Month: March 2021

ΑΡΘΡΟ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: “Οι τρεις νέες προκλήσεις”

Η πανδημία έχει επηρεάσει καθοριστικά τη ζωή μας και την καθημερινότητά μας. Μία πανδημία η οποία δυστυχώς κράτησε πολύ περισσότερο απ’ όσο αρχικά υπολογίζαμε ή μπορούσαμε να φανταστούμε. Τουλάχιστον όμως σήμερα, κατέχουμε το ένα και μοναδικό αποτελεσματικό εργαλείο που έχουμε στη μάχη ενάντιά της που είναι η ταχεία εξέλιξη του εθνικού εμβολιαστικού μας προγράμματος, σε συνδυασμό με τα μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης. Οι ζηλευτές εικόνες που φτάνουν από τη γειτονική χώρα του Ισραήλ φανερώνουν του λόγου το αληθές. Με εμβολιαστική κάλυψη που πλησιάζει το 50% κυριάρχησαν ξανά οι εικόνες ελπίδας και ζωής από την επιστροφή στην κανονικότητα. Γεμάτες πλατείες, επιχειρήσεις να σφύζουν από ζωή, χαρούμενα πρόσωπα χωρίς μάσκες κι αποστάσεις.

Η δική μας χώρα βρίσκεται συγκριτικά με τις υπόλοιπες χώρες σε πολύ καλή εμβολιαστική πορεία. Με υψηλές εμβολιαστικές δυνατότητες και 129 000 εμβολιασμούς μέχρι στιγμής. Έτσι κι ενώ οδεύουμε προς την οριστική έξοδο προκύπτουν τρεις προκλήσεις.

Η πρώτη αφορά στην κόπωση που επικρατεί γενικώς μετά από ένα χρόνο περιορισμών. Η δεύτερη αφορά στη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών σε δύο μήνες και η τρίτη αφορά στην επόμενη ημέρα, στη μετά-covid εποχή.

Εξαιτίας της γενικευμένης κόπωσης, ένα κλίμα έντονης αμφισβήτησης των περιοριστικών μέτρων άρχισε να εμφανίζεται και στη χώρα μας. Με την αξιωματική αντιπολίτευση να σέρνει πρώτη το χορό της αμφισβήτησης και της διοργάνωσης μαζικών εκδηλώσεων. Προηγήθηκαν όμως ήδη παρόμοια φαινόμενα και πολύ πιο έντονα σε άλλες χώρες και έχουμε σήμερα στοιχεία τα οποία καταδεικνύουν ότι, η διεξαγωγή μαζικών εκδηλώσεων ακόμη και σε ανοικτούς χώρους οδηγεί σε ταχεία αύξηση των κρουσμάτων και τελικά καταλήγουμε σε ένα φαύλο κύκλο. Έρευνα η οποία διεξήχθη από το ερευνητικό κέντρο μελετών Leibniz Centre for European Economic Research (ZEW) και το Πανεπιστήμιο Humboldt του Βερολίνου, εξέτασε δύο πορείες που διοργανώθηκαν από το κίνημα Querdenken το Νοέμβριο του 2020, στις οποίες συμμετείχαν περισσότερα από 10.000 άτομα στο Βερολίνο και περίπου 20.000 άτομα στη Λειψία. Σύμφωνα με την έρευνα, εάν είχαν ακυρωθεί αυτές οι πορείες, περίπου 16.000 με 21.000 κρούσματα θα είχαν αποφευχθεί μέχρι τα Χριστούγεννα. (Politico)

Γι’ αυτό το λόγο και στη βάση πλέον κι επιστημονικών δεδομένων, κι ανεξάρτητα από το σκοπό και το στόχο κάθε εκδήλωσης, πρέπει να καταστεί σαφές πως οποιαδήποτε ενέργεια οδηγεί σε πισωγύρισμα ότι πλήττει το σύνολο και τη συλλογική προσπάθεια που έχουμε καταβάλει.

Η δεύτερη πρόκληση αφορά στις βουλευτικές εκλογές στις 30 Μαΐου. Εάν ως τότε δε φτάσουμε σε ικανοποιητική εμβολιαστική κάλυψη ενδεχομένως να χρειαστούν ειδικές ρυθμίσεις οι οποίες να διευκολύνουν ιδιαίτερα τις ευπαθείς ομάδες και τους ηλικιωμένους για να μπορέσουν να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα. Σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες έγιναν ειδικές ρυθμίσεις. Στην Ολλανδία πρόσφατα οι πολίτες ψήφισαν ακόμη και μέσα από τα αυτοκίνητά τους, ενώ οι κάλπες στα μεγάλα εκλογικά κέντρα λειτούργησαν σε πολύ περισσότερα σημεία για να αποφευχθεί συνωστισμός.

