Blog

Τελευταία Νέα

Βία παντού.

Πλέον η βία δεν αποτελεί την εξαίρεση αλλά τον κανόνα. Βρίσκεται καθημερινά στις οθόνες μας, μας κάνει κοινωνούς της είτε δια της ανοχής, είτε, δια τη συμμετοχής μας. Η βία είναι τόσο κυρίαρχη που για να γίνει αναγνωρίσιμη πρέπει να πάρει διαστάσεις. Μόνο τότε καταδικάζεται συλλήβδην και μετά αρχειοθετείται στη συλλογική μνήμη ως μια από τις πολλές βιωματικές εμπειρίες τύπου, «ωραία, το είδαμε κι αυτό, πάμε παρακάτω». Λίγο αργότερα οι χρήστες αναζητούν νέες καλύτερες πιο δυνατές εμπειρίες βίας από τις προηγούμενες. Ζούμε σε μία κοινωνία που έχει πάθει εθισμό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και διαμέσου αυτών στην βία κάθε μορφής. Την αναζητά, την αποδέχεται, την σχολιάζει, την εξασκεί, την μοιράζεται.

Δεν έχουν περάσει πολλοί μήνες από τις δολοφονικές επιθέσεις στην Ισλανδία που κόστισαν τις ζωές σε δεκάδες ανθρώπους κι όπου ο δράστης είχε ζωστεί με μία κάμερα με σκοπό να μεταδώσει ζωντανά τον τρόμο και να καλλιεργήσει τη βία. Μέχρι να καταστεί εφικτό να σταματήσει η κυκλοφορία του βίντεο, έχει ήδη γίνει viral σε ολόκληρο τον πλανήτη. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν μεταδοθεί μέχρι στιγμής ζωντανά δολοφονίες, αυτοκτονίες, βιασμοί, τρομοκρατικές επιθέσεις.

Μιλάμε τελικά για μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή για μέσα κοινωνικής τρομοκρατίας; Το περιστατικό ακραίας λεκτικής βίας το περασμένο Σάββατο στη Λάρνακα φανέρωσε δύο πράγματα.
Πρώτο ότι πλέον δε μιλάμε για κοινή γνώμη αλλά για κοινή διαδικτυακή γνώμη. Επειδή η ηλεκτρονική κοινωνική δικτύωση έχει υπερβεί σε επίδραση όλες τις άλλες μορφές ανθρώπινης επαφής, διαλόγου και επηρεασμού άποψης. Δεύτερο, η πολιτική ορθότητα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι υποκριτική και δε διαθέτει καμία συνέχεια. Αντιθέτως, διαφέρει κάθε φορά αναλόγως του πλαισίου στο οποίο νοηματοδοτείται και οποιαδήποτε ευθεία αναγωγή είναι άτοπη και υπεραπλουστευμένη. Η συντριπτική πλειοψηφία των χρηστών είναι σε θέση να κακίσει μία πράξη ή μία συμπεριφορά τη μια στιγμή και να διαπράξει την ίδια και χειρότερα την επομένη. Είναι σαν να υπάρχει μια μαζική ad hoc διάθεση πολιτικής ορθότητας η οποία εξαφανίζεται αμέσως μετά. Η τάση είναι πάντοτε προς τη βία.

Δεν είναι όμως όλο αυτό και μία αντανάκλαση αυτού που η κοινωνία βλέπει σε θεσμούς και δημόσια πρόσωπα; Πόσες φορές η εκφορά ρατσιστικού, βίαιου ή χυδαίου τρόπου ομιλίας και συμπεριφοράς έγινε αποδεκτή έστω δια της ανοχής ή σιωπής; Και πόσες φορές θεσμικά έχει καταστεί ως κυρίαρχο παράδειγμα η πολιτική ορθότητα, ο σεβασμός, η ανεκτικότητα και η αξιοπρέπεια;
Είναι τελικά τα κοινωνικά δίκτυα αντανάκλαση της κοινωνίας ή γινόμαστε εμείς οι ίδιοι αντανάκλαση αυτών που βλέπουμε και βιώνουμε δια της συμμετοχής μας σε αυτά; Κι αν το ένα τρέφει το άλλο, σε τι σχιζοφρενική βίαιη κοινωνία είμαστε καταδικασμένοι να ζήσουμε;


Συνέντευξη στον Αντρέα Κούνιο, εφημερίδα ΑΛΗΘΕΙΑ, Δημοσιεύτηκε7/10/2019

1.Μικρή ήσασταν κορίτσι των κούκλων ή των παραμυθιών;
Νομίζω κανένα από τα δύο δεν κυριαρχούσε την παιδική μου ζωή. Μου άρεσε να χορεύω, να λύνω πάζλ, είχα πολλά κατοικίδια, μία κούνια DIY στην αυλή και όλα τα όργανα της ρυθμικής γυμναστικής που με απασχολούσαν πάρα πολλές ώρες. Γενικά, περισσότερο έξω παρά μέσα. 
2.Θυμάστε τον πρώτο σας χάρτινο ήρωα;
Όλοι οι ήρωες του Ντίσνευ. Έχω διαβάσει άπειρα κόμικ. Κυριολεκτικά άπειρα και ακόμη και σήμερα αν πέσει κανένα στο χέρι μου πάλι τα διαβάζω!
3.Τον πρώτο τηλεοπτικό σας ήρωα;
Νομίζω ήταν η Κάντυ. Ένα αγοροκόριτσο που μεγάλωσε σε ένα ορφανοτροφείο. Ήταν η γιαπωνέζα Όλιβερ Τουίστ κάπως.  
4.Σήμερα πιστεύετε στους ήρωες ή έχουμε υποδουλωθεί όλοι στις υλικές ανάγκες;
Πιστεύω ναι στους ήρωες και στις ηρωίδες. Αλλά οι δυνάμεις τους είναι ανθρώπινες, όχι υπερφυσικές. Για μένα ηρωίδα είναι και η πολύτεκνη μητέρα και ο εργάτης στις οικοδομές.
5.Τι ονειρευόσασταν να γίνετε όταν μεγαλώσετε και γιατί;
Μικρή ονειρευόμουν να γίνω μπαλαρίνα, μετά ήθελα να γίνω ψυχολόγος, μετά νομικός και να με που κατέληξα. Λαμπρή εξέλιξη!
6.Είναι όμορφο να ονειρεύονται τα παιδιά;
Διαπιστώνω ότι τα παιδιά ζουν κάπου μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας. Γι’ αυτό και είναι τόσο πολύ ευφυή.
7.Είναι όμορφο να ονειρεύονται και οι μεγάλοι ή μήπως η ηλικία τους αποτελεί αποτρεπτικό παράγοντα;
Νομίζω όταν μεγαλώνεις θέτεις στόχους. Αν οι στόχοι είναι μεγαλεπήβολοι μπορεί να θεωρηθούν και ως όνειρο. Εξαρτάται από το κατά πόσο θα τους επιτύχεις ή όχι.
8.Τώρα που μιλάμε, ονειρεύεστε κάτι;
Προσπαθώ να θυμηθώ πως τελείωσε  η ιστορία της Κάντυ.

