Month: September 2019

Το περιβάλλον ως προτεραιότητα παρά ως μόδα.

Πρώτη είδηση σε όλα τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία η ομιλία της 16χρονης Γκρέτα από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Μια ομιλία που πυροδότησε κάθε είδους αντίδραση. Από το ειρωνικό τιτίβισμα του Προέδρου Τραμπ, μέχρι έντονες αντιπαραθέσεις σε όλο τον πλανήτη ανάμεσα σε υποστηρικτές και πολέμιούς της. 
Προσωπικά της βγάζω το καπέλο. Όσο κι αν η εικόνα της βρίσκεται εκτός της πολιτικής ορθότητας που διέπει ή έστω που θα έπρεπε να διέπει τον δημόσιο χώρο, εν τούτοις δε μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι ότι αυτό το παιδί με το πάθος, το πείσμα και την μαχητικότητά της πέτυχε σήμερα να αναδειχθεί σε μία επιδραστική ηγέτιδα και να στείλει το δικό της μήνυμα σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Οπότε το αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί μαζί της έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Ενέπνευσε και ξεσήκωσε τη γενιά της. 
Το ζητούμενο είναι κατά πόσο πέρα από τη δημοσιότητα που προκαλεί η ίδια με το ιδιαίτερο της ύφος και λόγο αν το περιβάλλον και η προστασία του θα παραμείνει μόδα ή θα αναδειχθεί σε μία σοβαρή πολιτική προτεραιότητα. Για να γίνει όμως το δεύτερο δε χρειάζεται μόνο να πεισθούν οι ηγέτες για τη σημασία του αλλά κυρίως να βρεθούν οι τρόποι που να παντρεύουν την οικονομική ανάπτυξη με τη βιωσιμότητα του περιβάλλοντος και του πλανήτη. Η ανάπτυξη δε μπορεί να ανακοπεί. Η πρόοδος είναι εγγενές στοιχείο της ανθρώπινης φύσης και της εξέλιξής της. Η ορθολογική διαχείριση όμως των φυσικών πόρων, η εκπαίδευση της νέας γενιάς σε αρχές περιβαλλοντικής ηθικής και η στοχευμένη έρευνα με έμφαση στους τομείς περιβάλλοντος και αειφόρου ανάπτυξης πρέπει να είναι η συνεισφορά της δικής μας γενιάς προς τις επόμενες. Επειδή η δική μας γενιά έχει επιβαρύνει το περιβάλλον ίσως περισσότερο από κάθε προηγούμενη. Και όχι δεν υποστηρίζω την επιστροφή στη φύση, αλλά η ανάπτυξη κουβαλά και ευθύνη. Η προηγμένη δύση είναι που έχει τα εργαλεία και τους πόρους της «αναπτυξιακής αειφορικής επιλογής». 
Το μοντέλο ανάπτυξης της φιλελεύθερης οικονομίας πρέπει να είναι συμφιλιωμένο με τα περιβαλλοντικά κινήματα επειδή γνωρίζουμε ότι η προστασία του περιβάλλοντος πρέπει να αποτελεί βασική προτεραιότητα κάθε ελεύθερης κοινωνίας και γνωρίζουμε ότι η οικονομική ευημερία συμβάλει ακριβώς στην προστασία αυτή.

Βλάπτουν την παιδεία τα τετράμηνα;

Την άμεση ακύρωση των τετράμηνων απαίτησε χθες η ΠΣΕΜ (Παγκύπρια Συντονιστική Επιτροπή Μαθητών) τηρώντας δίωρη αποχή από τον σχολικό χρόνο. Με βασικό επιχείρημα των εκπροσώπων των μαθητών ότι οι εξετάσεις ανά τετράμηνο θα αυξήσουν την παραπαιδεία, το άγχος και το στρες των μαθητών. Τι είναι τα περιβόητα τετράμηνα;

Είναι ένας συνήθης τρόπος οργάνωσης της σχολικής χρονιάς η οποία για σκοπούς κατανομής της ύλης και αξιολόγησης των παιδιών χωρίζεται σε δύο περιόδους. Παρόμοιο σύστημα ισχύει και σε πολλές άλλες χώρες, σε ιδιωτικά σχολεία και βέβαια σε όλα τα τριτοβάθμια εκπαιδευτικά ιδρύματα. Με αυτό τον τρόπο η παρακολούθηση και η αξιολόγηση των μαθητών γίνεται σε δύο φάσεις. Η διδακτική ύλη είναι συγκεκριμένη ανά τετράμηνο και έτσι τα παιδιά είναι καλύτερα προετοιμασμένα για τις τελικές και προεισαγωγικές εξετάσεις καθώς θα έχουν εξεταστεί –οπότε θα έχουν δουλέψει και μελετήσει- την μισή ύλη στα μέσα Δεκεμβρίου και την υπόλοιπη στα μέσα Ιουνίου.

