει ανάγκη από οξυγόνο και παρόλο που τον τελευταίο μήνα η τοξικότητα της πολιτικής σκηνής του τόπου έχει ξεπεράσει κάθε όριο και η πόλωση που προκαλείται θυμίζει εποχές δεκαετίας ’80, εν τούτοις εκείνο που μένει είναι ότι στις 2 Ιουλίου η αίθουσα του ευρωκοινοβουλίου θα αναμένει τους νέους ευρωβουλευτές οι οποίοι θα κρίνουν και θα αποφασίσουν σε μεγάλο βαθμό την κατεύθυνση που θα πάρει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Επιστρέφοντας τώρα στα του οίκου μας. Η μικρή μας χώρα συμμετέχει στο ευρωκοινοβούλιο με όλους κι όλους έξι ευρωβουλευτές, ενταγμένους σε τέσσερις διαφορετικές πολιτικές ομάδες. Έναν στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΔΗΣΥ), μία στους Συντηρητικούς και Μεταρρυθμιστές (Ελ. Θεοχάρους), δύο στην Ευρωπαϊκή Ενωτική Αριστερά (ΑΚΕΛ) και δύο στους Ευρωπαίους Σοσιαλιστές (ΕΔΕΚ και ΔΗΚΟ (!)).

Από τις πιο πάνω ομάδες, εκείνοι οι οποίοι έχουν ξεκάθαρη και σαφή φιλοευρωπαϊκή κατεύθυνση και ατζέντα είναι το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα και κατά δεύτερο λόγο οι Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές. Μπορεί βέβαια στην Κύπρο (όπως και σε άλλα κράτη-μέλη) για τυχάρπαστους εκλογικούς λόγους να «φιλοξενούνται στα ψηφοδέλτια άτομα διαφορετικών ιδεολογικών αποχρώσεων αλλά στη συνέχεια και με την ενδεχόμενη εκλογή τους θα βρεθούν στις πολιτικές ομάδες όπου συμμετέχουν τα κόμματά τους. Οπότε με αυτό το δεδομένο ο φιλοευρωπαϊστής καθηγητής κ. Κιζίλγιουρεκ που φιλοξενείται στο ψηφοδέλτιο του ΑΚΕΛ –εφόσον εκλεγεί- θα ενταχθεί και θα συμμετέχει στην αντιευρωπαϊκή ομάδα της ανανεωτικής αριστεράς. Ενώ η γιατρός και νυν ευρωβουλευτής Ε. Θεοχάρους θα βρεθεί να συμμετέχει από τους κύκλους των συντηρητικών αντιευρωπαϊστών στην ομάδα των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών!

Είναι όλα αυτά τα οποία κάθε κύπριος ψηφοφόρος που επιθυμεί να δει την Ευρώπη ισχυρή, ενωμένη και αλληλέγγυα πρέπει να λάβει υπόψη. Ως πολίτες της ενωμένης Ευρώπης, του εγχειρήματος που με τα θετικά του και τα αρνητικά του, κατάφερε να προσφέρει ευημερία, ειρήνη και ανάπτυξη στα μέλη της, οφείλουμε να δώσουμε ένα ισχυρό μήνυμα δημοκρατίας και ενότητας στις Ευρωεκλογές της 26ης Μαΐου.

Ψήφος στον Δημοκρατικό Συναγερμό συνεπάγεται θετική ψήφο στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα. Θετική ψήφο προς την Ενωμένη Ευρώπη. Μία Ευρώπη με ενιαία και αλληλέγγυα πολιτική για το μεταναστευτικό, το περιβαλλοντικό, με κοινή άμυνα και ασφάλεια. Με μία διεθνή φωνή στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία.

Η Κύπρος αυτή την Ευρώπη είναι που έχει ανάγκη. 


Το μειλίχιο τέρας της αποχής και η διαφαινόμενη κρίση

Βάση της προψεσινής δημοσκόπησης του OMEGA το 50% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων, βρίσκεται στα όρια της αδιευκρίνιστης ψήφου. Είτε αυτή καταμετράται ως αποχή, είτε ως «Δεν αποφάσισα ακόμη», είτε ως «Άκυρο», είτε ως «Λευκό», είτε τελικά ως «Δεν ψηφίζω».

Έτσι εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς πως, το τελικό ποσοστό προσέλευσης στην κάλπη από αυτή την αδιευκρίνιστη ψήφο, θα κρίνει τις τελικές συσπειρώσεις και άρα το αποτέλεσμα στις ευρωεκλογές της 26ηςΜαΐου με ένα καυτό καλοκαίρι να ακολουθεί. Κι αυτό όχι μόνο λόγω καιρικών συνθηκών, αλλά κυρίως, λόγω της επερχόμενης κορύφωσης της κρίσης στην κυπριακή ΑΟΖ, η οποία αναπόφευκτα θα επηρεάσει ευρύτερα τα ελληνοτουρκικά με έμπειρους αναλυτές να θυμίζουν την υπόθεση της κρίσης των Ιμίων του 1996.

