γυναίκα

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΟ DAILYSTARSCYPRUS.COM

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, τι θα ευχόσουν στις γυναίκες όλου του κόσμου;

Επιτρέψετέ μου κατ’ αρχήν να ευχηθώ Χρόνια Πολλά σε κάθε γυναίκα και να ευχηθώ να μην αργεί η ημέρα εκείνη που η κάθε μία θα μπορεί να ορίσει η ίδια απόλυτα τη ζωή, τις επιλογές και την τύχη της δίχως κοινωνικούς και άλλους περιορισμούς, δίχως γυάλινες οροφές και δίχως στερεότυπα. Τότε μόνο θα μπορούμε να κάνουμε λόγο για πραγματική και ουσιαστική ισότητα!

Ποιας γυναίκας η ζωή αποτελεί έμπνευση για εσένα;

Υπάρχουν πάρα πολλές, σε όλους τους τομείς. Αν θα ξεχώριζα κάποιες από τον χώρο της πολιτικής αυτές θα ήταν, τη Ντόρα Μπακογιάννη για την πολιτική της οξυδέρκεια και ποιότητα πολιτικού λόγου, τη Μελίνα Μερκούρη για το πάθος και τη μαχητικότητά της, την Άγγελα Μέρκελ για τη νικηφόρα μακρόβια πολιτική αντοχή που έχει επιδείξει, καθώς βεβαίως και τη νεαρή Πρωθυπουργό της Νέας Ζηλανδίας, Τζασίντα Άντερν γιατί έχει πετύχει να εισάγει ένα νέο τρόπο ηγεσίας όπου η ευαισθησία και η εν συναίσθηση θεωρείται δύναμη αντί αδυναμία και ο συνδυασμός καριέρα και οικογένεια πλεονέκτημα αντί μειονέκτημα.

Ποιο θεωρείς ότι είναι το μεγαλύτερο προσωπικό και επαγγελματικό σου επίτευγμα;

Σε προσωπικό επίπεδο, πιστεύω ότι για την κάθε μητέρα και κάθε γονιό μεγαλύτερο επίτευγμα θεωρεί τα παιδιά του. Έτσι κι εγώ πιστεύω ότι η κόρη μου και η πρόοδός της είναι που με κάνει καθημερινά να νιώθω περήφανη και δυνατή. Σε επαγγελματικό επίπεδο, πλέον ασχολούμαι αποκλειστικά με την πολιτική και τον κοινοβουλευτισμό. Αν θα εστίαζα όμως σε κάτι που υπηρέτησα με συνέπεια από τα φοιτητικά μου χρόνια είναι στις πρωτοβουλίες και τη δουλειά που έχω κάνει και ως επαγγελματίας και ως ακτιβίστρια και ως βουλευτής για την ισότητα και την ανάδειξη πολιτικών φιλικών προς τις γυναίκες. Έχουμε βεβαίως ακόμη ένα μακρύ δρόμο μπροστά μας, αλλά, οι αλλαγές που έχουν επισυμβεί κατά τα τελευταία χρόνια στην Κύπρο είναι πολύ ουσιαστικές και σε επίπεδο νομοθεσιών αλλά και σε επίπεδο αλλαγής νοοτροπίας και αντιλήψεων.

Η ανάπτυξη  πολιτικού  λόγου  από μια γυναίκα  υποψήφια  μπορεί  να διαφέρει  από τον πολιτικό λόγο  ενός άνδρα πολιτικού;

Δεν είναι απαραίτητο αλλά ναι μπορεί να διαφέρει και διαπιστώνω ότι τις πλείστες τόσες φορές οι γυναίκες που βρίσκονται στην πολιτική έχουν ανάμεσα στις προτεραιότητες τους τα θέματα σεξισμού, ισότητας και ίσων ευκαιριών πολύ πιο έντονα απ’ ότι οι πλειοψηφία των αντρών συναδέλφων μας. Πέραν αυτού το ύφος και ο τόνος θεωρώ ότι έχουν να κάνουν περισσότερο με το χαρακτήρα του κάθε ατόμου παρά με το φύλο του.

Μπορεί η Βουλή να βρει  τρόπους να βοηθήσει στην εκστρατεία που γίνεται  για να σπάσουν την σιωπή τους και άλλα άτομα που βίωσαν σεξουαλική παρενόχληση η βία;

Η Βουλή μπορεί να λειτουργήσει αποτρεπτικά, ενισχύοντας τις ποινές και δημιουργώντας νομοθετικό πλαίσιο στις περιπτώσεις που δεν υπάρχει. Μπορεί επιπλέον να δώσει τα εργαλεία για να επιβληθούν αυστηρότερες ποινές σε περίπτωση καταδίκης. Επίσης, μπορεί στο πλαίσιο του κοινοβουλευτικού ελέγχου να ασκήσει έλεγχο προς τους θεσμούς, την αστυνομία και την εκτελεστική εξουσία σε περιπτώσεις λαθών ή και παραλείψεων.

