Blog

Τελευταία Νέα

ΑΡΘΡΟ, “ΟΤΑΝ Ο ΘΥΤΗΣ ΠΛΕΟΝΕΚΤΕΙ”

Ένα μεσημέρι αρχές περασμένου φθινοπώρου γύρισε και μου είπε, “είμαι εγώ, η γυναίκα που βιάστηκε στην άκρη του αυτοκινητόδρομου ήμουν εγώ πριν από 20 χρόνια… δε μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι θα συνέβαινε κάτι τέτοιο, δεν το κατάγγειλα ποτέ, δεν ήμουν έτοιμη, δεν είχα στήριξη, δε μπορούσα να τα βάλω μαζί του, όταν του μίλησα μου είπε ότι θα με έβγαζε τρελή, ήταν ισχυρός, ήταν παντρεμένος… δε θα με πίστευε κανένας”. 

Ένα μήνα αργότερα, πριν από ένα ραντεβού μία κυρία ζήτησε να μου μιλήσει ιδιαιτέρως για μερικά λεπτά, “βοηθήστε με, παρενόχλησε το μωρό μου, 22 χρονών κοπέλα… ξύπνησε από το αναισθητικό και τον βρήκε από πάνω της… το καταγγείλαμε… εκείνος είναι ακόμη στη θέση του κι εξετάζει ασθενείς, στην κλινική το γνωρίζουν είχε και στο παρελθόν καταγγελία εναντίον του, αλλά είναι πολύ ισχυρός για να του κάνουν οτιδήποτε… όταν κλήθηκε από την αστυνομία να δώσει εξηγήσεις ισχυρίσθηκε ότι η κόρη μου ήταν ναρκωμένη και εκείνη τον φίλησε από ανακούφιση μόλις ξύπνησε, είπε πως τον αγκάλιασε και τον φίλησε, τι να κάνω;”

Έπρεπε να μιλήσει η Σοφία Μπεκατώρου και να προκληθεί πανελλαδικός σάλος για να θυμηθούμε τι είπε η Άντρη Ελευθερίου, παρόλο που ακόμη και σήμερα δεν είμαι βέβαιη αν την ακούσαμε όντως. Αν νιώσαμε συγκλονισμό, φρίκη και δυσβάσταχτη οδύνη για το σοβαρό ενδεχόμενοι οι κόρες μας, οι αδερφές μας, οι φίλες μας, κάποια στιγμή στη ζωή τους να βιώσουν σεξουαλική παρενόχληση ή/και κακοποίηση. Πόσες και πόσες γυναίκες δε σκεφτήκαμε να φορέσουμε κάτι άλλο από αυτό που είχαμε στο μυαλό, να φύγουμε νωρίτερα από κάπου, να πούμε ψέματα για να μη βρεθούμε μόνες μας μαζί του, να ζητήσουμε από φίλη να μας περιμένει έξω ή να μείνει μαζί μας. Αλλά και πόσες παρενοχλήθηκαν και σιώπησαν παρόλο που ποτέ δεν ξέχασαν. Γιατί ένιωσαν αδυναμία και πόσες επιχείρησαν να μιλήσουν αλλά αντί για στήριξη συνάντησαν ένα τείχος από καθωσπρεπισμό, από σιωπή, από διαβεβαιώσεις ότι δε θα ξανασυμβεί.

Το χιλιοειπωμένο, μη πεις καλύτερα τίποτα, για το καλό σου! Να μην εκτεθείς, να μη σε κρίνουν και κουτσομπολέψουν. Ποιον θα πιστέψουν; Eσένα ή τον καθηγητή; Eσένα ή το βουλευτή; Eσένα ή το γιατρό; Eσένα ή τον προπονητή;

Έχουμε δυστυχώς ένα σύστημα και μία κοινωνία όπου ο θύτης πλεονεκτεί. Όπου ο θύτης προστατεύεται, όπου μένει στην αφάνεια και όπου διατηρεί την ασφάλεια της εργασίας του. Στηρίζεται στη σιωπή, στον κατακερματισμό των νόμων και στα γρανάζια της χρονίζουσας δικαστικής διαδικασίας.

Το θύμα από την άλλη είναι υπόλογο να απαντήσει αν έφταιξε, αν το προκάλεσε, αν το κάνει για λόγους εκδίκησης. Θα κριθεί και θα κατακριθεί για τις παραλείψεις της, που δε μίλησε νωρίτερα, που δεν αναζήτησε βοήθεια, που δεν έβαλε τις φωνές.

Θα είναι πάντα η ιστορία του θύτη έναντι στην ιστορία του θύματος. Ο λόγος του έναντι στο λόγο του θύματος. Το σύστημα σχεδόν σύσσωμο υποστηρίζει το θύτη. Κανένας κλινικάρχης, κανένας γυμνασιάρχης, καμιά ομοσπονδία, κανένα οργανωμένο σύνολο δε θέλει να ρεζιλευτεί, προτιμά να το κουκουλώσει, να το αγνοήσει ή να το αφήσει να ξεχαστεί. Να βρει άλλες λύσεις, να δώσει όπως πρόωρη αφυπηρέτηση, να κάνει συστάσεις, να μετακινήσει τον θύτη σε άλλη υπηρεσία, σε άλλο σχολείο, σε άλλο υπουργείο.

Η κοινωνία μας, οι θεσμοί τα μμε και η απονομή δικαιοσύνης θα γίνουν καλύτερα όταν καταφέρουν να μετατοπίσουν την προσοχή από το θύμα στον θύτη. Όταν ο θύτης θα εκτίθεται και θα καλείται να πληρώσει το προσωπικό, κοινωνικό, οικονομικό και οικογενειακό κόστος. Η φωνή των θυμάτων θα ακουστεί πιο δυνατά όταν το σύστημα θα δίνει προτεραιότητα στο να προστατεύσει το θύμα, τότε και μόνο τότε ίσως και οι καταγγελίες μαζικοποιηθούν και επιβαρύνουν την υπεράσπιση.

Η καταγγελία μιας γυναίκας, είναι χρήσιμη αν οι θεσμοί είναι έτοιμοι όχι μόνο για να την ακούσουν, αλλά κυρίως, για να τη συνειδητοποιήσουν και να δράσουν άμεσα και αποφασιστικά. Η Άντρη όπως και η κάθε Άντρη δε χρειάζεται απλά τα μπράβο μας. Χρειάζεται εξιλέωση. Χρειάζεται δικαίωση! 

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜ. “ΠΟΛΙΤΗΣ” ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ

Πιστεύω ότι ευτυχισμένος δημότης είναι ο ικανοποιημένος δημότης.  Θεωρώ ότι για το μικρό μέγεθος της δικής μας χώρας η δημιουργία σχετικά μεγαλύτερων δήμων με ενισχυμένες αρμοδιότητες και έσοδα, θα δημιουργήσει αναπόφευκτα μεγαλύτερη επίδραση στις ζωές των δημοτών αλλά και μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τους ίδιους τους πολίτες για την ευημερία του δήμου και της κοινότητας τους. Οπότε είναι αυτό που λέμε winwin. Γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο είναι απαραίτητη η μεταρρύθμιση.

Mε τις επιδιωκόμενες αλλαγές θα υπάρχει περισσότερος και καλύτερος έλεγχος, περισσότερη αυτονομία στην τοπική αυτοδιοίκηση, βελτίωση της ποιότητας ζωής για τους δημότες, καλύτερες και φθηνότερες υπηρεσίες, οπότε και ενίσχυση του αισθήματος περηφάνιας για τον δήμο ή για την κοινότητα στην οποία θα ανήκει ο καθένας. Έχω επισκεφθεί μεγαλουπόλεις στο εξωτερικό όπου το αίσθημα του “ανήκειν” ήταν ιδιαίτερα ενισχυμένο ακριβώς επειδή υπήρχε μεγάλη εγγύτητα των τοπικών αρχών εξουσίας με τους πολίτες κι έχω πάει και σε μικρές πόλεις όπου τους πολίτες χώριζε ένα χάος με τις τοπικές αρχές. Θεωρώ ότι κυρίως μετρά η ποιότητα της καθημερινότητας και του αστικού περιβάλλοντος που δημιουργείται.

Πότε θα αρχίσει η υλοποίηση της εν λόγω Μεταρρύθμισης; Οι εκλελεγμένοι δήμαρχοι/κοινοτάρχες του ερχόμενου Δεκεμβρίου, πόση θητεία θα έχουν;

Η μεταρρύθμιση στο αρχικό νομοσχέδιο που υποβλήθηκε από το ΥπΕΣ ήταν προγραμματισμένη -εφόσον θα είχε υπερψηφιστεί- να ξεκινήσει άμεσα, με σκοπό τέλος του 2023 να ολοκληρωθεί η προετοιμασία συνενώσεων ούτως ώστε, να διεξαχθούν οι επόμενες εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση μαζί με τις ευρωεκλογές του 2024.

Ο προγραμματισμός αυτός προσέφερε το πλεονέκτημα του να δώσει χρόνο στα υφιστάμενα συμβούλια να ολοκληρώσουν την απαιτητική διαδικασία της μετάβασης κι επιπλέον προσέφερε και άμεσα και μακροπρόθεσμα μεγάλες εξοικονομήσεις. Αυτό είναι κάτι που έχει αμφισβητηθεί από ορισμένα κόμματα της αντιπολίτευσης τα οποία προκρίνουν τη διεξαγωγή εκλογών τοπικής αυτοδιοίκησης το 2021 για περίοδο 2.5 χρόνων και εκ νέου εκλογές το 2024.

Γιατί ως ΔΗΣΥ δεν συμφωνείτε με τα τοπικά δημοψηφίσματα; Με τοπικά δημοψηφίσματα δημιουργήθηκαν οι δήμοι, με τοπικά δημοψηφίσματα να αυτοκαταργηθούν. Γιατί να μην έχουν λόγο οι τοπικές κοινωνίες για ένα θέμα που αφορά στην καθημερινότητά τους;

Δε διαφωνούμε με την αρχή των τοπικών δημοψηφισμάτων, όταν αυτά αφορούν τοπικά ζητήματα. Εδώ όμως συζητάμε για τη συνολική μεταρρύθμιση του τρόπου λειτουργίας της τοπικής αυτοδιοίκησης. Οπότε το μόνο που θα ήταν δόκιμο, εάν ήταν να προτάξει κάποιος την επικύρωση της πολιτικής απόφασης από την λαϊκή κυριαρχία, θα ήταν ένα καθολικό δημοψήφισμα το οποίο θα επικύρωνε την νομοθετική ρύθμιση προτού αυτή τεθεί σε εφαρμογή.

Η μεταρρύθμιση στηρίζεται σε αντικειμενικά κριτήρια για τη βιωσιμότητα της, όπως, την πληθυσμιακή πυκνότητα, το κατά κεφαλή εισόδημα, τη γεωγραφία και την οικονομική δραστηριότητα και γι’ αυτό δε μπορεί να πραγματοποιηθεί “αλα καρτ”. Είναι γι’ αυτό εξάλλου που θεωρούμε ιδιαίτερα προβληματική την πρόταση ορισμένων κομμάτων της αντιπολίτευσης να προτάσσουν από τη μια την ανάγκη μεταρρύθμισης και υπερψήφισης του νομοσχεδίου με επιχειρήματα αναφορικά με την αυτοτέλεια των νέων δήμων, τις εξοικονομήσεις και την βιωσιμότητα τους και την ίδια ώρα να υποστηρίζουν ιδέες όπως αυτή των τοπικών δημοψηφισμάτων που δυναμιτίζουν κάθε αυτοτέλεια και κάθε βιωσιμότητα.

Επιπλέον θα αποτελεί σχήμα οξύμωρο το να υπερψηφιστεί αύριο ένας μεταρρυθμιστικός νόμος, να πραγματοποιηθούν βάση του νέου αυτού νόμου όλες οι σχετικές διοικητικές προετοιμασίες όπως η συνένωση υπηρεσιών, νέα οργανογράμματα, κοινά λογιστήρια, νέες διαδικασίες για να μετακυλήσουμε στους πολίτες με τρόπο εκβιαστικό στο τέλος του 2023 την οριστική απόφαση για το αν τελικά θα πραγματοποιηθούν οι συνενώσεις ή όχι.