Η τρίτη και βασικότερη πρόκληση αφορά στη μετά την πανδημία εποχή και στην ανάγκη στήριξης και ανάκαμψης της οικονομίας άμεσα αλλά και μακροπρόθεσμα. Όλοι συμφωνούμε ότι άμεση προτεραιότητά μας πρέπει να είναι η στήριξη και ανάκαμψη της οικονομίας. Ποιο μπορεί όμως να είναι το νέο αναπτυξιακό μοντέλο όχι μόνο της Κύπρου αλλά ολόκληρης της ευρωπαϊκής ηπείρου μετά την πανδημία;

Τι άλλαξε η πανδημία και τι έχει επιταχύνει; Πως η πανδημία έχει ενισχύσει την καινοτομία; Πως έχει αναδείξει την ανάγκη για εφαρμογή έξυπνων συστημάτων. Πως θα μπορέσει άραγε η τεχνολογία να μας βοηθήσει στην επιστροφή στη covid-free εποχή. Τι μαθήματα έχουμε αντλήσει από την πανδημία και πως μπορούμε να αναπτύξουμε συστήματα ελέγχου για αποφυγή ή/και συγκράτηση της επόμενης πιθανής πανδημίας;

Μελετητές συμφωνούν ότι η πανδημία έκανε την τεχνολογία πιο απαραίτητη από ποτέ. Ότι έσπρωξε την καινοτομία. Είναι αναντίλεκτο γεγονός πως η πανδημία ανάγκασε όλους να αντιληφθούν και να κάνουν χρήση των απεριόριστων εφαρμογών της τεχνολογίας. Η μικρή Κύπρος έχει επιδείξει μέχρι στιγμής δυσανάλογες -για το μέγεθός της δυνατότητες- στην έρευνα και την καινοτομία. Αυτή η πρόκληση θα μπορούσε να καταστεί για εμάς μια μεγάλη ευκαιρία.

Η Ξένια Κωνσταντίνου στην Efimerida-Cy

Αντίστροφα μετρά ο χρόνος για τη διεξαγωγή των Βουλευτικών Εκλογών του 2021 και οι ρυθμοί του προεκλογικού αγώνα εντείνονται.

Ωστόσο, υπάρχουν και οι υποψήφιοι και οι υποψήφιες που δεν επιδιώκουν το μεγάλο θόρυβο, αλλά, κρατούν σταθερά χαμηλούς τόνους και διατηρούν το σοβαρό κι απλό τους χαρακτήρα. Επιμένουν με συνέπεια στα θέματα προτεραιότητάς τους και εργάζονται μεθοδικά στις επιτροπές τους. Αφήνουν το έργο τους να  πείσει για την εργατικότητα και τη συνέπειά τους.

Μαζί μας σήμερα η κ. Ξένια Κωνσταντίνου, Βουλευτής Λευκωσίας, η οποία επαναδιεκδικεί έδρα στο ψηφοδέλτιο του ΔΗ.ΣΥ στη Λευκωσία. Ανάμεσα σε άλλα μιλά για την αποστασιοποίηση της κοινωνίας από την πολιτική διεργασία, αυτά που την κάνουν περήφανη και όσα την πληγώνουν.

Αναλυτικά όσα ανέφερε στην EfimeridaCy:

Καλή σας ημέρα και καλωσορίσατε στην ιστοσελίδα μας. Πρώτη φορά μαζί μας, αν και η παρουσία σας στον χώρο των blogs και των διαδικτυακών ΜΜΕ χρονολογείται εδώ και περισσότερο από μία δεκαετία…

«Ισχύει. Αρθρογραφώ εδώ και χρόνια. Διατηρώ ένα μπλοκ με όλα τα άρθρα και παρεμβάσεις μου από το 2010 το οποίο πλέον έχει μεταφερθεί στην επίσημή ιστοσελίδα όπου μπορεί κανείς να βρει τις θέσεις μου για την κοινωνία, την πολιτική, την οικονομία, τη νεολαία, τη γυναίκα και βεβαίως το κυπριακό. Πλέον λειτουργεί και σαν ιστορικό αρχείο. Ανοικτά και δημόσια».