9.Ποιος είναι ο τόπος που σας έκανε να ελπίζετε;
Η Κύπρος στα καλά της.

10.Ο τόπος που σας έκανε να απελπιστείτε;
Η Κύπρος στα κακά της.

11.Ταξιδεύετε και με τα φτερά της φαντασίας, κι αν ναι, πού πηγαίνετε συνήθως;
Πάω στο μέλλον. Σε ένα πιο αισιόδοξο μέλλον.
12.Η φαντασία είναι ασφαλές μεταφορικό μέσο;
Σίγουρα ασφαλέστερο από … τα ιδιωτικά τζετ.
13.Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτεστε όταν ξυπνάτε το πρωί;
Να σκεπάσω την κόρη μου, να βγάλω το σκυλί έξω, να κάνω καφέ. Περίπου με αυτή τη σειρά.
14.Και ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτεστε λίγο προτού πέσετε για ύπνο;
Ότι πάλι καθυστέρησα να πάω για ύπνο.
15.Είστε οπαδός του χειμώνα ή του καλοκαιριού;
Της άνοιξης!
16.Με τι γελάτε συνήθως;
Με τις γκάφες μου.

17.Και με τι δακρύζετε συνήθως;
Με τα λάθη μου και με το άδικο.
18.Διαβάζετε και τι;
Το καλοκαίρι διαβάζω και μυθιστορήματα αλλά κυρίως διαβάζω βιβλία για την πολιτική, την έννοια της ελευθερίας και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Μ’ αρέσουν τα πολιτικά βιβλία που πραγματεύονται ιδέες και αμφιλεγόμενα ζητήματα.
19.Ποιο ήταν το αγαπημένο σας μάθημα στο σχολείο;
Αγαπημένα μου μαθήματα ήταν εκείνα που δίδασκαν οι αγαπημένοι μου καθηγητές και καθηγήτριες. Το μέσο της μάθησης για εμένα μπορούσε να αποτελέσει την απόλυτη έμπνευση ή την απόλυτη βαρεμάρα.

20.Και σε ποιο μάθημα την κάνατε κοπάνα;
Στη λογιστική!
21.Ποιο πρόσωπο λείπει πάρα πολύ από τη ζωή σας;
Μου λείπουν πολύ πολλοί φίλοι. Η επαφή μας πλέον έγινε διαδικτυακή, οπότε και πιο τυπική θεωρώ.
22.Εάν σας ζητούσα να μου πείτε πέντε άτομα που θα θέλατε, τώρα, στη συντροφιά μας, ποια απάντηση θα μου δίνατε;
Τις τρεις καλύτερες μου φιλενάδες, τη Μελίνα Μερκούρη και την Ελένη Αρβελέρ. Αυτό θα ήταν μια σπουδαία γυναικεία παρέα.
23.Θα πηγαίνατε στο φεγγάρι μετ’ επιστροφής;
Υπό προϋποθέσεις.
24.Άνευ επιστροφής;
Όχι, αλλά θα διεκδικούσα να στείλω μια λίστα με προτεινόμενους.
25.Τι αισθάνεστε όταν συλλογίζεστε την απεραντοσύνη του σύμπαντος, δεδομένου μάλιστα ότι οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι το σύμπαν δεν έχει αρχή και τέλος;
Μου δημιουργεί δέος και αισιοδοξία μαζί.
26.Ποιο γνώρισμα του χαρακτήρα σας δεν θα αλλάζατε ποτέ;
Το να λέω αυτό που πιστεύω.
27.Ποιο γνώρισμα του χαρακτήρα σας θα αλλάζατε με την πρώτη ευκαιρία;
Τον εγωισμό μου.
28.Μπορείτε να μου πείτε το συνώνυμο της λέξης μητέρα;
Ασφάλεια.
29.Και το συνώνυμο της λέξης πατέρας;
Σιγουριά.
30.Ποιος είναι ο γλυκύτερος ήχος που ακούσατε μέχρι σήμερα;
Το παιδικό χαχανητό.
31.Πείτε μου κι έναν ήχο που ενοχλεί και την ακουστική σας και την αισθητική σας.

Τα ringtones με σπαραξικάρδια ελληνικά λαϊκά τραγούδια.


Και τώρα;

Ο Πρόεδρος έκανε μια ομολογουμένως πολύ καλή εμφάνιση ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών, με μία συγκροτημένη και σαφή ομιλία αναφορικά με τους στόχους και τις επιδιώξεις της πλευράς μας. Με τα σωστά ερωτήματα απέναντι στην Τουρκία αναφορικά με τη στάση και τις παραβιάσεις της και με αποδέκτη το σύνολο της διεθνούς κοινότητας. Ο Πρόεδρος απέφυγε οτιδήποτε θα μπορούσε να θεωρηθεί ως γενικό ή αμφιλεγόμενο. Πέτυχε έτσι να τοποθετήσει με τον πλέον επίσημο τρόπο και δια του βήματος της Γ.Σ. τη ξεκάθαρη θέση και προσήλωση της ελληνοκυπριακής κοινότητας στη λύση της ΔΔΟ και να κλωτσήσει την μπάλα πίσω στο γήπεδο της Τουρκίας.

Το ερώτημα που ανακύπτει είναι τι γίνεται τώρα; Ο Γ.Γ. των Η.Ε. είχε διαδοχικές συναντήσεις τόσο με τον Πρόεδρο Αναστασιάδη, όσο και με τον ηγέτη της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Οι δηλώσεις που έγιναν στη συνέχεια φανέρωσαν τη δυσπιστία που εξακολουθεί να υπάρχει μεταξύ των δύο μερών αλλά και την αμοιβαία σύγκλιση ότι η οποιαδήποτε νέα πρωτοβουλία πρέπει να οδηγήσει σε αποτελέσματα.

Και τώρα τι; Αν ισχύουν οι πηγές που αναφέρουν ότι ο ΓΓ προτίθεται να συγκαλέσει εντός φθινοπώρου τριμερή ή και άτυπη πενταμερή αυτό θα σημαίνει ότι η διαδικασία των διαπραγματεύσεων θα επαναρχίσει με συγκεκριμένους όρους αναφοράς. Τη στιγμή μάλιστα που η Τουρκία προχωρά μονομερώς σε παράνομες ενέργειες τόσο εντός της κυπριακής ΑΟΖ αλλά και σε σχέση με τις εξαγγελίες και τις κινήσεις στις οποίες προβαίνει σε σχέση με την περίκλειστη πόλη της Αμμοχώστου.

