Month: August 2019

Γιατί δεν έχει ολοκληρωθεί η έρευνα για τον Παναγιώτη;

Ο Παναγιώτης Στεφανή έχασε τη ζωή του σε παιδικό πάρτι στην κοινότητα Τρούλλων της Επαρχίας Λάρνακας γύρω στα μέσα του Απρίλη κάτω από περίεργες συνθήκες οι οποίες ενδεχομένως να αποκρύβουν και εγκληματική ενέργεια ή σοβαρές παραλείψεις.
Από βίντεο που κυκλοφόρησαν στη συνέχεια και τα οποία πρόβαλε τηλεοπτικός σταθμός Παγκύπριας εμβέλειας αλλά και που κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο, κατέστη ξεκάθαρο ότι ο Παναγιώτης ήταν θέμα bullying από τον σχολικό του περίγυρο. Μάλιστα σε ένα βίντεο ο Παναγιώτης είχε ενθαρρυνθεί ή καλύτερα εξαναγκαστεί να καταναλώσει τεράστιες ποσότητες αλκοόλ.
Οι τοξικολογικές εξετάσεις του Παναγιώτη οι οποίες ανακοινώθηκαν ένα περίπου μήνα μετά  έδειξαν ότι, ο Παναγιώτης δηλητηριάστηκε καθώς εντοπίστηκαν 340ml (!) αλκοόλ στο αίμα του. Επιπλέον και σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Φιλελεύθερος» από τις εξετάσεις φαίνεται να προκύπτει ότι περιέπεσε σε κώμα πριν εκπνεύσει αλλά αυτή τη χρονική περίοδο φαίνεται πως δεν υπήρξε καμιά πρωτοβουλία ή ενέργεια για να του παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες.
Η υπόθεση μετά και από τα πιο πάνω στάλθηκε στην Γενική Εισαγγελία η οποία ακολούθως την επέστρεψε στην  αστυνομία για να συλλέξει επιπλέον ανακριτικό έργο. Σήμερα, δηλαδή, 4 και πλέον μήνες μετά το θάνατο του Παναγιώτη παραμένει μυστήριο για ποιο ακριβώς λόγο δεν έχει ολοκληρωθεί το ανακριτικό έργο καθώς και για ποιο ακριβώς λόγο ο φάκελος μετατράπηκε σε μπαλάκι μεταξύ αστυνομίας και εισαγγελίας καθώς με βάση έγκυρη πηγή του ΚΥΠΕ οι ανακριτές ζητούν τώρα διευκρινήσεις από την εισαγγελία για να προχωρήσουν και να ολοκληρώσουν το έργο τους!
Διερωτώμαι κ. Γενικέ Εισαγγελέα και κ. Αρχηγέ της Αστυνομίας αν ο Παναγιώτης ήταν το δικό σας παιδί αν η υπόθεση θα έπαιρνε αυτή τη ντροπιαστική τροπή. Ντροπιαστική όχι μόνο για τους θεσμούς που εκπροσωπείτε αλλά για όλους μας. Διερωτώμαι αν ο Παναγιώτης ήταν παιδί προνομιούχων γονιών με διασυνδέσεις και γνωριμίες αν θα κατέληγε να πηγαινοέρχεται ο φάκελος με τόσες καθυστερήσεις. Διερωτώμαι επιπλέον για ποιο λόγο δεν έγιναν καθόλου συλλήψεις. Διερωτώμαι αν τελικά πίσω από το περιστατικό υπάρχει κάτι που ορισμένοι επιθυμούν και προσπαθούν συνειδητά να αποκρύψουν.
Διάβαζα πρόσφατα ότι όση πρόοδος και αν γίνει στον τομέα της νευροεπιστήμης και των γνωστικών σπουδών ότι ποτέ δε θα μπορέσουμε να μελετήσουμε την “επιστήμη της συνείδησης”. Η συνείδηση λέει ο Ντειβιντ Τσάλμερς, “είναι αυτό που κάνει τη ζωή να αξίζει. Αν δεν είχαμε συνείδηση, τίποτα στις ζωές μας δεν θα είχε νόημα ή αξία. Αλλά την ίδια στιγμή, είναι το πιο μυστήριο φαινόμενο στο σύμπαν”. Ενώ στη συνέχεια ο Αυστραλιανός φιλόσοφος τονίζει, «η συνείδηση είναι μία από τις θεμελιώδεις αρχές της ανθρώπινης ύπαρξης. Κάθε ένας από εμάς έχει επίγνωση. Όλοι μας έχουμε την εσωτερική μας ταινία εσύ και εσύ και εσύ. Δεν υπάρχει κάτι πιο άμεσο από αυτό. Τουλάχιστον, γνωρίζω ευθέως για τη συνείδησή μου. Δεν μπορώ να είμαι σίγουρος –όμως- ότι έχετε κι εσείς.» 


