Month: July 2019

9 μαθήματα από τις Ελληνικές εκλογές

#Για τους νικητές. Συγχαρητήρια στον Κυριάκο Μητσοτάκη και στη Νέα Δημοκρατία. Πιο πολύ με εντυπωσιάζει το πώς γειώθηκε το ψιθυριστό «δεν κάνει» μέσα σε μία ημέρα κι από Κούλης έγινε ο Πρωθυπουργός.  Οπότε μάθημα 1ο, γελάει καλύτερα, αυτός που γελάει τελευταίος. Βεβαίως θα περάσει καιρός μέχρι να γελάσει ξανά επειδή η δύσκολη αποστολή τώρα αρχίζει.

#Για τους χαμένους. Αλέξη Τσίπρα και ΣΥΡΙΖΑ. Το πως γίνεται το νέο, το αριστερό και το ανατρεπτικό, το παλιό και το ξύλινο μας το δίδαξαν καλά. Ας ελπίσουμε να έχουν διδαχθεί και οι ίδιοι. Το 31% δεν είναι δα και λίγο. Αξιωματική αντιπολίτευση σημαίνει ευθύνη.

#Για την αναπάντεχη καθίζηση της Χρυσής Αυγής. Τελικά το «θα τους ταράξουμε στη νομιμότητα» λειτούργησε μια χαρά. Τα «καλά παιδιά» με τα μαύρα δε μας ήρθαν από τα κατηχητικά αλλά από τη νύχτα και την παρανομία και σε αυτά θα επιστρέψουν μετά που θα εκτίσουν τις ποινές τους.

#Για τα τρολ κινήματα Βελόπουλου και Βαρουφάκη. Άντε ας πούμε ότι ο πρώτος έπεισε κάποιους γραφικούς θεοσεβούμενους με τις χειρόγραφες επιστολές του Ιησού Χριστού που πουλούσε στα τηλεοπτικά παράθυρα (sic). Ο 2ος που λίγο έλειψε να ρίξει την Ελλάδα στα βράχια που βρήκε το 3%;

#Για τη Φώφη Γεννηματά ή διαφορετικά την κυρία του, «Το κόμμα είμαι εγώ!», τα αποτελέσματα δεν τα λες και ενθαρρυντικά. Ούτε βεβαίως και θα βελτιωθούν στο μέλλον. Επειδή όσοι επέλεξαν να είναι κομματικοί αρχηγοί αντί για ηγέτες είχαν όλοι την ίδια κατάληξη. Τους έμεινε η αυλή και έχασαν το κόμμα.

#Για το ποσοστό συμμετοχής γυναικών στη νέα ελληνική κυβέρνηση. Μόλις 5 γυναίκες ανάμεσα στους 51 υπουργούς της νέας κυβέρνησης και βγήκαν τσάρκα όλα τα έντυπα προοδευτικά, συντηρητικά, σοβαρά και μη να μας υπενθυμίσουν ότι σημαντικό είναι η αξία κι όχι το φύλο. Μάλιστα! Το εμπεδώσαμε. Όλοι αυτοί θεωρούν «φυσιολογικό» οι 9 στους 10 άξιοι να είναι άντρες. Αν πάρουν φόρα και μας το αντιστρέψουν μάλιστα θα μας πούνε κι ότι μία στις 10 είναι άξια από τις γυναίκες. Χάρη μας κάνουν κι από αβρότητα το θέτουν … κομψά. Είναι ο γνωστός «κομψός σεξισμός». Ή αλλιώς ο σεξισμός δια της πλαγίας, ή ο σεξισμός της πολιτικής ορθότητας. Ο χειρότερος δηλαδή!

#Για τους  Έλληνες. Η κάθε νέα αρχή κουβαλά μέσα της αγωνία, ελπίδα, φόβο και αισιοδοξία μαζί. Η Ελλάδα αξίζει μια φωτεινή σελίδα. Ο κ. Μητσοτάκης θα πρέπει να πείσει ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού πληθυσμού ότι μπορεί να καταφέρει να οδηγήσει αυτόν τον εξαντλημένο λαό σε καλύτερες μέρες.

#Για τις διεθνείς αντιδράσεις. Μάλλον ανακούφιση επικράτησε.  Μία κυβέρνηση με αυτοδυναμία είναι ισχυρή εγγύηση για πολιτική σταθερότητα και προοπτική.