Στην προχθεσινή του ομιλία από το βήμα της Γ.Σ. του ΟΗΕ ο Πρόεδρος της Τουρκίας προέβη σε μία αρχηγική ομιλία όπου έστρεψε τα πυρά του κατά των Ελληνοκυπρίων αλλά παράλληλα έδειξε ότι η ενεργειακή διάσταση του ζητήματος  τον απασχολεί περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Την ίδια στιγμή βεβαίως επανέλαβε τη δική του κόκκινη γραμμή ότι οι μηδενικές εγγυήσεις δε θα γίνουν αποδεκτές από την Τουρκία. Η κατάσταση προμηνύεται δύσκολη και επικίνδυνη. Από την άλλη οι εκλογές στα κατεχόμενα την ερχόμενη Άνοιξη θέτουν ένα χρονικό ορόσημο καίριας σημασίας. Τυχόν «απόσυρση» από την πολιτική σκηνή του Μουσταφά Ακιντζί θα αποτελούσε πιθανόν ταφόπλακα σε κάθε νέα προσπάθεια επιδίωξης μιας Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδιακής λύσης και θα οδηγούσε στον πλήρη έλεγχο των Τουρκοκυπρίων από την Άγκυρα.

Οπότε καλοδεχούμενη η εξαγγελία του ΓΓ για ανάληψη νέας πρωτοβουλίας και καταδικαστέα η απόφαση της Τουρκίας να επαναεισβάλει στην ΑΟΖ της Δημοκρατίας. Το ερώτημα όμως που εξακολουθεί να πλανάται είναι κατά πόσο η δική μας πλευρά έχει την «πολυτέλεια» του χρόνου ή όχι. Κατά την άποψή μου, δυστυχώς δεν την έχει. Πρώτο επειδή τίποτα και κανένας δε μπορεί να εγγυηθεί τη διακοπή των παράνομων ενεργειών της Τουρκίας. Δεύτερο, δημιουργείται σοβαρή υποψία ότι η Τουρκία ενδεχομένως δια μέσου των παράνομων ενεργειών της να επιδιώκει να κερδίσει χρόνο και να σπρώξει την πλευρά μας σε μία λύση δύο κρατών, και τρίτο, τυχόν αλλαγή στην ηγεσία των Τουρκοκυπρίων ίσως να φέρει νέα δεδομένα και νέες επιδιώξεις στο τραπέζι των συνομιλιών τα οποία θα απέχουν πολύ από τα ψηφίσματα των Η.Ε. και την ομοσπονδιακή λύση.

Το περιβάλλον ως προτεραιότητα παρά ως μόδα.

Πρώτη είδηση σε όλα τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία η ομιλία της 16χρονης Γκρέτα από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Μια ομιλία που πυροδότησε κάθε είδους αντίδραση. Από το ειρωνικό τιτίβισμα του Προέδρου Τραμπ, μέχρι έντονες αντιπαραθέσεις σε όλο τον πλανήτη ανάμεσα σε υποστηρικτές και πολέμιούς της. 
Προσωπικά της βγάζω το καπέλο. Όσο κι αν η εικόνα της βρίσκεται εκτός της πολιτικής ορθότητας που διέπει ή έστω που θα έπρεπε να διέπει τον δημόσιο χώρο, εν τούτοις δε μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι ότι αυτό το παιδί με το πάθος, το πείσμα και την μαχητικότητά της πέτυχε σήμερα να αναδειχθεί σε μία επιδραστική ηγέτιδα και να στείλει το δικό της μήνυμα σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Οπότε το αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί μαζί της έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Ενέπνευσε και ξεσήκωσε τη γενιά της. 
Το ζητούμενο είναι κατά πόσο πέρα από τη δημοσιότητα που προκαλεί η ίδια με το ιδιαίτερο της ύφος και λόγο αν το περιβάλλον και η προστασία του θα παραμείνει μόδα ή θα αναδειχθεί σε μία σοβαρή πολιτική προτεραιότητα. Για να γίνει όμως το δεύτερο δε χρειάζεται μόνο να πεισθούν οι ηγέτες για τη σημασία του αλλά κυρίως να βρεθούν οι τρόποι που να παντρεύουν την οικονομική ανάπτυξη με τη βιωσιμότητα του περιβάλλοντος και του πλανήτη. Η ανάπτυξη δε μπορεί να ανακοπεί. Η πρόοδος είναι εγγενές στοιχείο της ανθρώπινης φύσης και της εξέλιξής της. Η ορθολογική διαχείριση όμως των φυσικών πόρων, η εκπαίδευση της νέας γενιάς σε αρχές περιβαλλοντικής ηθικής και η στοχευμένη έρευνα με έμφαση στους τομείς περιβάλλοντος και αειφόρου ανάπτυξης πρέπει να είναι η συνεισφορά της δικής μας γενιάς προς τις επόμενες. Επειδή η δική μας γενιά έχει επιβαρύνει το περιβάλλον ίσως περισσότερο από κάθε προηγούμενη. Και όχι δεν υποστηρίζω την επιστροφή στη φύση, αλλά η ανάπτυξη κουβαλά και ευθύνη. Η προηγμένη δύση είναι που έχει τα εργαλεία και τους πόρους της «αναπτυξιακής αειφορικής επιλογής». 
Το μοντέλο ανάπτυξης της φιλελεύθερης οικονομίας πρέπει να είναι συμφιλιωμένο με τα περιβαλλοντικά κινήματα επειδή γνωρίζουμε ότι η προστασία του περιβάλλοντος πρέπει να αποτελεί βασική προτεραιότητα κάθε ελεύθερης κοινωνίας και γνωρίζουμε ότι η οικονομική ευημερία συμβάλει ακριβώς στην προστασία αυτή.

Βλάπτουν την παιδεία τα τετράμηνα;

Την άμεση ακύρωση των τετράμηνων απαίτησε χθες η ΠΣΕΜ (Παγκύπρια Συντονιστική Επιτροπή Μαθητών) τηρώντας δίωρη αποχή από τον σχολικό χρόνο. Με βασικό επιχείρημα των εκπροσώπων των μαθητών ότι οι εξετάσεις ανά τετράμηνο θα αυξήσουν την παραπαιδεία, το άγχος και το στρες των μαθητών. Τι είναι τα περιβόητα τετράμηνα;

Είναι ένας συνήθης τρόπος οργάνωσης της σχολικής χρονιάς η οποία για σκοπούς κατανομής της ύλης και αξιολόγησης των παιδιών χωρίζεται σε δύο περιόδους. Παρόμοιο σύστημα ισχύει και σε πολλές άλλες χώρες, σε ιδιωτικά σχολεία και βέβαια σε όλα τα τριτοβάθμια εκπαιδευτικά ιδρύματα. Με αυτό τον τρόπο η παρακολούθηση και η αξιολόγηση των μαθητών γίνεται σε δύο φάσεις. Η διδακτική ύλη είναι συγκεκριμένη ανά τετράμηνο και έτσι τα παιδιά είναι καλύτερα προετοιμασμένα για τις τελικές και προεισαγωγικές εξετάσεις καθώς θα έχουν εξεταστεί –οπότε θα έχουν δουλέψει και μελετήσει- την μισή ύλη στα μέσα Δεκεμβρίου και την υπόλοιπη στα μέσα Ιουνίου.

