Month: January 2021

ΑΡΘΡΟ, “ΕΥΡΩΠΗ, ΠΑΜΕ ΞΑΝΑ ΑΠ’ ΤΗΝ ΑΡΧΗ”

Σ’ ένα από τα λιγότερο γνωστά ανέκδοτα του Γλαύκου Κληρίδη, ήταν λέει ένας νέος Πρόεδρος κάποιας μικρής χώρας ο οποίος, αντιμετώπιζε πρόβλημα με την κοινή γνώμη γι’ αυτό αποτάθηκε σε ένα σοφό. Ο σοφός τον άκουσε και του έδωσε τρία φακελάκια. Του εξήγησε ότι, κάθε φορά που αντιμετώπιζε πρόβλημα με την κοινή γνώμη να ανοίγει διαδοχικά τα φακελάκια και μέσα θα έβρισκε τη λύση. Την 1η φορά που ο πολιτευτής αντιμετώπισε πρόβλημα άνοιξε τον 1ο φάκελο όπου μέσα έγραφε, «φταίνε οι προηγούμενοι!». Τη δεύτερη φορά, ο φάκελος μέσα έγραφε, «φταίει η Ευρωπαϊκή Ένωση!». Την τρίτη πλέον φορά ο φάκελος έγραφε, «πήγαινε σπίτι σου, επειδή προφανώς δεν τα καταφέρνεις!».

Η απαρχή…

Το 1950 ο τότε Υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας σε ομιλία του στο Παρίσι πρότεινε μια νέα μορφή πολιτικής συνεργασίας στην Ευρώπη, η οποία θα απέτρεπε κάθε ενδεχόμενο πολέμου μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών. Όραμά του ήταν η δημιουργία ενός ευρωπαϊκού οργάνου που θα διαχειριζόταν κεντρικά την παραγωγή άνθρακα και χάλυβα. Έτσι έθεσε τα θεμέλια της ίδρυσης της Ένωσης Άνθρακα και Χάλυβα, που στη συνέχεια οδήγησε στην ΕΟΚ και την Ευρωπαϊκή Ένωση όπως τη γνωρίζουμε σήμερα. Μία sui generis πολιτική και οικονομική ένωση κρατών τα οποία έχουν εκχωρήσει αυτοβούλως εθνική κυριαρχία με αντάλλαγμα τα πολλαπλά οφέλη που προκύπτουν από τη συνεργασία τους.

Ο Γλαύκος Κληρίδης όμως, στο όλο νόημα ανέκδοτό του αποτύπωνε με χιούμορ τον τρόπο με τον οποίο συχνά οι πολιτευτές εσωτερικά στα κράτη μέλη επιλέγουν να καρπούνται τις ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις ως δικές τους προσωπικές επιτυχίες κατά τις εξαγγελίες τους και να φορτώνουν από την άλλη τα όποια δικά τους λάθη στις Βρυξέλλες. Το φαινόμενο αυτό μαζί βεβαίως και με τα δημοκρατικά κενά που παρουσιάζει η λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει οδηγήσει μεγάλη μερίδα των Ευρωπαίων πολιτών να απαξιώνουν τη λειτουργία και τη σημασία της.

Εν τούτοις, οι πολίτες οφείλουν να γνωρίζουν ότι για ένα σωρό ζητήματα που αφορούν και επηρεάζουν άμεσα και καθημερινά τις ζωές τους υπεύθυνες είναι οι Βρυξέλλες. Από την ασφάλεια τροφίμων, το περιβάλλον, τις μεταφορές, τις παραβιάσεις ατομικών ελευθεριών, τα δικαιώματα των καταναλωτών καθώς και  άλλα που αποτελούν μέρος αυτού που ονομάζουμε ως κοινοτικό κεκτημένο. Κοινό, για κάθε Ευρωπαίο πολίτη.

Τα χρόνια όμως περνούν και το κοινό ευρωπαϊκό όραμα έχει απωλέσει σημαντικό έδαφος μέσα στο χρόνο με αποκορύφωμα βεβαίως την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου και την ανάπτυξη αντιευρωπαϊκών κινημάτων σε αρκετά κράτη μέλη. Η Ενωμένη Ευρώπη πλέον φαντάζει λιγότερη δημοφιλής, λιγότερο αναγκαία και λιγότερο αποτελεσματική.