Εάν ένας δήμος/κοινότητα διαφωνεί, θα τους επιβληθεί με το έτσι θέλω μια απόφαση που θα επηρεάσει την καθημερινότητα των ανθρώπων;

Έγιναν διαβουλεύσεις για χρόνια ολόκληρα. Το κτίσαμε και το χαλάσαμε πάρα πολλές φορές. Η μεταρρύθμιση δεν έπεσε από τον ουρανό. Υπάρχει η σύμφωνη γνώμη της Ένωσης Δήμων η οποία μάλιστα Ένωση Δήμων με γραπτή ανακοίνωσή της δεν υποστηρίζει τη διεξαγωγή δημοψηφισμάτων επειδή θεωρεί ότι έγινε διεξοδική διαβούλευση, το ίδιο ισχύει και για την πλειοψηφία των κοινοτήτων που συνενώνονται με δήμους. Η Ένωση Κοινοτήτων που συμφωνεί με τη διεξαγωγή δημοψηφισμάτων προτείνει όπως αυτά γίνουν το ’21 που είναι όντως πολύ πιο δόκιμο.

Η δημοκρατία και ο διάλογος προχωρά μπροστά με τη μέγιστη δυνατή συναίνεση και αυτό το έχουμε σεβαστεί και το έχουμε επιδιώξει. Είναι ανέφικτο να συμφωνούν οι πάντες 100%. Οπότε το ερώτημα θα πρέπει να αντιστραφεί κατά την άποψή μου. Είναι δόκιμο οι λίγοι που διαφωνούν να κρατήσουν σε ομηρία τη συντριπτική πλειοψηφία που συμφωνεί; Ιδιαίτερα μάλιστα όταν αφορά και επηρεάζει την καθημερινότητα των πολιτών;

Όταν τώρα δεν μπορεί να γίνει αποτελεσματικός έλεγχος σε δήμους και κοινότητες, γιατί θα μπορεί να γίνει όταν αύριο θα είναι τεράστιοι οι δήμοι και τα συμπλέγματα;

Σήμερα γίνεται διαφορετικός έλεγχος απ’ ότι θα γίνεται στο μέλλον. Στο μέλλον θα υπάρχει οικονομική αυτονομία μεν αλλά και σαφή πλαίσια που θα διασφαλίζουν τη χρηστή διοίκηση. Για παράδειγμα το ποσοστό δαπανών για έξοδα προσωπικού θα είναι οριοθετημένο στο 40%, η δυνατότητα μεταφοράς από μία κατηγορία προϋπολογισμού σε άλλη οριοθετείται επίσης. Επιπλέον θα υπάρχει μονάδα εσωτερικού ελέγχου, οι προϋπολογισμοί κάθε δήμου θα πρέπει να είναι ισοσκελισμένοι ή πλεονασματικοί.

Έχουμε δημιουργήσει στο νέο νομοθετικό πλαίσιο ένα σύγχρονο πρότυπο ελέγχου και εσωτερικά και εξωτερικά του κάθε δήμου τα οποία είναι διακριτά αλλά αλληλοεπιδρούν και αλληλοελέγχονται. Ο εκλεγμένος δήμαρχος, οι υπηρεσιακοί εξειδικευμένοι λειτουργοί, μαζί με τους εξωτερικούς ανεξάρτητους ελεγκτές και τη Γενική Ελεγκτική Υπηρεσία αποτελούν κομμάτια αυτού του μηχανισμού ελέγχου.  Καθορίζονται οι ευθύνες, οι αρχές χρηστής διοίκησης, οι δια και οι ποινές σε περίπτωση παραβάσεων.

Εάν είναι θέμα δημοσίου συμφέροντος η Μεταρρύθμιση, γιατί από 30 να πάνε στους 20 – 21 οι δήμοι και όχι λιγότεροι; Εάν είναι για καλό η Μεταρρύθμιση, τότε ο στόχος θα έπρεπε να είναι όσο το δυνατόν λιγότεροι δήμοι.

Ο στόχος μας πρέπει να είναι, όχι περισσότεροι ή λιγότεροι αλλά αποκλειστικά βιώσιμοι δήμοι. Βιώσιμοι με βάση στοιχεία τεχνοκρατικά, μετρήσιμα και καταγραμμένα. Το Υπουργείο Εσωτερικών στο αρχικό νομοσχέδιο δεν περιλάμβανε ένα σενάριο αποκλειστικά σε κάθε επαρχία αλλά μια σειρά από βιώσιμα σενάρια. Εμείς ως Δημοκρατικός Συναγερμός με συνέπεια υποστηρίξαμε στην Επιτροπή να μείνουμε εντός αυτών των πλαισίων  του νομοσχεδίου, σεβόμενοι την προηγούμενη διαβούλευση και ικανοποιώντας βεβαίως μέσα σε αυτά τα επιτρεπτά πλαίσια στο μέγιστο δυνατό και τις επιθυμίες των τοπικών κοινωνιών.

Με τις σχολικές εφορείες τι θα γίνει;

Αυτό στο οποίο φαίνεται να συναινούν οι περισσότεροι είναι στην ανάγκη οι σχολικές εφορείες να ενταχθούν στη μεταρρύθμιση. Ο σκοπός μας όμως είναι να αποτελέσουν μέρος, δίχως να χάσουν την αυτονομία τους, γι’ αυτό και έχουμε προνοήσει μία σχετικά πιο μακρά μεταβατική περίοδο για να μας δοθεί ο χρόνος συζήτησης και προετοιμασίας.

Πως θα χρηματοδοτούνται οι νέες οντότητες; Ποιες εξουσίες θα έχουν που δεν έχουν σήμερα;

Οι νέοι δήμοι θα χρηματοδοτούνται από τα έσοδα κυκλοφορίας ιδιωτικών και δημοσίων οχημάτων επιπλέον από τα τέλη, εισφορές, δωρεές κλπ που λαμβάνουν και σήμερα.

Επιπλέον θα έχουν οικονομική αυτοτέλεια και αυτονομία οπότε θα έχουν τη δυνατότητα να αναπτύξουν κι ένα σωρό νέες δραστηριότητες που θα αυξάνουν τα έσοδά τους καθώς θα έχουν αυξημένες αρμοδιότητες για σχεδόν τα πάντα.

Νέες εξουσίες θα δοθούν για διαχείριση υποδομών, κοινωνική πρόνοια, σχολικές μονάδες, υγειονομικούς ελέγχους, ασφάλεια τροφίμων, παραλίες, διατηρητέα, παλιές οικοδομές, περιβάλλον, πολιτισμό, πάρκα, ευημερία των ζώων, προσβασιμότητα, δημοτική αστυνόμευση, πολιτική ένταξης και ενσωμάτωσης, έλεγχο τροχαίας, άδειες, ακόμη και ανάπτυξη ειδικών προγραμμάτων για την προώθηση της επιχειρηματικότητας.

Τι είναι αυτό που καθυστερεί τη Μεταρρύθμιση; Εάν έχουν υπεισέλθει στη συζήτηση η μικροπολιτική και ο λαϊκισμός λόγω βουλευτικών εκλογών, γιατί βιάζεστε; Γιατί να μην ολοκληρωθεί η συζήτηση και η λήψη αποφάσεων μετά τις βουλευτικές του Μαΐου;

Ο Δημοκρατικός Συναγερμός στήριξε εξ αρχής με συναίνεση και ρεαλισμό την μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης και εξακολουθούμε να είμαστε απόλυτα συνεπείς και να στηρίζουμε αυτή τη μεγάλη κι απαραίτητη για τον τόπο μεταρρύθμιση, όμως ποτέ ο Δημοκρατικός Συναγερμός δε θα παρασυρθεί σε ένα εκβιαστικό κλείσιμο ενός τόσο σοβαρού ζητήματος με τον τρόπο με τον οποίο αυτό τροχοδρομείται.

Θα επιμείνουμε στον ορθολογισμό με κάθε σεβασμό προς τις διαφορετικές θέσεις κι απόψεις, αλλά, οφείλουμε να είμαστε σοβαροί και να αποφύγουμε να βρεθούμε στο δίλημμα να υπερψηφίσουμε κάτι το οποίο επί της ουσίας θα είναι ανέφικτη η εφαρμογή του.

Οπότε, αν ο λόγος που επέλεξαν κάποια κόμματα να εκτροχιάσουν τη συζήτηση είναι στο πλαίσιο πολιτικών συνεργασιών άσχετων με τον επιδιωκόμενο στόχο που είναι η μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης, ας κριθούν από την κοινωνία. Αν τεθεί το δίλημμα είτε πρόχειρο κλείσιμο, είτε λογική συζήτηση μετά τις εκλογές, μην έχετε αμφιβολία ότι εμείς τουλάχιστον θα προκρίνουμε τη λογική.

Εξάλλου, ας μη μας διαφεύγει ότι, η μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης αποτελεί και μία από τις προϋποθέσεις για να μπορέσει η χώρα μας να αντλήσει κονδύλια από το ταμείο ανάκαμψης της Ε.Ε. ύψους 980 εκ. Γι’ αυτό θεωρώ ότι έστω και τώρα πρέπει να επικρατήσουν πιο ώριμες σκέψεις με στόχο να βοηθήσουμε τη χώρα μας να μετασχηματιστεί και να ανακάμψει.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΜΙΧΑΛΗ ΜΙΧΑΗΛ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΦΗΜ. “Η ΧΑΡΑΥΓΗ”

Μετά από τις αναφορές Τσαβούσογλου κι άλλων ήρθε και ο Αρχιεπίσκοπος να δηλώσει ότι ο πρόεδρος του μίλησε για τη λύση δύο κρατών. Όλοι αυτοί δεν κατάλαβαν τι τους είπε ο Πρόεδρος;  

Η επιδιωκόμενη μορφή λύσης του Κυπριακού είναι η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία. Αυτή τη μορφή λύσης υποστήριζε διαχρονικά, υποστηρίζει σήμερα και οφείλει να υποστηρίζει με συνέπεια η πολιτική ηγεσία. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας από το πιο επίσημο βήμα, τη Γενική συνέλευση του ΟΗΕ, δήλωσε ότι επιθυμεί και επιδιώκει μία λύση στη βάση των ψηφισμάτων των Ηνωμένων Εθνών που θα διασφαλίζουν τη μία κυριαρχία και τη μία διεθνή προσωπικότητα της Κύπρου ως  ομοσπονδιακού κράτους. Προσωπικά, είμαι της άποψης πως καμία άλλη λύση δεν είναι εφικτό να συμφωνηθεί αμοιβαία καθώς και ότι η ομοσπονδία είναι η μόνη η οποία επανενώνει τη χώρα, τους θεσμούς και τους ανθρώπους. Αναγνωρίζω ότι στην παρούσα περίοδο δοκιμάζεται και αμφισβητείται από την ηγεσία των τουρκοκυπρίων, εν τούτοις, έχουμε χρέος να αντιστρέψουμε κάθε επιχείρημα εναντίον της ΔΔΟ, αλλά και εναντίον κάθε σκέψης για αλλαγή της βάσης λύσης του Κυπριακού όπως έχει συμφωνηθεί επανειλημμένα εδώ και δεκαετίες. Οποιαδήποτε διολίσθηση από αυτή τη βάση ίσως σημάνει τη λήξη της διαπραγματευτικής διαδικασίας και την επικράτηση των απαράδεκτων συνθηκών που έχει επιφέρει η εισβολή. Μια τέτοια εξέλιξη θα σηματοδοτήσει περιπέτειες και πολύ σοβαρούς κινδύνους για τον Κυπριακό Ελληνισμό και την επιβίωση του στην Κύπρο, καθώς επίσης και τον απόλυτο εγκλωβισμό της τελευταίας ίσως γενιάς τουρκοκυπρίων κάτω από την ομηρία της Τουρκίας.

