Author: - Xenia Constantinou

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΛΥΣΗ

Το περιοδικό Economist στο τεύχος Ιουλίου δημοσίευε σε περίοπτη θέση ως άποψη του περιοδικού κείμενο με τίτλο, «Αφήστε τα -παιδιά- να μάθουν». Στο άρθρο ο συντάκτης παρέθετε μία σειρά από λόγους για τους οποίους υπερασπιζόταν την άποψη ότι, διατηρώντας τα σχολεία κλειστά βλάπτει περισσότερο από το άνοιγμά τους. Μία θέση με την οποία συμφωνώ και η οποία ολοένα και βρίσκει μεγαλύτερη απήχηση και αποδοχή – τουλάχιστον στις δυτικές κοινωνίες.

Η επιστροφή ή όχι στα σχολεία είναι μία συζήτηση η οποία κυριαρχεί αυτή την περίοδο σχεδόν σε ολόκληρο τον πλανήτη. Το δεύτερο κύμα του covid-19 σε συνδυασμό με την απρόβλεπτη εξέλιξή του προκαλεί ανησυχία και προβληματισμό. Από την άλλη, οι ειδικοί επιδημιολόγοι έχουν από τα μέχρι στιγμής δεδομένα σοβαρές ενδείξεις ότι παιδιά και ανήλικοι χωρίς επιβαρυμένο ιατρικό ιστορικό δεν κινδυνεύουν από τον ιό ή για να τεθεί πιο σωστά, κινδυνεύουν περίπου χίλιες φορές λιγότερο να πεθάνουν από τον ιό από ένα άτομο ηλικίας μεταξύ 70-80 ετών. Επιπλέον τα παιδιά είναι πιο ανθεκτικά στο ενδεχόμενο να κολλήσουν αλλά και λιγότερο πιθανά για να διαδώσουν τον ιό. (πηγή: PHE)

Επιπλέον, κλειστά σχολεία θα σημαίνει ότι, τα παιδιά θα βρεθούν εντελώς εκτός παιδαγωγικής διαδικασίας και κουλτούρας, ιδιαίτερα αν αναλογιστούμε ότι τα δημόσια σχολεία είναι κλειστά από τις αρχές περασμένου Μαρτίου. Επιπλέον, για τα νεαρά παιδιά του δημοτικού είναι μάλλον ευσεβοποθισμός το να θεωρείται η περιορισμένου χρόνου τηλεκπαίδευση με εργαλεία όπως το zoom ότι αποτελεί μία αποδοτική μέθοδο διδασκαλίας και μάθησης.

Πρέπει επίσης να σκεφτούμε τις επιπτώσεις που θα έχει στα παιδιά που είχαν την ατυχία να φοιτούν σε δημόσια σχολεία κατά την περίοδο της πανδημίας του covid-19. Θα είναι αυτά τα παιδιά θύματα όχι μόνο όλων των υπολοίπων επιπτώσεων που έχει επιφέρει ο ιός, αλλά και με προσωπικό κόστος στην γνωστική τους ανάπτυξη. Ιδιαίτερα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες, με δυσκολίες προσαρμογής ή με την πρόκληση της μετάβασης από ένα γνωστικό κύκλο στον επόμενο, πχ. από προδημοτική στο δημοτικό, από δημοτικό γυμνάσιο κλπ. Για όλα αυτά τα παιδιά η παρατεταμένη απουσία από το σχολικό περιβάλλον και τους εκπαιδευτικούς τους θα τα πλήξει ακόμη περισσότερο.

Επιπλέον, ο πλανήτης έχει ήδη κάνει μία γενναία παραδοχή έστω και σιωπηρή. Ότι δεν μπορεί να παραμείνει κλειστός για πάντα μέχρι την εξεύρεση και χορήγηση του εμβολίου. Οι οικονομίες έπρεπε να επαναρχίσουν, μαζί και η ζωή. Αναντίλεκτα με διαφορετικούς όρους και πάρα πολλούς περιορισμούς και προφυλάξεις αλλά, η ζωή συνεχίστηκε. Άνοιξαν τα εστιατόρια, τα θέατρα, τα ξενοδοχεία, τα μέσα μαζικής μεταφοράς, τα γήπεδα, οι αερομεταφορές.

Άλλες μονάδες και τομείς της οικονομίας δεν σταμάτησαν ποτέ τις εργασίες τους αλλά αντίθετα εργάστηκαν σκληρά και αδιάκοπα για να μπορέσουμε όλοι οι υπόλοιποι να απολαμβάνουμε απρόσκοπτα υπηρεσίες.

Οπότε το κλείσιμο των σχολίων δεν είναι η αποτελεσματικότερη μέθοδος για να αποφύγουμε τον ιό. Εξάλλου, τα παιδιά έχουν το αναφαίρετο δικαίωμα στην μάθηση και η πολιτεία την αποκλειστική ευθύνη να τους το παράσχει απρόσκοπτα. Γι’ αυτό τα σχολεία ας ανοίξουν τις πύλες τους ξανά για να υποδεχτούν το πιο αγνό και το πιο πολύτιμο μέρος του πληθυσμού, με προσοχή και με ειδικές ρυθμίσεις. Με αποστάσεις, λιγότερους μαθητές και μαθήτριες σε κάθε τάξη, με ενισχυμένα μέτρα υγιεινής και με σωστή καθαριότητα στους δημόσιους χώρους. Εννοείται ότι στις περιπτώσεις εκείνες όπου παιδιά ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες και ίσως -ανά περίπτωση-, και για τα αδέρφια τους το κράτος και το αρμόδιο υπουργείο έχουν την ευθύνη να μεριμνήσουν για ειδικές ρυθμίσεις ενδεχομένως και με κατ’ οίκον διδασκαλία για να μην μείνει πίσω κανείς.

Η παιδεία, είναι το πιο δημοκρατικό αγαθό που παρέχουμε στα παιδιά μας. Με τη γνώση μπορεί ένα παιδί να ξεφύγει από τη φτώχεια, από την εκμετάλλευση, από την απομόνωση, από κάθε είδους κοινωνικό και οικονομικό αποκλεισμό. Έχουμε ευθύνη ως πολιτεία αυτό το αγαθό να το διαφυλάξουμε και να βρούμε τους τρόπους για να το παράσχουμε απρόσκοπτα προς τη νέα γενιά.

 

ΟΛΟΙ ΜΕ ΑΡΙΣΤΑ ΜΕ ΜΙΑ ΜΟΝΗ ΕΞΑΙΡΕΣΗ

Μετά τις εξαγγελίες του Προέδρου της Δημοκρατίας το βράδυ της περασμένης Τετάρτης μία βαθιά ανάσα ανακούφισης κατέκλυσε την αγορά και τις κυπριακές επιχειρήσεις. Το νέο πακέτο στήριξης προνοούσε τρία σχέδια άντλησης ρευστότητας ύψους 1.7 δις με την αξιοποίηση νέων και υφιστάμενων ευρωπαϊκών δομών για στήριξη των επιχειρήσεων με έμφαση στις πολύ μικρές και μικρομεσαίες επιχειρήσεις εισάγοντας την ίδια ώρα σε όλα ρήτρες προστασίας για τους εργαζομένους.

Επιπλέον, η κυβέρνηση έρχεται να επιδοτήσει το επιτόκιο για όσα δάνεια συνήφθησαν από την 1η Μαρτίου μέχρι και την 31η Δεκεμβρίου του 2020 με 3.5% κατά τα πρώτα 2 έτη και μεταξύ 2%-1.5% κατά το 3ο και 4ο έτος. Επιπλέον, η κυβέρνηση θα επιδοτήσει το επιτόκιο για ιδιοκατοίκηση για δάνεια που συνήφθησαν ή που θα συναφθούν για την ίδια περίοδο ύψους μέχρι και 300 000 ευρώ με ποσοστό 1.5%.

Στο νέο πακέτο μέτρων περιλαμβάνονται επιπλέον εφάπαξ ποσά για κάλυψη των άμεσων αναγκών για αυτοτελώς εργαζομένους και μικρές επιχειρήσεις τα οποία ξεκινούν από 1200 ευρώ για ένα άτομο και φτάνουν μέχρι και τις 6000 ευρώ για μικρές επιχειρήσεις που εργοδοτούν μεταξύ 10-50 άτομα προσωπικό. Επίσης, για όλα τα αναπτυξιακά έργα επισπεύδονται οι διαδικασίες προσφοροδότησής τους και ο τουρισμός παίρνει μια γερή ένεση με μείωση του ΦΠΑ στα τουριστικά καταλύματα από 9% στο 5% και σε συνδυασμό με επιπλέον 6.3 εκ επιπλέον επένδυση σε αυτό.

Όλα τα πιο πάνω σε συνδυασμό με την επέκταση των μέτρων στήριξης εκεί και όπου χρειάζονται μέχρι και τον Οκτώβριο, την μείωση του ηλεκτρικού κατά 10%, την αναστολή των εκποιήσεων, τα φορολογικά κίνητρα μείωσης των τιμών των ενοικίων κλπ διασφαλίζουν στην οικονομία μας ένα υποστηρικτικό περιβάλλον για την επανεκκίνησή της. Ήδη κινήσεις όπως η συμφωνία με την WIZZair την μεγαλύτερη αεροπορική εταιρία στην Ευρώπη η οποία από την περασμένη εβδομάδα έθεσε βάση στην Λάρνακα οι προοπτικές που διανοίγονται για γρήγορη ανάκαμψη και συγκράτηση ενός σημαντικού ποσοστού του τουριστικού μεριδίου είναι αναμφίβολα ενθαρρυντικές.