Τα τετράμηνα είναι κατά την άποψή μου ένα λογικό και μαθητο-κεντρικό εργαλείο το οποίο όχι μόνο δε βλάπτει αλλά αντίθετα βοηθά μαθητές και εκπαιδευτικούς να οργανώσουν καλύτερα την ύλη, το διάβασμα και να ανταποκριθούν βελτιωμένα στις απαιτήσεις επανάληψής στο τέλος της χρονιάς.

Θα μπορούσε το μέτρο των τετράμηνων να βελτιωθεί; Οπωσδήποτε και θα μπορούσε όπως και καθετί το οποίο -εφόσον είναι προς τη σωστή κατεύθυνση- η συνεχής αξιολόγηση και βελτίωσή του είναι επωφελής για όλους. Για παράδειγμα, θα μπορούσαν οι μαθητές να απαιτήσουν όση ύλη δε διδαχθεί σε σχολικό χρόνο να είναι εκτός των εξετάσεων, θα μπορούσαν να απαιτήσουν μια μικρή περίοδο ενδοσχολικής προετοιμασίας και διαβάσματος δίχως άλλες εξετάσεις ή διαγωνίσματα. Θα μπορούσαν επιπλέον να απαιτήσουν αρχές Ιανουαρίου μαθητές και γονείς να έχουν υποχρεωτική συμβουλευτική και καθοδήγηση στη βάση των αποτελεσμάτων του 1ου εξαμήνου για τυχόν αδυναμίες, ατομικά σημεία προς βελτίωση κλπ. Με αυτά τα βελτιωτικά μέτρα οι μαθητές θα αποφορτίζονταν από άγχος και στρες και θα ήταν σε θέση να διαπιστώσουν άμεσα τη θετική επίδραση που έχει η ενδιάμεση εξέταση στην εξέλιξη και την πορεία της σχολικής τους χρονιάς.

Μια τέτοια θετική προσέγγιση από όλους τους εμπλεκόμενους θα ήταν επωφελής πρώτα και κύρια για τους ίδιους τους μαθητές αλλά και για το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού για να λάβει υπόψιν στην εφαρμογή του νέου μέτρου μία παράλληλη διαδικασία συνεχούς αναβάθμισης της δημόσιας παιδείας προς όφελος των μαθητών και των αναγκών τους.

Η άγονη αντιπαράθεση από πλευράς ΠΣΕΜ, το “ΟΧΙ σε όλα” και η στάση αποχής από πολύτιμο διδακτικό χρόνο δεν λύνει κανένα πρόβλημα, αλλά αντίθετα δημιουργεί καινούρια προβλήματα και οδηγεί την παιδεία σε ένα φαύλο κύκλο έντασης ζημιώνοντας πρώτα και κύρια τους σημερινούς μαθητές.

Όσο αφορά τέλος στη διάσταση της παραπαιδείας είναι με έκπληξη που ακούμε τους οργανωμένους μαθητές να ισχυρίζονται ότι με τις ενδιάμεσες εξετάσεις η παραπαιδεία θα αυξηθεί. Ένα επιχείρημά που δεν αντέχει -κατά την άποψή μου- στη βάσανο της κοινής λογικής. Ενδιάμεσες εξετάσεις θα ενισχύσουν ή θα αποδυναμώσουν την παραπαιδεία; Λογικά θα την αποδυναμώσουν εφόσον δε θα συσσωρεύεται όλη η ύλη της χρονιάς να εξεταστεί τον Ιούνιο.

Καταληκτικά, η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση διέρχεται μέσα από αλλαγές και καινοτομίες. Το νέο δημόσιο σχολείο πρέπει να στηριχθεί στην αρχή, δύο τετράμηνα, λιγότερη ύλη, ατομική περιγραφική αξιολόγηση. Επιπλέον, επειδή η ύλη, οι εξετάσεις, οι γνώσεις και δεξιότητες έχουν  στο σύγχρονο κόσμο αντίστοιχη βαρύτητα με τις αξίες που αντιπροσωπεύει και εκπέμπει το ευρύτερο σχολικό περιβάλλον οι οργανωμένοι φορείς ας βάλουν στις προτεραιότητές τους τη δημοκρατικότητα στη λειτουργία του σχολείου, την ίση μεταχείριση όλων των μαθητών, την καλλιέργεια οικολογικής συνείδησης και την αντιρατσιστική κουλτούρα. Γιατί πέρα από την ύλη των εξετάσεων που θα διδαχθούν εκείνα που θα συνοδεύουν ένα παιδί για το υπόλοιπο της ζωής του είναι οι αρχές και η κουλτούρα που θα ζήσουν στα σχολικά τους χρόνια.