 

Η επιστολή που έδωσε στον ΟΗΕ το 2017 πείθει ότι όντως ο Πρόεδρος Αναστασιάδης αγωνίζεται για λύση Δ.Δ.Ο;  

Η επιστολή στην οποία αναφέρεστε καταγράφει τη σαφή πρόθεση του Προέδρου της Δημοκρατίαςνα συνεχιστεί η διαδικασία στη βάση των έξι σημείων που έχει προτάξει ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ. Η επιστολή φανερώνει ότι ο Πρόεδρος ανησυχεί για το ναυάγιο που προηγήθηκε κι επισημαίνει ότι δυστυχώς δεν υπήρχαν γραπτές θέσεις από την κάθε πλευρά. Επιπλέον φανερώνεται η ανησυχία του για το γεγονός του ότι, την αμέσως επομένη ημέρα η Άγκυρα έθεσε σε εφαρμογή ένα σχέδιο Β, που επιδιώκει την περαιτέρω ενσωμάτωση των κατεχομένων καθώς και την ενίσχυση της δικής της εμπλοκής στην πολιτική σκηνή των Τουρκοκυπρίων. Θεωρώ ότι όλα αυτά έπρεπε κι όφειλε να επισημάνει ο Πρόεδρος, Πέραν αυτών οι θέσεις που προτάσσει ο Πρόεδρος για άρση των εγγυητικών και επεμβατικών δικαιωμάτων της Τουρκίας και εγκαθίδρυση ενός νέου πλαισίου ασφάλειας, τα χρονοδιαγράμματα για την εφαρμογή της λύσης, τις εδαφικές αναπροσαρμογές, την αναλογία πληθυσμού 1 προς 4  είναι οι διακηρυγμένες θέσεις της πλευράς μας οι οποίες θεωρώ ότι πολύ ορθά έχουν επικοινωνηθεί μετά τη διάσκεψη γραπτώς και ξεκάθαρα.

 

Τι πρέπει να κάνει ο Πρόεδρος για να πείσει ότι εννοεί αυτά που λέει για λύση Δ.Δ.Ο., τη στιγμή που από το 2017 ανέφερε αυτό τον όρο ελάχιστες φορές;  

Οι εξελίξεις αναφορικά με την Αμμόχωστο είναι καταιγιστικές, εξαιρετικά ανησυχητικές και δε σηκώνουν αμφιταλαντεύσεις. Ο στόχος της επίτευξης λύσης στη βάση της ομοσπονδίας πρέπει να είναι σαφής, ξεκάθαρος και διακηρυγμένος σε κάθε βήμα και με κάθε ευκαιρία. Οφείλουμε να δρούμε δημιουργικά και σε συνεργασία με την Ελλάδα κι άλλες χώρες εταίρους στην ΕΕ,  να δημιουργήσουμε και κόστος αλλά και κίνητρο στην Τουρκία για να συμβάλει στην εξεύρεση μίας ολοκληρωμένης και συγκροτημένης λύσης για το κυπριακό με ασφάλεια και για τις δύο κοινότητες. Δίχως εγγυήσεις και επεμβατικά δικαιώματα αλλά με ευρωπαϊκή ασφάλεια, πολιτική ισότητα και αποτελεσματική συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων. Έχω την άποψη πως, η δική μας πλευρά οφείλει να παρουσιάσει στην επερχόμενη πενταμερή διάσκεψη ένα όραμα που να πείθει τη διεθνή κοινότητα πως είναι αποφασισμένη, μαζί με τους Τουρκοκύπριους, να μετατρέψει αυτό το νησί σε μία όαση ειρήνης, ευημερίας, οικονομικής ανάπτυξης και ασφάλειας για τους πολίτες του, καθώς και σε μία γέφυρα συνεργασίας στη μεσόγειο θάλασσα για ανατολή και δύση.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΗΛΙΑΔΗ ΓΙΑ ΕΦΗΜ. “ΠΟΛΙΤΗΣ”

Έχοντας κατά νου ότι δεν υπάρχει κακό χωρίς καλό και το ανάστρoφο, η βουλευτής του Δημοκρατικού Συναγερμού, Ξένια Κωνσταντίνου, επιλέγει να εστιάσει σε κάποια θετικά του χρόνου που φεύγει και στον νέο, που ναι μεν φέρνει μαζί του δυσκολίες, αλλά επιτρέπει και στον καθένα μας να ελπίζει για κάτι καλύτερο. «Δυστυχώς, το 2020 καταγράφεται στη συλλογική μνήμη ως μία πολύ άσχημη χρονιά. Όμως, πέρα από τα αρνητικά, ας κρατήσουμε για πολύ καιρό μία άλλη ανάμνηση από το 2020 και ας θυμόμαστε για πάντα τους γιατρούς μας, τους νοσηλευτές, τους φροντιστές, τους βοηθούς θαλάμου και όλους εκείνους που στάθηκαν επάξια και με αυταπάρνηση στην πρώτη γραμμή για την αντιμετώπιση της πανδημίας», ανέφερε σχετικά η βουλευτής. Οφείλουμε, συνέχισε, ένα μεγάλο μπράβο και ένα μεγάλο ευχαριστώ σε αυτούς τους ανθρώπους που κάτω από αντίξοες συνθήκες αγωνίζονται και σώζουν ζωές. «Αξίζει ένα μεγάλο μπράβο και ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους, από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο, είτε αυτός είναι ο σπουδαίος γιατρός Κύπρος Νικολαΐδης που μας κάνει περήφανους διεθνώς, είτε αυτός είναι ένας απλός νοσοκόμος», συμπλήρωσε η κ. Κωνσταντίνου.

Τι να περιμένει κανείς στο Κυπριακό κατά το 2021;

Από σχετικά πολύ νωρίς προσπάθησα να μελετήσω και να κατανοήσω τις δύο παράλληλες ιστορίες τής κάθε κοινότητας αυτού του νησιού. Τα δίκαια και τις αδικίες που βίωσε, τον αλυτρωτισμό, τις μεγάλες ιδέες, τους αγώνες και τόσα πολλά που έχει, δυστυχώς, βάλει η κάθε κοινότητα κάτω από το χαλί. Το Κυπριακό δεν είναι μία ισομερής επίρριψη ευθυνών. Αυτό θα ήταν ανιστόρητο και υπεραπλούστευση. Είναι πολύ πιο περίπλοκο, και γι’ αυτό εξάλλου η έννοια της ασφάλειας σημαίνει εντελώς διαφορετικά πράγματα για την κάθε πλευρά. Το Κυπριακό πλέον οδεύει εκεί όπου μάλλον ευχόταν ο Ραούφ Ντενκτάς, και όλο αυτό με πληγώνει αβάσταχτα, επειδή θεώρησα πολλές στιγμές ότι μπορούσαμε να υπερβούμε ως κοινότητες και ως λαός τη διαίρεση που επέβαλε η Τουρκία. Παρόλο που τα σημερινά δεδομένα δεν είναι θετικά, και παρόλο που η Τουρκία επιτείνει την αρνητική στάση της, εκείνο που ξέρω είναι ότι δεν μας επιτρέπει η Ιστορία μας και το χρέος μας έναντι του τόπου να αποκηρύξουμε τη μισή μας πατρίδα. Γι’ αυτό, θεωρώ καθήκον μας να συνεχίσουμε να προσπαθούμε και να αγωνιζόμαστε για την ομοσπονδιακή λύση του Κυπριακού.

Ποιο είναι το πιο χρήσιμο μάθημα από τη χρονιά που φεύγει, η οποία τα είχε όλα: πανδημία, σκάνδαλα/διαφθορά, φυσικές καταστροφές, εισβολή στην κυπριακή ΑΟΖ, πικνίκ Ερντογάν και αρνητικές εξελίξεις στο Βαρώσι κ.λπ;

Ό,τι πάντα πρέπει να έχεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου το χειρότερο σενάριο κι όχι το καλύτερο. Η χρονιά που μας πέρασε ήταν εξαιρετικά δύσκολη και πολύ φοβάμαι ότι θα έχει και παράταση μέσα στο 2021, και το λέω αυτό πρώτα και κύρια λόγω του ότι ο κρατικός προϋπολογισμός της χώρας παραμένει μέχρι κι αυτή την ώρα που μιλάμε στον αέρα, και 2ο, επειδή η οικονομική ύφεση που έχει προκληθεί από την πανδημία θα συνεχιστεί και μέσα στο 2021. Οπότε, ο εμβολιασμός και η αναχαίτιση της υγειονομικής κρίσης δεν θα σημάνει το τέλος, αλλά, θα είναι η αρχή του τέλους. Έχουμε ακόμη μακρύ δρόμο για να ανακάμψουμε και γι’ αυτό τον λόγο πρέπει να είμαστε προσεκτικοί, κυρίως με τις οικονομικές δαπάνες, οι οποίες πρέπει να είναι λελογισμένες. Γι’ αυτό κάνω και μία έκκληση προς τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης, ότι τώρα δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να ζητούν τον ουρανό με τ’ άστρα. Ότι αυτή την ώρα πρέπει να είμαστε συγκρατημένοι και να διατηρήσουμε λογικά οικονομικά αποθέματα για το ενδεχόμενο μίας νέας κρίσης. Γι’ αυτό και πρέπει να επιδειχθεί από όλους σοβαρότητα, για να μην προκληθεί επιπλέον αχρείαστη ζημιά στη χώρα. Γιατί, αν βουλιάξει η Κύπρος, θα βουλιάξουμε όλοι.

Η βόμβα που λέγεται διαφθορά έσκασε στα χέρια του Προέδρου Αναστασιάδη και της κυβέρνησής του… της κυβέρνησή σας. Εσείς βλέπετε να γίνονται σοβαρά βήματα για αντιμετώπιση/πάταξη αυτού του φαινομένου;

Αυτό το οποίο βλέπω είναι ότι υπάρχει βούληση για να παταχθεί η διαφθορά, καθώς και ότι οι έρευνες της Αστυνομίας κινούνται με γοργό ρυθμό για να ολοκληρωθεί η συλλογή των στοιχείων και να οδηγηθούν όσοι εμπλέκονται ενώπιον του δικαστηρίου. Η τιμωρία θεωρώ ότι θα επουλώσει κάπως το τραύμα που έχει ανοίξει το βίντεο του Αλ Τζαζίρα. Το ίδιο και η απόφαση για τη δημοσιοποίηση του πορίσματος Καλογήρου, που θεωρώ πολύ ορθή κίνηση. Όμως, έχω τον ρεαλισμό να κατανοώ ότι, όσο κι αν κάποιοι τιμωρηθούν, όσα πορίσματα δημοσιοποιηθούν και όσες νομοθετικές πρωτοβουλίες και να αναληφθούν και εφαρμοστούν, θα πάρει πολύ καιρό για να αλλάξει η αντίληψη του κόσμου. Όσο υπάρχει ημετεροκρατία και προνομιακή μεταχείριση κάποιων έναντι κάποιων άλλων, η διαφθορά θα γεννιέται και θα υπάρχει, καθώς είναι εξαιρετικά δύσκολο να ελεγχθεί όλο αυτό το πλέγμα σχέσεων σε μία εξαιρετικά μικρή χώρα όπως η δική μας. Οπότε, αποτελεσματική θεραπεία, την οποία τουλάχιστον εγώ βλέπω, είναι ότι πρέπει να περιοριστεί στο ελάχιστο η υποκειμενική παρέμβαση και η λεγόμενη διακριτική ευχέρεια. Χρειαζόμαστε περισσότερους κανόνες. Πιο αυστηρά τυποποιημένα πλαίσια για τα πάντα. Διαδικασίες αδιάβλητες, αυτοματοποιημένες, κοινές για όλους και διαφάνεια. Οι τράπεζες, μετά τη μεγάλη κρίση του 2013 και το κλείσιμο, δυστυχώς, της Λαϊκής, λειτουργούν πλέον σήμερα πολύ καλύτερα και με αυστηρότερες διαδικασίες. Τα παθήματα πρέπει να μας γίνονται μαθήματα.

Τι πρέπει να γίνει και από ποιους για να αποκατασταθεί η σχέση πολιτών και πολιτικών ;Το 2020, τα κόμματα απαξιώθηκαν ακόμα περισσότερο από τους πολίτες, οι οποίοι χάνουν την εμπιστοσύνη τους στο πολιτικό σύστημα, στην απονομή δικαιοσύνης, στη δημοκρατία.