Όλα τα πιο πάνω έγιναν κατορθωτά πρώτα και κύρια επειδή οι Κύπριοι για άλλη μια φορά μπροστά στον κίνδυνο και την δυσκολία, έγιναν μια γροθιά. Πειθάρχησαν στα αυστηρά μέτρα περιορισμού με ιώβεια επιμονή και υπομονή. Έκαναν θυσίες και έδειξαν αλληλεγγύη προς τις ευάλωτες ομάδες πληθυσμού. Επιπλέον, οι προηγούμενες θυσίες και η νουνεχής πολιτική διαχείριση της παρούσας διακυβέρνησης έδωσαν την ευκαιρία στο Υπουργείο Οικονομικών να διαθέτει τα απαραίτητα οικονομικά αποθέματα για να στηρίξει την ώρα της έκτακτης ανάγκης τους εργαζομένους συγχρηματοδοτώντας μισθούς και υποστηρίζοντας ευπαθείς ομάδες και γονιούς.

Οπότε άριστα σε κοινωνία και κυβέρνηση! Ανεξεταστέα δυστυχώς έμεινε μόνο η αντιπολίτευση. Η οποία ενώ στην αρχή έδειξε να κατανοεί το βάρος της ευθύνης και την κρισιμότητα των στιγμών, μόλις βγήκαμε από τα καταφύγιά μας για να επιστρέψουμε στις νέες κανονικές μας ζωές, η αντιπολίτευση συνειδητά αποφάσισε να μπει στα χαρακώματα και να αποδοθεί σε μία άγονη αντιπαράθεση για τα πάντα.

Έτσι μετά την αδιέξοδη συζήτηση για το ζήτημα των κρατικών εγγυήσεων, η αντιπολίτευση δεν βρήκε μισή καλή κουβέντα να πει ούτε για το νέο πακέτο στήριξης που έχει εξαγγείλει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας το οποίο εν πάση περιπτώσει στηρίχθηκε σε εισηγήσεις των φορέων της βιομηχανίας, των συντεχνιών, των εργοδοτών και βιομηχάνων καθώς βεβαίως και σε εισηγήσεις που κατέθεσαν τα ίδια τα κόμματα.

Σε κάθε περίπτωση αυτό που τώρα προέχει είναι να αποκατασταθεί πλήρως η κανονικότητα, να διατηρηθεί ο δείκτης παρακολούθησης των κρουσμάτων στα χαμηλότερα δυνατά επίπεδα και να αισθανθούν οι πολίτες της χώρας ασφάλεια και προοπτική.

 

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΡΑ ΣΤΗΡΙΞΗΣ

ΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΡΑ ΣΤΗΡΙΞΗςΗ σταδιακή επιστροφή στην κανονικότητα είναι πλέον γεγονός. Με προσοχή κι αυξημένα μέτρα ασφάλειας και υγιεινής κάθε κλάδος της οικονομίας επανεκκινά με την ελπίδα η ανάκαμψη να είναι σύντομη και ευεργετική. Βεβαίως, η οικονομία δεν είναι μόνο αριθμοί, είναι και ψυχολογία, καθώς και μέτρα στοχευμένης στήριξης εκεί και όπου απαιτούνται με σκοπό την αναχαίτιση των αρνητικών επιπτώσεων που είχε το αυστηρό lock down που επιβλήθηκε προς αντιμετώπισης της εξάπλωσης της πανδημίας.

Όμως, οι πόροι του κράτους δεν είναι ανεξάντλητοι και γι’ αυτό το λόγο η κυβέρνηση είχε εκπονήσει εξ’ αρχής μια ολοκληρωμένη στρατηγική η οποία αφορούσε στο εξής βασικό τρίπτυχο: 1) μέτρα ανακούφισης με πιο εμβληματικό την 9μηνη αναστολή των δανειακών υποχρεώσεων, 10% μείωση της τιμής του ηλεκτρικού, αναστολή καταβολής οφειλών κι αύξησης εισφορών κ.α. 2) έκτακτα επιδόματα και προγράμματα στήριξης για επιχειρήσεις, αυτοτελώς εργαζομένους, γονείς και ευπαθείς ομάδες για όσο διάστημα διαρκούν τα περιοριστικά μέτρα με δυνατότητα προέκτασής τους εκεί και όπου κριθεί αναγκαίο και 3) κρατικά εγγυημένα δάνεια με χαμηλά επιτόκια για ανάκαμψη των επιχειρήσεων.

Ας σημειωθεί σε αυτό το σημείο ότι η 9μηνη αναστολή δόσεων στις τράπεζες εγκρίθηκε με τις θετικές ψήφους μόνο των κομμάτων ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ και Αλληλεγγύης. Ενώ ο τρίτος πυλώνας στήριξης με την αξιοποίηση της δυνατότητας άντλησης έκτακτης ρευστότητας και μετατροπής της σε χαμηλότοκα δάνεια οδηγήθηκε σε αδιέξοδο κάτω από το βάρος των παράλογων απαιτήσεων των κομμάτων της αντιπολίτευσης. 

Το αρχικό νομοσχέδιο για τις κρατικές εγγυήσεις προνοούσε άντληση ρευστότητας 2 δις με σκοπό να διατεθούν ως δάνεια προς τις επιχειρήσεις με χαμηλά επιτόκια και με 70% κρατικές εγγυήσεις. Ενώ υπήρχε επίσης πρόνοια για επιδότηση μέρους του επιτοκίου σε φυσικά πρόσωπα, αυτοτελώς εργαζομένους και επιχειρήσεις ύψους 250 εκατομμυρίων ευρώ. Αναντίλεκτα αυτή τη στιγμή πολλές επιχειρήσεις έχουν άμεση ανάγκη ρευστότητας για να μπορέσουν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους, να διατηρήσουν τις επιχειρήσεις τους και κυρίως για να μην αναγκαστούν να οδηγηθούν σε απολύσεις προσωπικού.

Το πλέον θλιβερό όμως είναι ότι η όλη δημόσια συζήτηση γύρω από αυτό το ζήτημα έφερε και πάλι στο φως συζητήσεις που θύμισαν σε πολλούς εποχές Γιάννη Βαρουφάκη. Με αιχμή του δόρατος και βασικό επιχείρημα το,  «να δώσει η κυβέρνηση απευθείας στήριξη». Όμοια που η κυβέρνηση να είναι η κότα που γεννά χρυσά αυγά, με ανεξάντλητες δυνατότητες. Όλα αυτά εμπλουτισμένα με μία έντονη τραπεζο-φοβία η οποία αφαιρούσε πολλές φορές τις ίδιες τις επιχειρήσεις, δηλαδή τους δικαιούχους από την όλη συζήτηση. Επειδή το κράτος δεν εγγυάται τις τράπεζες αλλά τις επιχειρήσεις του. Γι’ αυτό ονομάζονται μέτρα στήριξης της οικονομίας. Για να μπορέσουν οι υγιείς κι αξιόχρεες επιχειρήσεις που έχουν πληγεί να δανειστούν δίχως υψηλές υποθήκες και εξασφαλίσεις ούτως ώστε να μπορέσουν να ορθοποδήσουν με παράλληλη υποχρέωση να μην απολύσουν προσωπικό. Οι τράπεζες δεν έχουν σε καμία ανάγκη αυτό το σχέδιο για να είναι κερδοφόρες! Έχουν ήδη τα δικά τους δανειακά σχέδια με πολύ υψηλότερα επιτόκια και όλες τις απαραίτητες διασφαλίσεις. Δυστυχώς όμως πλέον, το όλο ζήτημα στην πραγματικότητα πέρασε και μέσα από τις συμπληγάδες των μελλοντικών πολιτικών συνεργασιών.

Έτσι πλέον τα βλέμματα όλων είναι στραμμένα στην επόμενη ημέρα.

Αν μας δίδαξε κάτι η περιπέτεια της πανδημίας που ζήσαμε όλοι είναι πως εκεί που πρυτανεύει η λογική και η αλληλεγγύη γίνονται θαύματα. Το ότι χάσαμε την ευκαιρία να αξιοποιήσουμε ένα ισχυρό εργαλείο προκαλεί απογοήτευση αλλά η οικονομία είναι ευθύνη και προτεραιότητά μας και η προσπάθεια για νέα μέτρα στήριξης από πλευράς κυβέρνησης δε θα τερματιστεί εδώ.

 

Συνέντευξη στην εφημερίδα Φιλελεύθερος

-Πως σχολιάζετε το χάσμα αμοιβών μεταξύ γυναικών και αντρών;

Στην χώρα μας το χάσμα ανέρχεται στο 14.8% σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία, παρόλο που υπάρχει σχετική νομοθεσία για την ισότητα στις αμοιβές από το 2003. Αυτό φανερώνει ότι και αυτό το ζήτημα αποτελεί ένα θέμα κρυμμένου σεξισμού το οποίο μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με την ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση των εργαζομένων για να διεκδικούν ίση αξία για ίση εργασία καθώς και για να προβαίνουν σε καταγγελίες εκεί κι όπου εντοπίζονται παραβιάσεις. Κατά αντίστοιχο τρόπο θα πρέπει με εργαλεία και πολιτικές να αγγίξουμε το άλλο τεράστιο ζήτημα του χάσματος στις συντάξεις που είναι ακόμη μεγαλύτερο.