#Για την Κύπρο. Περικυκλωμένη από κάθε λογής τουρκικά πλοία η Κύπρος περνά ένα ομολογουμένως πολύ δύσκολο καλοκαίρι. Η επιστροφή στις συνομιλίες για την επίλυση του Κυπριακού είναι μονόδρομος για όσους τουλάχιστον δε θέλουν να κρύβουν το κεφάλι τους στο έδαφος. Στην κυπριακή και ελληνική κυβέρνηση είναι δύο παρατάξεις με ιστορικά στενές πολιτικές και ιδεολογικές σχέσεις συνεργασίας. Μακάρι αυτό να αποτελέσει μια στέρεα βάση για την υλοποίηση από κοινού ενός οδικού χάρτη για την οριστική επίλυση του κυπριακού.

ΥΓ.: κ. Πρωθυπουργέ της Ελλάδας, θερμά συγχαρητήρια για την εκλογή σας και καλή επιτυχία     στα καθήκοντά σας. 


Η αγάπη δε σκοτώνει

Βάσει των στοιχείων του Μεσογειακού Ινστιτούτου Μελετών Φύλου #MIGS από το 2000 τριανταεπτά γυναίκες δολοφονήθηκαν στην Κύπρο από τον σύντροφο ή πρώην σύντροφό τους. Οι δολοφονίες αυτές είχαν σε κάποιες περιπτώσεις θύματα και τα ανήλικα παιδιά τους. 

Τη Δευτέρα που μας πέρασε δολοφονήθηκε μία ακόμη γυναίκα με το ίδιο μοτίβο. Η 26χρονη Σοφία, μητέρα ενός μικρού παιδιού. Η Σοφία σε λίγες ημέρες θα έχει ξεχαστεί από τη θύμηση της κοινωνίας. Όπως ξεχάστηκε μερικές εβδομάδες μετά και η Μαργαρίτα με την κόρη της, όπως ξεχάστηκε η Γιούλια με την κόρη της, η Στέλλα, η Αντωνίτσα, η Ανδρούλα και τόσες άλλες. 

Για άλλη μια φορά τα ΜΜΕ -στην πλειοψηφία τους- παρουσίασαν το θέμα ως μια ιστορία αγάπης η οποία είχε ένα τραγικό τέλος. Ούτε κουβέντα για δολοφονία. Ούτε λέξη για βία. Ούτε μισή γραμμή για την κουλτούρα της πατριαρχίας που κρύβεται πίσω από το προσωπείο της αναπτυγμένης μας χώρας. Για άλλη μια φορά αποσιωπήθηκε εντελώς το επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Ότι δηλαδή, στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων «εγκλημάτων αγάπης και πάθους» ο θύτης είναι άντρας και το θύμα είναι γυναίκα. Στη συντριπτική πλειοψηφία υπάρχει από πριν σχέση με χαρακτηριστικά αρρωστημένης ζήλιας, κακοποίησης και ενδοοικογενειακής βίας. Μάλιστα πολύ συχνά η κτητική και βίαια συμπεριφορά του δράστη είναι γνωστή και σε τρίτους ακόμη και στην αστυνομία. Ενώ τις πλείστες φορές το έγκλημα έρχεται ως τιμωρία μετά από την απόφαση της γυναίκας να δώσει τέλος στη σχέση.


Το χέρι του δράστη δεν το οπλίζει η αγάπη του αλλά το τυφλό του μίσος και ζήλια έναντι σε «κάτι» που αντιλαμβάνεται ως «το κτήμα» του. Το χέρι του δράστη το οπλίζει η σεξιστική κουλτούρα που είναι διάχυτη σε όλους σχεδόν τους κοινωνικούς και πολιτικούς θεσμούς. Το χέρι του δράστη το οπλίζει όμως και η σιωπή και η αδιαφορία. 