Θυμάμαι τότε γύρω στα τέλη του 2011 και αρχές του 2012 όταν και εκλεγήκατε για πρώτη φορά στο Πολιτικό Γραφείο του Δημοκρατικού Συναγερμού, ότι κάνατε λόγο για την Κύπρο του 2020. Ήταν τότε και το ζλόγκαν του κόμματος που έβλεπε μια δεκαετία πιο μπροστά. Σήμερα πλέον ως βουλεύτρια πως κρίνετε αυτή την πορεία;

«Η πορεία της παράταξης του Δημοκρατικού Συναγερμού ήταν δίχως αμφιβολία νικηφόρα έκτοτε. Παρέμεινε πρώτη πολιτική δύναμη και πέτυχε να εκλέξει τον τότε Πρόεδρό της δυο φορές στο ανώτατο αξίωμα της Δημοκρατίας. Για την Κύπρο όμως ήταν μια εξαιρετικά δύσκολη δεκαετία λόγω κρίσης, μνημονίου και όλων των παρενεργειών και επιπτώσεων αυτής. Από το 2016 που βγήκαμε από το τριετές μνημόνιο κι αναπνεύσαμε οικονομικά ξεκίνησαν και οι μεγάλες μεταρρυθμίσεις όπως η μείωση της στρατιωτικής θητείας, η εφαρμογή του ΓΕΣΥ, ο εκσυγχρονισμός της επιδοματικής πολιτικής, η δημιουργία νέων Υφιπουργείων κλπ η πορεία αναστάληκε στα τέλη του 2019 που η πανδημία χτύπησε την πόρτα και στην Ευρώπη. Όμως, σε γενικές γραμμές ήταν μία δεκαετία εκσυγχρονισμού και σε κοινωνικά ζητήματα, όπως τη στρατηγική κατά της σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιών, την κατοχύρωση του συμφώνου συμβίωσης, την ποινικοποίηση του ομοφοβικού λόγου, το νόμο κατά του σεξισμού, το Σπίτι της Γυναίκας και το Σπίτι του Παιδιού και τόσα άλλα. Θεωρώ ότι αυτή τη στιγμή αυτό το οποίο προέχει άμεσα είναι η έξοδος μας από την πανδημία και η ανάκαμψη της οικονομίας».

Σας ακούσαμε επίσης πολλές φορές να λέτε ότι στην πολιτική ισχύει το «τα πάντα ρει». Πόσο όμως μπορεί να βοηθά στη συμφιλίωση της με την ηθική αυτό; Δηλαδή οκ υπόσχομαι άλφα, εκλέγομαι, πράττω βήτα, αλλά δικαιολογούμαι επειδή «τα πάντα ρει»;

«Προς θεού δεν το λέω με αυτή την έννοια. Η συνέπεια είναι το Άλφα και το Ωμέγα στην πολιτική κι ένδειξη εντιμότητας και συγκρότησης. Εγώ αναφέρω συχνά το αρχαίο ρητό «τα πάντα ρει» γιατί ο πολιτικός οφείλει πάντα να είναι έτοιμος για τις γρήγορες αλλαγές που επισυμβαίνουν καθημερινά στον κόσμο, στην κοινωνία και να αντιλαμβάνεται ότι τίποτα δεν παραμένει στατικό.».

Αισθανθήκατε όλο αυτό το διάστημα όπου το πολιτικό σύστημα της χώρας έχασε την εμπιστοσύνη των πολιτών απογοήτευση; Πώς αντιμετωπίζετε την όλη απαξίωση;

«Ναι, είναι κάτι που συναισθάνομαι. Σε ορισμένες περιπτώσεις η απαξίωση εκφράζεται και ως μόδα, όμως σίγουρα δεν είναι μόνο αυτό. Έχουμε σήμερα πολύ πιο απαιτητικούς πολίτες κι αυτό είναι κάτι ιδιαίτερα θετικό. Πιστεύω ότι η απαξίωση αντιμετωπίζεται μόνο με έργα, πράξεις και θεσμικές πρωτοβουλίες για αλλαγές. Οι διακηρύξεις δε θα βοηθήσουν. Οι παραδοχές όμως όταν είναι ειλικρινείς και συνοδεύονται με έργα μπορούν να κτίσουν ένα πιο υγιές πολιτικό περιβάλλον. Έχουν γίνει λάθη και χρειάζεται επί του πρακτέου να αποδείξεις ότι είσαι έτοιμος ως παράταξη να έρθεις σε ρήξη με παλιές νοοτροπίες και να χαράξεις ένα νέο πιο διάφανο και σύγχρονο δρόμο προς το αύριο».

Γιατί να πάει ένας πολίτης να ψηφίσει σε αυτές τις βουλευτικές εκλογές; Τι έχει να κερδίσει και τι να χάσει;

«Επειδή ο κάθε πολίτης έχει άποψη για τα θέματα που τον αφορούν και ιδιαίτερα στη Βουλή οι αποφάσεις του σώματος έχουν άμεσο και καθοριστικό αντίκτυπο θετικό ή αρνητικό στην καθημερινότητα και στη ζωή του καθενός. Η ψήφος έχει πολύ μεγαλύτερη και ουσιαστικότερη δύναμη από μία ανάρτηση, από ένα άρθρο, από μία διαμαρτυρία. Η ψήφος είναι ο πιο άμεσος τρόπος με τον οποίο μπορούν οι πολίτες να επιλέξουν πορεία».