 

-Υπάρχει ίση εκπροσώπηση στα κέντρα λήψης αποφάσεων; Εάν όχι που νομίζετε ότι οφείλετε;

Σίγουρα υπάρχει σημαντική πρόοδος κατά τα τελευταία χρόνια και πολύ μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση αναφορικά με την ισότιμη συμμετοχή στα κοινά. Εν τούτοις, έχουμε ακόμη μακρύ δρόμο να διανύσουμε κυρίως λόγω του ότι η είσοδος των γυναικών στα κέντρα λήψης αποφάσεων καθυστέρησε με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν στερεότυπα και προκαταλήψεις. Επιπλέον, έρευνες δείχνουν ότι δυστυχώς σημαντικός αριθμός γυναικών επιλέγουν και ψηφίζουν ετερόφυλα ενώ σημαντικός αριθμός αντρών ψηφίζουν ομόφυλα. Είναι πιστεύω καιρός να σπάσουμε αυτή τη γυάλινη οροφή της προκατάληψης και να αποκτήσουμε μια κρίσιμη μάζα αντρών και γυναικών που μαζί θα αποφασίζουν για όλα όσα μας αφορούν. Είναι θεωρώ μία κοινωνική επιταγή η οποία θα έχει θετικό αντίκτυπο στις νέες γενιές, στην οικονομία της χώρας μας αλλά και στο επίπεδο δημοκρατίας και αντιπροσωπευτικότητας.

 

-Ποία μέτρα θα πρέπει να ληφθούν για να μειωθεί η ανισότητα;

Πιστεύω ότι πρωτίστως χρειαζόμαστε ισχυρή πολιτική βούληση, συντονισμό και οριζόντιες δράσεις. Επειδή η ανισότητα των φύλων ξεκινά από την κούνια μας. Γι’ αυτό και θεωρώ πάρα πολύ σημαντικά τα ακόλουθα. Κατ’ αρχήν τη συνεχή και συστηματική καλλιέργεια προτύπων ισότητας για αγόρια και κορίτσια μέσα στην επίσημη σχολική εκπαίδευση. Τη δημιουργία και επέκταση υποδομών φροντίδας βρεφών και παιδιών προσχολικής ηλικίας. Την ποινικοποίηση κάθε μορφής σεξισμού και της σεξουαλικοποίησης του γυναικείου σώματος. Τη συνεχή κατάρτιση των λειτουργών επαγγελματικού προσανατολισμού στα σχολεία με εργαλεία αξιολόγησης στη βάση των ταλέντων και δεξιοτήτων κάθε παιδιού αντί στη βάση της διάστασης του φύλου. Τέλος, απαραίτητες θεωρώ τις προσωρινές ποσοστώσεις που στόχο έχουν την αλλαγή των προτύπων και την καλλιέργεια κουλτούρας ισότητας για τις νέες γενιές. Όλα αυτά μαζί με μία εδραιωμένη αντίληψη σε όλες τις κρατικές υπηρεσίες για τον αντίκτυπο φύλου από κάθε νέα πολιτική είναι θεωρώ απαραίτητα για να μη χρειαστεί να αναμένουμε (όπως υπολογίζουν οι ειδικοί) τουλάχιστον άλλα 100 χρόνια για να γίνει πράξη η ισότητα των φύλων.

 

Συνέντευξη στο site cytimes


Η Αμμόχωστος επανέρχεται στο προσκήνιο. Η Τουρκία αναγγέλλει σχεδιασμούς για τα Βαρώσια, ενώ ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας επανάφερε την εισήγηση για σύσταση κοινής επιτροπής, χωρίς όμως να υπάρξει θετική ανταπόκριση. Έχετε κάποια πληροφόρηση για τα δεδομένα;

Θεωρώ ότι τα πράγματα είναι ήδη εξαιρετικά δύσκολα καθώς και ότι η Τουρκία θα πιέσει για τις δικές της θέσεις προβάλλοντας το θέμα της Αμμοχώστου ως μοχλό πίεσης. Υπάρχει επίσης σοβαρή πιθανότητα η Τουρκία να μας αιφνιδιάσει καταθέτοντας προτάσεις τύπου, «ελάτε να συζητήσουμε σε όποια βάση θέλετε». Γι’ αυτό και η δική μας πλευρά οφείλει να είναι προετοιμασμένη για να πάρει την πρωτοβουλία των κινήσεων και να προτάξει εξ αρχής τις θέσεις της. Το ζήτημα της Αμμοχώστου είναι ιδιαίτερα κρίσιμο και πρέπει να αποτελέσει προτεραιότητα καθώς και να τύχει πολύ προσεκτικού χειρισμού. Η πρόταση που επανέφερε ο Πρόεδρος θεωρώ ότι είναι ορθή, λογική και συναινετική. Πιστεύω όμως, ότι όλα θα κριθούν στο πλαίσιο της νέας προσπάθειας για διαπραγμάτευση που θα πρέπει να ξεκινήσει άμεσα μετά τις λεγόμενες εκλογές στα κατεχόμενα. Τουλάχιστον αυτή είναι και αυτή πρέπει να είναι η απαίτηση της πλευράς μας.

Με βάση τους σχεδιασμούς των Ηνωμένων Εθνών, στη βάση και της τριμερούς του Βερολίνου, εξελίξεις στο Κυπριακό θα πρέπει να αναμένονται μετά τη διαδικασία στα κατεχόμενα για ανάδειξη ηγέτη της Τκ κοινότητας. Επειδή διατηρείτε επαφές με την Τκ κοινότητα μπορείτε να μας πείτε την εκτίμησή σας για τις «εκλογές»;

Αναμφίβολα ένας Τουρκοκύπριος πολιτικός που παραμένει προσηλωμένος στον σκοπό και τη συμφωνημένη βάση της λύσης του Κυπριακού όπως ο Μουσταφά Ακκιντζί ο οποίος μάλιστα υπόκειται σε αυτή την προσπάθεια της Άγκυρας να τον αποδομήσει με κάθε δυνατό τρόπο θα είναι πιο εποικοδομητικός συνομιλητής. Πιθανή επανεκλογή του, θα σημαίνει ισχυρή εντολή προς τη λύση ομοσπονδίας. Βεβαίως αυτό από μόνο του δεν είναι αρκετό για να καταλήξουμε σε συμφωνημένο πλαίσιο λύσης, καθώς χρειάζεται να ξεπεράσουμε τον σκόπελο αναφορικά με την πρακτική εφαρμογή της αρχής της πολιτικής ισότητας, το θέμα της ασφάλεια, καθώς και άλλα ζητήματα που έχουν ανακύψει από την προηγούμενη προσπάθεια. Θα πρέπει να πιστωθεί στον Πρόεδρο Αναστασιάδη και στον Μουσταφά Ακκιντζί ο τεράστιος δρόμος που έχουν καλύψει στη διαπραγμάτευση. Από εκεί και πέρα βέβαια, όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα στις λεγόμενες εκλογές, η δική μας η πλευρά οφείλει την επόμενη ημέρα να καλέσει τον νέο Τουρκοκύπριο ηγέτη σε άμεση επανεκκίνηση της διαπραγμάτευσης στη βάση των όσων συμφωνήθηκαν στο Βερολίνο.   

Αναμφίβολα τυχόν απομάκρυνση του Ακκιντζί θα συνιστά οπισθοδρόμηση και σε κάθε περίπτωση θα ανατρέπει τα υφιστάμενα δεδομένα. Πιστεύετε όμως ότι ο εκάστοτε Τκ ηγέτης, έχει την πολυτέλεια να διαφοροποιείται σε ουσιαστικά ζητήματα από την πολιτική της τουρκικής κυβέρνησης;

Δυστυχώς για ζητήματα που αφορούν στα γεωστρατηγικά συμφέροντα της Τουρκίας καθώς και στην εξασφάλιση των μελλοντικών της στόχων η Τουρκία ποτέ δε θα αφήσει τους «υποτελείς» (όπως η ίδια τους αντιλαμβάνεται) Τουρκοκύπριους να επιβάλουν την θέλησή τους. Ο κ. Ακκιντζί έχει διαφοροποιηθεί από την Τουρκία για διάφορα ζητήματα. Κυρίως, αυτή τη στιγμή το διακύβευμα στα κατεχόμενα είναι το κατά πόσο η Τουρκοκύπριοι θα διατηρήσουν την αυτονομία τους. Από τη δική μας την πλευρά, πέρα του αισθήματος ασφάλειας που δικαιούνται οι Ελληνοκύπριοι θα πρέπει να απευθυνόμαστε και στη σημαντική μερίδα Τουρκοκυπρίων η οποία νιώθει ανασφάλεια έναντι των Ελληνοκυπρίων. Που θεωρεί ότι δίχως την παρουσία της Τουρκίας, οι Ελληνοκύπριοι θα κυριεύσουν οικονομικά, πολιτισμικά και εμπορικά το νησί, καθιστώντας τους μία μίζερη μειοψηφία. Γι’ αυτό είναι που χρειάζονται συνταγματικές ρήτρες που θα δημιουργούν δικλείδες ασφαλείας για την Τουρκοκυπριακή κοινότητα, δίχως από την άλλη βεβαίως να ποδηγετούν τη λειτουργικότητα του κράτους.

Θα ήθελα μια εκτίμηση για το φαινόμενο Ερντογάν. Πριν από 15 χρόνια ήταν ο πολλά υποσχόμενος πολιτικός στον οποίο επένδυε η ΕΕ και η διεθνής κοινότητα. Σήμερα όμως παρουσιάζεται σχεδόν μεταμορφωμένος. Πού αποδίδετε αυτή την αλλαγή.