 
Πόσες δολοφονίες γυναικών χρειάζονται για να αφυπνιστεί η κοινωνία, η αστυνομία και οι άλλοι αρμόδιοι θεσμοί; Για να εντατικοποιηθεί η πολιτική δράση. Για να συζητήσουμε την ουσία πέρα από το συγκλονισμό μας και για να αναθεωρήσουμε πάγιες τακτικές; Πότε θα μιλήσουμε ανοικτά για την ενδοοικογενειακή βία δίχως προσχήματα και καθωσπρεπισμούς; Τριάντα επτά δολοφονίες γυναικών είναι 37 αναπάντητα «γιατί» που ποτέ δεν οδήγησαν στα αυτονόητα «πρέπει»…
Η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης που η Κυπριακή Δημοκρατία κύρωσε το 2017 είναι η πιο ολοκληρωμένη σύμβαση που μιλά για την πρόληψη, την προστασία και την αντιμετώπιση της βίας. Και ενώ ο πρώην Υπουργός Δικαιοσύνης έχει ετοιμάσει το σχετικό νομοσχέδιο εν τούτοις η ψήφισή του καθυστερεί με αποτέλεσμα η υλοποίησή των δράσεων πρόληψης, διαχείρισης και αναχαίτισης της βίας κατά των γυναικών να εκκρεμούν εδώ και καιρό.
Πέρα της νομοθετικής ρύθμισης όμως που επείγει, εξίσου σημαντική είναι και η διάσταση της ενδυνάμωσης των ίδιων των γυναικών. Επειδή ούτε το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο. Ούτε η σιωπή είναι χρυσός. Η ψυχολογική βία, η παρενοχλητική παρακολούθηση, η δημιουργία κλίματος φόβου σε μία σχέση, ο έλεγχος και η σεξουαλική και σωματική κακοποίηση δεν είναι αγάπη και η σιωπή δεν είναι χρυσός. Κατ’ ακρίβεια, η σιωπή είναι ο σίγουρος και πιο σύντομος δρόμος για την επανάληψη της βίας. 


Αμμόχωστος, για σένα ξανά!

Πλήγωσαν οι δηλώσεις του λεγόμενου “Πρωθυπουργού” των κατεχομένων για την Αμμόχωστο. Πλήγωσαν με τον κυνισμό τους, με την αναίδεια και τη ξεδιαντραποσύνη τους. Πέρασε λέει ο καιρός, δεν μπορεί να επιτευχθεί συμφωνία, η πόλη βρίσκεται στο έδαφός μας και θα την εκμεταλλευτούμε. Ωμά. Κοφτά. Ξεκούτσουλα.

Ο Κουντρέτ Οζερζάι από την άλλη έσπευσε να το θέσει πιο διπλωματικά. Θα κάνουμε λέει απογραφή και θα προσπαθήσουμε να είμαστε όσο γίνεται πιο κοντά στο διεθνές δίκαιο. Θα σεβαστούμε τα δικαιώματα των «παλιών κατοίκων» και θα διαχειριστούμε τα βακούφια που μας ανήκουν.
Θυμάμαι την άνοιξη του 2012 όταν μία αντίστοιχη είδηση περί ανοίγματος της Αμμοχώστου υπό Τ/Κ διοίκηση, πρωτοσέλιδο τότε στην τουρκική εφημερίδα Μιλιέτ σκόρπησε πανικό. Και επειδή η ιστορία επαναλαμβάνεται κάποτε – ίσως και ενίοτε- σαν φάρσα και τότε οι πλείστες εκ των πολιτικών δυνάμεων έκαναν λόγο για τεχνάσματα και επικοινωνιακά κόλπα της Άγκυρας. Οι πιο “σκληροί” έσπευσαν κιόλας να «απορρίψουν» τάχα την πρόταση (sic).

Μόνο που τότε η “είδηση» δεν ήταν αληθινή επειδή όπως διαφάνηκε κανείς δεν ήταν ενήμερος και δεν εμφανίστηκε εν πάση περιπτώσει σε άλλη εφημερίδα ούτε και δόθηκε συνέχεια από την ίδια την Μιλιέτ. Έτσι όλοι ηρέμησαν και οι φυσιολογικοί ρυθμοί επανήλθαν.