Η δημοκρατία όταν απαξιώνεται δεν σταματά τη λειτουργία της. Τη συνεχίζει, αλλά με χειρότερα αποτελέσματα, και τις πλείστες φορές και με χειρότερους παίκτες, και αυτό το έχουμε ήδη δει να συμβαίνει, με πιο λαμπρό παράδειγμα βεβαίως την τετραετία Τραμπ στην Αμερική. Γι’ αυτό όλοι όσοι κατανοούν τον κίνδυνο στον οποίο θα βρεθεί η ίδια η δημοκρατία και ο τόπος ευρύτερα από την απαξίωση, έχουν, ή πιο σωστά, έχουμε το χρέος να την αποκαταστήσουμε. Πρώτο, δείχνοντας με τις πράξεις, τα έργα και τις δημόσιές μας παρεμβάσεις ότι εργαζόμαστε για ένα νέο επίπεδο πολιτικής ηθικής και δεοντολογίας. Δεύτερο, χωρίς να λιγοψυχούμε και να εγκαταλείπουμε την προσπάθεια στα δύσκολα και τρίτο, δίχως να χάνουμε ποτέ την ενσυναίσθησή μας με την κοινωνία. Θέλει πολύ κόπο και θέλει βεβαίως και ρηξικέλευθες τομές κι αλλαγές, οι οποίες πρέπει να γίνουν τώρα που βράζει το σίδερο. Η δήλωση σύγκρουσης συμφερόντων, το επαγγελματικό ασυμβίβαστο, ο περιορισμός θητειών, η κωδικοποίηση του Πόθεν Έσχες και η διασύνδεσή του με τα επίσημα αποδεικτικά είναι πάρα πολύ σημαντικά. Το ίδιο και ο κώδικας δεοντολογίας, ο οποίος τον Ιανουάριο θα βρεθεί ενώπιον της ολομέλειας από την Επιτροπή Θεσμών. Θεωρώ ότι μέχρι τη λήξη της παρούσας κοινοβουλευτικής θητείας ότι θα έχουμε βελτιώσει και θωρακίσει σημαντικά το νομοθετικό πλαίσιο για ζητήματα λογοδοσίας και διαφάνειας.

Πώς γλυτώνει κανείς από την ισοπέδωση τού ότι όλοι οι πολιτικοί τα παίρνουν, είναι διεφθαρμένοι, είναι όλοι το ίδιο;

Θεωρώ ότι τέτοιες απόψεις είναι επικίνδυνες για τη δημοκρατία. Προάγουν τη βία και σίγουρα δεν συμβάλλουν στο να πάμε τη χώρα μας μπροστά. Αντίθετα, καλλιεργούν μεγαλύτερη αποχή και απαξίωση, με αποτέλεσμα να μπαίνει φραγή στην ανανέωση, στην αλλαγή και στις νέες ιδέες. Οπότε, ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα, γιατί τελικά μαζί με τα ξερά θα κάψουμε και τα χλωρά. Η ψήφος των πολιτών είναι η μόνη που μπορεί να τιμωρήσει ή που μπορεί να επικροτήσει τη στάση, την ηθική και τη συνέπεια του κάθε πολιτικού στελέχους. Αν, ω μη γένοιτο, επικρατήσει η άποψη ότι «όλοι είναι το ίδιο», μην έχετε καμιά αμφιβολία ότι θα αποβεί σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Γιατί ένα καλό μυαλό από την Κύπρο που σπουδάζει στο εξωτερικό να επιστρέψει στο νησί; Τι κάνει αυτή η κυβέρνηση για τη νέα γενιά; Ζουν όλοι με τους γονείς τους, ούτε που περνά από το μυαλό τους να φτιάξουν οικογένεια με αυτές τις απολαβές.

Κατανοώ πλήρως τι σημαίνει να πρέπει να τα βγάλεις πέρα με λίγα χρήματα και πολλές υποχρεώσεις. Το μεγαλύτερο πρόβλημα ωστόσο είναι η μισθολογική στασιμότητα και, κυρίως, να μην εγκλωβίζονται οι νέοι σε καθεστώτα εργασιακής εκμετάλλευσης δίχως προοπτική και δίχως επιλογές. Έχω απόλυτη επίγνωση της ανάγκης που έχει ο κάθε νέος άνθρωπος να προοδεύσει και να διακριθεί. Η νέα γενιά, προσωπικά είναι η προτεραιότητά μου. Οι νέοι μας πρέπει να βρεθούν στο επίκεντρο της αναπτυξιακής προοπτικής της χώρας. Γι’ αυτό εξάλλου εργάζομαι συστηματικά και σε συνεργασία με αρμόδιους φορείς, εμπλεκόμενους θεσμούς και οργανώσεις νεολαίας, πάνω σε ένα συγκεκριμένο τρίπτυχο, που είναι, ποιοτικές κι αναγνωρισμένες εκπαιδεύσεις (internships) για νέους σε επιχειρήσεις για να αποκτήσουν εργασιακή εμπειρία και δεξιότητες. Επιπλέον, ουσιαστική βελτίωση και αναβάθμιση των διαδικασιών των εθνικών προγραμμάτων για στήριξη της νεανικής επιχειρηματικότητας και, τέλος, απόδοση ειδικού βάρους στη συμμετοχή νέων ερευνητών στα προγράμματα έρευνας και καινοτομίας.

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΛΥΣΗ

Το περιοδικό Economist στο τεύχος Ιουλίου δημοσίευε σε περίοπτη θέση ως άποψη του περιοδικού κείμενο με τίτλο, «Αφήστε τα -παιδιά- να μάθουν». Στο άρθρο ο συντάκτης παρέθετε μία σειρά από λόγους για τους οποίους υπερασπιζόταν την άποψη ότι, διατηρώντας τα σχολεία κλειστά βλάπτει περισσότερο από το άνοιγμά τους. Μία θέση με την οποία συμφωνώ και η οποία ολοένα και βρίσκει μεγαλύτερη απήχηση και αποδοχή – τουλάχιστον στις δυτικές κοινωνίες.

Η επιστροφή ή όχι στα σχολεία είναι μία συζήτηση η οποία κυριαρχεί αυτή την περίοδο σχεδόν σε ολόκληρο τον πλανήτη. Το δεύτερο κύμα του covid-19 σε συνδυασμό με την απρόβλεπτη εξέλιξή του προκαλεί ανησυχία και προβληματισμό. Από την άλλη, οι ειδικοί επιδημιολόγοι έχουν από τα μέχρι στιγμής δεδομένα σοβαρές ενδείξεις ότι παιδιά και ανήλικοι χωρίς επιβαρυμένο ιατρικό ιστορικό δεν κινδυνεύουν από τον ιό ή για να τεθεί πιο σωστά, κινδυνεύουν περίπου χίλιες φορές λιγότερο να πεθάνουν από τον ιό από ένα άτομο ηλικίας μεταξύ 70-80 ετών. Επιπλέον τα παιδιά είναι πιο ανθεκτικά στο ενδεχόμενο να κολλήσουν αλλά και λιγότερο πιθανά για να διαδώσουν τον ιό. (πηγή: PHE)

Επιπλέον, κλειστά σχολεία θα σημαίνει ότι, τα παιδιά θα βρεθούν εντελώς εκτός παιδαγωγικής διαδικασίας και κουλτούρας, ιδιαίτερα αν αναλογιστούμε ότι τα δημόσια σχολεία είναι κλειστά από τις αρχές περασμένου Μαρτίου. Επιπλέον, για τα νεαρά παιδιά του δημοτικού είναι μάλλον ευσεβοποθισμός το να θεωρείται η περιορισμένου χρόνου τηλεκπαίδευση με εργαλεία όπως το zoom ότι αποτελεί μία αποδοτική μέθοδο διδασκαλίας και μάθησης.

Πρέπει επίσης να σκεφτούμε τις επιπτώσεις που θα έχει στα παιδιά που είχαν την ατυχία να φοιτούν σε δημόσια σχολεία κατά την περίοδο της πανδημίας του covid-19. Θα είναι αυτά τα παιδιά θύματα όχι μόνο όλων των υπολοίπων επιπτώσεων που έχει επιφέρει ο ιός, αλλά και με προσωπικό κόστος στην γνωστική τους ανάπτυξη. Ιδιαίτερα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες, με δυσκολίες προσαρμογής ή με την πρόκληση της μετάβασης από ένα γνωστικό κύκλο στον επόμενο, πχ. από προδημοτική στο δημοτικό, από δημοτικό γυμνάσιο κλπ. Για όλα αυτά τα παιδιά η παρατεταμένη απουσία από το σχολικό περιβάλλον και τους εκπαιδευτικούς τους θα τα πλήξει ακόμη περισσότερο.

Επιπλέον, ο πλανήτης έχει ήδη κάνει μία γενναία παραδοχή έστω και σιωπηρή. Ότι δεν μπορεί να παραμείνει κλειστός για πάντα μέχρι την εξεύρεση και χορήγηση του εμβολίου. Οι οικονομίες έπρεπε να επαναρχίσουν, μαζί και η ζωή. Αναντίλεκτα με διαφορετικούς όρους και πάρα πολλούς περιορισμούς και προφυλάξεις αλλά, η ζωή συνεχίστηκε. Άνοιξαν τα εστιατόρια, τα θέατρα, τα ξενοδοχεία, τα μέσα μαζικής μεταφοράς, τα γήπεδα, οι αερομεταφορές.

Άλλες μονάδες και τομείς της οικονομίας δεν σταμάτησαν ποτέ τις εργασίες τους αλλά αντίθετα εργάστηκαν σκληρά και αδιάκοπα για να μπορέσουμε όλοι οι υπόλοιποι να απολαμβάνουμε απρόσκοπτα υπηρεσίες.

Οπότε το κλείσιμο των σχολίων δεν είναι η αποτελεσματικότερη μέθοδος για να αποφύγουμε τον ιό. Εξάλλου, τα παιδιά έχουν το αναφαίρετο δικαίωμα στην μάθηση και η πολιτεία την αποκλειστική ευθύνη να τους το παράσχει απρόσκοπτα. Γι’ αυτό τα σχολεία ας ανοίξουν τις πύλες τους ξανά για να υποδεχτούν το πιο αγνό και το πιο πολύτιμο μέρος του πληθυσμού, με προσοχή και με ειδικές ρυθμίσεις. Με αποστάσεις, λιγότερους μαθητές και μαθήτριες σε κάθε τάξη, με ενισχυμένα μέτρα υγιεινής και με σωστή καθαριότητα στους δημόσιους χώρους. Εννοείται ότι στις περιπτώσεις εκείνες όπου παιδιά ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες και ίσως -ανά περίπτωση-, και για τα αδέρφια τους το κράτος και το αρμόδιο υπουργείο έχουν την ευθύνη να μεριμνήσουν για ειδικές ρυθμίσεις ενδεχομένως και με κατ’ οίκον διδασκαλία για να μην μείνει πίσω κανείς.

Η παιδεία, είναι το πιο δημοκρατικό αγαθό που παρέχουμε στα παιδιά μας. Με τη γνώση μπορεί ένα παιδί να ξεφύγει από τη φτώχεια, από την εκμετάλλευση, από την απομόνωση, από κάθε είδους κοινωνικό και οικονομικό αποκλεισμό. Έχουμε ευθύνη ως πολιτεία αυτό το αγαθό να το διαφυλάξουμε και να βρούμε τους τρόπους για να το παράσχουμε απρόσκοπτα προς τη νέα γενιά.

 

ΟΛΟΙ ΜΕ ΑΡΙΣΤΑ ΜΕ ΜΙΑ ΜΟΝΗ ΕΞΑΙΡΕΣΗ

Μετά τις εξαγγελίες του Προέδρου της Δημοκρατίας το βράδυ της περασμένης Τετάρτης μία βαθιά ανάσα ανακούφισης κατέκλυσε την αγορά και τις κυπριακές επιχειρήσεις. Το νέο πακέτο στήριξης προνοούσε τρία σχέδια άντλησης ρευστότητας ύψους 1.7 δις με την αξιοποίηση νέων και υφιστάμενων ευρωπαϊκών δομών για στήριξη των επιχειρήσεων με έμφαση στις πολύ μικρές και μικρομεσαίες επιχειρήσεις εισάγοντας την ίδια ώρα σε όλα ρήτρες προστασίας για τους εργαζομένους.

Επιπλέον, η κυβέρνηση έρχεται να επιδοτήσει το επιτόκιο για όσα δάνεια συνήφθησαν από την 1η Μαρτίου μέχρι και την 31η Δεκεμβρίου του 2020 με 3.5% κατά τα πρώτα 2 έτη και μεταξύ 2%-1.5% κατά το 3ο και 4ο έτος. Επιπλέον, η κυβέρνηση θα επιδοτήσει το επιτόκιο για ιδιοκατοίκηση για δάνεια που συνήφθησαν ή που θα συναφθούν για την ίδια περίοδο ύψους μέχρι και 300 000 ευρώ με ποσοστό 1.5%.