Η Τουρκία αυτή τη στιγμή, είτε με τον ένα είτε με τον άλλο τρόπο γνωρίζει ότι πρέπει να δηλώσει παρούσα στις ενεργειακές διεκδικήσεις της περιοχής και αυτό πράττει. Οπότε η ανάγκη διευθέτησης των προβλημάτων με την Τουρκία με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα εμφανιστεί στον ορίζοντα, θέλουμε δεν θέλουμε.

Το ερώτημα αφορά το πότε και κυρίως το πως. Επειδή μπορεί αρκετοί να προτιμούν να παρουσιάζουν το πρόβλημα ως ένα καθαρά ενεργειακό ζήτημα, όμως στον πυρήνα του το ζήτημα αφορά και εκτείνεται στο άλυτο κυπριακό καθώς και στις ευρω-τουρκικές σχέσεις.

Με γνώμονα τα παραπάνω, τα εκλογικά αποτελέσματα των ευρωπαϊκών εκλογών που πλησιάζουν αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Γιατί τυχόν επικράτηση των αντιευρωπαϊστών θα έχει αρνητικές επιπτώσεις στη σύνθεση του νέου ευρωκοινοβουλίου με αποτέλεσμα την ολοένα και αυξανόμενη τάση αποδόμησης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και την απομάκρυνση από συντονισμένες ενέργειες εξωτερικής πολιτικής.

Όμως έχει καταστεί πλέον σαφές –ιδιαίτερα και μετά τις εξελίξεις των τελευταίων εβδομάδων- ότι η Κύπρος δε μπορεί από μόνη της να αντιμετωπίσει τη διαφαινόμενη πρόκληση που ακολουθεί. Έχει ανάγκη την ενωμένη Ευρώπη και τη στήριξη των κυβερνήσεων των ισχυρών κρατών μελών. Αν λάβουμε υπόψη στην εξίσωσή μας και την επικείμενη έξοδο του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ε.Ε. το αργότερο τέλος Οκτωβρίου, αυτό μετακινεί ακόμη περισσότερο το κέντρο βάρους στις Βρυξέλλες και στο Γερμανογαλλικό άξονα.

Οι στρατηγικές σχέσεις που έχει κτίσει η Κυπριακή Δημοκρατία με την προσωπική εμπλοκή και ανάμειξη του Ιωάννη Κασουλίδη, του Αβέρωφ Νεοφύτου και του Προέδρου Αναστασιάδη με το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα και την ηγεσία του είναι ασπίδες που θωρακίζουν τη Δημοκρατία μπροστά στο διαφαινόμενο ενδεχόμενο πολιτικής κρίσης στα ευρώ-τουρκικά με επίκεντρο την Κύπρο.

Είναι γι’ αυτό το λόγο που το μειλίχιο τέρας της αποχής, οφείλει να δώσει τη θέση του στη πολιτική λογική και ευθύνη. Ισχυρή Κύπρος στην ενωμένη Ευρώπη σημαίνει ψήφος στις φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις της χώρας. Στις δυνάμεις εκείνες που έχουν αποδείξει ότι μπορούν και ξέρουν να διασυνδέουν τις εθνικές εξελίξεις με τις ευρωπαϊκές και να ευθυγραμμίζουν με αξιοπιστία τα εθνικά με τα ευρωπαϊκά συμφέροντα.

Καταλήγοντας, θεωρώ ότι οι πολιτικές εξελίξεις προ μηνύονται καταιγιστικές και κρίσιμες τόσο για την εξέλιξη των ελληνοτουρκικών αλλά και για την ευρύτερη επανατοποθέτηση των ευρωτουρκικών. Η Κύπρος έχει ανάγκη περισσότερο από ποτέ να βρίσκεται στην καρδιά της Ευρώπης και προπάντων να έχει σε πίστωσή της όλη την αξιοπιστία που χρειάζεται για να προωθήσει την Τουρκία από το μονοπάτι της αντιπαράθεσης όπου οδεύει σήμερα, σε αυτό της διαπραγμάτευσης και της οριστικής επίλυσης του κυπριακού.


Ευρώπη μας!