Ο Ερντογάν παρουσίαζε από την αρχή μία παραδοξότητα. Εκλέχτηκε δίχως τη στήριξη του στρατού και υποστηριζόμενος από τους ισλαμικούς κύκλους τους οποίους τουλάχιστον η αστική και φιλοκοσμική τάξη στην Τουρκία έβλεπαν με πολύ μεγάλη καχυποψία. Την ίδια ώρα είχε ένα πιο προοδευτικό και φιλοευρωπαϊκό λόγο από ότι αναμενόταν. Στην πορεία ο ίδιος αναθεώρησε τις σχέσεις του με τη δύση και ειδικότερα τον στόχο ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η στροφή έγινε όταν συνειδητοποίησε ότι η ενταξιακή πορεία της χώρας του διερχόταν μέσα από τον εκ βάθρων εκδημοκρατισμό της με τρόπο που ο ίδιος τουλάχιστον δεν επιθυμούσε. Στη συνέχεια εξέλιξε ένα νέο μεγαλοϊδεατισμό αναφορικά με τον ηγετικό ρόλο που μπορούσε δυνητικά να διαδραματίσει η Τουρκία στον ισλαμικό κόσμο. Μετά όμως και από την ήττα της αραβικής άνοιξης και το αιματοκύλισμα στην Μέση Ανατολή η Τουρκία μπήκε σε μία αντιπαράθεση υψηλών τόνων με το Ισραήλ, τις ΗΠΑ και γείτονες χώρες πράγμα το οποίο σε συνδυασμό και με τις συχνές και κατάφωρες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο εσωτερικό της χώρας έχουν κατατάξει πλέον τον Ερντογάν ως ένα αναξιόπιστο εταίρο στα μάτια της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ. Παρόλο όμως το πλήγμα στην αξιοπιστία του Ερντογάν η Τουρκία παραμένει μία ισχυρή χώρα από άποψη εμπορική και στρατιωτική και βεβαίως είναι ένας εταίρος ο οποίος δύσκολα θα απολέσει την στρατηγική σημασία που έχει η γεωγραφία και το μέγεθος του για τις μεγάλες δυνάμεις.

Εκτιμάτε ότι η Τουρκία είναι έτοιμη για το μεγάλο βήμα στο Κυπριακό ώστε να ικανοποιήσει τις μίνιμουμ προσδοκίες της πλευράς μας, ιδιαίτερα στο θέμα της ασφάλειας (εγγυήσεις και στρατεύματα);

Θεωρώ ότι η Τουρκία πολύ δύσκολα θα υποχωρήσει στα θέματα ασφάλειας και εγγυήσεων εάν δεν έχει εξασφαλίσει πρώτα τα δικά της συμφέροντα στην περιοχή. Από την άλλη τα θέματα της ασφάλειας αξιολογούνται πολύ ψηλά από την πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων. Γι’ αυτό θα πρέπει να σκεφτούμε λύσεις έξω από το υφιστάμενο πλαίσιο για να πείσουμε τον κόσμο για την ομαλή μετάβαση από τη σημερινή κατάσταση στην μελλοντική. Εξίσου σημαντικό θεωρώ ότι είναι η πολιτική ηγεσία να διασαφηνίσει τις προσδοκίες της και να θέσει τα διλήμματα στον λαό με ειλικρίνεια για να μην καλλιεργηθούν ψευδαισθήσεις στις οποίες στη συνέχεια θα βρεθούμε εγκλωβισμένοι.

Αυτές τις μέρες συμπληρώνονται δύο χρόνια της δεύτερης θητείας της διακυβέρνησης Αναστασιάδη και θα ήθελα μια γενική αποτίμηση για το έργο που έγινε αλλά και για εκείνα που πρέπει να μπουν σε προτεραιότητα.

Θεωρώ ότι οφείλουμε να πιστώσουμε την κυβέρνηση με το εξής, ότι η συνετή διαχείριση και ο εξορθολογισμός στα δημόσια οικονομικά, έβγαλε τη χώρα από την περιδίνηση της οικονομικής κρίσης. Οφείλουμε να τονίσουμε πως η ανεργία έχει σημειώσει κατακόρυφη πτώση. Από το 17% στο 6%. Οι προϋπολογισμοί είναι ισοσκελισμένοι με αποτέλεσμα η ανάπτυξη ναέχει περάσει στην πραγματική οικονομία. Στο εισόδημα των εργαζομένων που σήμερα βρίσκεται σε επίπεδα προ κρίσης.

Επιπλέον τα τελευταία χρόνια η κυβέρνηση έχει προωθήσει και ολοκληρώσει μεταρρυθμίσεις που περιλαμβάνουν τη μείωση της στρατιωτικής θητείας και την αναδιοργάνωση της Εθνικής Φρουράς, τη θέσπιση του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος, τη δημιουργία σημαντικών Υφυπουργείων στους παραγωγικούς τομείς της οικονομίας, την εμπορικοποίηση του Λιμανιού της Λεμεσού, τη σταδιακή κατάργηση του καταλόγου διοριστέων, και φυσικά την εφαρμογή και την υλοποίηση του ΓΕΣΥ.

Μεταρρυθμίσεις που αποδεικνύουν ότι κάνουμε πράξη τις πολιτικές μας εξαγγελίες. Σήμερα πλέον προωθούμε βήμα-βήμα τη μεταρρύθμιση στη Δικαιοσύνη, τη μεταρρύθμιση στη Δημόσια Υπηρεσία, την Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση, τη Γεωργική Ασφάλιση, την Προσφυγική Πολιτική, την Περιφερειακή και Οικοδομική Ανάπτυξη και ασφαλώς την Παιδεία.

Επιπλέον βρίσκεται στα σκαριά η μεταρρύθμιση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, μια μεταρρύθμιση που αλλάζει ριζικά τον τρόπο λειτουργίας του κράτους, τόσο σε τοπικό όσο και κεντρικό επίπεδο. Που πέραν των δομικών αλλαγών, δημιουργεί και εξοικονομήσεις δεκάδων εκατομμυρίων ως πρόσθετο έσοδο για την κοινωνία, που δεν προέρχονται ούτε από την αύξηση δαπανών, ούτε από αύξηση της φορολογίας αλλά ως χειροπιαστό αποτέλεσμα μιας μεταρρύθμισης.

Με ποιες προσδοκίες και συναισθήματα βρεθήκατε στο βουλευτικό έδρανο; Τί είναι εκείνο που θέλετε να αφήσετε ως πολιτικό αποτύπωμα;

Η προσπάθειά μου είναι να είμαι συνεπής πολιτικά και παραγωγική κοινοβουλευτικά. Πολιτικά επιδιώκω να παραμένω πιστή στις αρχές της σύγχρονης φιλελεύθερης δεξιάς, με λόγο μετριοπαθή και κοινωνικά ευαίσθητο.

Κοινοβουλευτικά, οι Επιτροπές στις οποίες συμμετέχω είναι, η Επιτροπή Εσωτερικών Υποθέσεων, η οποία πολύ σύντομα θα έχει ενώπιον της να εξετάσει τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης, η οποία είναι μία καίριας σημασίας συζήτηση για ένα ζήτημα το οποίο αφορά και επηρεάζει άμεσα τις ζωές των πολιτών. Κατ’ επέκταση αποδίδω ένα ειδικό βάρος στη μελέτη και συζήτηση όλων των προεκτάσεων αυτής της μεταρρύθμισης παράλληλα βεβαίως και με όλα τα υπόλοιπα θέματα που βρίσκονται ενώπιον της Επιτροπής. 

Σε προτεραιότητα μου είναι επίσης όλα τα ζητήματα που άπτονται των ανθρωπίνων δικαιωμάτων γι’ αυτό και έχω επιδιώξει να συμμετάσχω στην αρμόδια κοινοβουλευτική Επιτροπή. Έχω μια προσωπική έγνοια και ευαισθησία για τα θέματα αυτά γιατί άπτονται άμεσα της ποιότητας της δημοκρατίας και των θεσμών.

 

Απαραίτητη θεωρώ τέλος την άσκηση του κοινοβουλευτικού ελέγχου σε θεσμούς της δημοκρατίας με σκοπό την ενίσχυση της χρηστής διοίκησης, της διαφάνειας και της αξιοκρατίας, στόχους που επιδιώκει η επιτροπή Θεσμών στην οποία επίσης  συμμετέχω.

Τα δικαιώματα της γυναίκας βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, μετά από την πρωτοβουλία που άρχισε σε επίπεδο κοινωνίας των πολιτών. Δεν νομίζετε ότι η κοινωνία πλέον έχει ωριμάσει αρκετά ώστε να μην θεωρεί το φύλο ως κριτήριο επιλογής, είτε για πολιτικό αξίωμα, είτε για μια ανώτερη επαγγελματική θέση;

Η πρώτη φορά που άκουσα τον όρο «κοινωνικό φύλο» ήταν όταν ήμουν πρωτοετής φοιτήτρια στο τμήμα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου.  Τότε μπορούσα να κατανοήσω τον ορισμό του όρου και το ότι οι ταυτότητες κατασκευάζονται ιστορικά, κοινωνικά και πολιτικά αλλά, η αλήθεια είναι ότι πέρασαν έκτοτε αρκετά χρόνια για να έχω πλήρη κατανόηση και αντίληψη των διακρίσεων στη βάση του φύλου και δεν αναφέρομαι στις φανερές διακρίσεις τύπου, πληρώνεσαι λιγότερο για την ίδια εργασία, αλλά, για τις έμμεσες και κρυμμένες διακρίσεις που είναι πολύ πιο προβληματικές και επικίνδυνες. Μιλάμε για στερεότυπα δεκαετιών αναφορικά με τις δεξιότητες της γυναίκας, τη σεξουαλικότητά της, τις κοινωνικές νόρμες συμπεριφοράς κλπ. Στην πολιτική όμως αντιμετωπίζουμε και κάτι άλλο εμείς οι γυναίκες. Συχνά μετατρεπόμαστε σε «αόρατες».  Νομίζω το ίδιο συμβαίνει ορισμένες φορές και στην ακαδημία και στα διοικητικά συμβούλια μεγάλων οργανισμών. Σε αυτούς τους τομείς απαιτείται μια συνεχής προσπάθεια, 1ογια να είσαι ορατή και 2ο για να θεωρείσαι ισάξια. Οπότε καταλήγοντας, θα έλεγα ότι ο δρόμος για την ουσιαστική και όχι απλά την τυπική ισότητα είναι ακόμη μακρύς και δύσκολος.