Ο διορισμός, η κρίση και μια πιθανή διέξοδος

Θερμά συγχαρητήρια στον Μαργαρίτη Σχοινά τον πρώτο Έλληνα Επίτροπο που αναλαμβάνει θέση Αντιπροέδρου στο Συμβούλιο των Επιτρόπων. Θέση η οποία έχει εκτελεστικό χαρακτήρα αλλά και καθοδηγητικό. Ο κ. Σχοινάς δε θα έχει ένα χαρτοφυλάκιο αλλά αριθμό χαρτοφυλακίων στις αρμοδιότητές του, τα οποία θα περιλαμβάνουν την εκπαίδευση, την ασφάλεια, την μετανάστευση και την εργασία. Όλα εξαιρετικά σημαντικά και κρίσιμα ιδιαίτερα αν αξιολογήσει κανείς τις μεγάλες προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει σήμερα η Ε.Ε. σε αναζήτηση ρόλου και ταυτότητας στο διεθνές σκηνικό. Η επιτυχία βεβαίως δεν αντανακλάται μόνο στο πρόσωπο του κ. Σχοινά αλλά και στην πολιτική ομάδα του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος καθώς και στη νέα ελληνική κυβέρνηση.
Αυτό όμως που προκάλεσε αντιδράσεις και έντονη συζήτηση ακόμη και εντός της Επιτροπής και του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος δεν ήταν το αξιόλογο τεχνοκρατικό βιογραφικό του κ. Σχοινά αλλά η καινούρια ονομασία του χαρτοφυλακίου της Αντιπροεδρίας που αναλαμβάνει που τιτλοφορείται ως “Αντιπρόεδρος για την Προστασία του Ευρωπαϊκού Τρόπου Ζωής” στα αγγλικά η επίσημη μετάφραση είναι, “Protecting our European Way of Life”. Ένας τίτλος αν μη τι άλλο αμφιλεγόμενος ο οποίος παραπέμπει έντονα στις συχνές δηλώσεις του Αμερικανού Προέδρου Τραμπ και το “Our great American way of life”. Ήδη ο απερχόμενος Πρόεδρος της Επιτροπής, Ζαν Κοντ Γιούνκερ δήλωσε αντίθετος με τον τίτλο του χαρτοφυλακίου, ενώ αντίθεση δήλωσαν και το Παρίσι και οι Βρυξέλλες.
Η αλήθεια είναι ότι από τις αρχές του ‘90 και μετά τη πτώση του τείχους του Βερολίνου, το όραμα που διαμόρφωσαν οι ηγέτες της Ε.Ε. ήταν μία Ευρώπη δίχως σύνορα. Το βασικό μότο της εποχής ήταν “Ενωμένοι στη Διαφορετικότητα”. Ένα μότο που εξυπηρετούσε την πολιτική κατοχύρωσης της ενιαίας αγοράς και των τεσσάρων βασικών ελευθεριών διακίνησης ανθρώπων, κεφαλαίων, εμπορευμάτων και υπηρεσιών. Τις συμφωνίες του Σένγκεν και την κατάργηση των εσωτερικών συνόρων. Τη νίκη της ενιαίας αγοράς. Αλλά υπήρχε και κάτι άλλο πέραν της οικονομικής ολοκλήρωσης. Υπήρχε η έννοια του σεβασμού της διαφορετικότητας. Η αντίληψη του πλούτου που μας προσέδιδε η συνεργασία ανθρώπων από διαφορετικές χώρες, κουλτούρες κι εθνικά πρότυπα. Τα νέα κράτη μέλη, η διεύρυνση, το «ξένο», δεν φόβιζαν με τον ίδιο τρόπο τον μέσο Ευρωπαίο όπως σήμερα.
Από τότε βέβαια πολύ νερό έχει κυλήσει στο αυλάκι και η Ε.Ε. πλήγηκε από μία μακρά και δύσκολη οικονομική και μεταναστευτική κρίση. Σήμερα που έχουμε ορθοποδήσει όμως θέλουμε να κλειστούμε στον εαυτό μας; Αυτό είναι το όραμα των Ευρωπαίων ηγετών μας; Η προστασία/επιβολή ενός κοινού (;) τρόπου ζωής; Πόσο μυωπική μπορεί αλήθεια να είναι μια τέτοια πολιτική περιχαρακωμένη προσέγγιση μέσα σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον σκληρού ανταγωνισμού με τις αναδυόμενες οικονομίες Κίνας, Ινδίας, Ρωσία, Βραζιλία και Ν. Αφρική να παρουσιάζουν τέτοια αλματώδη οικονομική ανάπτυξη; Ας τα ξανασκεφτούμε. Ίσως ο τίτλος του χαρτοφυλακίου του κ. Σχοινά να δώσει μάλιστα μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να τα συζητήσουμε. Τολμώ και προβλέπω πάντως ότι με αφορμή αυτό, θα επαναρχίσει ένας σοβαρός πολιτικός διάλογος αναφορικά με το παρόν και το μέλλον της Ευρώπης και τις πολιτικές της επιδιώξεις. Κάτι που και η ίδια η Ευρώπη έχει απόλυτη ανάγκη να συζητήσει.

Ξ. Κωνσταντίνου στον «Π»: «ΔΔΟ χωρίς παλινδρομήσεις»

Με την «Απόφαση Ειρήνης» θέλετε να μας πείτε ότι δεν φταίει η Τουρκία για το ότι δεν λύνεται το Κυπριακό, αλλά επειδή κάποιοι δεν το έχουν πάρει απόφαση; Είναι θέμα απόφασης η ειρήνη στην Κύπρο;
Η Ομάδα Πρωτοβουλίας κατέληξε στο όνομα «Απόφαση Ειρήνης» επειδή αυτό που ένωσε εξ αρχής τα μέλη της Πρωτοβουλίας ήταν η αποφασιστικότητα να αναλάβουμε από κοινού μια δημόσια πρωτοβουλία για το Κυπριακό με στόχο να συμβάλουμε με τρόπο θετικό, σοβαρό κι ενημερωμένο στην προσπάθεια επίτευξης λύσης και ειρήνης στον τόπο, στη βάση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Αναφορικά με τον ρόλο της Τουρκίας, όπως είχαμε αναφέρει και στη Διακήρυξη της Πρωτοβουλίας, αποτελεί αναντίλεκτο γεγονός πως η κλιμακούμενη προκλητικότητά της δημιουργεί επιπρόσθετες και σοβαρές δυσκολίες. Ωστόσο, αυτά τα δεδομένα δεν πρέπει να αφεθούν να λειτουργήσουν ανασταλτικά για την επιδίωξη της λύσης του Κυπριακού, αφού αποτελούν κλασικές εκφάνσεις της προβληματικής υφιστάμενης κατάστασης.
Συμπληρωματικοί
Γιατί δεν εργάζεστε για τη λύση του Κυπριακού μέσα από τα κόμματά σας και δημιουργήσατε μια νέα Κίνηση;
Η Ομάδα Πρωτοβουλίας δεν είναι Κίνηση και δεν ανταγωνίζεται την κομματική, πολιτική, ακαδημαϊκή ή ακτιβιστική δράση των μελών της. Η Ομάδα είναι συμπληρωματική και υποβοηθητική στην πολιτική προσπάθεια που γίνεται από κόμματα κι άλλους φορείς της κοινωνίας των πολιτών, προς την ίδια κατεύθυνση. Επιπλέον, πιστεύουμε ότι η δημιουργία μίας Ομάδας με άτομα από διάφορους χώρους, οι οποίοι είναι σε θέση να παραμερίσουν άλλες ιδεολογικές διαφορές και να εργαστούν από κοινού στη βάση κοινών ανησυχιών και διαπιστώσεων για το εθνικό μας πρόβλημα, είναι κάτι θετικό και στέλνει ένα ακόμη πιο ισχυρό μήνυμα στην κοινωνία.
Θα αποδεχόσασταν οποιαδήποτε λύση του Κυπριακού;
Η θέση μας είναι ότι η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, ως η συμφωνημένη μορφή της λύσης του Κυπριακού, αποτελεί την καταλληλότερη βάση για διαπραγμάτευση, χωρίς παλινδρομήσεις και αμφιταλαντεύσεις προς άλλες κατευθύνσεις. Η ομοσπονδιακή μορφή της λύσης του Κυπριακού θα επιτρέψει στις δύο κοινότητες να συνεργαστούν σε ομοσπονδιακό επίπεδο, να διαχειριστούν από κοινού σημαντικά ζητήματα, και να συνδιαμορφώσουν πολιτικές αποφάσεις που θα είναι προς το συμφέρον του συνόλου του κυπριακού λαού. Σε ένα περιβάλλον ασφάλειας, χωρίς στρατούς κατοχής και χωρίς εγγυήσεις. Εμείς απορρίπτουμε λογικές τύπου «λύση να ‘ναι κι ό,τι ‘ναι». Αυτό το οποίο φέρνει κοντά τα μέλη της Πρωτοβουλίας είναι η βαθιά μας πίστη και πεποίθηση ότι η λύση που επανενώνει τον τόπο και διασφαλίζει μακροπρόθεσμα την ασφάλεια, την ειρήνη και τη σταθερότητα στο νησί είναι η λύση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Την ίδια στιγμή αναγνωρίζουμε και κατανοούμε απόλυτα τις αντικειμενικές δυσκολίες που παρουσιάζονται από πλευράς Τουρκίας αλλά επιμένουμε ότι στη βάση της προηγούμενης δουλειάς που έχει επιτευχθεί μέχρι στιγμής, από τη νυν και τις προηγούμενες κυβερνήσεις, υπάρχει το έδαφος για οριστική κατάληξη. Η απάντησή μου είναι ότι δεν αποδεχόμαστε ούτε την οποιαδήποτε λύση του Κυπριακού, ούτε συνέχιση της κατοχής. Θέλουμε λύση με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, τα οποία είναι αυτά που συζητούν επίσημα διαχρονικά όλες οι κυβερνήσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Μόνον «15»
Με ποια κριτήρια γίνατε Ομάδα εσείς οι συγκεκριμένοι«15»; Τι σας ενώνει;
Η Ομάδα εξελίχθηκε και μεγάλωσε σταδιακά και παράλληλα ωρίμασε η εσωτερική συζήτηση. Η ιδρυτική Ομάδα δεν έχει σκοπό να μεγαλώσει περαιτέρω καθώς δεν είναι επιδίωξή μας να γίνουμε ούτε κίνημα, ούτε κόμμα, ούτε ΜΚΟ, ούτε οτιδήποτε άλλο. Εμείς στόχο έχουμε να μαζικοποιήσουμε όχι την Ομάδα αλλά τον διάλογο γύρω από το Κυπριακό, συζητώντας τις προκλήσεις, τις δυσκολίες και τις προοπτικές της ομοσπονδιακής λύσης με σύγχρονες πρακτικές διαλόγου. Λόγω του ότι η ομοσπονδιακή μορφή λύσης είναι η θεσμική θέση της πλευράς μας, που υποστηρίζεται σχεδόν από όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα, υπάρχουν πάρα πολλά πολιτικά πρόσωπα και ενεργοί πολίτες που θα μπορούσαν να συμμετάσχουν στη συγκεκριμένη Ομάδα.
Άρα, δεν μπορεί κάποιος να εγγραφεί μέλος στην Πρωτοβουλία σας. Θα εμπλουτιστεί η ιδρυτική σας Ομάδα και με άλλες προσωπικότητες;
Η Ομάδα Πρωτοβουλίας δεν επιδιώκει να γίνει μαζικό κίνημα οποιουδήποτε τύπου, ως εκ τούτου δεν εγγράφει μέλη. Οποιοσδήποτε επιθυμεί να λαμβάνει ενημέρωση, έχει δημιουργηθεί σχετική σελίδα στο facebook με όνομα «Απόφαση Ειρήνης». Σκοπός και στόχος μας είναι να προσεγγίσουμε τη σημαντική μερίδα κόσμου, η οποία δεν τοποθετείται a priori θετικά ή αρνητικά στη μορφή λύσης ομοσπονδίας. Μόνο έτσι θα έχει ουσιαστικό λόγο ύπαρξης η Ομάδα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, βεβαίως, θα χρειαστεί η στήριξη και η βοήθεια και άλλων προσώπων, ειδικών και προσωπικοτήτων.
Ρεαλισμός
Και πώς θα προωθήσετε τη λύση του Κυπριακού μέσω της «Απόφασης Ειρήνης»;
Θέλουμε να προωθήσουμε τον διάλογο, τον προβληματισμό και την εποικοδομητική συζήτηση στην κοινωνία. Χωρίς ωραιοποιήσεις και χωρίς κινδυνολογία, αλλά με ορθολογισμό και ρεαλιστικά επιχειρήματα, τα οποία δεν έχουν να κάνουν μόνον με τη διαδικασία της διαπραγμάτευσης, αλλά και με την προοπτική της εφαρμογής μιας συμφωνημένης λύσης, που θα γίνει αποδεκτή από την πλειοψηφία του κυπριακού λαού.
Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα το Κυπριακό;