Ένα νέο Ελσίνκι

Τελικά η πενταμερής δε βρίσκεται στο τραπέζι της σημερινής συνάντησης Ακιντζί – Αναστασιάδη και ενδεχομένως μάλιστα ούτε και να βρέθηκε ποτέ, πέραν κάποιων προφορικών δηλώσεων. Η σημερινή συνάντηση η οποία στόχο έχει την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων για το κυπριακό δυστυχώς δε συγκεντρώνει μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας επειδή, τα δύο μεγάλα αγκάθια του κυπριακού (πολιτική ισότητα και ασφάλεια/εγγυήσεις) όχι απλά παραμένουν, αλλά επιπλέον, οι διαφορές που χωρίζουν τις δύο πλευρές έχουν διευρυνθεί. Καπάκι σε αυτά έρχεται να προστεθεί η προκλητικότατη στάση της Τουρκίας με τις συνεχείς παραβιάσεις και παράνομες ενέργειές της στην κυπριακή αποκλειστική οικονομική ζώνη της Κύπρου.

Μέσα σε αυτό το εξαιρετικά σύνθετο και κακό πολιτικό κλίμα δύσκολα μπορεί να καταλάβει κανείς αν υπάρχει πραγματικά λόγος για τη σημερινή συνάντηση, εκτός και αν γίνεται “για τα μάτια του κόσμου” και μόνο. Σε κάθε περίπτωση όμως, ας ελπίσουμε ότι θα είναι ο προπομπός για κάτι πιο ουσιαστικό.

Το ζήτημα είναι τι έχει να γίνει απ’ εδώ και πέρα κι ενόψει φθινοπώρου. Η δική μας πλευρά σίγουρα δε μπορεί να “επιτρέψει” τη διαιώνιση μίας κατάστασης η οποία έχει περιγραφεί ως η “δεύτερη εισβολή” να συνεχιστεί. Από την άλλη, οι προσπάθειες για κυρώσεις και άλλα μέτρα δε στάθηκαν αρκετά για να αλλάξουν οτιδήποτε επί του πρακτέου. Οπότε απαιτείται ένας άμεσος μετασχηματισμός στόχων και πρακτικής στη βάση του ότι η ενεργειακή προοπτική πρέπει να θέσει το πλαίσιο για την επίλυση του κυπριακού και την αντιμετώπιση της τουρκικής προκλητικότητας.

Πολλοί σήμερα θα αντιδράσουν στην προοπτική άμεσης διασύνδεσης της λύσης του κυπριακού με τις εξελίξεις στον τομέα της ενέργειας. Εξάλλου πολλοί είχαν αντιδράσει και όταν η ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας μας διασυνδέθηκε με εκείνη της Τουρκίας. Εντούτοις, εκείνη η στρατηγική όχι μόνο οδήγησε στη μεγαλύτερη διπλωματική και πολιτική νίκη της Κύπρου μετά το ’74 αλλά επιπλέον οι μετέπειτα εξελίξεις δικαίωσαν εκείνους τους λίγους που την υπερασπίστηκαν και εφάρμοσαν στην πράξη.