Σας βλέπουμε να τοποθετείστε έντονα κάθε φορά που πλήγονται τα δικαιώματα, ο ανθρωπισμός και η αξιοπρέπεια του γυναικείου φύλου. Τόσο σε θέματα πολιτικής ισότητας, εργασίας, σεξισμού, διακρίσεων, αθλητισμού, συμμετοχής κτλ. Είναι αυτό μια στάση ζωής;

«Ναι είναι. Πρωτίστως επειδή πιστεύω ότι ο τρόπος που μια κοινωνία συμπεριφέρεται σε κάθε είδους μειονότητα είναι ένδειξη της ποιότητας της δημοκρατίας. Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι το 1ο ανθρώπινο δικαίωμα που πρέπει να είναι απαραβίαστο για κάθε άνθρωπο. Είμαι επίσης της άποψης ότι οι πολιτικοί οφείλουν να δείχνουν με ακόμη μεγαλύτερη σαφήνεια τα δημοκρατικά τους αντανακλαστικά κάθε φορά που παραβιάζεται η αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα κάθε ατόμου που ανήκει σε κάποια κοινωνική, πολιτική ή αριθμητική μειοψηφία».

Πιστεύετε ότι όλα αυτά τα χρόνια ανάμειξής σας στην πολιτική ήταν αρκετά για να διεκπαιρεώσετε στόχους και οράματα; Γιατί επαναδιεκδικείτε;

«Σε κάποιο βαθμό ναι. Πάντοτε ήμουν της άποψης πως ο Δημοκρατικός Συναγερμός είναι το κόμμα με προοπτική εξουσίας το οποίο μπορούσε να κυβερνήσει την Κύπρο με σύγχρονη αντίληψη για όλα τα μεγάλα ζητήματα. Με ορθολογισμό αλλά και με αναπτυξιακή στόχευση στην οικονομία, με κοινωνική ευαισθησία για τους πλέον αδύναμους, με φιλοευρωπαϊκή προοπτική αλλά και με μία τολμηρή και πατριωτική στάση στο κυπριακό. Στην οικονομία, το 2013 παραλάβαμε μία χρεωκοπημένη χώρα και μέσα σε τρία χρόνια μπορέσαμε όλοι μαζί να την επαναφέρουμε. Στα κοινωνικά ζητήματα πετύχαμε πράγματα ρηξικέλευθα, επαναφέραμε συντάξεις, δικαιώματα, αυξήσαμε επιδόματα, κατοχυρώσαμε νέα δικαιώματα. Στο κυπριακό έχουμε διανύσει μακρύ δρόμο στις διαπραγματεύσεις αλλά δυστυχώς ο μεγάλος μας στόχος δεν έχει ακόμη επιτευχθεί κι αναφέρομαι στη λύση και την επανένωση της Κύπρου. Έχουμε μπροστά μας μακρά πορεία και πολλά να επιδιώξουμε ακόμη».

Γέννημα-θρέμα του Πανεπιστημίου Κύπρου από τη δεκαετία του 1990, απόφοιτος  και αργότερα μέλος του επιστημονικού διοικητικού προσωπικού στις νέες εγκαταστάσεις. Σήμερα πόσο περήφανη είστε για το Πανεπιστήμιο;

«Πάρα πολύ περήφανη. Όντως έχω ζήσει στο Πανεπιστήμιο σχεδόν τη μισή μου ζωή. Πέτυχε το Πανεπιστήμιο Κύπρου μεγάλα και σπουδαία επιστημονικά και ερευνητικά επιτεύγματα που κάνουν κάθε Κύπριο περήφανο. Το Πανεπιστήμιο υπήρξε πρότυπο για τα δεδομένα της Κύπρου. Νιώθω περήφανη που αποτέλεσα μέρος της εξέλιξης του και απόφοιτός του αλλά πλέον το μοντέλο που το έφερε μέχρι εδώ χρειάζεται εκσυγχρονισμό. Μεγαλύτερη διαφάνεια και αξιοκρατία, περισσότερη εξωστρέφεια».

Δεν έχετε κατηγορηθεί ποτέ για κάποιο σκάνδαλο, διαφθορά ή διαπλοκή. Το μόνο που θυμάμαι είναι εκείνη την λίστα 39 ονομάτων δημόσιων υπαλλήλων που κατείχαν παράλληλα και κομματικά αξιώματα και δημοσιοποίησε ο ΥΠΟΙΚ το 2017 και από την οποία ο συνάδελφος σας Νίκος Κέττηρος του ΑΚΕΛ εντόπισε ότι απουσιάζατε. Απαντήσατε άμεσα για το θέμα αυτό και έκλεισε.