Τα τετράμηνα είναι κατά την άποψή μου ένα λογικό και μαθητο-κεντρικό εργαλείο το οποίο όχι μόνο δε βλάπτει αλλά αντίθετα βοηθά μαθητές και εκπαιδευτικούς να οργανώσουν καλύτερα την ύλη, το διάβασμα και να ανταποκριθούν βελτιωμένα στις απαιτήσεις επανάληψής στο τέλος της χρονιάς.

Θα μπορούσε το μέτρο των τετράμηνων να βελτιωθεί; Οπωσδήποτε και θα μπορούσε όπως και καθετί το οποίο -εφόσον είναι προς τη σωστή κατεύθυνση- η συνεχής αξιολόγηση και βελτίωσή του είναι επωφελής για όλους. Για παράδειγμα, θα μπορούσαν οι μαθητές να απαιτήσουν όση ύλη δε διδαχθεί σε σχολικό χρόνο να είναι εκτός των εξετάσεων, θα μπορούσαν να απαιτήσουν μια μικρή περίοδο ενδοσχολικής προετοιμασίας και διαβάσματος δίχως άλλες εξετάσεις ή διαγωνίσματα. Θα μπορούσαν επιπλέον να απαιτήσουν αρχές Ιανουαρίου μαθητές και γονείς να έχουν υποχρεωτική συμβουλευτική και καθοδήγηση στη βάση των αποτελεσμάτων του 1ου εξαμήνου για τυχόν αδυναμίες, ατομικά σημεία προς βελτίωση κλπ. Με αυτά τα βελτιωτικά μέτρα οι μαθητές θα αποφορτίζονταν από άγχος και στρες και θα ήταν σε θέση να διαπιστώσουν άμεσα τη θετική επίδραση που έχει η ενδιάμεση εξέταση στην εξέλιξη και την πορεία της σχολικής τους χρονιάς.

Μια τέτοια θετική προσέγγιση από όλους τους εμπλεκόμενους θα ήταν επωφελής πρώτα και κύρια για τους ίδιους τους μαθητές αλλά και για το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού για να λάβει υπόψιν στην εφαρμογή του νέου μέτρου μία παράλληλη διαδικασία συνεχούς αναβάθμισης της δημόσιας παιδείας προς όφελος των μαθητών και των αναγκών τους.

Η άγονη αντιπαράθεση από πλευράς ΠΣΕΜ, το “ΟΧΙ σε όλα” και η στάση αποχής από πολύτιμο διδακτικό χρόνο δεν λύνει κανένα πρόβλημα, αλλά αντίθετα δημιουργεί καινούρια προβλήματα και οδηγεί την παιδεία σε ένα φαύλο κύκλο έντασης ζημιώνοντας πρώτα και κύρια τους σημερινούς μαθητές.

Όσο αφορά τέλος στη διάσταση της παραπαιδείας είναι με έκπληξη που ακούμε τους οργανωμένους μαθητές να ισχυρίζονται ότι με τις ενδιάμεσες εξετάσεις η παραπαιδεία θα αυξηθεί. Ένα επιχείρημά που δεν αντέχει -κατά την άποψή μου- στη βάσανο της κοινής λογικής. Ενδιάμεσες εξετάσεις θα ενισχύσουν ή θα αποδυναμώσουν την παραπαιδεία; Λογικά θα την αποδυναμώσουν εφόσον δε θα συσσωρεύεται όλη η ύλη της χρονιάς να εξεταστεί τον Ιούνιο.