 

 

Γράμμα από την Αμερική.

Γράμμα από την Αμερική. (Μέρος Α’)
Αγαπητέ/ή αναγνώστη/τρια,

Αισίως ολοκληρώνουμε τη δεύτερη εβδομάδα της επίσκεψής μας στην Αμερική. Τώρα βρισκόμαστε στην πόλη Πόρτλαντ της πολιτείας του Όρεγκον. Είμαστε μαζί μία ομάδα 16 γυναικών επαγγελματιών από την Ευρώπη. Εδώ οι Αμερικάνοι θεωρούν ότι η Ευρώπη είναι κάτι αντίστοιχο με τις Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Θεωρούν ότι φτιάξαμε ένα περίεργο φεντεραλιστικό μοντέλο όλες οι ευρωπαϊκές χώρες και ότι έχουμε κοινή εξωτερική πολιτική και τέτοια. Που να ήξεραν τι ζόρι τραβάμε ακόμη με τα κάθε λογής εθνικά τερτίπια, τις εθνικές κυριαρχίες και την ανικανότητα να πάρουμε μία κοινή απόφαση για τα πλείστα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής.
Αλλά μη νομίζεις έχουν κι αυτοί τα δικά τους παράξενα. Κάθε πολιτεία διαφορετικοί φόροι, διαφορετική κουλτούρα, διαφορετικοί κανόνες, διαφορετικά σχολεία. Αυτό που τους ενώνει είναι η ταυτότητά και το σύνταγμά τους.
Σαν λαός, περισσότερο μου είναι συμπαθείς. Έχουν μια ευθύτητα κάπως περίεργη για εμάς τους Αγγλοσάξονες. Ντόμπροι αλλά και πρόθυμοι να εξηγήσουν και να βοηθήσουν. Με τον Τράμπ είναι το πιο περίεργο. Είναι ο Πρόεδρος που όλοι αγαπούν να μισούν αλλά και που όλοι θα ξαναψηφίσουν! Πιστεύουν ότι παρά τις «ιδιαιτερότητές» του … χαρακτήρα του, το βιοτικό επίπεδο στην Αμερική έχει ανέβει σημαντικά και η οικονομία τους πάει από το καλό στο καλύτερο εξαιτίας του. Δεν είναι ότι δεν υπάρχουν σοβαρές φωνές εναντίον του. Υπάρχουν και μάλιστα με πολύ ισχυρά επιχειρήματα. Κατ’ ακρίβεια νομίζω γνώρισα πολύ περισσότερους Δημοκρατικούς κατά τις εδώ επισκέψεις μου. Εν τούτοις η πεποίθησή μου παραμένει ότι ο Τραμπ παραμένει αδιαφιλονίκητος μέχρι στιγμής. Φυσικά κανείς ποτέ δεν ξέρει. Η προεκλογική έχει ήδη ξεκινήσει στην Iowa την πολιτεία που ξεκινά πρώτη τα λεγόμενα caucuses και τα primaries. Τι είναι αυτά; Τα caucuses είναι οι πρώτες- πρώτες εσωκομματικές εκλογικές αναμετρήσεις. Οι οποίες μπορούν να λάβουν χώρα σε σχολεία, γυμναστήρια ή ακόμη και σε σπίτια (στις πολύ μικρές κοινότητες). Ναι η προεκλογική ξεκινά από την κάθε αμερικανική γειτονιά-κοινότητα! Και αν οι Ρεπουμπλικάνοι κάνουν εκλογές με κάλπη και αναμετρούνται, οι Δημοκρατικοί έχουν μία περίεργη πρακτική όπου, οι υποστηρικτές του κάθε υποψηφίου στέκονται σε διαφορετικά σημεία και στη συνέχεια οι οπαδοί των υποψηφίων που λαμβάνουν τις περισσότερες παρουσίες προσπαθούν εκείνη την ώρα να πείσουν τους οπαδούς όσων έχουν μειοψηφήσει να συνταχθούν μαζί τους! Αυτό ομολογουμένως με εξέπληξε.
Πριν από μερικές μέρες μάλιστα βρεθήκαμε σε μία σύναξη της υποψήφιας για το χρίσμα των Δημοκρατικών της Γερουσιαστού Καμάλα Χάρις. Η οποία έλαβε χώρα σε ένα συνοικιακό μπαρ! Η Χάρις με εξέπληξε με τις αριστερές της θέσεις. Ομολογώ ότι είχε ένα παθιασμένο σοσιαλιστικό λόγο που δε γνώριζα ότι θα μπορούσε να συναντήσει κανείς στην Αμερική. Βεβαίως δεν έχει καμιά πιθανότητα για το χρίσμα αλλά και πάλι. Ακούω πάντως ότι Γουώρεν και Σάντερς έχουν παρόμοιες θέσεις και θα έχει ενδιαφέρον να δούμε μέχρι που θα φτάσουν.
Όπως μας έχει εξηγήσει όμως μία εξαιρετική ακαδημαϊκός στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον στην Αμερική το δικομματικό σύστημα και ο τρόπος με τον οποίο γίνεται η εκλογή του Προέδρου «σπρώχνει» τους υποψήφιους στο να υιοθετήσουν σταδιακά ένα πιο «ενδιάμεσο» λόγο με σκοπό να προσελκύσουν ψήφους από τη μεγάλη δεξαμενή ψηφοφόρων που βρίσκεται μεταξύ των δύο πολιτικών χώρων.
Και όλα αυτά τη στιγμή που το περίεργο εκλεκτορικό τους σύστημα δεν εκλεγεί κατά ανάγκη τον υποψήφιο που έλαβε τις περισσότερες λαϊκές ψήφους αλλά εκείνο που κέρδισε τις πολιτείες με τον μεγαλύτερο αριθμό εκλεκτόρων. Γι’ αυτό εξάλλου και στις προηγούμενες προεδρικές εκλογές μπορεί η υποψήφια των Δημοκρατικών Χίλαρι Κλίντον να εξασφάλισε τρία εκατομμύρια περισσότερες ψήφους από τον αντίπαλό της Ντόλαντ Τραμπ. Εντούτοις έχασε τις εκλογές εφόσον ο Τραμπ κέρδισε τον μεγαλύτερο αριθμό εκλεκτόρων.
Σοκ, έτσι;
ΥΓ. Επόμενο γράμμα από την Αμερική την επόμενη εβδομάδα από το Σαν Ντιέγκο.


Γράμμα από την Αμερική. (Μέρος Β’)