 Εσύ έπεσες ποτέ θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης ή λεκτικής και σωματικής βίας; Αν ναι πως έγινε το περιστατικο/α και πως το/α διαχειρίστηκες; 

Θεωρώ ότι δεν υπάρχει γυναίκα που να μην έχει βιώσει υπονοούμενα, μειωτικά σχόλια, παράλογες προτάσεις, άβολο άγγιγμα. Πρέπει να αντιμετωπίζονται στα ίσα αυτά, για να τελειώνουν το συντομότερο. Κατανοώ όμως ότι η καθεμία μπορεί να βρεθεί σε πιο δύσκολες καταστάσεις, σε χρονίζουσες παρενοχλήσεις και να είναι εγκλωβισμένη για ένα σωρό λόγους. Θέλω να διαβεβαιώσω την κάθε γυναίκα αλλά και το κάθε θύμα σεξισμού, παρενόχλησης ή και κακοποίησης ότι δεν είναι μόνο του. Ότι εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι, θεσμοί και οργανώσεις πρόθυμοι να το υπερασπιστούν και να το στηρίξουν. Κάθε θύμα που σπάζει τη σιωπή του είναι μία ρωγμή στη νοοτροπία εκείνη που ήθελε τη γυναίκα υποτακτική και εύκολη λεία σε κάθε είδους παρενόχληση. Κάθε καταγγελία δίνει θάρρος και δύναμη σε ακόμη ένα θύμα για να καταγγείλει. Κάθε καταγγελία φέρνει πιο κοντά την καταδίκη των ενόχων και τη δικαίωση των θυμάτων!

ΆΡΘΡΟ: Για ποια ισότητα, λοιπόν;

Είναι η Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας μία ευκαιρία, για απολογισμό και σκέψη. “Γυναίκα δε γεννιέσαι, αλλά, γίνεσαι”, έγραφε η σπουδαία φεμινίστρια Σιμόν Ντε Μπουβουάρ για να καταδείξει την κοινωνική πίεση που αναγκάζει τη γυναίκα μεγαλώνοντας να λειτουργεί μέσα στα αποδεκτά κοινωνικά πρότυπα και καλούπια, πράγμα που υιοθετεί ακόμη και η ίδια. Γι’ αυτό και “γίνεται”.

Σήμερα στο 2021, έχουμε μετακινηθεί ουσιαστικά και αντικειμενικά από αυτή τη θέση και αυτή την κοινωνική παραδοχή που ήθελε τις γυναίκες εγκλωβισμένες στα κοινωνικά και πολιτισμικά άγραφα “πρέπει”;

Στο δυτικό κόσμο τουλάχιστον μάλλον ισχύει πως, γυναίκα γεννιέσαι και  ισότιμη γίνεσαι τόσο όσο θα σου επιτραπεί. Γιατί γεννιέσαι; Λόγω κοινωνικής προόδου, ενδεχομένως και πολιτικής ορθότητας. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που όταν οι γυναίκες κυοφορούσαν κορίτσια το σχόλιο ήταν, «δεν πειράζει, στο επόμενο (!)». Σάμπως και τα κορίτσια ήταν δεύτερης κατηγορίας παιδιά. Πλέον τα πράγματα έχουν αλλάξει αρκετά. Αγόρια και κορίτσια μεγαλώνουν στο σύγχρονο κόσμο ισότιμα, δυνατά και ελεύθερα να κυνηγήσουν τα όνειρά τους στηριζόμενα στα ταλέντα και στις δεξιότητές τους.

Κάτι στραβώνει όμως στην πορεία.

Γιατί αργά ή γρήγορα κάπου συνειδητοποιείς ότι αν είσαι γυναίκα σου επιτρέπεται παντού τόσο, όσο, δεν ενοχλεί κατεστημένα, συμφέροντα, άγραφους νόμους και παραδόσεις. Ενώ παράλληλα οφείλεις να είσαι και ευγνώμων επειδή πλέον σου έχουν “δοθεί” πάρα πολλά. Σαν να υπάρχει ένα είδος κοινωνικού μέτρου αναφορικά με το πόση πρόοδος και πόσο γρήγορα μπορεί και πρέπει να επισυμβεί για τα θέματα ισότητας.