Σ’ ένα από τα γνωστά ανέκδοτα του Γλαύκου Κληρίδη, ήταν λέει ένας νέος Πρόεδρος κάποιας μικρής χώρας ο οποίος, αντιμετώπιζε πρόβλημα με την κοινή γνώμη γι’ αυτό αποτάθηκε σε ένα σοφό. Ο σοφός τον άκουσε και του έδωσε τρία φακελάκια. Του εξήγησε ότι, κάθε φορά που αντιμετώπιζε πρόβλημα με την κοινή γνώμη να ανοίγει διαδοχικά τα φακελάκια και μέσα θα έβρισκε τη λύση. Την 1η φορά που ο πολιτευτής αντιμετώπισε πρόβλημα άνοιξε τον 1ο φάκελο όπου μέσα έγραφε, «φταίνε οι προηγούμενοι!». Τη δεύτερη φορά, ο φάκελος μέσα έγραφε, «φταίει η Ευρωπαϊκή Ένωση!». Την τρίτη πλέον φορά ο φάκελος έγραφε, «πήγαινε σπίτι σου, επειδή προφανώς δεν τα καταφέρνεις!».

Το ανέκδοτο θυμήθηκα με αφορμή την «Ημέρα της Ευρώπης» που γιορτάζουμε κάθε χρόνο στις 9 Μαΐου. Η ημέρα σηματοδοτεί την επέτειο της ιστορικής «Διακήρυξης Σιούμαν» καθώς, το 1950 ο τότε Υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας σε ομιλία του στο Παρίσι πρότεινε μια νέα μορφή πολιτικής συνεργασίας στην Ευρώπη, η οποία θα απέτρεπε κάθε ενδεχόμενο πολέμου μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών. Όραμά του ήταν η δημιουργία ενός ευρωπαϊκού οργάνου που θα διαχειριζόταν κεντρικά την παραγωγή άνθρακα και χάλυβα. Έτσι έθεσε τα θεμέλια της ίδρυσης της Ένωσης Άνθρακα και Χάλυβα, που στη συνέχεια οδήγησε στην ΕΟΚ και την Ευρωπαϊκή Ένωση όπως τη γνωρίζουμε σήμερα. Μία sui generis πολιτική και οικονομική ένωση κρατών τα οποία έχουν εκχωρήσει αυτοβούλως εθνική κυριαρχία με αντάλλαγμα τα πολλαπλά οφέλη που προκύπτουν από τη συνεργασία τους.

Ο σοφός Γλαύκος Κληρίδης όμως, στο όλο νόημα ανέκδοτό του αποτύπωνε με χιούμορ τον τρόπο με τον οποίο συχνά οι πολιτευτές εσωτερικά στα κράτη μέλη επιλέγουν να καρπούνται τις ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις ως δικές τους προσωπικές επιτυχίες κατά τις εξαγγελίες τους και να φορτώνουν από την άλλη τα όποια δικά τους λάθη στις Βρυξέλλες. Το φαινόμενο αυτό μαζί βεβαίως και με τα δημοκρατικά κενά που παρουσιάζει η λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει οδηγήσει μεγάλη μερίδα των Ευρωπαίων πολιτών να απαξιώνουν τη λειτουργία και τη σημασία της.

Εν τούτοις, οι πολίτες οφείλουν να γνωρίζουν ότι για ένα σωρό ζητήματα που αφορούν και επηρεάζουν άμεσα τις ζωές τους υπεύθυνες είναι οι Βρυξέλλες. Από την ασφάλεια τροφίμων, το περιβάλλον, τις μεταφορές, τις παραβιάσεις ατομικών ελευθεριών, τα δικαιώματα των καταναλωτών καθώς και ένα σωρό άλλα που αποτελούν μέρος αυτού που ονομάζουμε ως κοινοτικό κεκτημένο. Κοινό για κάθε Ευρωπαίο πολίτη.

Είναι γι’ αυτό το λόγο που η συμμετοχή μας στις επερχόμενες Ευρωπαϊκές εκλογές της 26ης Μαΐου έχει την ίδια αν όχι και μεγαλύτερη σημασία από τις εθνικές εκλογές. Η εκπροσώπηση ενός μικρού κράτους μέλους στο Ευρωκοινοβούλιο έχει τη δικό της ειδικό κέντρο βάρους -όχι μόνο για την εικόνα της χώρας μας- αλλά κυρίως, για τη δυνατότητά της να επηρεάσει, να πείσει και να καθορίσει σε καίρια ζητήματα πολιτικής τη θέση της πολιτικής ομάδας στην οποία συμμετέχει προς όφελος των συμφερόντων της χώρας μας.

Θέματα μετανάστευσης, ενιαίας φορολογίας, τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, ενέργειας, δικαιοσύνης, καταπολέμησης της διαφθοράς κι ένα σωρό άλλα εμπίπτουν στη δικαιοδοσία της Ε.Ε. και ως τέτοια η Κύπρος έχει ειδικά συμφέροντα και θέσεις να υπερασπίσει από τα έδρανα του ευρωκοινοβουλίου.

Γι’ αυτό στις 26 Μαΐου η Κύπρος ψηφίζει!



Scroll to top