Στο νέο πακέτο μέτρων περιλαμβάνονται επιπλέον εφάπαξ ποσά για κάλυψη των άμεσων αναγκών για αυτοτελώς εργαζομένους και μικρές επιχειρήσεις τα οποία ξεκινούν από 1200 ευρώ για ένα άτομο και φτάνουν μέχρι και τις 6000 ευρώ για μικρές επιχειρήσεις που εργοδοτούν μεταξύ 10-50 άτομα προσωπικό. Επίσης, για όλα τα αναπτυξιακά έργα επισπεύδονται οι διαδικασίες προσφοροδότησής τους και ο τουρισμός παίρνει μια γερή ένεση με μείωση του ΦΠΑ στα τουριστικά καταλύματα από 9% στο 5% και σε συνδυασμό με επιπλέον 6.3 εκ επιπλέον επένδυση σε αυτό.

Όλα τα πιο πάνω σε συνδυασμό με την επέκταση των μέτρων στήριξης εκεί και όπου χρειάζονται μέχρι και τον Οκτώβριο, την μείωση του ηλεκτρικού κατά 10%, την αναστολή των εκποιήσεων, τα φορολογικά κίνητρα μείωσης των τιμών των ενοικίων κλπ διασφαλίζουν στην οικονομία μας ένα υποστηρικτικό περιβάλλον για την επανεκκίνησή της. Ήδη κινήσεις όπως η συμφωνία με την WIZZair την μεγαλύτερη αεροπορική εταιρία στην Ευρώπη η οποία από την περασμένη εβδομάδα έθεσε βάση στην Λάρνακα οι προοπτικές που διανοίγονται για γρήγορη ανάκαμψη και συγκράτηση ενός σημαντικού ποσοστού του τουριστικού μεριδίου είναι αναμφίβολα ενθαρρυντικές.

Όλα τα πιο πάνω έγιναν κατορθωτά πρώτα και κύρια επειδή οι Κύπριοι για άλλη μια φορά μπροστά στον κίνδυνο και την δυσκολία, έγιναν μια γροθιά. Πειθάρχησαν στα αυστηρά μέτρα περιορισμού με ιώβεια επιμονή και υπομονή. Έκαναν θυσίες και έδειξαν αλληλεγγύη προς τις ευάλωτες ομάδες πληθυσμού. Επιπλέον, οι προηγούμενες θυσίες και η νουνεχής πολιτική διαχείριση της παρούσας διακυβέρνησης έδωσαν την ευκαιρία στο Υπουργείο Οικονομικών να διαθέτει τα απαραίτητα οικονομικά αποθέματα για να στηρίξει την ώρα της έκτακτης ανάγκης τους εργαζομένους συγχρηματοδοτώντας μισθούς και υποστηρίζοντας ευπαθείς ομάδες και γονιούς.

Οπότε άριστα σε κοινωνία και κυβέρνηση! Ανεξεταστέα δυστυχώς έμεινε μόνο η αντιπολίτευση. Η οποία ενώ στην αρχή έδειξε να κατανοεί το βάρος της ευθύνης και την κρισιμότητα των στιγμών, μόλις βγήκαμε από τα καταφύγιά μας για να επιστρέψουμε στις νέες κανονικές μας ζωές, η αντιπολίτευση συνειδητά αποφάσισε να μπει στα χαρακώματα και να αποδοθεί σε μία άγονη αντιπαράθεση για τα πάντα.

Έτσι μετά την αδιέξοδη συζήτηση για το ζήτημα των κρατικών εγγυήσεων, η αντιπολίτευση δεν βρήκε μισή καλή κουβέντα να πει ούτε για το νέο πακέτο στήριξης που έχει εξαγγείλει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας το οποίο εν πάση περιπτώσει στηρίχθηκε σε εισηγήσεις των φορέων της βιομηχανίας, των συντεχνιών, των εργοδοτών και βιομηχάνων καθώς βεβαίως και σε εισηγήσεις που κατέθεσαν τα ίδια τα κόμματα.

Σε κάθε περίπτωση αυτό που τώρα προέχει είναι να αποκατασταθεί πλήρως η κανονικότητα, να διατηρηθεί ο δείκτης παρακολούθησης των κρουσμάτων στα χαμηλότερα δυνατά επίπεδα και να αισθανθούν οι πολίτες της χώρας ασφάλεια και προοπτική.

 

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΡΑ ΣΤΗΡΙΞΗΣ

ΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΡΑ ΣΤΗΡΙΞΗςΗ σταδιακή επιστροφή στην κανονικότητα είναι πλέον γεγονός. Με προσοχή κι αυξημένα μέτρα ασφάλειας και υγιεινής κάθε κλάδος της οικονομίας επανεκκινά με την ελπίδα η ανάκαμψη να είναι σύντομη και ευεργετική. Βεβαίως, η οικονομία δεν είναι μόνο αριθμοί, είναι και ψυχολογία, καθώς και μέτρα στοχευμένης στήριξης εκεί και όπου απαιτούνται με σκοπό την αναχαίτιση των αρνητικών επιπτώσεων που είχε το αυστηρό lock down που επιβλήθηκε προς αντιμετώπισης της εξάπλωσης της πανδημίας.

Όμως, οι πόροι του κράτους δεν είναι ανεξάντλητοι και γι’ αυτό το λόγο η κυβέρνηση είχε εκπονήσει εξ’ αρχής μια ολοκληρωμένη στρατηγική η οποία αφορούσε στο εξής βασικό τρίπτυχο: 1) μέτρα ανακούφισης με πιο εμβληματικό την 9μηνη αναστολή των δανειακών υποχρεώσεων, 10% μείωση της τιμής του ηλεκτρικού, αναστολή καταβολής οφειλών κι αύξησης εισφορών κ.α. 2) έκτακτα επιδόματα και προγράμματα στήριξης για επιχειρήσεις, αυτοτελώς εργαζομένους, γονείς και ευπαθείς ομάδες για όσο διάστημα διαρκούν τα περιοριστικά μέτρα με δυνατότητα προέκτασής τους εκεί και όπου κριθεί αναγκαίο και 3) κρατικά εγγυημένα δάνεια με χαμηλά επιτόκια για ανάκαμψη των επιχειρήσεων.

Ας σημειωθεί σε αυτό το σημείο ότι η 9μηνη αναστολή δόσεων στις τράπεζες εγκρίθηκε με τις θετικές ψήφους μόνο των κομμάτων ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ και Αλληλεγγύης. Ενώ ο τρίτος πυλώνας στήριξης με την αξιοποίηση της δυνατότητας άντλησης έκτακτης ρευστότητας και μετατροπής της σε χαμηλότοκα δάνεια οδηγήθηκε σε αδιέξοδο κάτω από το βάρος των παράλογων απαιτήσεων των κομμάτων της αντιπολίτευσης. 

Το αρχικό νομοσχέδιο για τις κρατικές εγγυήσεις προνοούσε άντληση ρευστότητας 2 δις με σκοπό να διατεθούν ως δάνεια προς τις επιχειρήσεις με χαμηλά επιτόκια και με 70% κρατικές εγγυήσεις. Ενώ υπήρχε επίσης πρόνοια για επιδότηση μέρους του επιτοκίου σε φυσικά πρόσωπα, αυτοτελώς εργαζομένους και επιχειρήσεις ύψους 250 εκατομμυρίων ευρώ. Αναντίλεκτα αυτή τη στιγμή πολλές επιχειρήσεις έχουν άμεση ανάγκη ρευστότητας για να μπορέσουν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους, να διατηρήσουν τις επιχειρήσεις τους και κυρίως για να μην αναγκαστούν να οδηγηθούν σε απολύσεις προσωπικού.

Το πλέον θλιβερό όμως είναι ότι η όλη δημόσια συζήτηση γύρω από αυτό το ζήτημα έφερε και πάλι στο φως συζητήσεις που θύμισαν σε πολλούς εποχές Γιάννη Βαρουφάκη. Με αιχμή του δόρατος και βασικό επιχείρημα το,  «να δώσει η κυβέρνηση απευθείας στήριξη». Όμοια που η κυβέρνηση να είναι η κότα που γεννά χρυσά αυγά, με ανεξάντλητες δυνατότητες. Όλα αυτά εμπλουτισμένα με μία έντονη τραπεζο-φοβία η οποία αφαιρούσε πολλές φορές τις ίδιες τις επιχειρήσεις, δηλαδή τους δικαιούχους από την όλη συζήτηση. Επειδή το κράτος δεν εγγυάται τις τράπεζες αλλά τις επιχειρήσεις του. Γι’ αυτό ονομάζονται μέτρα στήριξης της οικονομίας. Για να μπορέσουν οι υγιείς κι αξιόχρεες επιχειρήσεις που έχουν πληγεί να δανειστούν δίχως υψηλές υποθήκες και εξασφαλίσεις ούτως ώστε να μπορέσουν να ορθοποδήσουν με παράλληλη υποχρέωση να μην απολύσουν προσωπικό. Οι τράπεζες δεν έχουν σε καμία ανάγκη αυτό το σχέδιο για να είναι κερδοφόρες! Έχουν ήδη τα δικά τους δανειακά σχέδια με πολύ υψηλότερα επιτόκια και όλες τις απαραίτητες διασφαλίσεις. Δυστυχώς όμως πλέον, το όλο ζήτημα στην πραγματικότητα πέρασε και μέσα από τις συμπληγάδες των μελλοντικών πολιτικών συνεργασιών.

Έτσι πλέον τα βλέμματα όλων είναι στραμμένα στην επόμενη ημέρα.

Αν μας δίδαξε κάτι η περιπέτεια της πανδημίας που ζήσαμε όλοι είναι πως εκεί που πρυτανεύει η λογική και η αλληλεγγύη γίνονται θαύματα. Το ότι χάσαμε την ευκαιρία να αξιοποιήσουμε ένα ισχυρό εργαλείο προκαλεί απογοήτευση αλλά η οικονομία είναι ευθύνη και προτεραιότητά μας και η προσπάθεια για νέα μέτρα στήριξης από πλευράς κυβέρνησης δε θα τερματιστεί εδώ.

 

Συνέντευξη στην εφημερίδα Φιλελεύθερος

-Πως σχολιάζετε το χάσμα αμοιβών μεταξύ γυναικών και αντρών;

Στην χώρα μας το χάσμα ανέρχεται στο 14.8% σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία, παρόλο που υπάρχει σχετική νομοθεσία για την ισότητα στις αμοιβές από το 2003. Αυτό φανερώνει ότι και αυτό το ζήτημα αποτελεί ένα θέμα κρυμμένου σεξισμού το οποίο μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με την ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση των εργαζομένων για να διεκδικούν ίση αξία για ίση εργασία καθώς και για να προβαίνουν σε καταγγελίες εκεί κι όπου εντοπίζονται παραβιάσεις. Κατά αντίστοιχο τρόπο θα πρέπει με εργαλεία και πολιτικές να αγγίξουμε το άλλο τεράστιο ζήτημα του χάσματος στις συντάξεις που είναι ακόμη μεγαλύτερο.

 

-Υπάρχει ίση εκπροσώπηση στα κέντρα λήψης αποφάσεων; Εάν όχι που νομίζετε ότι οφείλετε;

Σίγουρα υπάρχει σημαντική πρόοδος κατά τα τελευταία χρόνια και πολύ μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση αναφορικά με την ισότιμη συμμετοχή στα κοινά. Εν τούτοις, έχουμε ακόμη μακρύ δρόμο να διανύσουμε κυρίως λόγω του ότι η είσοδος των γυναικών στα κέντρα λήψης αποφάσεων καθυστέρησε με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν στερεότυπα και προκαταλήψεις. Επιπλέον, έρευνες δείχνουν ότι δυστυχώς σημαντικός αριθμός γυναικών επιλέγουν και ψηφίζουν ετερόφυλα ενώ σημαντικός αριθμός αντρών ψηφίζουν ομόφυλα. Είναι πιστεύω καιρός να σπάσουμε αυτή τη γυάλινη οροφή της προκατάληψης και να αποκτήσουμε μια κρίσιμη μάζα αντρών και γυναικών που μαζί θα αποφασίζουν για όλα όσα μας αφορούν. Είναι θεωρώ μία κοινωνική επιταγή η οποία θα έχει θετικό αντίκτυπο στις νέες γενιές, στην οικονομία της χώρας μας αλλά και στο επίπεδο δημοκρατίας και αντιπροσωπευτικότητας.