Αγαπητέ/ή αναγνώστη/τρια,

Το ταξίδι στην Αμερική συνεχίζεται μαζεύοντας καθημερινά γνώσεις και εμπειρίες. Οι επισκέψεις στις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις μου προκαλούν μεγάλη αίσθηση. Κυρίως μου κάνει εντύπωση το πόσο εύρωστες είναι δίχως να έχουν καμιά απολύτως κρατική ενίσχυση. Στηρίζονται σε δωρεές και συνεισφορές ατόμων και οργανισμών ενώ η λειτουργία τους στηρίζεται σε εσωτερικές δομές και διαδικασίες αντίστοιχες μεγάλων εταιρειών με Διοικητικά Συμβούλια και εκτελεστικούς διευθυντές. Τις δραστηριότητές τους τις αποκαλούν «υπηρεσίες» και τα άτομα που απευθύνονται προς αυτές ως «πελάτες» ανεξάρτητα από τη φιλανθρωπική διάσταση του έργου τους. Για παράδειγμα, πελάτης μπορεί να είναι ο μετανάστης και η οικογένειά του που απευθύνονται σε ένα κοινοτικό κέντρο για υποστήριξη, ή πελάτης είναι η νεαρή έγκυος γυναίκα που έχει ανάγκη μία οργάνωση οικογενειακού προγραμματισμού για τη στήριξη της ίδιας και του βρέφους της στο μέλλον. Γενικά οι όροι όπως, «πελάτης», «επιχειρηματίας», «υπηρεσίες», «χρήμα», «κέρδος» έχουν θετικό πρόσημο σε αντίθεση – με τις πλείστες τουλάχιστον- ευρωπαϊκές χώρες του Νότου.
Όσο αφορά στη γυναικεία επιχειρηματικότητα, καταβάλλεται μια μεγάλη προσπάθεια από πλευράς ερευνητικών κέντρων, σχολών οικονομίας και κοινωνίας των πολιτών για να την ενισχύσουν και να τη χρηματοδοτήσουν. Εντούτοις ακόμη και στη χώρα όπου «όλα μπορούν ν συμβούν» οι στατιστικές σε αυτό το τομέα παραμένουν απογοητευτικοί.
Τελευταίο βράδυ πριν την αναχώρησή μας από την Πολιτεία του Όρεγκον μας περίμενε μια έκπληξη που μπήκε σφήνα στο πρόγραμμα επισκέψεων και ξεναγήσεων. Ένας καλαθοσφαιρικός αγώνας NBA ήταν ότι καλύτερο για να κλείσουμε τη 2η εβδομάδα. Ένα υπερθέαμα δράσης, διαφήμισης και κατανάλωσης! Όλα περίπου σε ισάξιες δόσεις…
Αποχαιρετώντας πίσω μας το κοσμοπολίτικο Πόρτλαντ, ταξιδέψαμε μέχρι το παραλιακό Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια και φτάσαμε στα σύνορα με το Μεξικό. Η επιμονή και ο παρορμητισμός της ομάδας ανάγκασε ξεναγό και συνοδούς να περπατήσουν μαζί μας σε ένα μακρύ χωματόδρομο μερικών χιλιομέτρων μέχρι το τοίχος. «Τοίχος ή  φράκτης, αναλόγως πολιτικής προσέγγισης και διάθεσης», είπε η ξεναγός κλείνοντάς μας το μάτι. Η όψη του ήταν κάτι το συγκλονιστικό ακόμη και για μία Κύπρια. Τρομακτική και οξύμωρη μαζί. Μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις κι εκεί όπου υπήρξε μεγάλος αριθμός παραβιάσεων το τοίχος γίνεται διπλό δημιουργώντας ένα ιδιότυπο νεκρής ζώνης στο ενδιάμεσο. Τα τοίχος είναι πανύψηλο αλλά και σχετικά διάφανο. Μπορείς δηλαδή να δεις και να συνομιλήσεις με τον απέναντι. Αλλά δε μπορείς να τον αγγίξεις. Εννοείται ότι η όλη περιοχή φρουρείται επιπλέον με όλα τα σύγχρονα τεχνολογικά αέρια και επίγεια μέσα αν και είμαι σχεδόν βέβαιη ότι κανένα τοίχος και κανένα μέσο δε μπορεί να σταματήσει τον άνθρωπο αν είναι αποφασισμένος να περάσει απέναντι.
Πλησιάζοντας σιγά σιγά προς το τέλος των τριών εβδομάδων το μυαλό μου είναι βομβαρδισμένο με εικόνες κι εντυπώσεις. Μια από αυτές αφορούν στις επισκέψεις μας σε αστυνομικά τμήματα και ορισμένες πρακτικές που με εντυπωσίασαν.
Η μία αφορούσε στο γεγονός του ότι Πολιτεία της Iowa μέρος της αστυνομικής περιβολής κι εξάρτησης ήταν και φορητές κάμερες. Στην ερώτησή μου αν δεν νιώθουν άβολα με αυτό η απάντησή τους ήταν ότι στην αρχή ένιωθαν περίεργα, αλλά πλέον θεωρούν ότι οι κάμερες τους προστατεύουν, τους κρατούν υπόλογους για τη δουλειά τους και επιπλέον αναγκάζουν τους πολίτες να συμπεριφέρονται καλύτερα έναντι τους. Το 2ο στοιχείο που μου έκανε εντύπωση είναι ο ξεκάθαρος διαχωρισμός αρμοδιοτήτων ανάμεσα σε ομοσπονδιακή αστυνομία και τοπική. Η τοπική αστυνομία δεν επιβάλλει τους ομοσπονδιακούς νόμους, εγγυάται όμως την ασφάλεια και την τάξη στην κοινότητα. Επιπλέον εντύπωση μου έκαναν οι πρακτικές εμπλοκής της κοινότητας προς βοήθεια των αρχών. Για παράδειγμα κάθε Παρασκευή πρωί εκπρόσωπος της αστυνομίας μοιραζόταν σε μία ανοικτή κοινοτική σύναξη με πολίτες και εκπροσώπους της κοινότητας το αστυνομικό δελτίο, τα νέα και ανακοινώσεις της αρχής με ΜΚΟ που δρούσαν κυρίως σε γειτονιές με ψηλή παραβατικότητα ή με μη προνομιούχες ομάδες πληθυσμού και στη συνέχεια είχαν μία ανοικτή συζήτηση. Τα μέλη της δύναμης ήταν πρόθυμα να ακούσουν παράπονα, προβλήματα αλλά και να παραδεχθούν ότι σε ορισμένες περιπτώσεις χρειάζονται τη βοήθεια της κοινότητας.
Νομίζω η εφαρμογή κάτι αντίστοιχου στην Κύπρο θα βρισκόταν εντελώς εκτός συζήτησης.
Γράμμα από την Αμερική. (Μέρος Γ’ – τελευταίο)

Αγαπητέ/ή αναγνώστη/τρια,

Συστηματικά είχα αποφύγει να αναφερθώ στην εμπειρία της πρώτης εβδομάδας της επίσκεψής μου στην Αμερική. Ο λόγος ήταν επειδή ήθελα να αποκτήσω μία χρονική και –κατ’ επέκταση- συναισθηματική απόσταση από τα όσα βιώσαμε μέσα σε εκείνη την πρώτη εβδομάδα στην Ουάσιγκτον όπου μεγάλο μέρος του προγράμματος λάμβανε χώρα στην ολομέλεια με γυναίκες από την Αφρική, την Λατινική Αμερική, την Ασία και την Ευρώπη. Η πρώτη εβδομάδα ήταν ένα παράθυρο στον κόσμο. Ένα παράθυρο που σε έσπρωχνε να ακούσεις, να μάθεις και να συζητήσεις για τα θέματα και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες σε άλλες περιοχές του πλανήτη που γεωγραφικά ίσως να μην είναι και τόσο μακριά από το νησί μας, αλλά από κάθε άλλη άποψη είναι. Κι όσο ξεδιπλώνονταν οι ιστορίες τους περισσότερο κατανοούσαμε πόσο κοντά μας, και πόσο δίπλα μας βρίσκεται ο πόλεμος, η καταστροφή και η παράνοια.
Όμως μία αληθινή ιστορία και ένα πραγματικό γεγονός σημάδεψαν τη μνήμη μου για πάντα. Η γνωριμία μου με την Ντέμπη από το Νότιο Σουδάν προέκυψε αβίαστα. Εξάλλου την είχε προτείνει το Βατικανό οπότε τυπικά αποτελούσε μέρος της ευρωπαϊκής ομάδας. Η Ντέμπη, είναι 27 χρονών και είναι η πρώτη γυναίκα που έχει αποφοιτήσει από το γυμνάσιο στην κοινότητά της. Η πρώτη γυναίκα που στη συνέχεια σπούδασε στην Κένυα και αποφοίτησε από Πανεπιστήμιο και βεβαίως η πρώτη που έχει αναλάβει τη θέση της διευθύντριας στο σχολείο από όπου αποφοίτησε. Η Ντέμπη μπορούσε να μην επιστρέψει στον πόλεμο, επέλεξε όμως να το πράξει για να αποδώσει -όπως η ίδια μου εξήγησε- αυτά που οφείλει στην κοινότητά και στην οικογένειά της. Η Ντέμπη είναι ορφανή από μητέρα και ανήκει σε μία πολυμελή οικογένεια. Ο ηλικιωμένος πατέρας της αποφάσισε να μην υποκύψει στην προίκα που προσφέρουν οι άντρες του χωριού για να αγοράσουν την κόρη του για γυναίκα τους. Ο άντρας αυτός έκανε μία μικρή επανάσταση, κάτι που δεν έπραξε κανένας ποτέ προηγουμένως. Την έστειλε στο σχολείο! Στο Νότιο Σουδάν όμως ο εμφύλιος πόλεμος σε συνδυασμό με τη φτώχεια και τις άθλιες συνθήκες ζωής οδηγούν σε εξωφρενικά βίαιες καταστάσεις, όπου κάποιος μπορεί να σκοτωθεί από παρεξήγηση.
Ένα τέτοιο τραγικό γεγονός συνέβη λίγες εβδομάδες προτού έρθει η Ντέμπη στην Αμερική, όταν οι κάτοικοι του διπλανού χωριού έστησαν ενέδρα και δολοφόνησαν εν ψυχρό 3 δασκάλους του σχολείου επειδή θεώρησαν ότι ήταν υπεύθυνοι για τον θάνατο ενός συγχωριανού τους ο οποίος είχε πεθάνει σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Δυστυχώς, το τυφλό μίσος για εκδίκηση ήταν πιο γρήγορο από την αληθινή είδηση. Το γεγονός αυτό ανέτρεψε για άλλη μια φορά κάθε πίστη και κάθε ελπίδα για την ίδια. Είχε αποφασίσει να ακυρώσει το ταξίδι και να παραιτηθεί από την προσπάθεια να παλεύει για την αλλαγή στην πατρίδα της. Η ψυχική της δύναμη ήταν που της έδωσε το κουράγιο και τη δύναμη για να συνεχίσει.
Το δεύτερο γεγονός συνέβη κατά την 4η ημέρα της παραμονής μας και ενόσω το συνέδριο ήταν σε εξέλιξη μία τραγική είδηση έφερε παγωμάρα στην αίθουσα. Η μητέρα μίας από τις συμμετέχουσες στο πρόγραμμα είχε τραυματιστεί σοβαρά σε επίθεση των Ταλιμπαν σε ένα εμπορικό κέντρο λίγο έξω από την Καμπούλ στο Αφγανιστάν. Δύο ημέρες αργότερα άφησε την τελευταία της πνοή σε νοσοκομείο της περιοχής. Ο κόμπος στον λαιμό ολονών μας δεν έλεγε να φύγει. Όπως και ούτε θα φύγει ποτέ το σοκ από την επίγνωση του πως είναι να ζεις μέσα στη βία του πολέμου.
Σήμερα, ένα μήνα σχεδόν μετά από εκείνη την πρώτη εβδομάδα στην Ουάσιγκτον κρατώ δύο πράγματα. Τον ανθρώπινο πόνο από τη μια και την ανθρώπινη θέληση από την άλλη. Οι αληθινές ιστορίες όλων αυτών των γυναικών, η θέλησή τους να σηκωθούν και να σταθούν όρθιες απέναντι σε καταπιεστικούς συζύγους, αυταρχικά καθεστώτα, ένοπλους άντρες είναι που θα αποτελεί για πάντα μία αστείρευτη πηγή έμπνευσης, κουράγιου και αγώνα για ειρήνη και δημοκρατία.
Της Ξένιας Κωνσταντίνου

Βία παντού.