Καταληκτικά, η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση διέρχεται μέσα από αλλαγές και καινοτομίες. Το νέο δημόσιο σχολείο πρέπει να στηριχθεί στην αρχή, δύο τετράμηνα, λιγότερη ύλη, ατομική περιγραφική αξιολόγηση. Επιπλέον, επειδή η ύλη, οι εξετάσεις, οι γνώσεις και δεξιότητες έχουν  στο σύγχρονο κόσμο αντίστοιχη βαρύτητα με τις αξίες που αντιπροσωπεύει και εκπέμπει το ευρύτερο σχολικό περιβάλλον οι οργανωμένοι φορείς ας βάλουν στις προτεραιότητές τους τη δημοκρατικότητα στη λειτουργία του σχολείου, την ίση μεταχείριση όλων των μαθητών, την καλλιέργεια οικολογικής συνείδησης και την αντιρατσιστική κουλτούρα. Γιατί πέρα από την ύλη των εξετάσεων που θα διδαχθούν εκείνα που θα συνοδεύουν ένα παιδί για το υπόλοιπο της ζωής του είναι οι αρχές και η κουλτούρα που θα ζήσουν στα σχολικά τους χρόνια.


Ο διορισμός, η κρίση και μια πιθανή διέξοδος

Θερμά συγχαρητήρια στον Μαργαρίτη Σχοινά τον πρώτο Έλληνα Επίτροπο που αναλαμβάνει θέση Αντιπροέδρου στο Συμβούλιο των Επιτρόπων. Θέση η οποία έχει εκτελεστικό χαρακτήρα αλλά και καθοδηγητικό. Ο κ. Σχοινάς δε θα έχει ένα χαρτοφυλάκιο αλλά αριθμό χαρτοφυλακίων στις αρμοδιότητές του, τα οποία θα περιλαμβάνουν την εκπαίδευση, την ασφάλεια, την μετανάστευση και την εργασία. Όλα εξαιρετικά σημαντικά και κρίσιμα ιδιαίτερα αν αξιολογήσει κανείς τις μεγάλες προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει σήμερα η Ε.Ε. σε αναζήτηση ρόλου και ταυτότητας στο διεθνές σκηνικό. Η επιτυχία βεβαίως δεν αντανακλάται μόνο στο πρόσωπο του κ. Σχοινά αλλά και στην πολιτική ομάδα του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος καθώς και στη νέα ελληνική κυβέρνηση.
Αυτό όμως που προκάλεσε αντιδράσεις και έντονη συζήτηση ακόμη και εντός της Επιτροπής και του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος δεν ήταν το αξιόλογο τεχνοκρατικό βιογραφικό του κ. Σχοινά αλλά η καινούρια ονομασία του χαρτοφυλακίου της Αντιπροεδρίας που αναλαμβάνει που τιτλοφορείται ως “Αντιπρόεδρος για την Προστασία του Ευρωπαϊκού Τρόπου Ζωής” στα αγγλικά η επίσημη μετάφραση είναι, “Protecting our European Way of Life”. Ένας τίτλος αν μη τι άλλο αμφιλεγόμενος ο οποίος παραπέμπει έντονα στις συχνές δηλώσεις του Αμερικανού Προέδρου Τραμπ και το “Our great American way of life”. Ήδη ο απερχόμενος Πρόεδρος της Επιτροπής, Ζαν Κοντ Γιούνκερ δήλωσε αντίθετος με τον τίτλο του χαρτοφυλακίου, ενώ αντίθεση δήλωσαν και το Παρίσι και οι Βρυξέλλες.
Η αλήθεια είναι ότι από τις αρχές του ‘90 και μετά τη πτώση του τείχους του Βερολίνου, το όραμα που διαμόρφωσαν οι ηγέτες της Ε.Ε. ήταν μία Ευρώπη δίχως σύνορα. Το βασικό μότο της εποχής ήταν “Ενωμένοι στη Διαφορετικότητα”. Ένα μότο που εξυπηρετούσε την πολιτική κατοχύρωσης της ενιαίας αγοράς και των τεσσάρων βασικών ελευθεριών διακίνησης ανθρώπων, κεφαλαίων, εμπορευμάτων και υπηρεσιών. Τις συμφωνίες του Σένγκεν και την κατάργηση των εσωτερικών συνόρων. Τη νίκη της ενιαίας αγοράς. Αλλά υπήρχε και κάτι άλλο πέραν της οικονομικής ολοκλήρωσης. Υπήρχε η έννοια του σεβασμού της διαφορετικότητας. Η αντίληψη του πλούτου που μας προσέδιδε η συνεργασία ανθρώπων από διαφορετικές χώρες, κουλτούρες κι εθνικά πρότυπα. Τα νέα κράτη μέλη, η διεύρυνση, το «ξένο», δεν φόβιζαν με τον ίδιο τρόπο τον μέσο Ευρωπαίο όπως σήμερα.
Από τότε βέβαια πολύ νερό έχει κυλήσει στο αυλάκι και η Ε.Ε. πλήγηκε από μία μακρά και δύσκολη οικονομική και μεταναστευτική κρίση. Σήμερα που έχουμε ορθοποδήσει όμως θέλουμε να κλειστούμε στον εαυτό μας; Αυτό είναι το όραμα των Ευρωπαίων ηγετών μας; Η προστασία/επιβολή ενός κοινού (;) τρόπου ζωής; Πόσο μυωπική μπορεί αλήθεια να είναι μια τέτοια πολιτική περιχαρακωμένη προσέγγιση μέσα σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον σκληρού ανταγωνισμού με τις αναδυόμενες οικονομίες Κίνας, Ινδίας, Ρωσία, Βραζιλία και Ν. Αφρική να παρουσιάζουν τέτοια αλματώδη οικονομική ανάπτυξη; Ας τα ξανασκεφτούμε. Ίσως ο τίτλος του χαρτοφυλακίου του κ. Σχοινά να δώσει μάλιστα μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να τα συζητήσουμε. Τολμώ και προβλέπω πάντως ότι με αφορμή αυτό, θα επαναρχίσει ένας σοβαρός πολιτικός διάλογος αναφορικά με το παρόν και το μέλλον της Ευρώπης και τις πολιτικές της επιδιώξεις. Κάτι που και η ίδια η Ευρώπη έχει απόλυτη ανάγκη να συζητήσει.