 

-Ποία μέτρα θα πρέπει να ληφθούν για να μειωθεί η ανισότητα;

Πιστεύω ότι πρωτίστως χρειαζόμαστε ισχυρή πολιτική βούληση, συντονισμό και οριζόντιες δράσεις. Επειδή η ανισότητα των φύλων ξεκινά από την κούνια μας. Γι’ αυτό και θεωρώ πάρα πολύ σημαντικά τα ακόλουθα. Κατ’ αρχήν τη συνεχή και συστηματική καλλιέργεια προτύπων ισότητας για αγόρια και κορίτσια μέσα στην επίσημη σχολική εκπαίδευση. Τη δημιουργία και επέκταση υποδομών φροντίδας βρεφών και παιδιών προσχολικής ηλικίας. Την ποινικοποίηση κάθε μορφής σεξισμού και της σεξουαλικοποίησης του γυναικείου σώματος. Τη συνεχή κατάρτιση των λειτουργών επαγγελματικού προσανατολισμού στα σχολεία με εργαλεία αξιολόγησης στη βάση των ταλέντων και δεξιοτήτων κάθε παιδιού αντί στη βάση της διάστασης του φύλου. Τέλος, απαραίτητες θεωρώ τις προσωρινές ποσοστώσεις που στόχο έχουν την αλλαγή των προτύπων και την καλλιέργεια κουλτούρας ισότητας για τις νέες γενιές. Όλα αυτά μαζί με μία εδραιωμένη αντίληψη σε όλες τις κρατικές υπηρεσίες για τον αντίκτυπο φύλου από κάθε νέα πολιτική είναι θεωρώ απαραίτητα για να μη χρειαστεί να αναμένουμε (όπως υπολογίζουν οι ειδικοί) τουλάχιστον άλλα 100 χρόνια για να γίνει πράξη η ισότητα των φύλων.

 

Συνέντευξη στο site cytimes


Η Αμμόχωστος επανέρχεται στο προσκήνιο. Η Τουρκία αναγγέλλει σχεδιασμούς για τα Βαρώσια, ενώ ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας επανάφερε την εισήγηση για σύσταση κοινής επιτροπής, χωρίς όμως να υπάρξει θετική ανταπόκριση. Έχετε κάποια πληροφόρηση για τα δεδομένα;

Θεωρώ ότι τα πράγματα είναι ήδη εξαιρετικά δύσκολα καθώς και ότι η Τουρκία θα πιέσει για τις δικές της θέσεις προβάλλοντας το θέμα της Αμμοχώστου ως μοχλό πίεσης. Υπάρχει επίσης σοβαρή πιθανότητα η Τουρκία να μας αιφνιδιάσει καταθέτοντας προτάσεις τύπου, «ελάτε να συζητήσουμε σε όποια βάση θέλετε». Γι’ αυτό και η δική μας πλευρά οφείλει να είναι προετοιμασμένη για να πάρει την πρωτοβουλία των κινήσεων και να προτάξει εξ αρχής τις θέσεις της. Το ζήτημα της Αμμοχώστου είναι ιδιαίτερα κρίσιμο και πρέπει να αποτελέσει προτεραιότητα καθώς και να τύχει πολύ προσεκτικού χειρισμού. Η πρόταση που επανέφερε ο Πρόεδρος θεωρώ ότι είναι ορθή, λογική και συναινετική. Πιστεύω όμως, ότι όλα θα κριθούν στο πλαίσιο της νέας προσπάθειας για διαπραγμάτευση που θα πρέπει να ξεκινήσει άμεσα μετά τις λεγόμενες εκλογές στα κατεχόμενα. Τουλάχιστον αυτή είναι και αυτή πρέπει να είναι η απαίτηση της πλευράς μας.

Με βάση τους σχεδιασμούς των Ηνωμένων Εθνών, στη βάση και της τριμερούς του Βερολίνου, εξελίξεις στο Κυπριακό θα πρέπει να αναμένονται μετά τη διαδικασία στα κατεχόμενα για ανάδειξη ηγέτη της Τκ κοινότητας. Επειδή διατηρείτε επαφές με την Τκ κοινότητα μπορείτε να μας πείτε την εκτίμησή σας για τις «εκλογές»;

Αναμφίβολα ένας Τουρκοκύπριος πολιτικός που παραμένει προσηλωμένος στον σκοπό και τη συμφωνημένη βάση της λύσης του Κυπριακού όπως ο Μουσταφά Ακκιντζί ο οποίος μάλιστα υπόκειται σε αυτή την προσπάθεια της Άγκυρας να τον αποδομήσει με κάθε δυνατό τρόπο θα είναι πιο εποικοδομητικός συνομιλητής. Πιθανή επανεκλογή του, θα σημαίνει ισχυρή εντολή προς τη λύση ομοσπονδίας. Βεβαίως αυτό από μόνο του δεν είναι αρκετό για να καταλήξουμε σε συμφωνημένο πλαίσιο λύσης, καθώς χρειάζεται να ξεπεράσουμε τον σκόπελο αναφορικά με την πρακτική εφαρμογή της αρχής της πολιτικής ισότητας, το θέμα της ασφάλεια, καθώς και άλλα ζητήματα που έχουν ανακύψει από την προηγούμενη προσπάθεια. Θα πρέπει να πιστωθεί στον Πρόεδρο Αναστασιάδη και στον Μουσταφά Ακκιντζί ο τεράστιος δρόμος που έχουν καλύψει στη διαπραγμάτευση. Από εκεί και πέρα βέβαια, όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα στις λεγόμενες εκλογές, η δική μας η πλευρά οφείλει την επόμενη ημέρα να καλέσει τον νέο Τουρκοκύπριο ηγέτη σε άμεση επανεκκίνηση της διαπραγμάτευσης στη βάση των όσων συμφωνήθηκαν στο Βερολίνο.   

Αναμφίβολα τυχόν απομάκρυνση του Ακκιντζί θα συνιστά οπισθοδρόμηση και σε κάθε περίπτωση θα ανατρέπει τα υφιστάμενα δεδομένα. Πιστεύετε όμως ότι ο εκάστοτε Τκ ηγέτης, έχει την πολυτέλεια να διαφοροποιείται σε ουσιαστικά ζητήματα από την πολιτική της τουρκικής κυβέρνησης;

Δυστυχώς για ζητήματα που αφορούν στα γεωστρατηγικά συμφέροντα της Τουρκίας καθώς και στην εξασφάλιση των μελλοντικών της στόχων η Τουρκία ποτέ δε θα αφήσει τους «υποτελείς» (όπως η ίδια τους αντιλαμβάνεται) Τουρκοκύπριους να επιβάλουν την θέλησή τους. Ο κ. Ακκιντζί έχει διαφοροποιηθεί από την Τουρκία για διάφορα ζητήματα. Κυρίως, αυτή τη στιγμή το διακύβευμα στα κατεχόμενα είναι το κατά πόσο η Τουρκοκύπριοι θα διατηρήσουν την αυτονομία τους. Από τη δική μας την πλευρά, πέρα του αισθήματος ασφάλειας που δικαιούνται οι Ελληνοκύπριοι θα πρέπει να απευθυνόμαστε και στη σημαντική μερίδα Τουρκοκυπρίων η οποία νιώθει ανασφάλεια έναντι των Ελληνοκυπρίων. Που θεωρεί ότι δίχως την παρουσία της Τουρκίας, οι Ελληνοκύπριοι θα κυριεύσουν οικονομικά, πολιτισμικά και εμπορικά το νησί, καθιστώντας τους μία μίζερη μειοψηφία. Γι’ αυτό είναι που χρειάζονται συνταγματικές ρήτρες που θα δημιουργούν δικλείδες ασφαλείας για την Τουρκοκυπριακή κοινότητα, δίχως από την άλλη βεβαίως να ποδηγετούν τη λειτουργικότητα του κράτους.

Θα ήθελα μια εκτίμηση για το φαινόμενο Ερντογάν. Πριν από 15 χρόνια ήταν ο πολλά υποσχόμενος πολιτικός στον οποίο επένδυε η ΕΕ και η διεθνής κοινότητα. Σήμερα όμως παρουσιάζεται σχεδόν μεταμορφωμένος. Πού αποδίδετε αυτή την αλλαγή.

Ο Ερντογάν παρουσίαζε από την αρχή μία παραδοξότητα. Εκλέχτηκε δίχως τη στήριξη του στρατού και υποστηριζόμενος από τους ισλαμικούς κύκλους τους οποίους τουλάχιστον η αστική και φιλοκοσμική τάξη στην Τουρκία έβλεπαν με πολύ μεγάλη καχυποψία. Την ίδια ώρα είχε ένα πιο προοδευτικό και φιλοευρωπαϊκό λόγο από ότι αναμενόταν. Στην πορεία ο ίδιος αναθεώρησε τις σχέσεις του με τη δύση και ειδικότερα τον στόχο ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η στροφή έγινε όταν συνειδητοποίησε ότι η ενταξιακή πορεία της χώρας του διερχόταν μέσα από τον εκ βάθρων εκδημοκρατισμό της με τρόπο που ο ίδιος τουλάχιστον δεν επιθυμούσε. Στη συνέχεια εξέλιξε ένα νέο μεγαλοϊδεατισμό αναφορικά με τον ηγετικό ρόλο που μπορούσε δυνητικά να διαδραματίσει η Τουρκία στον ισλαμικό κόσμο. Μετά όμως και από την ήττα της αραβικής άνοιξης και το αιματοκύλισμα στην Μέση Ανατολή η Τουρκία μπήκε σε μία αντιπαράθεση υψηλών τόνων με το Ισραήλ, τις ΗΠΑ και γείτονες χώρες πράγμα το οποίο σε συνδυασμό και με τις συχνές και κατάφωρες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο εσωτερικό της χώρας έχουν κατατάξει πλέον τον Ερντογάν ως ένα αναξιόπιστο εταίρο στα μάτια της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ. Παρόλο όμως το πλήγμα στην αξιοπιστία του Ερντογάν η Τουρκία παραμένει μία ισχυρή χώρα από άποψη εμπορική και στρατιωτική και βεβαίως είναι ένας εταίρος ο οποίος δύσκολα θα απολέσει την στρατηγική σημασία που έχει η γεωγραφία και το μέγεθος του για τις μεγάλες δυνάμεις.

Εκτιμάτε ότι η Τουρκία είναι έτοιμη για το μεγάλο βήμα στο Κυπριακό ώστε να ικανοποιήσει τις μίνιμουμ προσδοκίες της πλευράς μας, ιδιαίτερα στο θέμα της ασφάλειας (εγγυήσεις και στρατεύματα);

Θεωρώ ότι η Τουρκία πολύ δύσκολα θα υποχωρήσει στα θέματα ασφάλειας και εγγυήσεων εάν δεν έχει εξασφαλίσει πρώτα τα δικά της συμφέροντα στην περιοχή. Από την άλλη τα θέματα της ασφάλειας αξιολογούνται πολύ ψηλά από την πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων. Γι’ αυτό θα πρέπει να σκεφτούμε λύσεις έξω από το υφιστάμενο πλαίσιο για να πείσουμε τον κόσμο για την ομαλή μετάβαση από τη σημερινή κατάσταση στην μελλοντική. Εξίσου σημαντικό θεωρώ ότι είναι η πολιτική ηγεσία να διασαφηνίσει τις προσδοκίες της και να θέσει τα διλήμματα στον λαό με ειλικρίνεια για να μην καλλιεργηθούν ψευδαισθήσεις στις οποίες στη συνέχεια θα βρεθούμε εγκλωβισμένοι.

Αυτές τις μέρες συμπληρώνονται δύο χρόνια της δεύτερης θητείας της διακυβέρνησης Αναστασιάδη και θα ήθελα μια γενική αποτίμηση για το έργο που έγινε αλλά και για εκείνα που πρέπει να μπουν σε προτεραιότητα.

Θεωρώ ότι οφείλουμε να πιστώσουμε την κυβέρνηση με το εξής, ότι η συνετή διαχείριση και ο εξορθολογισμός στα δημόσια οικονομικά, έβγαλε τη χώρα από την περιδίνηση της οικονομικής κρίσης. Οφείλουμε να τονίσουμε πως η ανεργία έχει σημειώσει κατακόρυφη πτώση. Από το 17% στο 6%. Οι προϋπολογισμοί είναι ισοσκελισμένοι με αποτέλεσμα η ανάπτυξη ναέχει περάσει στην πραγματική οικονομία. Στο εισόδημα των εργαζομένων που σήμερα βρίσκεται σε επίπεδα προ κρίσης.