Η Τουρκία, τόσο στο θέμα των γεωτρήσεων για φυσικό αέριο όσο και στο θέμα του Βαρωσιού, δημιουργεί νέες ισορροπίες σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, που μόνο μέσα από αποφασιστική και πετυχημένη διαπραγματευτική διαδικασία για τη λύση του Κυπριακού μπορούν να ανατραπούν. Η στάση της Τουρκίας δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για διαιώνιση του υφιστάμενου status quo. H σημερινή κατάσταση στασιμότητας δημιουργεί εκ των πραγμάτων τις προϋποθέσεις παράνομων μονομερών ενεργειών που συμβαίνουν και διαιωνίζονται. Το κατοχικό status quo εξ ορισμού δεν είναι βιώσιμο και λειτουργικό, και γι’ αυτό επιδιώκεται η κατάργησή του μέσα από μια αμοιβαία αποδεκτή επίλυση του Κυπριακού στη βάση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας.
Εφημ. Πολίτης 8/9/2019
της Κατερίνας Ηλιάδη

Πάταξον μέν, ἄκουσον δε.

Η “Απόφαση Ειρήνης” είναι ένα πρωτόγνωρο συναπάντημα ανθρώπων που τους ενώνει η έγνοια τους για τον τόπο. Η ανησυχία μπροστά στο ενδεχόμενο της οριστικής διχοτόμησης και η διάθεσή τους να ξυπνήσουν ξανά το ενδιαφέρον και την ελπίδα στη συντριπτική μερίδα του κόσμου που επιθυμεί να δει λύση στο κυπριακό.

Η ομάδα της πρωτοβουλίας “Απόφαση Ειρήνης” δε θα μετατρέψει το ΔΗΣΥ σε ΑΚΕΛ ούτε το ΑΚΕΛ σε ΔΗΣΥ. Δε θα μετατραπεί σε κίνημα ή σε κόμμα πάρα μόνο θα επιδιώξει να μαζικοποιήσει και να εντατικοποιήσει τον διάλογο γύρω από το κυπριακό και την ανάγκη επανέναρξης των διαπραγματεύσεων με σκοπό τη θετική κατάληξη. Η ομάδα της πρωτοβουλίας στηρίζεται και πρεσβεύει τον απόλυτο σεβασμό στην πολιτική ιστορία του κάθε ιδρυτικού της μέλους και στις διαφορετικές ιδεολογικές προσεγγίσεις που εκφράζει δημόσια ο καθένας και η κάθε μία ξεχωριστά. Η “Απόφαση Ειρήνης”, δεν τρέφει αυταπάτες ότι με την παρουσία της τάχα και μόνο ή με την καλύτερη ενημέρωση και τη συζήτηση ότι το κυπριακό αυτόματα θα επιλυθεί. Κατανοεί πλήρως τις πολυπλοκότητα, τις ιδιαιτερότητες και το ιστορικό βάθος του κυπριακού. Η “Απόφαση Ειρήνης” τέλος, δεν αποτελεί όχημα ούτε για φιλοδοξίες, ούτε για ευσεβοποθισμούς. Η “Απόφαση Ειρήνης” δεν φλερτάρει με λογικές τύπου “λύση να ‘ναι κι ότι να ‘ναι”. Ούτε και επιδιώκει να σπρώξει προς την κατεύθυνση της διευθέτησης δίχως συγκεκριμένους όρους.