Αυτή τη φορά όμως, τα πράγματα είναι αλλιώς. Τα πράγματα αναφορικά με το μέλλον της Αμμοχώστου είναι σοβαρά και η κατάσταση κρίσιμη. Επειδή αυτή τη φορά –για όσους τουλάχιστον θέλουν να είναι ειλικρινείς- το κυπριακό βρίσκεται ήδη σε μία νέα εποχή. Οι υψηλές προσδοκίες που δημιούργησαν οι διαπραγματεύσεις και η σχέση Αναστασιάδη Ακκιντζί και το μάταιο φινάλε της τιτάνιας αυτής προσπάθειας δημιούργησε νέα αρνητικά δεδομένα και εντός και εκτός.
Με τις πρόσφατες δηλώσεις Τούρκων και Τουρκοκύπριων αξιωματούχων καθίσταται σαφές ότι πλέον η  Τουρκία νιώθει αρκετά “ανεβασμένη” ή καλύτερα “δικαιωμένη” ούτως ώστε να διεκδικεί να “λύσει” το κυπριακό μονομερώς, διευθετώντας διάφορα “εκκρεμή” ζητήματα. Τα άσχημα νέα για την πλευρά μας είναι ότι η θέση της Τουρκίας πως το κυπριακό είναι ένα άλυτο πρόβλημα αντιλαλεί εύηχα σε σημαντικό μέρος της διεθνούς κοινότητας και όχι μόνο.
Έτσι αν σήμερα 16 χρόνια μετά το άνοιγμα των οδοφραγμάτων η Τουρκία αποφασίσει να ανοίξει την περίκλειστη πόλη της Αμμοχώστου υπό Τ/Κ διοίκηση, να ζητήσει από την επιτροπή να αποζημιώσει τους νόμιμους κατοίκους και να αναδομήσει την πόλη θα έχουν κλείσει πλέον σχεδόν όλα τα μεγάλα ζητήματα. Η διχοτόμηση θα είναι πλέον οριστική και η Κύπρος μοιρασμένη δια παντός.
Σίγουρα αυτό χαροποιεί αρκετούς αλλά υπάρχει και μια μεγάλη μερίδα πληθυσμού η οποία ούτε θέλει, ούτε μπορεί, ούτε και θα συναινέσει να δει την Αμμόχωστο να γίνεται βορά στα σχέδια της Άγκυρας και των κατεχομένων.
Η Αμμόχωστος ως το τελευταίο μεγάλο πολιτικό χαρτί που διαθέτουμε για να ασκήσουμε πίεση, να δημιουργήσουμε διεθνές ενδιαφέρον και να δώσουμε ξανά ελπίδα στο εσωτερικό δεν πρέπει να χαθεί ελαφρά την καρδία. Οι κάτοικοι της πόλης που αναμένουν να επιστρέψουν στις περιουσίες τους είναι η καλύτερη απόδειξη του ότι το κυπριακό δεν έχει κλείσει τον ιστορικό του κύκλο. Η πόλη του Ευαγόρα αποτελεί μία από τις πιο παράλογες διαστάσεις της τουρκικής κατοχής. Στην πόλη αυτή είναι που πρέπει να στηριχτούμε και να δώσουμε στη συγκίνηση περιεχόμενο με συγκεκριμένη αντι-πρόταση για το τι δέον γενέσθαι.

Για όλα αυτά σήμερα Παρασκευή στις 6μμ, θα ενώσω τη φωνή μου με εκείνη των Αμμοχωστιανών για να απαιτήσω η Αμμόχωστος να αποτελέσει ασπίδα και προτεραιότητά στον αγώνα μας για ένα καλύτερο και πιο ελπιδοφόρο αύριο. Έλα κι εσύ μαζί μας.


Τουρκία και ΑΟΖ

Με μία απλή αναζήτηση στα διεθνή δημοσιογραφικά πρακτορεία εύκολα μπορεί  κάποιος να αντιληφθεί την ένταση και την επικινδυνότητα της πολιτικής κατάστασης μεταξύ Κύπρου και Τουρκίας εξαιτίας των παράνομων ενεργειών της τελευταίας στην Κυπριακή ΑΟΖ. Την ίδια ώρα μάλιστα που οι διπλωματικοί τόνοι μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας φτάνουν στην κορύφωσή τους με την εξαγγελία μέτρων για σοβαρές οικονομικές κυρώσεις από τις ΗΠΑ κατά της Τουρκίας σε περίπτωση που η τελευταία επιμένει και προχωρήσει με την αγορά των S400 από τη Ρωσία. Με ορατό πλέον τον κίνδυνο οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις να εκτροχιαστούν εντελώς, κάτι που θα προκαλέσει σημαντικές επιπτώσεις στην ήδη βεβαρημένη τουρκική οικονομία, η ηγεσία της Τουρκίας ξεκινά εξορύξεις στην κυπριακή ΑΟΖ μεταφέροντας την προσοχή στο γήπεδο όπου νιώθει πιο ισχυρή.