Κάτι αντίστοιχο επαναλαμβάνεται και σήμερα. Η Τουρκία επιδιώκει να κερδίσει το ηθικό πλεονέκτημα προτάσσοντας για άλλη μια φορά την “προστασία των Τουρκοκυπρίων” ισχυριζόμενη ότι προτού η Κ.Δ. προχωρήσει σε γεωτρήσεις, οφείλει να επιλύσει το κυπριακό, διαφορετικά θα παρέμβει η ίδια. Όπως και έκανε. Τα ίδια ακριβώς συνέβησαν τη δεκαετία του ’90 με την προετοιμασία για τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις Κύπρου και Ε.Ε. να βρίσκονται στο αποκορύφωμά τους. Η Τουρκία επέμενε πάλι τότε ότι η Κύπρος δε μπορεί να ενταχθεί στην Ε.Ε. δίχως τη προηγούμενη  λύση του κυπριακού διαφορετικά προειδοποιούσε με casus belli.

Το Ελσίνκι έλαβε πολλή κριτική από πολιτικούς κύκλους σε Ελλάδα και Κύπρο επειδή πολλοί αντέδρασαν για την απόδοση της ιδιότητας υποψήφιου μέλους στην Τουρκία ως αντάλλαγμα για τη συμφωνία. Ήταν πολύ μύωπες για να δουν την τεράστια σημασία που είχε για την Κύπρο το κείμενο του Συμβουλίου. Η ένταξη της Κύπρου δίχως αστερίσκους και υποσημειώσεις την “απελευθέρωνε” από όμηρο της Τουρκίας και άνοιγε διάπλατα τις πόρτες στην ολοκλήρωση της ενταξιακής της πορείας.

Η Κύπρος σήμερα έχει ανάγκη από ένα νέο Ελσίνκι ή καλύτερα από μία νέα μεγάλη στρατηγική όπου το φυσικό αέριο θα τοποθετείται στο επίκεντρο ως εργαλείο ειρήνης αντί ως αιτία έντασης και συγκρούσεων στην περιοχή. Η ιστορία είναι πολύ νωπή για να μην τη θυμάται κανείς και η σύγχρονη ιστορία του κυπριακού φανερώνει ότι κάθε φορά που η ελληνοκυπριακή ηγεσία παρασυρόταν από σύνδρομα γιγαντισμού δεν είχαμε καλή κατάληξη. Γι’ αυτό ας ανασυνταχθούμε κι ας αναθεωρήσουμε στρατηγική προτού δημιουργηθούν νέα αρνητικά τετελεσμένα. 

“Μετρά πρώτα κι ύστερα παίζει”.

Συνάντηση με τον Μουσταφά Ακιντζί θα έχει ο Πρόεδρος Αναστασιάδης με σκοπό να συζητήσουν την διοργάνωση πενταμερούς διάσκεψης για να τεθεί το πλαίσιο επανέναρξης των συνομιλιών. Καλή είδηση αυτό, ειδικά μετά από ένα μήνα ιδιαίτερα αρνητικών εξελίξεων. Το θέμα είναι κατά πόσο αυτή η πρόθεση έχει δυνατότητες επιτυχίας. Προαπαιτούμενο, λέει στη δήλωση του Κυβερνητικού εκπροσώπου, είναι η Τουρκία να σταματήσει τις έκνομες ενέργειές της στην ΑΟΖ της Κύπρου. 

Η Τουρκία από την άλλη «καταγγέλλει» την Κυπριακή Δημοκρατία ότι δε φρόντισε να προχωρήσει σε μία συμφωνία με τους Τουρκοκυπρίους για το διαμοιρασμό των κερδών από το φυσικό αέριο ή για να επιλύσει το κυπριακό προτού αρχίσει τις γεωτρήσεις. Η ίδια ισχυρίζεται επίσης ότι είναι πρόθυμη να σταματήσει τα δικά της τρυπάνια εφόσον σταματήσουν και τα ενεργειακά σχέδια της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ένα ανάλογο επιχείρημα χρησιμοποίησε και πριν από 45 χρόνια για να εισβάλει παράνομα στο έδαφος της Κύπρου με καταστροφικές συνέπειες.