Συμφωνείτε με την άποψη που έχει σήμερα μια μεγάλη μερίδα της κοινωνίας ότι είστε όλοι οι ίδιοι, παίζετε με τους νόμους και δεν πείθετε κανένα;

«Δηλώνω σεμνά και έντιμα ότι κανένας και ποτέ δε θα βρει το δικό μου όνομα εμπλεκόμενο σε σκάνδαλα ή διαπλοκή. Για το περιστατικό στο οποίο αναφέρεστε αφορούσε στην γραπτή άδεια που όφειλαν τα πολιτικά στελέχη να έχουν που υπηρετούσαν σε κλίμακες άνω της Α8 της δημόσιας υπηρεσίας. Η πραγματικότητα είναι πως όχι μόνο δεν έκρυψα ποτέ την ιδιότητα μου από τη διοίκηση του Πανεπιστημίου Κύπρου τότε, αλλά αντίθετα, ακριβώς και λόγω αυτής για χρόνια δεν είχα προσωπική άδεια καθώς για κάθε πολιτική μου υποχρέωση δήλωνα προσωπική άδεια. Οπότε και παρόλο που το Πανεπιστήμιο δεν εμπίπτει με την αυστηρή έννοια σε αυτή τη ρύθμιση εντούτοις, όταν ανέκυψε το θέμα την επομένη κιόλας αιτήθηκα και πήρα τη γραπτή διαβεβαίωση  για σκοπούς δεοντολογίας. Θεωρώ την πολιτική ενασχόληση ως πράξη ευθύνης και καθόλου δε με ενοχλεί ο επιπλέον έλεγχος λόγω αυτής. Το θεωρώ καθήκον και υποχρέωση του κάθε πολιτικού».

Θεωρείστε από τις πολιτικούς που έχουν ξεκάθαρες θέσεις και μιλούν σε όλα τα ΜΜΕ χωρίς διακρίσεις. Πώς σχολιάζετε την σχέση του κόμματος σας και της κυβέρνησης με τους δημοσιογράφους με αφορμή βεβαίως και τα όλα όσα έγιναν στις υποθέσεις Μακάριου Δρουσιώτη και Ανδρέα Παράσχου;

«Σέβομαι απόλυτα τον θεσμικό ρόλο που έχει ο κάθε λειτουργός τύπου. Θεωρώ όμως επίσης ότι όπως κρίνεται ο καθένας μας έτσι κρίνεται και το κάθε μέσο και ο κάθε δημοσιογράφος. Προσωπικά συνδέομαι φιλικά και με τους δύο και ιδιαίτερα με τον κ. Παράσχο μας συνδέει και μια πολύ στενή οικογενειακή σχέση καθώς ήταν συμπολεμιστής με τον πρώην αγνοούμενο θείο μου,  παιδικός του φίλος, αλλά, κι ένας από τους ανθρώπους που βοήθησε ουσιαστικά και πρακτικά την οικογένειά μας για να εντοπίσει τα οστά του ήρωα. Τον εκτιμώ απεριόριστα και τίποτα δεν αλλάζει αυτό το γεγονός».

Ως άνθρωπος που όπως είπαμε και πριν ζήσατε την εποχή της μετάβασης, της δημιουργίας νεών σχολών, των ιδιωτικών Πανεπιστημίων και των μεταρρυθμίσεων στον χώρο, ποιο το σχόλιό σας;

«Χαίρομαι πραγματικά για την εξέλιξή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στον τόπο μας. Η ίδρυση του Πανεπιστημίου Κύπρου αποτέλεσε για την εποχή του μία εκπαιδευτική αλλά και μία κοινωνική επανάσταση. Η πορεία και η εξέλιξή του ξεπέρασαν κάθε προσδοκία και γι’ αυτό ο πήχης είναι πολύ ψηλά. Πέραν τούτου αντίστοιχα σημαντικό ήταν το έργο που έγινε κι από το ΤΕΠΑΚ, το Ανοικτό Πανεπιστήμιο αλλά και τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια όπου σπούδασαν πλέον γενιές κυπρίων και συνέφεραν ουσιαστικά στο ΑΕΠ αλλά και στην ευρύτερη ανάπτυξη του τόπου. Θεωρώ ότι η έρευνα και η καινοτομία είναι από τους πλέον βιώσιμους τομείς στους οποίους πρέπει να επενδύουμε διαρκώς. Τα Πανεπιστήμια μας σε σχέση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες κατατάσσουν τη χώρα μας πάντοτε πολύ ψηλά σε όλους τους δείκτες και στην απορρόφηση ευρωπαϊκών κονδυλίων, πράγμα που καταδεικνύει στην πράξη ότι κάθε ευρώ που επενδύεται από κρατικούς πόρους, επιστρέφει πίσω στο πολλαπλάσιο δημιουργώντας νέες ποιοτικές θέσεις εργασίας».