Οι πρόσφατες εξελίξεις με την πανδημία και την αδυναμία διαχείρισης που επικράτησε κατά το πρώτο κύμα πανδημίας οδήγησε ακόμη περισσότερους να αμφισβητούν το ρόλο και τις δυνατότητές της. Η προσπάθειά της να ανακτήσει έδαφος κατά το 2ο κύμα προκάλεσε επίσης μουρμουρητά με τις παραγγελίες των εμβολίων και την περιορισμένη δυνατότητα επαρκούς παραγωγής και διάθεσής τους.

Αν δούμε όμως τη μεγάλη εικόνα η Ενωμένη Ευρώπη μας είναι πιο απαραίτητη από ποτέ άλλοτε. Επειδή ακριβώς οι όροι του οικονομικού και του πολιτικού παιχνιδιού έχουν αλλάξει. Η Ε.Ε. δε χρειάζεται πλέον να είναι ο αποδιοπομπαίος τράγος για κάθε εθνικό πολιτευτή καθώς οι όροι του διεθνούς παιχνιδιού παίζονται με όρους επιστημονικούς και ερευνητικούς. Ισχυρός σήμερα είναι αυτός που μπορεί να ηγηθεί των ερευνητικών και επιστημονικών αποτελεσμάτων. Οικονομικά ισχυρός είναι αυτός που έχει τα καλύτερα επιστημονικά αποτελέσματα, τις περισσότερες πατέντες, τα περισσότερα start-ups, τις καλύτερες δημοσιεύσεις, τα πιο πρωτοπόρα προϊόντα και υπηρεσίες… το καλύτερο εμβόλιο. Η μάχη είναι επιστημονική και τεχνολογική.

Ο παγκόσμιος οικονομικός πόλεμος είναι ανελέητος και ατέλειωτος αλλά για πρώτη φορά έγινε ξεκάθαρο ότι τη δεκαετία του 2020-2030 δε θα την κερδίσουν εκείνοι με το χαμηλότερο κόστος εργατικού δυναμικού, ούτε οι χώρες με το μεγαλύτερο στράτευμα και στρατιωτικό εξοπλισμό. Ούτε καν οι χώρες με τον μεγαλύτερο γεωπολιτικό ρόλο. Θα τον κερδίσουν, όσοι πετύχουν με αξιώσεις στη μάχη της έρευνας και της καινοτομίας.

Γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο είναι, που η ενωμένη Ευρώπη, μπορεί να προτάξει όραμα βιώσιμο για το μέλλον των λαών της. Επειδή στη νέα οικονομική/επιστημονική μάχη ΗΠΑ, Ρωσίας, Κίνας, Ιαπωνίας και αναδυόμενων οικονομιών η Ενωμένη Ευρώπη με τα δικά της επιστημονικά κέντρα μόνο ως ενωμένη μπορεί να ανταγωνιστεί. Γι’ αυτό και είναι απολύτως απαραίτητη.

ΑΡΘΡΟ, “ΟΤΑΝ Ο ΘΥΤΗΣ ΠΛΕΟΝΕΚΤΕΙ”

Ένα μεσημέρι αρχές περασμένου φθινοπώρου γύρισε και μου είπε, “είμαι εγώ, η γυναίκα που βιάστηκε στην άκρη του αυτοκινητόδρομου ήμουν εγώ πριν από 20 χρόνια… δε μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι θα συνέβαινε κάτι τέτοιο, δεν το κατάγγειλα ποτέ, δεν ήμουν έτοιμη, δεν είχα στήριξη, δε μπορούσα να τα βάλω μαζί του, όταν του μίλησα μου είπε ότι θα με έβγαζε τρελή, ήταν ισχυρός, ήταν παντρεμένος… δε θα με πίστευε κανένας”. 

Ένα μήνα αργότερα, πριν από ένα ραντεβού μία κυρία ζήτησε να μου μιλήσει ιδιαιτέρως για μερικά λεπτά, “βοηθήστε με, παρενόχλησε το μωρό μου, 22 χρονών κοπέλα… ξύπνησε από το αναισθητικό και τον βρήκε από πάνω της… το καταγγείλαμε… εκείνος είναι ακόμη στη θέση του κι εξετάζει ασθενείς, στην κλινική το γνωρίζουν είχε και στο παρελθόν καταγγελία εναντίον του, αλλά είναι πολύ ισχυρός για να του κάνουν οτιδήποτε… όταν κλήθηκε από την αστυνομία να δώσει εξηγήσεις ισχυρίσθηκε ότι η κόρη μου ήταν ναρκωμένη και εκείνη τον φίλησε από ανακούφιση μόλις ξύπνησε, είπε πως τον αγκάλιασε και τον φίλησε, τι να κάνω;”