Κατά συνέπεια και δίχως να θέλω να γίνομαι μάντης κακών, δε βλέπω καμιά απολύτως προοπτική άμεσης συνέχισης ή επανέναρξης του διαλόγου. Αντίθετα η ένταση κορυφώνεται διαρκώς στη νοτιοανατολική Μεσόγειο. Η Τουρκία συνεχίζει απτόητη το επικίνδυνο παιχνίδι μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας και οι Βρυξέλλες απέδειξαν ότι η οικονομία ήταν, είναι και θα παραμείνει η προτεραιότητά τους έναντι της πολιτικής.

Το ζητούμενο είναι τι μπορεί να κάνει η Λευκωσία μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό η οποία προς το παρόν δείχνει να έχει απωλέσει εντελώς την πρωτοβουλία κινήσεων. Εξάλλου, το γεωπολιτικό παιχνίδι που εξελίσσεται στην περιοχή γύρω από την κατασκευή του αγωγού μεταφοράς φυσικού αερίου EastMed από τη Μεσόγειο στην Ευρώπη είναι πολύ μεγαλύτερης σημασίας από την κατανομή τάχα των κερδών στην Τουρκοκυπριακή κοινότητα. Οι τ/κ δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από ένα βολικό επιχείρημα για την Τουρκία.

Η πιθανότητα όμως να μείνει οριστικά εκτός των ενεργειακών σχεδιασμών είναι κάτι που την αφορά και την επηρεάζει άμεσα. Το ίδιο βεβαίως και τη Ρωσία. Γι’ αυτό και οι σχέσεις των δύο ξαφνικά βρέθηκαν να διάγουν τη χρυσή τους περίοδο.

Το ανησυχητικό είναι πως, «όταν μαλώνουν οι ελέφαντες την πληρώνουν τα βατράχια» και το μόνο βέβαιο είναι ότι Τουρκία και Ρωσία θα επιδιώξουν να ακυρώσουν ή και να ανατρέψουν την κατασκευή του αγωγού.

Καταλήγοντας από εκεί που ξεκίνησα. Η Λευκωσία έχει ένα εν δυνάμει σύμμαχο τον οποίο δεν έχει δείξει μέχρι στιγμής την πρόθεση να αξιοποιήσει σοβαρά για να αντικρούσει το επιχείρημα της Άγκυρας περί προστασίας των μελλοντικών δικαιωμάτων των Τουρκοκυπρίων και αυτοί είναι οι ίδιοι οι Τουρκοκύπριοι και πιο συγκεκριμένα ο Μουσταφά Ακιντζί.

Αν δεν καταστεί εφικτό να επέλθει μία συμφωνία μεταξύ ελληνοκυπριακής και τουρκοκυπριακής πλευράς για την αξιοποίηση του ενεργειακού πλούτου της χώρας πολύ ανησυχώ ότι οι εξελίξεις δε θα είναι ευχάριστες.  

Καταλήγοντας, κι επειδή αύριο συμπληρώνονται 45 χρόνια από την επέτειο της μαύρης εισβολής του 1974 θέλω να κλείσω με μια αναφορά στον ιστορικό ηγέτη της δεξιάς τον Γλαύκο Κληρίδη ο οποίος τακτικά με διάθεση αυτοκριτική και έχοντας πλήρη επίγνωση των λαθών που μας οδήγησαν στα τραγικά γεγονότα του ’74 έλεγε, «…Δεν παρακολουθούσαμε τις διεθνείς εξελίξεις. Η μόνη εξέλιξη που παρακολουθούσαμε ήταν μέσα στην Κύπρο και πως θα πείσουμε τους άλλους ότι έχουμε δίκιο… Ένας statesman μετρά πρώτα τι περιθώρια έχει να κάνει συγκεκριμένες κινήσεις και ύστερα παίζει…». Και ο νοών νοείτω.


Scroll to top