Ξ. Κωνσταντίνου στον «Π»: «ΔΔΟ χωρίς παλινδρομήσεις»

Με την «Απόφαση Ειρήνης» θέλετε να μας πείτε ότι δεν φταίει η Τουρκία για το ότι δεν λύνεται το Κυπριακό, αλλά επειδή κάποιοι δεν το έχουν πάρει απόφαση; Είναι θέμα απόφασης η ειρήνη στην Κύπρο;
Η Ομάδα Πρωτοβουλίας κατέληξε στο όνομα «Απόφαση Ειρήνης» επειδή αυτό που ένωσε εξ αρχής τα μέλη της Πρωτοβουλίας ήταν η αποφασιστικότητα να αναλάβουμε από κοινού μια δημόσια πρωτοβουλία για το Κυπριακό με στόχο να συμβάλουμε με τρόπο θετικό, σοβαρό κι ενημερωμένο στην προσπάθεια επίτευξης λύσης και ειρήνης στον τόπο, στη βάση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Αναφορικά με τον ρόλο της Τουρκίας, όπως είχαμε αναφέρει και στη Διακήρυξη της Πρωτοβουλίας, αποτελεί αναντίλεκτο γεγονός πως η κλιμακούμενη προκλητικότητά της δημιουργεί επιπρόσθετες και σοβαρές δυσκολίες. Ωστόσο, αυτά τα δεδομένα δεν πρέπει να αφεθούν να λειτουργήσουν ανασταλτικά για την επιδίωξη της λύσης του Κυπριακού, αφού αποτελούν κλασικές εκφάνσεις της προβληματικής υφιστάμενης κατάστασης.
Συμπληρωματικοί
Γιατί δεν εργάζεστε για τη λύση του Κυπριακού μέσα από τα κόμματά σας και δημιουργήσατε μια νέα Κίνηση;
Η Ομάδα Πρωτοβουλίας δεν είναι Κίνηση και δεν ανταγωνίζεται την κομματική, πολιτική, ακαδημαϊκή ή ακτιβιστική δράση των μελών της. Η Ομάδα είναι συμπληρωματική και υποβοηθητική στην πολιτική προσπάθεια που γίνεται από κόμματα κι άλλους φορείς της κοινωνίας των πολιτών, προς την ίδια κατεύθυνση. Επιπλέον, πιστεύουμε ότι η δημιουργία μίας Ομάδας με άτομα από διάφορους χώρους, οι οποίοι είναι σε θέση να παραμερίσουν άλλες ιδεολογικές διαφορές και να εργαστούν από κοινού στη βάση κοινών ανησυχιών και διαπιστώσεων για το εθνικό μας πρόβλημα, είναι κάτι θετικό και στέλνει ένα ακόμη πιο ισχυρό μήνυμα στην κοινωνία.
Θα αποδεχόσασταν οποιαδήποτε λύση του Κυπριακού;
Η θέση μας είναι ότι η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, ως η συμφωνημένη μορφή της λύσης του Κυπριακού, αποτελεί την καταλληλότερη βάση για διαπραγμάτευση, χωρίς παλινδρομήσεις και αμφιταλαντεύσεις προς άλλες κατευθύνσεις. Η ομοσπονδιακή μορφή της λύσης του Κυπριακού θα επιτρέψει στις δύο κοινότητες να συνεργαστούν σε ομοσπονδιακό επίπεδο, να διαχειριστούν από κοινού σημαντικά ζητήματα, και να συνδιαμορφώσουν πολιτικές αποφάσεις που θα είναι προς το συμφέρον του συνόλου του κυπριακού λαού. Σε ένα περιβάλλον ασφάλειας, χωρίς στρατούς κατοχής και χωρίς εγγυήσεις. Εμείς απορρίπτουμε λογικές τύπου «λύση να ‘ναι κι ό,τι ‘ναι». Αυτό το οποίο φέρνει κοντά τα μέλη της Πρωτοβουλίας είναι η βαθιά μας πίστη και πεποίθηση ότι η λύση που επανενώνει τον τόπο και διασφαλίζει μακροπρόθεσμα την ασφάλεια, την ειρήνη και τη σταθερότητα στο νησί είναι η