Γι’ αυτό το λόγο η αντιπροσώπευση ακόμη υστερεί σημαντικά, επειδή ακόμη και σήμερα θεωρείται κοινωνικά παράλογο να ζητάς εκπροσώπηση που να φτάνει το 50% – 50% σε συμβούλια και διορισμούς. Γι’ αυτό οι γυναίκες ακόμη δε συμμετέχουν στις διαπραγματεύσεις για το κυπριακό καθώς αυτό θεωρείται ακόμη και σήμερα ανδρική υπόθεση. Γι’ αυτό η πλειοψηφία των θυμάτων βίας και ενδοοικογενειακής βίας είναι γυναίκες. Επειδή εκεί ακόμη επικρατεί λιγότερη πολιτική ορθότητα, μεγαλύτερη σιωπή και περισσότερη «κανονικότητα» στους παραδοσιακούς ρόλους του καθενός. Γι’ αυτό ακόμη το σώμα που σεξουαλικοποιείται και προβάλλεται καθημερινά ως θελκτικό προϊόν προς πώληση είναι το γυναικείο επειδή αυτό ζητά ο «κόσμος». Οπότε, για ποια ισότητα μιλάμε;

Ο δρόμος είναι ακόμη μακρύς και δύσκολος. Ίσως πιο δύσκολος από ποτέ. Επειδή ο σεξισμός σήμερα είναι καλά κρυμμένος και δύσκολα ανιχνεύσιμος. Βρισκόμαστε όμως σε καλό δρόμο.

Η χιονοστιβάδα των αποκαλύψεων για σεξουαλικές παρενοχλήσεις, ήρθε να ταράξει τα νερά για ένα από τα τελευταία οχυρά συγκάλυψης. Αυτό της σεξουαλικής παρενόχλησης. Η αρχική παγωμάρα και καθυστέρηση μέχρι να ηρεμήσουν τα πράγματα δεν ήταν αρκετή για να συγκρατήσει την οργή και την πίεση για κάθαρση. Μίλησαν κι άλλες, η ομερτά ράγισε. Κάποιοι πήγαν να ψελλίσουν κάτι του τύπου, γιατί τώρα και τι περίμενε και να δούμε τι θέλει αλλά δεν επικράτησαν. Γιατί η ισότητα δεν είναι ελεημοσύνη, η ισότητα δεν είναι μόδα, η ισότητα δεν είναι διακηρύξεις.

Η ισότητα είναι τρόπος ζωής και αντίληψης και διαπιστώνω ότι στη χώρα μας σημαντικός αριθμός από άντρες και γυναίκες το ασπάζονται. Η ισότητα είναι ένδειξη της κοινωνικής, πολιτικής και πολιτισμικής ωρίμανσης μίας κοινωνίας στο σύνολό της. Η ισότητα είναι ένδειξη ποιότητας δημοκρατίας και προόδου. Η ισότητα είναι καλή για την οικονομία, την αγορά, την έρευνα και την επιστήμη. Η ισότητα… είναι καλύτερη για όλους!

ΑΡΘΡΟ, “ΟΤΑΝ Ο ΘΥΤΗΣ ΠΛΕΟΝΕΚΤΕΙ”

Ένα μεσημέρι αρχές περασμένου φθινοπώρου γύρισε και μου είπε, “είμαι εγώ, η γυναίκα που βιάστηκε στην άκρη του αυτοκινητόδρομου ήμουν εγώ πριν από 20 χρόνια… δε μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι θα συνέβαινε κάτι τέτοιο, δεν το κατάγγειλα ποτέ, δεν ήμουν έτοιμη, δεν είχα στήριξη, δε μπορούσα να τα βάλω μαζί του, όταν του μίλησα μου είπε ότι θα με έβγαζε τρελή, ήταν ισχυρός, ήταν παντρεμένος… δε θα με πίστευε κανένας”. 