Έπρεπε να μιλήσει η Σοφία Μπεκατώρου και να προκληθεί πανελλαδικός σάλος για να θυμηθούμε τι είπε η Άντρη Ελευθερίου, παρόλο που ακόμη και σήμερα δεν είμαι βέβαιη αν την ακούσαμε όντως. Αν νιώσαμε συγκλονισμό, φρίκη και δυσβάσταχτη οδύνη για το σοβαρό ενδεχόμενοι οι κόρες μας, οι αδερφές μας, οι φίλες μας, κάποια στιγμή στη ζωή τους να βιώσουν σεξουαλική παρενόχληση ή/και κακοποίηση. Πόσες και πόσες γυναίκες δε σκεφτήκαμε να φορέσουμε κάτι άλλο από αυτό που είχαμε στο μυαλό, να φύγουμε νωρίτερα από κάπου, να πούμε ψέματα για να μη βρεθούμε μόνες μας μαζί του, να ζητήσουμε από φίλη να μας περιμένει έξω ή να μείνει μαζί μας. Αλλά και πόσες παρενοχλήθηκαν και σιώπησαν παρόλο που ποτέ δεν ξέχασαν. Γιατί ένιωσαν αδυναμία και πόσες επιχείρησαν να μιλήσουν αλλά αντί για στήριξη συνάντησαν ένα τείχος από καθωσπρεπισμό, από σιωπή, από διαβεβαιώσεις ότι δε θα ξανασυμβεί.

Το χιλιοειπωμένο, μη πεις καλύτερα τίποτα, για το καλό σου! Να μην εκτεθείς, να μη σε κρίνουν και κουτσομπολέψουν. Ποιον θα πιστέψουν; Eσένα ή τον καθηγητή; Eσένα ή το βουλευτή; Eσένα ή το γιατρό; Eσένα ή τον προπονητή;

Έχουμε δυστυχώς ένα σύστημα και μία κοινωνία όπου ο θύτης πλεονεκτεί. Όπου ο θύτης προστατεύεται, όπου μένει στην αφάνεια και όπου διατηρεί την ασφάλεια της εργασίας του. Στηρίζεται στη σιωπή, στον κατακερματισμό των νόμων και στα γρανάζια της χρονίζουσας δικαστικής διαδικασίας.

Το θύμα από την άλλη είναι υπόλογο να απαντήσει αν έφταιξε, αν το προκάλεσε, αν το κάνει για λόγους εκδίκησης. Θα κριθεί και θα κατακριθεί για τις παραλείψεις της, που δε μίλησε νωρίτερα, που δεν αναζήτησε βοήθεια, που δεν έβαλε τις φωνές.

Θα είναι πάντα η ιστορία του θύτη έναντι στην ιστορία του θύματος. Ο λόγος του έναντι στο λόγο του θύματος. Το σύστημα σχεδόν σύσσωμο υποστηρίζει το θύτη. Κανένας κλινικάρχης, κανένας γυμνασιάρχης, καμιά ομοσπονδία, κανένα οργανωμένο σύνολο δε θέλει να ρεζιλευτεί, προτιμά να το κουκουλώσει, να το αγνοήσει ή να το αφήσει να ξεχαστεί. Να βρει άλλες λύσεις, να δώσει όπως πρόωρη αφυπηρέτηση, να κάνει συστάσεις, να μετακινήσει τον θύτη σε άλλη υπηρεσία, σε άλλο σχολείο, σε άλλο υπουργείο.

Η κοινωνία μας, οι θεσμοί τα μμε και η απονομή δικαιοσύνης θα γίνουν καλύτερα όταν καταφέρουν να μετατοπίσουν την προσοχή από το θύμα στον θύτη. Όταν ο θύτης θα εκτίθεται και θα καλείται να πληρώσει το προσωπικό, κοινωνικό, οικονομικό και οικογενειακό κόστος. Η φωνή των θυμάτων θα ακουστεί πιο δυνατά όταν το σύστημα θα δίνει προτεραιότητα στο να προστατεύσει το θύμα, τότε και μόνο τότε ίσως και οι καταγγελίες μαζικοποιηθούν και επιβαρύνουν την υπεράσπιση.