Αναντίλεκτα, η Τουρκία παραβιάζει κυριαρχικά δικαιώματα κράτους μέλους της Ε.Ε. και η αλληλεγγύη από τους Ευρωπαίους εταίρους μας πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Από την άλλη όμως ας μην τρέφουμε ψευδαισθήσεις αναφορικά με το αποτέλεσμα των όποιων εξαγγελιών ή ψηφισμάτων. Η Ε.Ε. δε μπορεί –ενδεχομένως ούτε και θέλει- να επιβάλει αντίστοιχες οικονομικές κυρώσεις όπως οι ΗΠΑ. Ούτε βεβαίως και αποτελεί σοβαρή απειλή η κυπριακή θέση για βέτο στις ενταξιακές πορείες Αλβανίας και Βόρειας Μακεδονίας καθώς, δεν ενέχουν σοβαρά οικονομικά ή άλλα κίνητρα για τις ευρωπαϊκές χώρες, πλην ίσως της Ελλάδας. Επιπλέον, μπορεί πράγματι η Κύπρος να κρατήσει όμηρες δύο μικρές χώρες των οποίων η πρόοδος για την ενταξιακή τους πορεία έχει αναγνωριστεί από το Ευρ. Συμβούλιο και την Ευρ. Επιτροπή; Δύσκολο θα έλεγα.

Πως καταφέραμε όμως να φτάσουμε από το δικό μας δίκαιο και λογικό προενταξιακό επιχείρημα να μην καταστεί η Κύπρος όμηρος της Τουρκίας, στο  να υπάρχουν σήμερα φωνές που εισηγούνται να μην καταστεί η Τουρκία όμηρος της Κύπρου είναι κάτι που πρέπει να προβληματίσει. Κυρίως όμως προβληματισμό προκαλεί το πως περάσαμε από τη φάση που όλοι έκαναν λόγο για το «τελευταίο μίλι για τη συνολική διευθέτηση του κυπριακού», μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια -και με άλυτο το κυπριακό- σε μία νέα εισβολή της Τουρκιάς στην κυπριακή ΑΟΖ μερικά μίλια μακριά από τις ακτές της Λεμεσού.

Η πάγια θέση ότι η Τουρκία δε λέει να κάνει βήμα πίσω στα θέματα ασφάλειας και εγγυήσεων πράγμα που καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την επανάληψη του όποιου διαλόγου, είναι ναι μεν ορθή αλλά από μόνη της δεν είναι αρκετή για να οδηγηθούμε σε ένα παρατεταμένο τέλμα που θα καταλήξει τελικά στην διχοτόμηση.

Τέλος, αναφορικά με το ζήτημα της Αμμοχώστου. Δε χωρά καμιά αμφιβολία ότι η εξαγγελία περί ανοίγματος της Αμμοχώστου δεν είναι ούτε κινήσεις εντυπωσιασμού, ούτε επικοινωνιακά πυροτεχνήματα. Είναι η επόμενη κίνηση η οποία θα αποτελέσει την οριστική ταφόπλακα στο απομακρυσμένο –ήδη- ενδεχόμενο να υπάρξει ποτέ λύση ομοσπονδίας και να επιστραφεί η Αμμόχωστος στους νόμιμους κατοίκους της.

Αν δεν υπάρξει άμεσα μια μαζική κινητοποίηση ανατροπής των τετελεσμένων από τους ίδιους τους Αμμοχωστιανούς και την πολιτική μας ηγεσία πολύ φοβάμαι ότι η γενιά μας θα ζήσει να δει την πόλη του Ευαγόρα να μετατρέπεται σε ένα μέρος που δε θα θυμίζει σε τίποτα από αυτό που έζησαν και ονειρεύτηκαν οι άνθρωποί της.


Scroll to top