Πλέον η βία δεν αποτελεί την εξαίρεση αλλά τον κανόνα. Βρίσκεται καθημερινά στις οθόνες μας, μας κάνει κοινωνούς της είτε δια της ανοχής, είτε, δια τη συμμετοχής μας. Η βία είναι τόσο κυρίαρχη που για να γίνει αναγνωρίσιμη πρέπει να πάρει διαστάσεις. Μόνο τότε καταδικάζεται συλλήβδην και μετά αρχειοθετείται στη συλλογική μνήμη ως μια από τις πολλές βιωματικές εμπειρίες τύπου, «ωραία, το είδαμε κι αυτό, πάμε παρακάτω». Λίγο αργότερα οι χρήστες αναζητούν νέες καλύτερες πιο δυνατές εμπειρίες βίας από τις προηγούμενες. Ζούμε σε μία κοινωνία που έχει πάθει εθισμό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και διαμέσου αυτών στην βία κάθε μορφής. Την αναζητά, την αποδέχεται, την σχολιάζει, την εξασκεί, την μοιράζεται.

Δεν έχουν περάσει πολλοί μήνες από τις δολοφονικές επιθέσεις στην Ισλανδία που κόστισαν τις ζωές σε δεκάδες ανθρώπους κι όπου ο δράστης είχε ζωστεί με μία κάμερα με σκοπό να μεταδώσει ζωντανά τον τρόμο και να καλλιεργήσει τη βία. Μέχρι να καταστεί εφικτό να σταματήσει η κυκλοφορία του βίντεο, έχει ήδη γίνει viral σε ολόκληρο τον πλανήτη. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν μεταδοθεί μέχρι στιγμής ζωντανά δολοφονίες, αυτοκτονίες, βιασμοί, τρομοκρατικές επιθέσεις.

Μιλάμε τελικά για μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή για μέσα κοινωνικής τρομοκρατίας; Το περιστατικό ακραίας λεκτικής βίας το περασμένο Σάββατο στη Λάρνακα φανέρωσε δύο πράγματα.
Πρώτο ότι πλέον δε μιλάμε για κοινή γνώμη αλλά για κοινή διαδικτυακή γνώμη. Επειδή η ηλεκτρονική κοινωνική δικτύωση έχει υπερβεί σε επίδραση όλες τις άλλες μορφές ανθρώπινης επαφής, διαλόγου και επηρεασμού άποψης. Δεύτερο, η πολιτική ορθότητα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι υποκριτική και δε διαθέτει καμία συνέχεια. Αντιθέτως, διαφέρει κάθε φορά αναλόγως του πλαισίου στο οποίο νοηματοδοτείται και οποιαδήποτε ευθεία αναγωγή είναι άτοπη και υπεραπλουστευμένη. Η συντριπτική πλειοψηφία των χρηστών είναι σε θέση να κακίσει μία πράξη ή μία συμπεριφορά τη μια στιγμή και να διαπράξει την ίδια και χειρότερα την επομένη. Είναι σαν να υπάρχει μια μαζική ad hoc διάθεση πολιτικής ορθότητας η οποία εξαφανίζεται αμέσως μετά. Η τάση είναι πάντοτε προς τη βία.

Δεν είναι όμως όλο αυτό και μία αντανάκλαση αυτού που η κοινωνία βλέπει σε θεσμούς και δημόσια πρόσωπα; Πόσες φορές η εκφορά ρατσιστικού, βίαιου ή χυδαίου τρόπου ομιλίας και συμπεριφοράς έγινε αποδεκτή έστω δια της ανοχής ή σιωπής; Και πόσες φορές θεσμικά έχει καταστεί ως κυρίαρχο παράδειγμα η πολιτική ορθότητα, ο σεβασμός, η ανεκτικότητα και η αξιοπρέπεια;
Είναι τελικά τα κοινωνικά δίκτυα αντανάκλαση της κοινωνίας ή γινόμαστε εμείς οι ίδιοι αντανάκλαση αυτών που βλέπουμε και βιώνουμε δια της συμμετοχής μας σε αυτά; Κι αν το ένα τρέφει το άλλο, σε τι σχιζοφρενική βίαιη κοινωνία είμαστε καταδικασμένοι να ζήσουμε;


Συνέντευξη στον Αντρέα Κούνιο, εφημερίδα ΑΛΗΘΕΙΑ, Δημοσιεύτηκε7/10/2019

1.Μικρή ήσασταν κορίτσι των κούκλων ή των παραμυθιών;
Νομίζω κανένα από τα δύο δεν κυριαρχούσε την παιδική μου ζωή. Μου άρεσε να χορεύω, να λύνω πάζλ, είχα πολλά κατοικίδια, μία κούνια DIY στην αυλή και όλα τα όργανα της ρυθμικής γυμναστικής που με απασχολούσαν πάρα πολλές ώρες. Γενικά, περισσότερο έξω παρά μέσα. 
2.Θυμάστε τον πρώτο σας χάρτινο ήρωα;
Όλοι οι ήρωες του Ντίσνευ. Έχω διαβάσει άπειρα κόμικ. Κυριολεκτικά άπειρα και ακόμη και σήμερα αν πέσει κανένα στο χέρι μου πάλι τα διαβάζω!
3.Τον πρώτο τηλεοπτικό σας ήρωα;
Νομίζω ήταν η Κάντυ. Ένα αγοροκόριτσο που μεγάλωσε σε ένα ορφανοτροφείο. Ήταν η γιαπωνέζα Όλιβερ Τουίστ κάπως.  
4.Σήμερα πιστεύετε στους ήρωες ή έχουμε υποδουλωθεί όλοι στις υλικές ανάγκες;
Πιστεύω ναι στους ήρωες και στις ηρωίδες. Αλλά οι δυνάμεις τους είναι ανθρώπινες, όχι υπερφυσικές. Για μένα ηρωίδα είναι και η πολύτεκνη μητέρα και ο εργάτης στις οικοδομές.
5.Τι ονειρευόσασταν να γίνετε όταν μεγαλώσετε και γιατί;
Μικρή ονειρευόμουν να γίνω μπαλαρίνα, μετά ήθελα να γίνω ψυχολόγος, μετά νομικός και να με που κατέληξα. Λαμπρή εξέλιξη!
6.Είναι όμορφο να ονειρεύονται τα παιδιά;
Διαπιστώνω ότι τα παιδιά ζουν κάπου μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας. Γι’ αυτό και είναι τόσο πολύ ευφυή.
7.Είναι όμορφο να ονειρεύονται και οι μεγάλοι ή μήπως η ηλικία τους αποτελεί αποτρεπτικό παράγοντα;
Νομίζω όταν μεγαλώνεις θέτεις στόχους. Αν οι στόχοι είναι μεγαλεπήβολοι μπορεί να θεωρηθούν και ως όνειρο. Εξαρτάται από το κατά πόσο θα τους επιτύχεις ή όχι.
8.Τώρα που μιλάμε, ονειρεύεστε κάτι;
Προσπαθώ να θυμηθώ πως τελείωσε  η ιστορία της Κάντυ.

9.Ποιος είναι ο τόπος που σας έκανε να ελπίζετε;
Η Κύπρος στα καλά της.

10.Ο τόπος που σας έκανε να απελπιστείτε;
Η Κύπρος στα κακά της.

11.Ταξιδεύετε και με τα φτερά της φαντασίας, κι αν ναι, πού πηγαίνετε συνήθως;
Πάω στο μέλλον. Σε ένα πιο αισιόδοξο μέλλον.
12.Η φαντασία είναι ασφαλές μεταφορικό μέσο;
Σίγουρα ασφαλέστερο από … τα ιδιωτικά τζετ.
13.Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτεστε όταν ξυπνάτε το πρωί;
Να σκεπάσω την κόρη μου, να βγάλω το σκυλί έξω, να κάνω καφέ. Περίπου με αυτή τη σειρά.
14.Και ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτεστε λίγο προτού πέσετε για ύπνο;
Ότι πάλι καθυστέρησα να πάω για ύπνο.
15.Είστε οπαδός του χειμώνα ή του καλοκαιριού;
Της άνοιξης!
16.Με τι γελάτε συνήθως;
Με τις γκάφες μου.

17.Και με τι δακρύζετε συνήθως;
Με τα λάθη μου και με το άδικο.
18.Διαβάζετε και τι;
Το καλοκαίρι διαβάζω και μυθιστορήματα αλλά κυρίως διαβάζω βιβλία για την πολιτική, την έννοια της ελευθερίας και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Μ’ αρέσουν τα πολιτικά βιβλία που πραγματεύονται ιδέες και αμφιλεγόμενα ζητήματα.
19.Ποιο ήταν το αγαπημένο σας μάθημα στο σχολείο;
Αγαπημένα μου μαθήματα ήταν εκείνα που δίδασκαν οι αγαπημένοι μου καθηγητές και καθηγήτριες. Το μέσο της μάθησης για εμένα μπορούσε να αποτελέσει την απόλυτη έμπνευση ή την απόλυτη βαρεμάρα.