Η καταγγελία μιας γυναίκας, είναι χρήσιμη αν οι θεσμοί είναι έτοιμοι όχι μόνο για να την ακούσουν, αλλά κυρίως, για να τη συνειδητοποιήσουν και να δράσουν άμεσα και αποφασιστικά. Η Άντρη όπως και η κάθε Άντρη δε χρειάζεται απλά τα μπράβο μας. Χρειάζεται εξιλέωση. Χρειάζεται δικαίωση! 

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜ. “ΠΟΛΙΤΗΣ” ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ

Πιστεύω ότι ευτυχισμένος δημότης είναι ο ικανοποιημένος δημότης.  Θεωρώ ότι για το μικρό μέγεθος της δικής μας χώρας η δημιουργία σχετικά μεγαλύτερων δήμων με ενισχυμένες αρμοδιότητες και έσοδα, θα δημιουργήσει αναπόφευκτα μεγαλύτερη επίδραση στις ζωές των δημοτών αλλά και μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τους ίδιους τους πολίτες για την ευημερία του δήμου και της κοινότητας τους. Οπότε είναι αυτό που λέμε winwin. Γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο είναι απαραίτητη η μεταρρύθμιση.

Mε τις επιδιωκόμενες αλλαγές θα υπάρχει περισσότερος και καλύτερος έλεγχος, περισσότερη αυτονομία στην τοπική αυτοδιοίκηση, βελτίωση της ποιότητας ζωής για τους δημότες, καλύτερες και φθηνότερες υπηρεσίες, οπότε και ενίσχυση του αισθήματος περηφάνιας για τον δήμο ή για την κοινότητα στην οποία θα ανήκει ο καθένας. Έχω επισκεφθεί μεγαλουπόλεις στο εξωτερικό όπου το αίσθημα του “ανήκειν” ήταν ιδιαίτερα ενισχυμένο ακριβώς επειδή υπήρχε μεγάλη εγγύτητα των τοπικών αρχών εξουσίας με τους πολίτες κι έχω πάει και σε μικρές πόλεις όπου τους πολίτες χώριζε ένα χάος με τις τοπικές αρχές. Θεωρώ ότι κυρίως μετρά η ποιότητα της καθημερινότητας και του αστικού περιβάλλοντος που δημιουργείται.

Πότε θα αρχίσει η υλοποίηση της εν λόγω Μεταρρύθμισης; Οι εκλελεγμένοι δήμαρχοι/κοινοτάρχες του ερχόμενου Δεκεμβρίου, πόση θητεία θα έχουν;

Η μεταρρύθμιση στο αρχικό νομοσχέδιο που υποβλήθηκε από το ΥπΕΣ ήταν προγραμματισμένη -εφόσον θα είχε υπερψηφιστεί- να ξεκινήσει άμεσα, με σκοπό τέλος του 2023 να ολοκληρωθεί η προετοιμασία συνενώσεων ούτως ώστε, να διεξαχθούν οι επόμενες εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση μαζί με τις ευρωεκλογές του 2024.

Ο προγραμματισμός αυτός προσέφερε το πλεονέκτημα του να δώσει χρόνο στα υφιστάμενα συμβούλια να ολοκληρώσουν την απαιτητική διαδικασία της μετάβασης κι επιπλέον προσέφερε και άμεσα και μακροπρόθεσμα μεγάλες εξοικονομήσεις. Αυτό είναι κάτι που έχει αμφισβητηθεί από ορισμένα κόμματα της αντιπολίτευσης τα οποία προκρίνουν τη διεξαγωγή εκλογών τοπικής αυτοδιοίκησης το 2021 για περίοδο 2.5 χρόνων και εκ νέου εκλογές το 2024.

Γιατί ως ΔΗΣΥ δεν συμφωνείτε με τα τοπικά δημοψηφίσματα; Με τοπικά δημοψηφίσματα δημιουργήθηκαν οι δήμοι, με τοπικά δημοψηφίσματα να αυτοκαταργηθούν. Γιατί να μην έχουν λόγο οι τοπικές κοινωνίες για ένα θέμα που αφορά στην καθημερινότητά τους;

Δε διαφωνούμε με την αρχή των τοπικών δημοψηφισμάτων, όταν αυτά αφορούν τοπικά ζητήματα. Εδώ όμως συζητάμε για τη συνολική μεταρρύθμιση του τρόπου λειτουργίας της τοπικής αυτοδιοίκησης. Οπότε το μόνο που θα ήταν δόκιμο, εάν ήταν να προτάξει κάποιος την επικύρωση της πολιτικής απόφασης από την λαϊκή κυριαρχία, θα ήταν ένα καθολικό δημοψήφισμα το οποίο θα επικύρωνε την νομοθετική ρύθμιση προτού αυτή τεθεί σε εφαρμογή.