Η “Απόφαση Ειρήνης” συστάθηκε με βασική της έγνοια και ευθύνη να διασφαλίσει ότι η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία θα αποτελέσει τη βάση λύσης του κυπριακού ως η καλύτερη προοπτική για ειρήνη, ασφάλεια και ευημερία στο νησί. Επιπλέον, η πρωτοβουλία αναγνωρίζει το τεράστιο έργο που έχει επιτευχθεί από την νυν και τις προηγούμενες κυβερνήσεις και εκτιμά ότι στη βάση της διαπραγμάτευσης που προηγήθηκε, των σημείων όπου υπάρχουν ήδη συγκλίσεις ή όπου εξακολουθούν να υφίστανται αποκλίσεις, η προοπτική της θετικής κατάληξης είναι ρεαλιστική και εφικτή. Γι’ αυτό το λόγο η ομάδα έχει παρουσιάσει το πλαίσιο που θεωρεί ότι πρέπει να κινηθεί η νέα προσπάθεια. 

Κι αυτά είναι,
Στοχοπροσήλωση στη συμφωνημένη μορφή λύσης του Κυπριακού που είναι η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Αξιοποίηση του πλαισίου Γκουτέρες ως του σημείου αναφοράς για την συνέχιση των διαπραγματεύσεων. Εποικοδομητική συμμετοχή στη διαδικασία των διαπραγματεύσεων, με ψυχραιμία και νηφαλιότητα. Αποφυγή έντασης και αντιπαράθεσης ανεξαρτήτως των προκλήσεων που παρουσιάζονται και κλιμακώνονται. Συνεννόηση και συνεργασία με όλες τις πολιτικές δυνάμεις που υποστηρίζουν την επίλυση του Κυπριακού στη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Διαφανής και ειλικρινής ενημέρωση της πολιτικής ηγεσίας και της κοινωνίας για την πρόοδο των διαπραγματεύσεων.

Έχουν γραφτεί κι έχουν ακουστεί πολλά γύρω από την πρωτοβουλία και τα άτομα που την περιβάλλουν. Ίσως η συμμετοχή μου να μη με καθιστά αντικειμενική στην κρίση μου. Εκείνο όμως το οποίο γνωρίζω είναι ότι η συνέπεια στην πολιτική αποτελεί το Άλφα και το Ωμέγα για την πολιτική αξιοπιστία του καθενός και της καθεμίας.

Πάταξον μέν, ἄκουσον δε. Το γεγονός του ότι σοβαροί βετεράνοι πολιτικοί σε συνεργασία με νέους επιστήμονες ενώνουν τη φωνή τους για να μιλήσουν δημόσια για το εθνικό ζήτημα με λόγο κατανοητό, μεστό και αισιόδοξο, είναι από μόνο του ελπιδοφόρο πως ίσως μια μέρα μπορέσουμε να υπερβούμε αυτό που σήμερα εμφανίζεται ως αδύνατο.

Από τη δημοσιογραφική της Τετάρτης εκείνο που κράτησα ήταν μια σκληρή διαπίστωση που ακούστηκε από έναν από τους ομιλητές.  «Όλοι εμείς –λέει- που είμαστε σήμερα εδώ σε αυτή την αίθουσα τη ζωή μας σημάδεψε το κυπριακό όπως είναι τα τελευταία 45 χρόνια. Είναι 45 ολάκερα χρόνια. Δεν έχει πλέον και πολύ νόημα για εμάς. Εμείς αυτό ζήσαμε. Το θέμα είναι τι θα ζήσουν οι επόμενες γενιές.»


Γιατί δεν έχει ολοκληρωθεί η έρευνα για τον Παναγιώτη;

Ο Παναγιώτης Στεφανή έχασε τη ζωή του σε παιδικό πάρτι στην κοινότητα Τρούλλων της Επαρχίας Λάρνακας γύρω στα μέσα του Απρίλη κάτω από περίεργες συνθήκες οι οποίες ενδεχομένως να αποκρύβουν και εγκληματική ενέργεια ή σοβαρές παραλείψεις.
Από βίντεο που κυκλοφόρησαν στη συνέχεια και τα οποία πρόβαλε τηλεοπτικός σταθμός Παγκύπριας εμβέλειας αλλά και που κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο, κατέστη ξεκάθαρο ότι ο Παναγιώτης ήταν θέμα bullying από τον σχολικό του περίγυρο. Μάλιστα σε ένα βίντεο ο Παναγιώτης είχε ενθαρρυνθεί ή καλύτερα εξαναγκαστεί να καταναλώσει τεράστιες ποσότητες αλκοόλ.
Οι τοξικολογικές εξετάσεις του Παναγιώτη οι οποίες ανακοινώθηκαν ένα περίπου μήνα μετά  έδειξαν ότι, ο Παναγιώτης δηλητηριάστηκε καθώς εντοπίστηκαν 340ml (!) αλκοόλ στο αίμα του. Επιπλέον και σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Φιλελεύθερος» από τις εξετάσεις φαίνεται να προκύπτει ότι περιέπεσε σε κώμα πριν εκπνεύσει αλλά αυτή τη χρονική περίοδο φαίνεται πως δεν υπήρξε καμιά πρωτοβουλία ή ενέργεια για να του παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες.
Η υπόθεση μετά και από τα πιο πάνω στάλθηκε στην Γενική Εισαγγελία η οποία ακολούθως την επέστρεψε στην  αστυνομία για να συλλέξει επιπλέον ανακριτικό έργο. Σήμερα, δηλαδή, 4 και πλέον μήνες μετά το θάνατο του Παναγιώτη παραμένει μυστήριο για ποιο ακριβώς λόγο δεν έχει ολοκληρωθεί το ανακριτικό έργο καθώς και για ποιο ακριβώς λόγο ο φάκελος μετατράπηκε σε μπαλάκι μεταξύ αστυνομίας και εισαγγελίας καθώς με βάση έγκυρη πηγή του ΚΥΠΕ οι ανακριτές ζητούν τώρα διευκρινήσεις από την εισαγγελία για να προχωρήσουν και να ολοκληρώσουν το έργο τους!
Διερωτώμαι κ. Γενικέ Εισαγγελέα και κ. Αρχηγέ της Αστυνομίας αν ο Παναγιώτης ήταν το δικό σας παιδί αν η υπόθεση θα έπαιρνε αυτή τη ντροπιαστική τροπή. Ντροπιαστική όχι μόνο για τους θεσμούς που εκπροσωπείτε αλλά για όλους μας. Διερωτώμαι αν ο Παναγιώτης ήταν παιδί προνομιούχων γονιών με διασυνδέσεις και γνωριμίες αν θα κατέληγε να πηγαινοέρχεται ο φάκελος με τόσες καθυστερήσεις. Διερωτώμαι επιπλέον για ποιο λόγο δεν έγιναν καθόλου συλλήψεις. Διερωτώμαι αν τελικά πίσω από το περιστατικό υπάρχει κάτι που ορισμένοι επιθυμούν και προσπαθούν συνειδητά να αποκρύψουν.
Διάβαζα πρόσφατα ότι όση πρόοδος και αν γίνει στον τομέα της νευροεπιστήμης και των γνωστικών σπουδών ότι ποτέ δε θα μπορέσουμε να μελετήσουμε την “επιστήμη της συνείδησης”. Η συνείδηση λέει ο Ντειβιντ Τσάλμερς, “είναι αυτό που κάνει τη ζωή να αξίζει. Αν δεν είχαμε συνείδηση, τίποτα στις ζωές μας δεν θα είχε νόημα ή αξία. Αλλά την ίδια στιγμή, είναι το πιο μυστήριο φαινόμενο στο σύμπαν”. Ενώ στη συνέχεια ο Αυστραλιανός φιλόσοφος τονίζει, «η συνείδηση είναι μία από τις θεμελιώδεις αρχές της ανθρώπινης ύπαρξης. Κάθε ένας από εμάς έχει επίγνωση. Όλοι μας έχουμε την εσωτερική μας ταινία εσύ και εσύ και εσύ. Δεν υπάρχει κάτι πιο άμεσο από αυτό. Τουλάχιστον, γνωρίζω ευθέως για τη συνείδησή μου. Δεν μπορώ να είμαι σίγουρος –όμως- ότι έχετε κι εσείς.» 