 

Πάμε τώρα στα προσωπικά σας. Όπως γνωρίζουμε έχετε μία κορούλα 8 ετών με την οποία συχνά μοιράζεστε δημόσια στιγμές…

«Αναπόφευκτα. Είναι όχι απλά μέρος της ζωής μου αλλά η ζωή μου όλη. Μέσα από τα μάτια ενός παιδιού βλέπεις θεωρώ τον κόσμο πιο καθαρά. Τα παιδιά είναι αυθεντικά, έχουν κρίση και έχουμε το χρέος να τους αφήσουμε ένα κόσμο πιο ευαίσθητο, πιο δίκαιο και καλύτερο. Όπως λένε και οι στίχοι του Παύλου Σιδηρόπουλου, «Υπερασπίσου το παιδί γιατί αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα». Γι’ αυτό είναι θεωρώ απαραίτητο να υπερασπιστούμε το περιβάλλον, τη βιώσιμη ανάπτυξη και πρωτίστως ένα πιο ειρηνικό κι ελπιδοφόρο μέλλον για την πατρίδα μας».

Τέλος τι μήνυμα θέλετε να στείλετε σε όσους μας διαβάζουν εξ αφορμής της πρώτης σας παρουσίας στην EfimeridaCy;

«Το μήνυμα που θέλω να στείλω ευχαριστώντας βεβαίως κατ’ αρχήν εσένα Τάσο και την Efimerida-Cy, είναι πως ακόμη και στην πολιτική, τα πράγματα όταν χαλούν, μπορούμε πάντα να τα διορθώσουμε. Έχω απόλυτη επίγνωση του τί κάναμε σωστά και που σφάλαμε. Ζητώ τη στήριξη του κόσμου σεμνά και ταπεινά, για να συνεχίσω να χαράσσω στη Βουλή με συνέπεια, καθαρή και δυνατή φωνή μία νέα εποχή στην πολιτική. Εύχομαι να σας βρω συνοδοιπόρους σε αυτό. Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για την ευκαιρία που μου δώσατε! Να ‘στε καλά!»

Τάσος Θεοδώρου

EfimeridaCy

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΟ DAILYSTARSCYPRUS.COM

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, τι θα ευχόσουν στις γυναίκες όλου του κόσμου;

Επιτρέψετέ μου κατ’ αρχήν να ευχηθώ Χρόνια Πολλά σε κάθε γυναίκα και να ευχηθώ να μην αργεί η ημέρα εκείνη που η κάθε μία θα μπορεί να ορίσει η ίδια απόλυτα τη ζωή, τις επιλογές και την τύχη της δίχως κοινωνικούς και άλλους περιορισμούς, δίχως γυάλινες οροφές και δίχως στερεότυπα. Τότε μόνο θα μπορούμε να κάνουμε λόγο για πραγματική και ουσιαστική ισότητα!

Ποιας γυναίκας η ζωή αποτελεί έμπνευση για εσένα;

Υπάρχουν πάρα πολλές, σε όλους τους τομείς. Αν θα ξεχώριζα κάποιες από τον χώρο της πολιτικής αυτές θα ήταν, τη Ντόρα Μπακογιάννη για την πολιτική της οξυδέρκεια και ποιότητα πολιτικού λόγου, τη Μελίνα Μερκούρη για το πάθος και τη μαχητικότητά της, την Άγγελα Μέρκελ για τη νικηφόρα μακρόβια πολιτική αντοχή που έχει επιδείξει, καθώς βεβαίως και τη νεαρή Πρωθυπουργό της Νέας Ζηλανδίας, Τζασίντα Άντερν γιατί έχει πετύχει να εισάγει ένα νέο τρόπο ηγεσίας όπου η ευαισθησία και η εν συναίσθηση θεωρείται δύναμη αντί αδυναμία και ο συνδυασμός καριέρα και οικογένεια πλεονέκτημα αντί μειονέκτημα.

Ποιο θεωρείς ότι είναι το μεγαλύτερο προσωπικό και επαγγελματικό σου επίτευγμα;

Σε προσωπικό επίπεδο, πιστεύω ότι για την κάθε μητέρα και κάθε γονιό μεγαλύτερο επίτευγμα θεωρεί τα παιδιά του. Έτσι κι εγώ πιστεύω ότι η κόρη μου και η πρόοδός της είναι που με κάνει καθημερινά να νιώθω περήφανη και δυνατή. Σε επαγγελματικό επίπεδο, πλέον ασχολούμαι αποκλειστικά με την πολιτική και τον κοινοβουλευτισμό. Αν θα εστίαζα όμως σε κάτι που υπηρέτησα με συνέπεια από τα φοιτητικά μου χρόνια είναι στις πρωτοβουλίες και τη δουλειά που έχω κάνει και ως επαγγελματίας και ως ακτιβίστρια και ως βουλευτής για την ισότητα και την ανάδειξη πολιτικών φιλικών προς τις γυναίκες. Έχουμε βεβαίως ακόμη ένα μακρύ δρόμο μπροστά μας, αλλά, οι αλλαγές που έχουν επισυμβεί κατά τα τελευταία χρόνια στην Κύπρο είναι πολύ ουσιαστικές και σε επίπεδο νομοθεσιών αλλά και σε επίπεδο αλλαγής νοοτροπίας και αντιλήψεων.