Επιπλέον τα τελευταία χρόνια η κυβέρνηση έχει προωθήσει και ολοκληρώσει μεταρρυθμίσεις που περιλαμβάνουν τη μείωση της στρατιωτικής θητείας και την αναδιοργάνωση της Εθνικής Φρουράς, τη θέσπιση του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος, τη δημιουργία σημαντικών Υφυπουργείων στους παραγωγικούς τομείς της οικονομίας, την εμπορικοποίηση του Λιμανιού της Λεμεσού, τη σταδιακή κατάργηση του καταλόγου διοριστέων, και φυσικά την εφαρμογή και την υλοποίηση του ΓΕΣΥ.

Μεταρρυθμίσεις που αποδεικνύουν ότι κάνουμε πράξη τις πολιτικές μας εξαγγελίες. Σήμερα πλέον προωθούμε βήμα-βήμα τη μεταρρύθμιση στη Δικαιοσύνη, τη μεταρρύθμιση στη Δημόσια Υπηρεσία, την Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση, τη Γεωργική Ασφάλιση, την Προσφυγική Πολιτική, την Περιφερειακή και Οικοδομική Ανάπτυξη και ασφαλώς την Παιδεία.

Επιπλέον βρίσκεται στα σκαριά η μεταρρύθμιση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, μια μεταρρύθμιση που αλλάζει ριζικά τον τρόπο λειτουργίας του κράτους, τόσο σε τοπικό όσο και κεντρικό επίπεδο. Που πέραν των δομικών αλλαγών, δημιουργεί και εξοικονομήσεις δεκάδων εκατομμυρίων ως πρόσθετο έσοδο για την κοινωνία, που δεν προέρχονται ούτε από την αύξηση δαπανών, ούτε από αύξηση της φορολογίας αλλά ως χειροπιαστό αποτέλεσμα μιας μεταρρύθμισης.

Με ποιες προσδοκίες και συναισθήματα βρεθήκατε στο βουλευτικό έδρανο; Τί είναι εκείνο που θέλετε να αφήσετε ως πολιτικό αποτύπωμα;

Η προσπάθειά μου είναι να είμαι συνεπής πολιτικά και παραγωγική κοινοβουλευτικά. Πολιτικά επιδιώκω να παραμένω πιστή στις αρχές της σύγχρονης φιλελεύθερης δεξιάς, με λόγο μετριοπαθή και κοινωνικά ευαίσθητο.

Κοινοβουλευτικά, οι Επιτροπές στις οποίες συμμετέχω είναι, η Επιτροπή Εσωτερικών Υποθέσεων, η οποία πολύ σύντομα θα έχει ενώπιον της να εξετάσει τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης, η οποία είναι μία καίριας σημασίας συζήτηση για ένα ζήτημα το οποίο αφορά και επηρεάζει άμεσα τις ζωές των πολιτών. Κατ’ επέκταση αποδίδω ένα ειδικό βάρος στη μελέτη και συζήτηση όλων των προεκτάσεων αυτής της μεταρρύθμισης παράλληλα βεβαίως και με όλα τα υπόλοιπα θέματα που βρίσκονται ενώπιον της Επιτροπής. 

Σε προτεραιότητα μου είναι επίσης όλα τα ζητήματα που άπτονται των ανθρωπίνων δικαιωμάτων γι’ αυτό και έχω επιδιώξει να συμμετάσχω στην αρμόδια κοινοβουλευτική Επιτροπή. Έχω μια προσωπική έγνοια και ευαισθησία για τα θέματα αυτά γιατί άπτονται άμεσα της ποιότητας της δημοκρατίας και των θεσμών.

 

Απαραίτητη θεωρώ τέλος την άσκηση του κοινοβουλευτικού ελέγχου σε θεσμούς της δημοκρατίας με σκοπό την ενίσχυση της χρηστής διοίκησης, της διαφάνειας και της αξιοκρατίας, στόχους που επιδιώκει η επιτροπή Θεσμών στην οποία επίσης  συμμετέχω.

Τα δικαιώματα της γυναίκας βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, μετά από την πρωτοβουλία που άρχισε σε επίπεδο κοινωνίας των πολιτών. Δεν νομίζετε ότι η κοινωνία πλέον έχει ωριμάσει αρκετά ώστε να μην θεωρεί το φύλο ως κριτήριο επιλογής, είτε για πολιτικό αξίωμα, είτε για μια ανώτερη επαγγελματική θέση;

Η πρώτη φορά που άκουσα τον όρο «κοινωνικό φύλο» ήταν όταν ήμουν πρωτοετής φοιτήτρια στο τμήμα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου.  Τότε μπορούσα να κατανοήσω τον ορισμό του όρου και το ότι οι ταυτότητες κατασκευάζονται ιστορικά, κοινωνικά και πολιτικά αλλά, η αλήθεια είναι ότι πέρασαν έκτοτε αρκετά χρόνια για να έχω πλήρη κατανόηση και αντίληψη των διακρίσεων στη βάση του φύλου και δεν αναφέρομαι στις φανερές διακρίσεις τύπου, πληρώνεσαι λιγότερο για την ίδια εργασία, αλλά, για τις έμμεσες και κρυμμένες διακρίσεις που είναι πολύ πιο προβληματικές και επικίνδυνες. Μιλάμε για στερεότυπα δεκαετιών αναφορικά με τις δεξιότητες της γυναίκας, τη σεξουαλικότητά της, τις κοινωνικές νόρμες συμπεριφοράς κλπ. Στην πολιτική όμως αντιμετωπίζουμε και κάτι άλλο εμείς οι γυναίκες. Συχνά μετατρεπόμαστε σε «αόρατες».  Νομίζω το ίδιο συμβαίνει ορισμένες φορές και στην ακαδημία και στα διοικητικά συμβούλια μεγάλων οργανισμών. Σε αυτούς τους τομείς απαιτείται μια συνεχής προσπάθεια, 1ογια να είσαι ορατή και 2ο για να θεωρείσαι ισάξια. Οπότε καταλήγοντας, θα έλεγα ότι ο δρόμος για την ουσιαστική και όχι απλά την τυπική ισότητα είναι ακόμη μακρύς και δύσκολος.

 

 

Γράμμα από την Αμερική.

Γράμμα από την Αμερική. (Μέρος Α’)
Αγαπητέ/ή αναγνώστη/τρια,

Αισίως ολοκληρώνουμε τη δεύτερη εβδομάδα της επίσκεψής μας στην Αμερική. Τώρα βρισκόμαστε στην πόλη Πόρτλαντ της πολιτείας του Όρεγκον. Είμαστε μαζί μία ομάδα 16 γυναικών επαγγελματιών από την Ευρώπη. Εδώ οι Αμερικάνοι θεωρούν ότι η Ευρώπη είναι κάτι αντίστοιχο με τις Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Θεωρούν ότι φτιάξαμε ένα περίεργο φεντεραλιστικό μοντέλο όλες οι ευρωπαϊκές χώρες και ότι έχουμε κοινή εξωτερική πολιτική και τέτοια. Που να ήξεραν τι ζόρι τραβάμε ακόμη με τα κάθε λογής εθνικά τερτίπια, τις εθνικές κυριαρχίες και την ανικανότητα να πάρουμε μία κοινή απόφαση για τα πλείστα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής.
Αλλά μη νομίζεις έχουν κι αυτοί τα δικά τους παράξενα. Κάθε πολιτεία διαφορετικοί φόροι, διαφορετική κουλτούρα, διαφορετικοί κανόνες, διαφορετικά σχολεία. Αυτό που τους ενώνει είναι η ταυτότητά και το σύνταγμά τους.
Σαν λαός, περισσότερο μου είναι συμπαθείς. Έχουν μια ευθύτητα κάπως περίεργη για εμάς τους Αγγλοσάξονες. Ντόμπροι αλλά και πρόθυμοι να εξηγήσουν και να βοηθήσουν. Με τον Τράμπ είναι το πιο περίεργο. Είναι ο Πρόεδρος που όλοι αγαπούν να μισούν αλλά και που όλοι θα ξαναψηφίσουν! Πιστεύουν ότι παρά τις «ιδιαιτερότητές» του … χαρακτήρα του, το βιοτικό επίπεδο στην Αμερική έχει ανέβει σημαντικά και η οικονομία τους πάει από το καλό στο καλύτερο εξαιτίας του. Δεν είναι ότι δεν υπάρχουν σοβαρές φωνές εναντίον του. Υπάρχουν και μάλιστα με πολύ ισχυρά επιχειρήματα. Κατ’ ακρίβεια νομίζω γνώρισα πολύ περισσότερους Δημοκρατικούς κατά τις εδώ επισκέψεις μου. Εν τούτοις η πεποίθησή μου παραμένει ότι ο Τραμπ παραμένει αδιαφιλονίκητος μέχρι στιγμής. Φυσικά κανείς ποτέ δεν ξέρει. Η προεκλογική έχει ήδη ξεκινήσει στην Iowa την πολιτεία που ξεκινά πρώτη τα λεγόμενα caucuses και τα primaries. Τι είναι αυτά; Τα caucuses είναι οι πρώτες- πρώτες εσωκομματικές εκλογικές αναμετρήσεις. Οι οποίες μπορούν να λάβουν χώρα σε σχολεία, γυμναστήρια ή ακόμη και σε σπίτια (στις πολύ μικρές κοινότητες). Ναι η προεκλογική ξεκινά από την κάθε αμερικανική γειτονιά-κοινότητα! Και αν οι Ρεπουμπλικάνοι κάνουν εκλογές με κάλπη και αναμετρούνται, οι Δημοκρατικοί έχουν μία περίεργη πρακτική όπου, οι υποστηρικτές του κάθε υποψηφίου στέκονται σε διαφορετικά σημεία και στη συνέχεια οι οπαδοί των υποψηφίων που λαμβάνουν τις περισσότερες παρουσίες προσπαθούν εκείνη την ώρα να πείσουν τους οπαδούς όσων έχουν μειοψηφήσει να συνταχθούν μαζί τους! Αυτό ομολογουμένως με εξέπληξε.
Πριν από μερικές μέρες μάλιστα βρεθήκαμε σε μία σύναξη της υποψήφιας για το χρίσμα των Δημοκρατικών της Γερουσιαστού Καμάλα Χάρις. Η οποία έλαβε χώρα σε ένα συνοικιακό μπαρ! Η Χάρις με εξέπληξε με τις αριστερές της θέσεις. Ομολογώ ότι είχε ένα παθιασμένο σοσιαλιστικό λόγο που δε γνώριζα ότι θα μπορούσε να συναντήσει κανείς στην Αμερική. Βεβαίως δεν έχει καμιά πιθανότητα για το χρίσμα αλλά και πάλι. Ακούω πάντως ότι Γουώρεν και Σάντερς έχουν παρόμοιες θέσεις και θα έχει ενδιαφέρον να δούμε μέχρι που θα φτάσουν.
Όπως μας έχει εξηγήσει όμως μία εξαιρετική ακαδημαϊκός στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον στην Αμερική το δικομματικό σύστημα και ο τρόπος με τον οποίο γίνεται η εκλογή του Προέδρου «σπρώχνει» τους υποψήφιους στο να υιοθετήσουν σταδιακά ένα πιο «ενδιάμεσο» λόγο με σκοπό να προσελκύσουν ψήφους από τη μεγάλη δεξαμενή ψηφοφόρων που βρίσκεται μεταξύ των δύο πολιτικών χώρων.
Και όλα αυτά τη στιγμή που το περίεργο εκλεκτορικό τους σύστημα δεν εκλεγεί κατά ανάγκη τον υποψήφιο που έλαβε τις περισσότερες λαϊκές ψήφους αλλά εκείνο που κέρδισε τις πολιτείες με τον μεγαλύτερο αριθμό εκλεκτόρων. Γι’ αυτό εξάλλου και στις προηγούμενες προεδρικές εκλογές μπορεί η υποψήφια των Δημοκρατικών Χίλαρι Κλίντον να εξασφάλισε τρία εκατομμύρια περισσότερες ψήφους από τον αντίπαλό της Ντόλαντ Τραμπ. Εντούτοις έχασε τις εκλογές εφόσον ο Τραμπ κέρδισε τον μεγαλύτερο αριθμό εκλεκτόρων.
Σοκ, έτσι;
ΥΓ. Επόμενο γράμμα από την Αμερική την επόμενη εβδομάδα από το Σαν Ντιέγκο.