Ένα νέο Ελσίνκι

Τελικά η πενταμερής δε βρίσκεται στο τραπέζι της σημερινής συνάντησης Ακιντζί – Αναστασιάδη και ενδεχομένως μάλιστα ούτε και να βρέθηκε ποτέ, πέραν κάποιων προφορικών δηλώσεων. Η σημερινή συνάντηση η οποία στόχο έχει την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων για το κυπριακό δυστυχώς δε συγκεντρώνει μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας επειδή, τα δύο μεγάλα αγκάθια του κυπριακού (πολιτική ισότητα και ασφάλεια/εγγυήσεις) όχι απλά παραμένουν, αλλά επιπλέον, οι διαφορές που χωρίζουν τις δύο πλευρές έχουν διευρυνθεί. Καπάκι σε αυτά έρχεται να προστεθεί η προκλητικότατη στάση της Τουρκίας με τις συνεχείς παραβιάσεις και παράνομες ενέργειές της στην κυπριακή αποκλειστική οικονομική ζώνη της Κύπρου.

Μέσα σε αυτό το εξαιρετικά σύνθετο και κακό πολιτικό κλίμα δύσκολα μπορεί να καταλάβει κανείς αν υπάρχει πραγματικά λόγος για τη σημερινή συνάντηση, εκτός και αν γίνεται “για τα μάτια του κόσμου” και μόνο. Σε κάθε περίπτωση όμως, ας ελπίσουμε ότι θα είναι ο προπομπός για κάτι πιο ουσιαστικό.

Το ζήτημα είναι τι έχει να γίνει απ’ εδώ και πέρα κι ενόψει φθινοπώρου. Η δική μας πλευρά σίγουρα δε μπορεί να “επιτρέψει” τη διαιώνιση μίας κατάστασης η οποία έχει περιγραφεί ως η “δεύτερη εισβολή” να συνεχιστεί. Από την άλλη, οι προσπάθειες για κυρώσεις και άλλα μέτρα δε στάθηκαν αρκετά για να αλλάξουν οτιδήποτε επί του πρακτέου. Οπότε απαιτείται ένας άμεσος μετασχηματισμός στόχων και πρακτικής στη βάση του ότι η ενεργειακή προοπτική πρέπει να θέσει το πλαίσιο για την επίλυση του κυπριακού και την αντιμετώπιση της τουρκικής προκλητικότητας.

Πολλοί σήμερα θα αντιδράσουν στην προοπτική άμεσης διασύνδεσης της λύσης του κυπριακού με τις εξελίξεις στον τομέα της ενέργειας. Εξάλλου πολλοί είχαν αντιδράσει και όταν η ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας μας διασυνδέθηκε με εκείνη της Τουρκίας. Εντούτοις, εκείνη η στρατηγική όχι μόνο οδήγησε στη μεγαλύτερη διπλωματική και πολιτική νίκη της Κύπρου μετά το ’74 αλλά επιπλέον οι μετέπειτα εξελίξεις δικαίωσαν εκείνους τους λίγους που την υπερασπίστηκαν και εφάρμοσαν στην πράξη.

Κάτι αντίστοιχο επαναλαμβάνεται και σήμερα. Η Τουρκία επιδιώκει να κερδίσει το ηθικό πλεονέκτημα προτάσσοντας για άλλη μια φορά την “προστασία των Τουρκοκυπρίων” ισχυριζόμενη ότι προτού η Κ.Δ. προχωρήσει σε γεωτρήσεις, οφείλει να επιλύσει το κυπριακό, διαφορετικά θα παρέμβει η ίδια. Όπως και έκανε. Τα ίδια ακριβώς συνέβησαν τη δεκαετία του ’90 με την προετοιμασία για τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις Κύπρου και Ε.Ε. να βρίσκονται στο αποκορύφωμά τους. Η Τουρκία επέμενε πάλι τότε ότι η Κύπρος δε μπορεί να ενταχθεί στην Ε.Ε. δίχως τη προηγούμενη  λύση του κυπριακού διαφορετικά προειδοποιούσε με casus belli.

Το Ελσίνκι έλαβε πολλή κριτική από πολιτικούς κύκλους σε Ελλάδα και Κύπρο επειδή πολλοί αντέδρασαν για την απόδοση της ιδιότητας υποψήφιου μέλους στην Τουρκία ως αντάλλαγμα για τη συμφωνία. Ήταν πολύ μύωπες για να δουν την τεράστια σημασία που είχε για την Κύπρο το κείμενο του Συμβουλίου. Η ένταξη της Κύπρου δίχως αστερίσκους και υποσημειώσεις την “απελευθέρωνε” από όμηρο της Τουρκίας και άνοιγε διάπλατα τις πόρτες στην ολοκλήρωση της ενταξιακής της πορείας.

Η Κύπρος σήμερα έχει ανάγκη από ένα νέο Ελσίνκι ή καλύτερα από μία νέα μεγάλη στρατηγική όπου το φυσικό αέριο θα τοποθετείται στο επίκεντρο ως εργαλείο ειρήνης αντί ως αιτία έντασης και συγκρούσεων στην περιοχή. Η ιστορία είναι πολύ νωπή για να μην τη θυμάται κανείς και η σύγχρονη ιστορία του κυπριακού φανερώνει ότι κάθε φορά που η ελληνοκυπριακή ηγεσία παρασυρόταν από σύνδρομα γιγαντισμού δεν είχαμε καλή κατάληξη. Γι’ αυτό ας ανασυνταχθούμε κι ας αναθεωρήσουμε στρατηγική προτού δημιουργηθούν νέα αρνητικά τετελεσμένα. 

Scroll to top