Η ανάπτυξη  πολιτικού  λόγου  από μια γυναίκα  υποψήφια  μπορεί  να διαφέρει  από τον πολιτικό λόγο  ενός άνδρα πολιτικού;

Δεν είναι απαραίτητο αλλά ναι μπορεί να διαφέρει και διαπιστώνω ότι τις πλείστες τόσες φορές οι γυναίκες που βρίσκονται στην πολιτική έχουν ανάμεσα στις προτεραιότητες τους τα θέματα σεξισμού, ισότητας και ίσων ευκαιριών πολύ πιο έντονα απ’ ότι οι πλειοψηφία των αντρών συναδέλφων μας. Πέραν αυτού το ύφος και ο τόνος θεωρώ ότι έχουν να κάνουν περισσότερο με το χαρακτήρα του κάθε ατόμου παρά με το φύλο του.

Μπορεί η Βουλή να βρει  τρόπους να βοηθήσει στην εκστρατεία που γίνεται  για να σπάσουν την σιωπή τους και άλλα άτομα που βίωσαν σεξουαλική παρενόχληση η βία;

Η Βουλή μπορεί να λειτουργήσει αποτρεπτικά, ενισχύοντας τις ποινές και δημιουργώντας νομοθετικό πλαίσιο στις περιπτώσεις που δεν υπάρχει. Μπορεί επιπλέον να δώσει τα εργαλεία για να επιβληθούν αυστηρότερες ποινές σε περίπτωση καταδίκης. Επίσης, μπορεί στο πλαίσιο του κοινοβουλευτικού ελέγχου να ασκήσει έλεγχο προς τους θεσμούς, την αστυνομία και την εκτελεστική εξουσία σε περιπτώσεις λαθών ή και παραλείψεων.

 Εσύ έπεσες ποτέ θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης ή λεκτικής και σωματικής βίας; Αν ναι πως έγινε το περιστατικο/α και πως το/α διαχειρίστηκες; 

Θεωρώ ότι δεν υπάρχει γυναίκα που να μην έχει βιώσει υπονοούμενα, μειωτικά σχόλια, παράλογες προτάσεις, άβολο άγγιγμα. Πρέπει να αντιμετωπίζονται στα ίσα αυτά, για να τελειώνουν το συντομότερο. Κατανοώ όμως ότι η καθεμία μπορεί να βρεθεί σε πιο δύσκολες καταστάσεις, σε χρονίζουσες παρενοχλήσεις και να είναι εγκλωβισμένη για ένα σωρό λόγους. Θέλω να διαβεβαιώσω την κάθε γυναίκα αλλά και το κάθε θύμα σεξισμού, παρενόχλησης ή και κακοποίησης ότι δεν είναι μόνο του. Ότι εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι, θεσμοί και οργανώσεις πρόθυμοι να το υπερασπιστούν και να το στηρίξουν. Κάθε θύμα που σπάζει τη σιωπή του είναι μία ρωγμή στη νοοτροπία εκείνη που ήθελε τη γυναίκα υποτακτική και εύκολη λεία σε κάθε είδους παρενόχληση. Κάθε καταγγελία δίνει θάρρος και δύναμη σε ακόμη ένα θύμα για να καταγγείλει. Κάθε καταγγελία φέρνει πιο κοντά την καταδίκη των ενόχων και τη δικαίωση των θυμάτων!

ΆΡΘΡΟ: Για ποια ισότητα, λοιπόν;

Είναι η Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας μία ευκαιρία, για απολογισμό και σκέψη. “Γυναίκα δε γεννιέσαι, αλλά, γίνεσαι”, έγραφε η σπουδαία φεμινίστρια Σιμόν Ντε Μπουβουάρ για να καταδείξει την κοινωνική πίεση που αναγκάζει τη γυναίκα μεγαλώνοντας να λειτουργεί μέσα στα αποδεκτά κοινωνικά πρότυπα και καλούπια, πράγμα που υιοθετεί ακόμη και η ίδια. Γι’ αυτό και “γίνεται”.