Η μεταρρύθμιση στηρίζεται σε αντικειμενικά κριτήρια για τη βιωσιμότητα της, όπως, την πληθυσμιακή πυκνότητα, το κατά κεφαλή εισόδημα, τη γεωγραφία και την οικονομική δραστηριότητα και γι’ αυτό δε μπορεί να πραγματοποιηθεί “αλα καρτ”. Είναι γι’ αυτό εξάλλου που θεωρούμε ιδιαίτερα προβληματική την πρόταση ορισμένων κομμάτων της αντιπολίτευσης να προτάσσουν από τη μια την ανάγκη μεταρρύθμισης και υπερψήφισης του νομοσχεδίου με επιχειρήματα αναφορικά με την αυτοτέλεια των νέων δήμων, τις εξοικονομήσεις και την βιωσιμότητα τους και την ίδια ώρα να υποστηρίζουν ιδέες όπως αυτή των τοπικών δημοψηφισμάτων που δυναμιτίζουν κάθε αυτοτέλεια και κάθε βιωσιμότητα.

Επιπλέον θα αποτελεί σχήμα οξύμωρο το να υπερψηφιστεί αύριο ένας μεταρρυθμιστικός νόμος, να πραγματοποιηθούν βάση του νέου αυτού νόμου όλες οι σχετικές διοικητικές προετοιμασίες όπως η συνένωση υπηρεσιών, νέα οργανογράμματα, κοινά λογιστήρια, νέες διαδικασίες για να μετακυλήσουμε στους πολίτες με τρόπο εκβιαστικό στο τέλος του 2023 την οριστική απόφαση για το αν τελικά θα πραγματοποιηθούν οι συνενώσεις ή όχι.

Εάν ένας δήμος/κοινότητα διαφωνεί, θα τους επιβληθεί με το έτσι θέλω μια απόφαση που θα επηρεάσει την καθημερινότητα των ανθρώπων;

Έγιναν διαβουλεύσεις για χρόνια ολόκληρα. Το κτίσαμε και το χαλάσαμε πάρα πολλές φορές. Η μεταρρύθμιση δεν έπεσε από τον ουρανό. Υπάρχει η σύμφωνη γνώμη της Ένωσης Δήμων η οποία μάλιστα Ένωση Δήμων με γραπτή ανακοίνωσή της δεν υποστηρίζει τη διεξαγωγή δημοψηφισμάτων επειδή θεωρεί ότι έγινε διεξοδική διαβούλευση, το ίδιο ισχύει και για την πλειοψηφία των κοινοτήτων που συνενώνονται με δήμους. Η Ένωση Κοινοτήτων που συμφωνεί με τη διεξαγωγή δημοψηφισμάτων προτείνει όπως αυτά γίνουν το ’21 που είναι όντως πολύ πιο δόκιμο.

Η δημοκρατία και ο διάλογος προχωρά μπροστά με τη μέγιστη δυνατή συναίνεση και αυτό το έχουμε σεβαστεί και το έχουμε επιδιώξει. Είναι ανέφικτο να συμφωνούν οι πάντες 100%. Οπότε το ερώτημα θα πρέπει να αντιστραφεί κατά την άποψή μου. Είναι δόκιμο οι λίγοι που διαφωνούν να κρατήσουν σε ομηρία τη συντριπτική πλειοψηφία που συμφωνεί; Ιδιαίτερα μάλιστα όταν αφορά και επηρεάζει την καθημερινότητα των πολιτών;

Όταν τώρα δεν μπορεί να γίνει αποτελεσματικός έλεγχος σε δήμους και κοινότητες, γιατί θα μπορεί να γίνει όταν αύριο θα είναι τεράστιοι οι δήμοι και τα συμπλέγματα;

Σήμερα γίνεται διαφορετικός έλεγχος απ’ ότι θα γίνεται στο μέλλον. Στο μέλλον θα υπάρχει οικονομική αυτονομία μεν αλλά και σαφή πλαίσια που θα διασφαλίζουν τη χρηστή διοίκηση. Για παράδειγμα το ποσοστό δαπανών για έξοδα προσωπικού θα είναι οριοθετημένο στο 40%, η δυνατότητα μεταφοράς από μία κατηγορία προϋπολογισμού σε άλλη οριοθετείται επίσης. Επιπλέον θα υπάρχει μονάδα εσωτερικού ελέγχου, οι προϋπολογισμοί κάθε δήμου θα πρέπει να είναι ισοσκελισμένοι ή πλεονασματικοί.