Γράμμα από την Αμερική. (Μέρος Β’)

Αγαπητέ/ή αναγνώστη/τρια,

Το ταξίδι στην Αμερική συνεχίζεται μαζεύοντας καθημερινά γνώσεις και εμπειρίες. Οι επισκέψεις στις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις μου προκαλούν μεγάλη αίσθηση. Κυρίως μου κάνει εντύπωση το πόσο εύρωστες είναι δίχως να έχουν καμιά απολύτως κρατική ενίσχυση. Στηρίζονται σε δωρεές και συνεισφορές ατόμων και οργανισμών ενώ η λειτουργία τους στηρίζεται σε εσωτερικές δομές και διαδικασίες αντίστοιχες μεγάλων εταιρειών με Διοικητικά Συμβούλια και εκτελεστικούς διευθυντές. Τις δραστηριότητές τους τις αποκαλούν «υπηρεσίες» και τα άτομα που απευθύνονται προς αυτές ως «πελάτες» ανεξάρτητα από τη φιλανθρωπική διάσταση του έργου τους. Για παράδειγμα, πελάτης μπορεί να είναι ο μετανάστης και η οικογένειά του που απευθύνονται σε ένα κοινοτικό κέντρο για υποστήριξη, ή πελάτης είναι η νεαρή έγκυος γυναίκα που έχει ανάγκη μία οργάνωση οικογενειακού προγραμματισμού για τη στήριξη της ίδιας και του βρέφους της στο μέλλον. Γενικά οι όροι όπως, «πελάτης», «επιχειρηματίας», «υπηρεσίες», «χρήμα», «κέρδος» έχουν θετικό πρόσημο σε αντίθεση – με τις πλείστες τουλάχιστον- ευρωπαϊκές χώρες του Νότου.
Όσο αφορά στη γυναικεία επιχειρηματικότητα, καταβάλλεται μια μεγάλη προσπάθεια από πλευράς ερευνητικών κέντρων, σχολών οικονομίας και κοινωνίας των πολιτών για να την ενισχύσουν και να τη χρηματοδοτήσουν. Εντούτοις ακόμη και στη χώρα όπου «όλα μπορούν ν συμβούν» οι στατιστικές σε αυτό το τομέα παραμένουν απογοητευτικοί.
Τελευταίο βράδυ πριν την αναχώρησή μας από την Πολιτεία του Όρεγκον μας περίμενε μια έκπληξη που μπήκε σφήνα στο πρόγραμμα επισκέψεων και ξεναγήσεων. Ένας καλαθοσφαιρικός αγώνας NBA ήταν ότι καλύτερο για να κλείσουμε τη 2η εβδομάδα. Ένα υπερθέαμα δράσης, διαφήμισης και κατανάλωσης! Όλα περίπου σε ισάξιες δόσεις…
Αποχαιρετώντας πίσω μας το κοσμοπολίτικο Πόρτλαντ, ταξιδέψαμε μέχρι το παραλιακό Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια και φτάσαμε στα σύνορα με το Μεξικό. Η επιμονή και ο παρορμητισμός της ομάδας ανάγκασε ξεναγό και συνοδούς να περπατήσουν μαζί μας σε ένα μακρύ χωματόδρομο μερικών χιλιομέτρων μέχρι το τοίχος. «Τοίχος ή  φράκτης, αναλόγως πολιτικής προσέγγισης και διάθεσης», είπε η ξεναγός κλείνοντάς μας το μάτι. Η όψη του ήταν κάτι το συγκλονιστικό ακόμη και για μία Κύπρια. Τρομακτική και οξύμωρη μαζί. Μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις κι εκεί όπου υπήρξε μεγάλος αριθμός παραβιάσεων το τοίχος γίνεται διπλό δημιουργώντας ένα ιδιότυπο νεκρής ζώνης στο ενδιάμεσο. Τα τοίχος είναι πανύψηλο αλλά και σχετικά διάφανο. Μπορείς δηλαδή να δεις και να συνομιλήσεις με τον απέναντι. Αλλά δε μπορείς να τον αγγίξεις. Εννοείται ότι η όλη περιοχή φρουρείται επιπλέον με όλα τα σύγχρονα τεχνολογικά αέρια και επίγεια μέσα αν και είμαι σχεδόν βέβαιη ότι κανένα τοίχος και κανένα μέσο δε μπορεί να σταματήσει τον άνθρωπο αν είναι αποφασισμένος να περάσει απέναντι.
Πλησιάζοντας σιγά σιγά προς το τέλος των τριών εβδομάδων το μυαλό μου είναι βομβαρδισμένο με εικόνες κι εντυπώσεις. Μια από αυτές αφορούν στις επισκέψεις μας σε αστυνομικά τμήματα και ορισμένες πρακτικές που με εντυπωσίασαν.
Η μία αφορούσε στο γεγονός του ότι Πολιτεία της Iowa μέρος της αστυνομικής περιβολής κι εξάρτησης ήταν και φορητές κάμερες. Στην ερώτησή μου αν δεν νιώθουν άβολα με αυτό η απάντησή τους ήταν ότι στην αρχή ένιωθαν περίεργα, αλλά πλέον θεωρούν ότι οι κάμερες τους προστατεύουν, τους κρατούν υπόλογους για τη δουλειά τους και επιπλέον αναγκάζουν τους πολίτες να συμπεριφέρονται καλύτερα έναντι τους. Το 2ο στοιχείο που μου έκανε εντύπωση είναι ο ξεκάθαρος διαχωρισμός αρμοδιοτήτων ανάμεσα σε ομοσπονδιακή αστυνομία και τοπική. Η τοπική αστυνομία δεν επιβάλλει τους ομοσπονδιακούς νόμους, εγγυάται όμως την ασφάλεια και την τάξη στην κοινότητα. Επιπλέον εντύπωση μου έκαναν οι πρακτικές εμπλοκής της κοινότητας προς βοήθεια των αρχών. Για παράδειγμα κάθε Παρασκευή πρωί εκπρόσωπος της αστυνομίας μοιραζόταν σε μία ανοικτή κοινοτική σύναξη με πολίτες και εκπροσώπους της κοινότητας το αστυνομικό δελτίο, τα νέα και ανακοινώσεις της αρχής με ΜΚΟ που δρούσαν κυρίως σε γειτονιές με ψηλή παραβατικότητα ή με μη προνομιούχες ομάδες πληθυσμού και στη συνέχεια είχαν μία ανοικτή συζήτηση. Τα μέλη της δύναμης ήταν πρόθυμα να ακούσουν παράπονα, προβλήματα αλλά και να παραδεχθούν ότι σε ορισμένες περιπτώσεις χρειάζονται τη βοήθεια της κοινότητας.
Νομίζω η εφαρμογή κάτι αντίστοιχου στην Κύπρο θα βρισκόταν εντελώς εκτός συζήτησης.
Γράμμα από την Αμερική. (Μέρος Γ’ – τελευταίο)

Αγαπητέ/ή αναγνώστη/τρια,

Συστηματικά είχα αποφύγει να αναφερθώ στην εμπειρία της πρώτης εβδομάδας της επίσκεψής μου στην Αμερική. Ο λόγος ήταν επειδή ήθελα να αποκτήσω μία χρονική και –κατ’ επέκταση- συναισθηματική απόσταση από τα όσα βιώσαμε μέσα σε εκείνη την πρώτη εβδομάδα στην Ουάσιγκτον όπου μεγάλο μέρος του προγράμματος λάμβανε χώρα στην ολομέλεια με γυναίκες από την Αφρική, την Λατινική Αμερική, την Ασία και την Ευρώπη. Η πρώτη εβδομάδα ήταν ένα παράθυρο στον κόσμο. Ένα παράθυρο που σε έσπρωχνε να ακούσεις, να μάθεις και να συζητήσεις για τα θέματα και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες σε άλλες περιοχές του πλανήτη που γεωγραφικά ίσως να μην είναι και τόσο μακριά από το νησί μας, αλλά από κάθε άλλη άποψη είναι. Κι όσο ξεδιπλώνονταν οι ιστορίες τους περισσότερο κατανοούσαμε πόσο κοντά μας, και πόσο δίπλα μας βρίσκεται ο πόλεμος, η καταστροφή και η παράνοια.
Όμως μία αληθινή ιστορία και ένα πραγματικό γεγονός σημάδεψαν τη μνήμη μου για πάντα. Η γνωριμία μου με την Ντέμπη από το Νότιο Σουδάν προέκυψε αβίαστα. Εξάλλου την είχε προτείνει το Βατικανό οπότε τυπικά αποτελούσε μέρος της ευρωπαϊκής ομάδας. Η Ντέμπη, είναι 27 χρονών και είναι η πρώτη γυναίκα που έχει αποφοιτήσει από το γυμνάσιο στην κοινότητά της. Η πρώτη γυναίκα που στη συνέχεια σπούδασε στην Κένυα και αποφοίτησε από Πανεπιστήμιο και βεβαίως η πρώτη που έχει αναλάβει τη θέση της διευθύντριας στο σχολείο από όπου αποφοίτησε. Η Ντέμπη μπορούσε να μην επιστρέψει στον πόλεμο, επέλεξε όμως να το πράξει για να αποδώσει -όπως η ίδια μου εξήγησε- αυτά που οφείλει στην κοινότητά και στην οικογένειά της. Η Ντέμπη είναι ορφανή από μητέρα και ανήκει σε μία πολυμελή οικογένεια. Ο ηλικιωμένος πατέρας της αποφάσισε να μην υποκύψει στην προίκα που προσφέρουν οι άντρες του χωριού για να αγοράσουν την κόρη του για γυναίκα τους. Ο άντρας αυτός έκανε μία μικρή επανάσταση, κάτι που δεν έπραξε κανένας ποτέ προηγουμένως. Την έστειλε στο σχολείο! Στο Νότιο Σουδάν όμως ο εμφύλιος πόλεμος σε συνδυασμό με τη φτώχεια και τις άθλιες συνθήκες ζωής οδηγούν σε εξωφρενικά βίαιες καταστάσεις, όπου κάποιος μπορεί να σκοτωθεί από παρεξήγηση.
Ένα τέτοιο τραγικό γεγονός συνέβη λίγες εβδομάδες προτού έρθει η Ντέμπη στην Αμερική, όταν οι κάτοικοι του διπλανού χωριού έστησαν ενέδρα και δολοφόνησαν εν ψυχρό 3 δασκάλους του σχολείου επειδή θεώρησαν ότι ήταν υπεύθυνοι για τον θάνατο ενός συγχωριανού τους ο οποίος είχε πεθάνει σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Δυστυχώς, το τυφλό μίσος για εκδίκηση ήταν πιο γρήγορο από την αληθινή είδηση. Το γεγονός αυτό ανέτρεψε για άλλη μια φορά κάθε πίστη και κάθε ελπίδα για την ίδια. Είχε αποφασίσει να ακυρώσει το ταξίδι και να παραιτηθεί από την προσπάθεια να παλεύει για την αλλαγή στην πατρίδα της. Η ψυχική της δύναμη ήταν που της έδωσε το κουράγιο και τη δύναμη για να συνεχίσει.
Το δεύτερο γεγονός συνέβη κατά την 4η ημέρα της παραμονής μας και ενόσω το συνέδριο ήταν σε εξέλιξη μία τραγική είδηση έφερε παγωμάρα στην αίθουσα. Η μητέρα μίας από τις συμμετέχουσες στο πρόγραμμα είχε τραυματιστεί σοβαρά σε επίθεση των Ταλιμπαν σε ένα εμπορικό κέντρο λίγο έξω από την Καμπούλ στο Αφγανιστάν. Δύο ημέρες αργότερα άφησε την τελευταία της πνοή σε νοσοκομείο της περιοχής. Ο κόμπος στον λαιμό ολονών μας δεν έλεγε να φύγει. Όπως και ούτε θα φύγει ποτέ το σοκ από την επίγνωση του πως είναι να ζεις μέσα στη βία του πολέμου.
Σήμερα, ένα μήνα σχεδόν μετά από εκείνη την πρώτη εβδομάδα στην Ουάσιγκτον κρατώ δύο πράγματα. Τον ανθρώπινο πόνο από τη μια και την ανθρώπινη θέληση από την άλλη. Οι αληθινές ιστορίες όλων αυτών των γυναικών, η θέλησή τους να σηκωθούν και να σταθούν όρθιες απέναντι σε καταπιεστικούς συζύγους, αυταρχικά καθεστώτα, ένοπλους άντρες είναι που θα αποτελεί για πάντα μία αστείρευτη πηγή έμπνευσης, κουράγιου και αγώνα για ειρήνη και δημοκρατία.
Της Ξένιας Κωνσταντίνου

Scroll to top