Σήμερα στο 2021, έχουμε μετακινηθεί ουσιαστικά και αντικειμενικά από αυτή τη θέση και αυτή την κοινωνική παραδοχή που ήθελε τις γυναίκες εγκλωβισμένες στα κοινωνικά και πολιτισμικά άγραφα “πρέπει”;

Στο δυτικό κόσμο τουλάχιστον μάλλον ισχύει πως, γυναίκα γεννιέσαι και  ισότιμη γίνεσαι τόσο όσο θα σου επιτραπεί. Γιατί γεννιέσαι; Λόγω κοινωνικής προόδου, ενδεχομένως και πολιτικής ορθότητας. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που όταν οι γυναίκες κυοφορούσαν κορίτσια το σχόλιο ήταν, «δεν πειράζει, στο επόμενο (!)». Σάμπως και τα κορίτσια ήταν δεύτερης κατηγορίας παιδιά. Πλέον τα πράγματα έχουν αλλάξει αρκετά. Αγόρια και κορίτσια μεγαλώνουν στο σύγχρονο κόσμο ισότιμα, δυνατά και ελεύθερα να κυνηγήσουν τα όνειρά τους στηριζόμενα στα ταλέντα και στις δεξιότητές τους.

Κάτι στραβώνει όμως στην πορεία.

Γιατί αργά ή γρήγορα κάπου συνειδητοποιείς ότι αν είσαι γυναίκα σου επιτρέπεται παντού τόσο, όσο, δεν ενοχλεί κατεστημένα, συμφέροντα, άγραφους νόμους και παραδόσεις. Ενώ παράλληλα οφείλεις να είσαι και ευγνώμων επειδή πλέον σου έχουν “δοθεί” πάρα πολλά. Σαν να υπάρχει ένα είδος κοινωνικού μέτρου αναφορικά με το πόση πρόοδος και πόσο γρήγορα μπορεί και πρέπει να επισυμβεί για τα θέματα ισότητας.

Γι’ αυτό το λόγο η αντιπροσώπευση ακόμη υστερεί σημαντικά, επειδή ακόμη και σήμερα θεωρείται κοινωνικά παράλογο να ζητάς εκπροσώπηση που να φτάνει το 50% – 50% σε συμβούλια και διορισμούς. Γι’ αυτό οι γυναίκες ακόμη δε συμμετέχουν στις διαπραγματεύσεις για το κυπριακό καθώς αυτό θεωρείται ακόμη και σήμερα ανδρική υπόθεση. Γι’ αυτό η πλειοψηφία των θυμάτων βίας και ενδοοικογενειακής βίας είναι γυναίκες. Επειδή εκεί ακόμη επικρατεί λιγότερη πολιτική ορθότητα, μεγαλύτερη σιωπή και περισσότερη «κανονικότητα» στους παραδοσιακούς ρόλους του καθενός. Γι’ αυτό ακόμη το σώμα που σεξουαλικοποιείται και προβάλλεται καθημερινά ως θελκτικό προϊόν προς πώληση είναι το γυναικείο επειδή αυτό ζητά ο «κόσμος». Οπότε, για ποια ισότητα μιλάμε;

Ο δρόμος είναι ακόμη μακρύς και δύσκολος. Ίσως πιο δύσκολος από ποτέ. Επειδή ο σεξισμός σήμερα είναι καλά κρυμμένος και δύσκολα ανιχνεύσιμος. Βρισκόμαστε όμως σε καλό δρόμο.

Η χιονοστιβάδα των αποκαλύψεων για σεξουαλικές παρενοχλήσεις, ήρθε να ταράξει τα νερά για ένα από τα τελευταία οχυρά συγκάλυψης. Αυτό της σεξουαλικής παρενόχλησης. Η αρχική παγωμάρα και καθυστέρηση μέχρι να ηρεμήσουν τα πράγματα δεν ήταν αρκετή για να συγκρατήσει την οργή και την πίεση για κάθαρση. Μίλησαν κι άλλες, η ομερτά ράγισε. Κάποιοι πήγαν να ψελλίσουν κάτι του τύπου, γιατί τώρα και τι περίμενε και να δούμε τι θέλει αλλά δεν επικράτησαν. Γιατί η ισότητα δεν είναι ελεημοσύνη, η ισότητα δεν είναι μόδα, η ισότητα δεν είναι διακηρύξεις.

Η ισότητα είναι τρόπος ζωής και αντίληψης και διαπιστώνω ότι στη χώρα μας σημαντικός αριθμός από άντρες και γυναίκες το ασπάζονται. Η ισότητα είναι ένδειξη της κοινωνικής, πολιτικής και πολιτισμικής ωρίμανσης μίας κοινωνίας στο σύνολό της. Η ισότητα είναι ένδειξη ποιότητας δημοκρατίας και προόδου. Η ισότητα είναι καλή για την οικονομία, την αγορά, την έρευνα και την επιστήμη. Η ισότητα… είναι καλύτερη για όλους!

Scroll to top