Έχουμε δημιουργήσει στο νέο νομοθετικό πλαίσιο ένα σύγχρονο πρότυπο ελέγχου και εσωτερικά και εξωτερικά του κάθε δήμου τα οποία είναι διακριτά αλλά αλληλοεπιδρούν και αλληλοελέγχονται. Ο εκλεγμένος δήμαρχος, οι υπηρεσιακοί εξειδικευμένοι λειτουργοί, μαζί με τους εξωτερικούς ανεξάρτητους ελεγκτές και τη Γενική Ελεγκτική Υπηρεσία αποτελούν κομμάτια αυτού του μηχανισμού ελέγχου.  Καθορίζονται οι ευθύνες, οι αρχές χρηστής διοίκησης, οι δια και οι ποινές σε περίπτωση παραβάσεων.

Εάν είναι θέμα δημοσίου συμφέροντος η Μεταρρύθμιση, γιατί από 30 να πάνε στους 20 – 21 οι δήμοι και όχι λιγότεροι; Εάν είναι για καλό η Μεταρρύθμιση, τότε ο στόχος θα έπρεπε να είναι όσο το δυνατόν λιγότεροι δήμοι.

Ο στόχος μας πρέπει να είναι, όχι περισσότεροι ή λιγότεροι αλλά αποκλειστικά βιώσιμοι δήμοι. Βιώσιμοι με βάση στοιχεία τεχνοκρατικά, μετρήσιμα και καταγραμμένα. Το Υπουργείο Εσωτερικών στο αρχικό νομοσχέδιο δεν περιλάμβανε ένα σενάριο αποκλειστικά σε κάθε επαρχία αλλά μια σειρά από βιώσιμα σενάρια. Εμείς ως Δημοκρατικός Συναγερμός με συνέπεια υποστηρίξαμε στην Επιτροπή να μείνουμε εντός αυτών των πλαισίων  του νομοσχεδίου, σεβόμενοι την προηγούμενη διαβούλευση και ικανοποιώντας βεβαίως μέσα σε αυτά τα επιτρεπτά πλαίσια στο μέγιστο δυνατό και τις επιθυμίες των τοπικών κοινωνιών.

Με τις σχολικές εφορείες τι θα γίνει;

Αυτό στο οποίο φαίνεται να συναινούν οι περισσότεροι είναι στην ανάγκη οι σχολικές εφορείες να ενταχθούν στη μεταρρύθμιση. Ο σκοπός μας όμως είναι να αποτελέσουν μέρος, δίχως να χάσουν την αυτονομία τους, γι’ αυτό και έχουμε προνοήσει μία σχετικά πιο μακρά μεταβατική περίοδο για να μας δοθεί ο χρόνος συζήτησης και προετοιμασίας.

Πως θα χρηματοδοτούνται οι νέες οντότητες; Ποιες εξουσίες θα έχουν που δεν έχουν σήμερα;

Οι νέοι δήμοι θα χρηματοδοτούνται από τα έσοδα κυκλοφορίας ιδιωτικών και δημοσίων οχημάτων επιπλέον από τα τέλη, εισφορές, δωρεές κλπ που λαμβάνουν και σήμερα.

Επιπλέον θα έχουν οικονομική αυτοτέλεια και αυτονομία οπότε θα έχουν τη δυνατότητα να αναπτύξουν κι ένα σωρό νέες δραστηριότητες που θα αυξάνουν τα έσοδά τους καθώς θα έχουν αυξημένες αρμοδιότητες για σχεδόν τα πάντα.

Νέες εξουσίες θα δοθούν για διαχείριση υποδομών, κοινωνική πρόνοια, σχολικές μονάδες, υγειονομικούς ελέγχους, ασφάλεια τροφίμων, παραλίες, διατηρητέα, παλιές οικοδομές, περιβάλλον, πολιτισμό, πάρκα, ευημερία των ζώων, προσβασιμότητα, δημοτική αστυνόμευση, πολιτική ένταξης και ενσωμάτωσης, έλεγχο τροχαίας, άδειες, ακόμη και ανάπτυξη ειδικών προγραμμάτων για την προώθηση της επιχειρηματικότητας.