20.Και σε ποιο μάθημα την κάνατε κοπάνα;
Στη λογιστική!
21.Ποιο πρόσωπο λείπει πάρα πολύ από τη ζωή σας;
Μου λείπουν πολύ πολλοί φίλοι. Η επαφή μας πλέον έγινε διαδικτυακή, οπότε και πιο τυπική θεωρώ.
22.Εάν σας ζητούσα να μου πείτε πέντε άτομα που θα θέλατε, τώρα, στη συντροφιά μας, ποια απάντηση θα μου δίνατε;
Τις τρεις καλύτερες μου φιλενάδες, τη Μελίνα Μερκούρη και την Ελένη Αρβελέρ. Αυτό θα ήταν μια σπουδαία γυναικεία παρέα.
23.Θα πηγαίνατε στο φεγγάρι μετ’ επιστροφής;
Υπό προϋποθέσεις.
24.Άνευ επιστροφής;
Όχι, αλλά θα διεκδικούσα να στείλω μια λίστα με προτεινόμενους.
25.Τι αισθάνεστε όταν συλλογίζεστε την απεραντοσύνη του σύμπαντος, δεδομένου μάλιστα ότι οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι το σύμπαν δεν έχει αρχή και τέλος;
Μου δημιουργεί δέος και αισιοδοξία μαζί.
26.Ποιο γνώρισμα του χαρακτήρα σας δεν θα αλλάζατε ποτέ;
Το να λέω αυτό που πιστεύω.
27.Ποιο γνώρισμα του χαρακτήρα σας θα αλλάζατε με την πρώτη ευκαιρία;
Τον εγωισμό μου.
28.Μπορείτε να μου πείτε το συνώνυμο της λέξης μητέρα;
Ασφάλεια.
29.Και το συνώνυμο της λέξης πατέρας;
Σιγουριά.
30.Ποιος είναι ο γλυκύτερος ήχος που ακούσατε μέχρι σήμερα;
Το παιδικό χαχανητό.
31.Πείτε μου κι έναν ήχο που ενοχλεί και την ακουστική σας και την αισθητική σας.

Τα ringtones με σπαραξικάρδια ελληνικά λαϊκά τραγούδια.


Και τώρα;

Ο Πρόεδρος έκανε μια ομολογουμένως πολύ καλή εμφάνιση ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών, με μία συγκροτημένη και σαφή ομιλία αναφορικά με τους στόχους και τις επιδιώξεις της πλευράς μας. Με τα σωστά ερωτήματα απέναντι στην Τουρκία αναφορικά με τη στάση και τις παραβιάσεις της και με αποδέκτη το σύνολο της διεθνούς κοινότητας. Ο Πρόεδρος απέφυγε οτιδήποτε θα μπορούσε να θεωρηθεί ως γενικό ή αμφιλεγόμενο. Πέτυχε έτσι να τοποθετήσει με τον πλέον επίσημο τρόπο και δια του βήματος της Γ.Σ. τη ξεκάθαρη θέση και προσήλωση της ελληνοκυπριακής κοινότητας στη λύση της ΔΔΟ και να κλωτσήσει την μπάλα πίσω στο γήπεδο της Τουρκίας.

Το ερώτημα που ανακύπτει είναι τι γίνεται τώρα; Ο Γ.Γ. των Η.Ε. είχε διαδοχικές συναντήσεις τόσο με τον Πρόεδρο Αναστασιάδη, όσο και με τον ηγέτη της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Οι δηλώσεις που έγιναν στη συνέχεια φανέρωσαν τη δυσπιστία που εξακολουθεί να υπάρχει μεταξύ των δύο μερών αλλά και την αμοιβαία σύγκλιση ότι η οποιαδήποτε νέα πρωτοβουλία πρέπει να οδηγήσει σε αποτελέσματα.

Και τώρα τι; Αν ισχύουν οι πηγές που αναφέρουν ότι ο ΓΓ προτίθεται να συγκαλέσει εντός φθινοπώρου τριμερή ή και άτυπη πενταμερή αυτό θα σημαίνει ότι η διαδικασία των διαπραγματεύσεων θα επαναρχίσει με συγκεκριμένους όρους αναφοράς. Τη στιγμή μάλιστα που η Τουρκία προχωρά μονομερώς σε παράνομες ενέργειες τόσο εντός της κυπριακής ΑΟΖ αλλά και σε σχέση με τις εξαγγελίες και τις κινήσεις στις οποίες προβαίνει σε σχέση με την περίκλειστη πόλη της Αμμοχώστου.

Στην προχθεσινή του ομιλία από το βήμα της Γ.Σ. του ΟΗΕ ο Πρόεδρος της Τουρκίας προέβη σε μία αρχηγική ομιλία όπου έστρεψε τα πυρά του κατά των Ελληνοκυπρίων αλλά παράλληλα έδειξε ότι η ενεργειακή διάσταση του ζητήματος  τον απασχολεί περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Την ίδια στιγμή βεβαίως επανέλαβε τη δική του κόκκινη γραμμή ότι οι μηδενικές εγγυήσεις δε θα γίνουν αποδεκτές από την Τουρκία. Η κατάσταση προμηνύεται δύσκολη και επικίνδυνη. Από την άλλη οι εκλογές στα κατεχόμενα την ερχόμενη Άνοιξη θέτουν ένα χρονικό ορόσημο καίριας σημασίας. Τυχόν «απόσυρση» από την πολιτική σκηνή του Μουσταφά Ακιντζί θα αποτελούσε πιθανόν ταφόπλακα σε κάθε νέα προσπάθεια επιδίωξης μιας Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδιακής λύσης και θα οδηγούσε στον πλήρη έλεγχο των Τουρκοκυπρίων από την Άγκυρα.

Οπότε καλοδεχούμενη η εξαγγελία του ΓΓ για ανάληψη νέας πρωτοβουλίας και καταδικαστέα η απόφαση της Τουρκίας να επαναεισβάλει στην ΑΟΖ της Δημοκρατίας. Το ερώτημα όμως που εξακολουθεί να πλανάται είναι κατά πόσο η δική μας πλευρά έχει την «πολυτέλεια» του χρόνου ή όχι. Κατά την άποψή μου, δυστυχώς δεν την έχει. Πρώτο επειδή τίποτα και κανένας δε μπορεί να εγγυηθεί τη διακοπή των παράνομων ενεργειών της Τουρκίας. Δεύτερο, δημιουργείται σοβαρή υποψία ότι η Τουρκία ενδεχομένως δια μέσου των παράνομων ενεργειών της να επιδιώκει να κερδίσει χρόνο και να σπρώξει την πλευρά μας σε μία λύση δύο κρατών, και τρίτο, τυχόν αλλαγή στην ηγεσία των Τουρκοκυπρίων ίσως να φέρει νέα δεδομένα και νέες επιδιώξεις στο τραπέζι των συνομιλιών τα οποία θα απέχουν πολύ από τα ψηφίσματα των Η.Ε. και την ομοσπονδιακή λύση.

Το περιβάλλον ως προτεραιότητα παρά ως μόδα.

Πρώτη είδηση σε όλα τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία η ομιλία της 16χρονης Γκρέτα από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Μια ομιλία που πυροδότησε κάθε είδους αντίδραση. Από το ειρωνικό τιτίβισμα του Προέδρου Τραμπ, μέχρι έντονες αντιπαραθέσεις σε όλο τον πλανήτη ανάμεσα σε υποστηρικτές και πολέμιούς της. 
Προσωπικά της βγάζω το καπέλο. Όσο κι αν η εικόνα της βρίσκεται εκτός της πολιτικής ορθότητας που διέπει ή έστω που θα έπρεπε να διέπει τον δημόσιο χώρο, εν τούτοις δε μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι ότι αυτό το παιδί με το πάθος, το πείσμα και την μαχητικότητά της πέτυχε σήμερα να αναδειχθεί σε μία επιδραστική ηγέτιδα και να στείλει το δικό της μήνυμα σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Οπότε το αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί μαζί της έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Ενέπνευσε και ξεσήκωσε τη γενιά της. 
Το ζητούμενο είναι κατά πόσο πέρα από τη δημοσιότητα που προκαλεί η ίδια με το ιδιαίτερο της ύφος και λόγο αν το περιβάλλον και η προστασία του θα παραμείνει μόδα ή θα αναδειχθεί σε μία σοβαρή πολιτική προτεραιότητα. Για να γίνει όμως το δεύτερο δε χρειάζεται μόνο να πεισθούν οι ηγέτες για τη σημασία του αλλά κυρίως να βρεθούν οι τρόποι που να παντρεύουν την οικονομική ανάπτυξη με τη βιωσιμότητα του περιβάλλοντος και του πλανήτη. Η ανάπτυξη δε μπορεί να ανακοπεί. Η πρόοδος είναι εγγενές στοιχείο της ανθρώπινης φύσης και της εξέλιξής της. Η ορθολογική διαχείριση όμως των φυσικών πόρων, η εκπαίδευση της νέας γενιάς σε αρχές περιβαλλοντικής ηθικής και η στοχευμένη έρευνα με έμφαση στους τομείς περιβάλλοντος και αειφόρου ανάπτυξης πρέπει να είναι η συνεισφορά της δικής μας γενιάς προς τις επόμενες. Επειδή η δική μας γενιά έχει επιβαρύνει το περιβάλλον ίσως περισσότερο από κάθε προηγούμενη. Και όχι δεν υποστηρίζω την επιστροφή στη φύση, αλλά η ανάπτυξη κουβαλά και ευθύνη. Η προηγμένη δύση είναι που έχει τα εργαλεία και τους πόρους της «αναπτυξιακής αειφορικής επιλογής». 
Το μοντέλο ανάπτυξης της φιλελεύθερης οικονομίας πρέπει να είναι συμφιλιωμένο με τα περιβαλλοντικά κινήματα επειδή γνωρίζουμε ότι η προστασία του περιβάλλοντος πρέπει να αποτελεί βασική προτεραιότητα κάθε ελεύθερης κοινωνίας και γνωρίζουμε ότι η οικονομική ευημερία συμβάλει ακριβώς στην προστασία αυτή.

Scroll to top