λύση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Την ίδια στιγμή αναγνωρίζουμε και κατανοούμε απόλυτα τις αντικειμενικές δυσκολίες που παρουσιάζονται από πλευράς Τουρκίας αλλά επιμένουμε ότι στη βάση της προηγούμενης δουλειάς που έχει επιτευχθεί μέχρι στιγμής, από τη νυν και τις προηγούμενες κυβερνήσεις, υπάρχει το έδαφος για οριστική κατάληξη. Η απάντησή μου είναι ότι δεν αποδεχόμαστε ούτε την οποιαδήποτε λύση του Κυπριακού, ούτε συνέχιση της κατοχής. Θέλουμε λύση με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, τα οποία είναι αυτά που συζητούν επίσημα διαχρονικά όλες οι κυβερνήσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Μόνον «15»
Με ποια κριτήρια γίνατε Ομάδα εσείς οι συγκεκριμένοι«15»; Τι σας ενώνει;
Η Ομάδα εξελίχθηκε και μεγάλωσε σταδιακά και παράλληλα ωρίμασε η εσωτερική συζήτηση. Η ιδρυτική Ομάδα δεν έχει σκοπό να μεγαλώσει περαιτέρω καθώς δεν είναι επιδίωξή μας να γίνουμε ούτε κίνημα, ούτε κόμμα, ούτε ΜΚΟ, ούτε οτιδήποτε άλλο. Εμείς στόχο έχουμε να μαζικοποιήσουμε όχι την Ομάδα αλλά τον διάλογο γύρω από το Κυπριακό, συζητώντας τις προκλήσεις, τις δυσκολίες και τις προοπτικές της ομοσπονδιακής λύσης με σύγχρονες πρακτικές διαλόγου. Λόγω του ότι η ομοσπονδιακή μορφή λύσης είναι η θεσμική θέση της πλευράς μας, που υποστηρίζεται σχεδόν από όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα, υπάρχουν πάρα πολλά πολιτικά πρόσωπα και ενεργοί πολίτες που θα μπορούσαν να συμμετάσχουν στη συγκεκριμένη Ομάδα.
Άρα, δεν μπορεί κάποιος να εγγραφεί μέλος στην Πρωτοβουλία σας. Θα εμπλουτιστεί η ιδρυτική σας Ομάδα και με άλλες προσωπικότητες;
Η Ομάδα Πρωτοβουλίας δεν επιδιώκει να γίνει μαζικό κίνημα οποιουδήποτε τύπου, ως εκ τούτου δεν εγγράφει μέλη. Οποιοσδήποτε επιθυμεί να λαμβάνει ενημέρωση, έχει δημιουργηθεί σχετική σελίδα στο facebook με όνομα «Απόφαση Ειρήνης». Σκοπός και στόχος μας είναι να προσεγγίσουμε τη σημαντική μερίδα κόσμου, η οποία δεν τοποθετείται a priori θετικά ή αρνητικά στη μορφή λύσης ομοσπονδίας. Μόνο έτσι θα έχει ουσιαστικό λόγο ύπαρξης η Ομάδα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, βεβαίως, θα χρειαστεί η στήριξη και η βοήθεια και άλλων προσώπων, ειδικών και προσωπικοτήτων.
Ρεαλισμός
Και πώς θα προωθήσετε τη λύση του Κυπριακού μέσω της «Απόφασης Ειρήνης»;
Θέλουμε να προωθήσουμε τον διάλογο, τον προβληματισμό και την εποικοδομητική συζήτηση στην κοινωνία. Χωρίς ωραιοποιήσεις και χωρίς κινδυνολογία, αλλά με ορθολογισμό και ρεαλιστικά επιχειρήματα, τα οποία δεν έχουν να κάνουν μόνον με τη διαδικασία της διαπραγμάτευσης, αλλά και με την προοπτική της εφαρμογής μιας συμφωνημένης λύσης, που θα γίνει αποδεκτή από την πλειοψηφία του κυπριακού λαού.
Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα το Κυπριακό;