Τι είναι αυτό που καθυστερεί τη Μεταρρύθμιση; Εάν έχουν υπεισέλθει στη συζήτηση η μικροπολιτική και ο λαϊκισμός λόγω βουλευτικών εκλογών, γιατί βιάζεστε; Γιατί να μην ολοκληρωθεί η συζήτηση και η λήψη αποφάσεων μετά τις βουλευτικές του Μαΐου;

Ο Δημοκρατικός Συναγερμός στήριξε εξ αρχής με συναίνεση και ρεαλισμό την μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης και εξακολουθούμε να είμαστε απόλυτα συνεπείς και να στηρίζουμε αυτή τη μεγάλη κι απαραίτητη για τον τόπο μεταρρύθμιση, όμως ποτέ ο Δημοκρατικός Συναγερμός δε θα παρασυρθεί σε ένα εκβιαστικό κλείσιμο ενός τόσο σοβαρού ζητήματος με τον τρόπο με τον οποίο αυτό τροχοδρομείται.

Θα επιμείνουμε στον ορθολογισμό με κάθε σεβασμό προς τις διαφορετικές θέσεις κι απόψεις, αλλά, οφείλουμε να είμαστε σοβαροί και να αποφύγουμε να βρεθούμε στο δίλημμα να υπερψηφίσουμε κάτι το οποίο επί της ουσίας θα είναι ανέφικτη η εφαρμογή του.

Οπότε, αν ο λόγος που επέλεξαν κάποια κόμματα να εκτροχιάσουν τη συζήτηση είναι στο πλαίσιο πολιτικών συνεργασιών άσχετων με τον επιδιωκόμενο στόχο που είναι η μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης, ας κριθούν από την κοινωνία. Αν τεθεί το δίλημμα είτε πρόχειρο κλείσιμο, είτε λογική συζήτηση μετά τις εκλογές, μην έχετε αμφιβολία ότι εμείς τουλάχιστον θα προκρίνουμε τη λογική.

Εξάλλου, ας μη μας διαφεύγει ότι, η μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης αποτελεί και μία από τις προϋποθέσεις για να μπορέσει η χώρα μας να αντλήσει κονδύλια από το ταμείο ανάκαμψης της Ε.Ε. ύψους 980 εκ. Γι’ αυτό θεωρώ ότι έστω και τώρα πρέπει να επικρατήσουν πιο ώριμες σκέψεις με στόχο να βοηθήσουμε τη χώρα μας να μετασχηματιστεί και να ανακάμψει.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΜΙΧΑΛΗ ΜΙΧΑΗΛ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΦΗΜ. “Η ΧΑΡΑΥΓΗ”

Μετά από τις αναφορές Τσαβούσογλου κι άλλων ήρθε και ο Αρχιεπίσκοπος να δηλώσει ότι ο πρόεδρος του μίλησε για τη λύση δύο κρατών. Όλοι αυτοί δεν κατάλαβαν τι τους είπε ο Πρόεδρος;  

Η επιδιωκόμενη μορφή λύσης του Κυπριακού είναι η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία. Αυτή τη μορφή λύσης υποστήριζε διαχρονικά, υποστηρίζει σήμερα και οφείλει να υποστηρίζει με συνέπεια η πολιτική ηγεσία. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας από το πιο επίσημο βήμα, τη Γενική συνέλευση του ΟΗΕ, δήλωσε ότι επιθυμεί και επιδιώκει μία λύση στη βάση των ψηφισμάτων των Ηνωμένων Εθνών που θα διασφαλίζουν τη μία κυριαρχία και τη μία διεθνή προσωπικότητα της Κύπρου ως  ομοσπονδιακού κράτους. Προσωπικά, είμαι της άποψης πως καμία άλλη λύση δεν είναι εφικτό να συμφωνηθεί αμοιβαία καθώς και ότι η ομοσπονδία είναι η μόνη η οποία επανενώνει τη χώρα, τους θεσμούς και τους ανθρώπους. Αναγνωρίζω ότι στην παρούσα περίοδο δοκιμάζεται και αμφισβητείται από την ηγεσία των τουρκοκυπρίων, εν τούτοις, έχουμε χρέος να αντιστρέψουμε κάθε επιχείρημα εναντίον της ΔΔΟ, αλλά και εναντίον κάθε σκέψης για αλλαγή της βάσης λύσης του Κυπριακού όπως έχει συμφωνηθεί επανειλημμένα εδώ και δεκαετίες. Οποιαδήποτε διολίσθηση από αυτή τη βάση ίσως σημάνει τη λήξη της διαπραγματευτικής διαδικασίας και την επικράτηση των απαράδεκτων συνθηκών που έχει επιφέρει η εισβολή. Μια τέτοια εξέλιξη θα σηματοδοτήσει περιπέτειες και πολύ σοβαρούς κινδύνους για τον Κυπριακό Ελληνισμό και την επιβίωση του στην Κύπρο, καθώς επίσης και τον απόλυτο εγκλωβισμό της τελευταίας ίσως γενιάς τουρκοκυπρίων κάτω από την ομηρία της Τουρκίας.

 

Η επιστολή που έδωσε στον ΟΗΕ το 2017 πείθει ότι όντως ο Πρόεδρος Αναστασιάδης αγωνίζεται για λύση Δ.Δ.Ο;  

Η επιστολή στην οποία αναφέρεστε καταγράφει τη σαφή πρόθεση του Προέδρου της Δημοκρατίαςνα συνεχιστεί η διαδικασία στη βάση των έξι σημείων που έχει προτάξει ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ. Η επιστολή φανερώνει ότι ο Πρόεδρος ανησυχεί για το ναυάγιο που προηγήθηκε κι επισημαίνει ότι δυστυχώς δεν υπήρχαν γραπτές θέσεις από την κάθε πλευρά. Επιπλέον φανερώνεται η ανησυχία του για το γεγονός του ότι, την αμέσως επομένη ημέρα η Άγκυρα έθεσε σε εφαρμογή ένα σχέδιο Β, που επιδιώκει την περαιτέρω ενσωμάτωση των κατεχομένων καθώς και την ενίσχυση της δικής της εμπλοκής στην πολιτική σκηνή των Τουρκοκυπρίων. Θεωρώ ότι όλα αυτά έπρεπε κι όφειλε να επισημάνει ο Πρόεδρος, Πέραν αυτών οι θέσεις που προτάσσει ο Πρόεδρος για άρση των εγγυητικών και επεμβατικών δικαιωμάτων της Τουρκίας και εγκαθίδρυση ενός νέου πλαισίου ασφάλειας, τα χρονοδιαγράμματα για την εφαρμογή της λύσης, τις εδαφικές αναπροσαρμογές, την αναλογία πληθυσμού 1 προς 4  είναι οι διακηρυγμένες θέσεις της πλευράς μας οι οποίες θεωρώ ότι πολύ ορθά έχουν επικοινωνηθεί μετά τη διάσκεψη γραπτώς και ξεκάθαρα.

 

Τι πρέπει να κάνει ο Πρόεδρος για να πείσει ότι εννοεί αυτά που λέει για λύση Δ.Δ.Ο., τη στιγμή που από το 2017 ανέφερε αυτό τον όρο ελάχιστες φορές;  

Οι εξελίξεις αναφορικά με την Αμμόχωστο είναι καταιγιστικές, εξαιρετικά ανησυχητικές και δε σηκώνουν αμφιταλαντεύσεις. Ο στόχος της επίτευξης λύσης στη βάση της ομοσπονδίας πρέπει να είναι σαφής, ξεκάθαρος και διακηρυγμένος σε κάθε βήμα και με κάθε ευκαιρία. Οφείλουμε να δρούμε δημιουργικά και σε συνεργασία με την Ελλάδα κι άλλες χώρες εταίρους στην ΕΕ,  να δημιουργήσουμε και κόστος αλλά και κίνητρο στην Τουρκία για να συμβάλει στην εξεύρεση μίας ολοκληρωμένης και συγκροτημένης λύσης για το κυπριακό με ασφάλεια και για τις δύο κοινότητες. Δίχως εγγυήσεις και επεμβατικά δικαιώματα αλλά με ευρωπαϊκή ασφάλεια, πολιτική ισότητα και αποτελεσματική συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων. Έχω την άποψη πως, η δική μας πλευρά οφείλει να παρουσιάσει στην επερχόμενη πενταμερή διάσκεψη ένα όραμα που να πείθει τη διεθνή κοινότητα πως είναι αποφασισμένη, μαζί με τους Τουρκοκύπριους, να μετατρέψει αυτό το νησί σε μία όαση ειρήνης, ευημερίας, οικονομικής ανάπτυξης και ασφάλειας για τους πολίτες του, καθώς και σε μία γέφυρα συνεργασίας στη μεσόγειο θάλασσα για ανατολή και δύση.

Scroll to top