Η Τουρκία, τόσο στο θέμα των γεωτρήσεων για φυσικό αέριο όσο και στο θέμα του Βαρωσιού, δημιουργεί νέες ισορροπίες σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, που μόνο μέσα από αποφασιστική και πετυχημένη διαπραγματευτική διαδικασία για τη λύση του Κυπριακού μπορούν να ανατραπούν. Η στάση της Τουρκίας δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για διαιώνιση του υφιστάμενου status quo. H σημερινή κατάσταση στασιμότητας δημιουργεί εκ των πραγμάτων τις προϋποθέσεις παράνομων μονομερών ενεργειών που συμβαίνουν και διαιωνίζονται. Το κατοχικό status quo εξ ορισμού δεν είναι βιώσιμο και λειτουργικό, και γι’ αυτό επιδιώκεται η κατάργησή του μέσα από μια αμοιβαία αποδεκτή επίλυση του Κυπριακού στη βάση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας.
Εφημ. Πολίτης 8/9/2019
της Κατερίνας Ηλιάδη

Πάταξον μέν, ἄκουσον δε.

Η “Απόφαση Ειρήνης” είναι ένα πρωτόγνωρο συναπάντημα ανθρώπων που τους ενώνει η έγνοια τους για τον τόπο. Η ανησυχία μπροστά στο ενδεχόμενο της οριστικής διχοτόμησης και η διάθεσή τους να ξυπνήσουν ξανά το ενδιαφέρον και την ελπίδα στη συντριπτική μερίδα του κόσμου που επιθυμεί να δει λύση στο κυπριακό.

Η ομάδα της πρωτοβουλίας “Απόφαση Ειρήνης” δε θα μετατρέψει το ΔΗΣΥ σε ΑΚΕΛ ούτε το ΑΚΕΛ σε ΔΗΣΥ. Δε θα μετατραπεί σε κίνημα ή σε κόμμα πάρα μόνο θα επιδιώξει να μαζικοποιήσει και να εντατικοποιήσει τον διάλογο γύρω από το κυπριακό και την ανάγκη επανέναρξης των διαπραγματεύσεων με σκοπό τη θετική κατάληξη. Η ομάδα της πρωτοβουλίας στηρίζεται και πρεσβεύει τον απόλυτο σεβασμό στην πολιτική ιστορία του κάθε ιδρυτικού της μέλους και στις διαφορετικές ιδεολογικές προσεγγίσεις που εκφράζει δημόσια ο καθένας και η κάθε μία ξεχωριστά. Η “Απόφαση Ειρήνης”, δεν τρέφει αυταπάτες ότι με την παρουσία της τάχα και μόνο ή με την καλύτερη ενημέρωση και τη συζήτηση ότι το κυπριακό αυτόματα θα επιλυθεί. Κατανοεί πλήρως τις πολυπλοκότητα, τις ιδιαιτερότητες και το ιστορικό βάθος του κυπριακού. Η “Απόφαση Ειρήνης” τέλος, δεν αποτελεί όχημα ούτε για φιλοδοξίες, ούτε για ευσεβοποθισμούς. Η “Απόφαση Ειρήνης” δεν φλερτάρει με λογικές τύπου “λύση να ‘ναι κι ότι να ‘ναι”. Ούτε και επιδιώκει να σπρώξει προς την κατεύθυνση της διευθέτησης δίχως συγκεκριμένους όρους.

Η “Απόφαση Ειρήνης” συστάθηκε με βασική της έγνοια και ευθύνη να διασφαλίσει ότι η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία θα αποτελέσει τη βάση λύσης του κυπριακού ως η καλύτερη προοπτική για ειρήνη, ασφάλεια και ευημερία στο νησί. Επιπλέον, η πρωτοβουλία αναγνωρίζει το τεράστιο έργο που έχει επιτευχθεί από την νυν και τις προηγούμενες κυβερνήσεις και εκτιμά ότι στη βάση της διαπραγμάτευσης που προηγήθηκε, των σημείων όπου υπάρχουν ήδη συγκλίσεις ή όπου εξακολουθούν να υφίστανται αποκλίσεις, η προοπτική της θετικής κατάληξης είναι ρεαλιστική και εφικτή. Γι’ αυτό το λόγο η ομάδα έχει παρουσιάσει το πλαίσιο που θεωρεί ότι πρέπει να κινηθεί η νέα προσπάθεια. 

Κι αυτά είναι,
Στοχοπροσήλωση στη συμφωνημένη μορφή λύσης του Κυπριακού που είναι η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Αξιοποίηση του πλαισίου Γκουτέρες ως του σημείου αναφοράς για την συνέχιση των διαπραγματεύσεων. Εποικοδομητική συμμετοχή στη διαδικασία των διαπραγματεύσεων, με ψυχραιμία και νηφαλιότητα. Αποφυγή έντασης και αντιπαράθεσης ανεξαρτήτως των προκλήσεων που παρουσιάζονται και κλιμακώνονται. Συνεννόηση και συνεργασία με όλες τις πολιτικές δυνάμεις που υποστηρίζουν την επίλυση του Κυπριακού στη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Διαφανής και ειλικρινής ενημέρωση της πολιτικής ηγεσίας και της κοινωνίας για την πρόοδο των διαπραγματεύσεων.

Έχουν γραφτεί κι έχουν ακουστεί πολλά γύρω από την πρωτοβουλία και τα άτομα που την περιβάλλουν. Ίσως η συμμετοχή μου να μη με καθιστά αντικειμενική στην κρίση μου. Εκείνο όμως το οποίο γνωρίζω είναι ότι η συνέπεια στην πολιτική αποτελεί το Άλφα και το Ωμέγα για την πολιτική αξιοπιστία του καθενός και της καθεμίας.

Πάταξον μέν, ἄκουσον δε. Το γεγονός του ότι σοβαροί βετεράνοι πολιτικοί σε συνεργασία με νέους επιστήμονες ενώνουν τη φωνή τους για να μιλήσουν δημόσια για το εθνικό ζήτημα με λόγο κατανοητό, μεστό και αισιόδοξο, είναι από μόνο του ελπιδοφόρο πως ίσως μια μέρα μπορέσουμε να υπερβούμε αυτό που σήμερα εμφανίζεται ως αδύνατο.

Από τη δημοσιογραφική της Τετάρτης εκείνο που κράτησα ήταν μια σκληρή διαπίστωση που ακούστηκε από έναν από τους ομιλητές.  «Όλοι εμείς –λέει- που είμαστε σήμερα εδώ σε αυτή την αίθουσα τη ζωή μας σημάδεψε το κυπριακό όπως είναι τα τελευταία 45 χρόνια. Είναι 45 ολάκερα χρόνια. Δεν έχει πλέον και πολύ νόημα για εμάς. Εμείς αυτό ζήσαμε. Το θέμα είναι τι θα ζήσουν οι επόμενες γενιές.»


Scroll to top