Ένα μήνα αργότερα, πριν από ένα ραντεβού μία κυρία ζήτησε να μου μιλήσει ιδιαιτέρως για μερικά λεπτά, “βοηθήστε με, παρενόχλησε το μωρό μου, 22 χρονών κοπέλα… ξύπνησε από το αναισθητικό και τον βρήκε από πάνω της… το καταγγείλαμε… εκείνος είναι ακόμη στη θέση του κι εξετάζει ασθενείς, στην κλινική το γνωρίζουν είχε και στο παρελθόν καταγγελία εναντίον του, αλλά είναι πολύ ισχυρός για να του κάνουν οτιδήποτε… όταν κλήθηκε από την αστυνομία να δώσει εξηγήσεις ισχυρίσθηκε ότι η κόρη μου ήταν ναρκωμένη και εκείνη τον φίλησε από ανακούφιση μόλις ξύπνησε, είπε πως τον αγκάλιασε και τον φίλησε, τι να κάνω;”

Έπρεπε να μιλήσει η Σοφία Μπεκατώρου και να προκληθεί πανελλαδικός σάλος για να θυμηθούμε τι είπε η Άντρη Ελευθερίου, παρόλο που ακόμη και σήμερα δεν είμαι βέβαιη αν την ακούσαμε όντως. Αν νιώσαμε συγκλονισμό, φρίκη και δυσβάσταχτη οδύνη για το σοβαρό ενδεχόμενοι οι κόρες μας, οι αδερφές μας, οι φίλες μας, κάποια στιγμή στη ζωή τους να βιώσουν σεξουαλική παρενόχληση ή/και κακοποίηση. Πόσες και πόσες γυναίκες δε σκεφτήκαμε να φορέσουμε κάτι άλλο από αυτό που είχαμε στο μυαλό, να φύγουμε νωρίτερα από κάπου, να πούμε ψέματα για να μη βρεθούμε μόνες μας μαζί του, να ζητήσουμε από φίλη να μας περιμένει έξω ή να μείνει μαζί μας. Αλλά και πόσες παρενοχλήθηκαν και σιώπησαν παρόλο που ποτέ δεν ξέχασαν. Γιατί ένιωσαν αδυναμία και πόσες επιχείρησαν να μιλήσουν αλλά αντί για στήριξη συνάντησαν ένα τείχος από καθωσπρεπισμό, από σιωπή, από διαβεβαιώσεις ότι δε θα ξανασυμβεί.

Το χιλιοειπωμένο, μη πεις καλύτερα τίποτα, για το καλό σου! Να μην εκτεθείς, να μη σε κρίνουν και κουτσομπολέψουν. Ποιον θα πιστέψουν; Eσένα ή τον καθηγητή; Eσένα ή το βουλευτή; Eσένα ή το γιατρό; Eσένα ή τον προπονητή;

Έχουμε δυστυχώς ένα σύστημα και μία κοινωνία όπου ο θύτης πλεονεκτεί. Όπου ο θύτης προστατεύεται, όπου μένει στην αφάνεια και όπου διατηρεί την ασφάλεια της εργασίας του. Στηρίζεται στη σιωπή, στον κατακερματισμό των νόμων και στα γρανάζια της χρονίζουσας δικαστικής διαδικασίας.

Το θύμα από την άλλη είναι υπόλογο να απαντήσει αν έφταιξε, αν το προκάλεσε, αν το κάνει για λόγους εκδίκησης. Θα κριθεί και θα κατακριθεί για τις παραλείψεις της, που δε μίλησε νωρίτερα, που δεν αναζήτησε βοήθεια, που δεν έβαλε τις φωνές.

Θα είναι πάντα η ιστορία του θύτη έναντι στην ιστορία του θύματος. Ο λόγος του έναντι στο λόγο του θύματος. Το σύστημα σχεδόν σύσσωμο υποστηρίζει το θύτη. Κανένας κλινικάρχης, κανένας γυμνασιάρχης, καμιά ομοσπονδία, κανένα οργανωμένο σύνολο δε θέλει να ρεζιλευτεί, προτιμά να το κουκουλώσει, να το αγνοήσει ή να το αφήσει να ξεχαστεί. Να βρει άλλες λύσεις, να δώσει όπως πρόωρη αφυπηρέτηση, να κάνει συστάσεις, να μετακινήσει τον θύτη σε άλλη υπηρεσία, σε άλλο σχολείο, σε άλλο υπουργείο.

Η κοινωνία μας, οι θεσμοί τα μμε και η απονομή δικαιοσύνης θα γίνουν καλύτερα όταν καταφέρουν να μετατοπίσουν την προσοχή από το θύμα στον θύτη. Όταν ο θύτης θα εκτίθεται και θα καλείται να πληρώσει το προσωπικό, κοινωνικό, οικονομικό και οικογενειακό κόστος. Η φωνή των θυμάτων θα ακουστεί πιο δυνατά όταν το σύστημα θα δίνει προτεραιότητα στο να προστατεύσει το θύμα, τότε και μόνο τότε ίσως και οι καταγγελίες μαζικοποιηθούν και επιβαρύνουν την υπεράσπιση.

Η καταγγελία μιας γυναίκας, είναι χρήσιμη αν οι θεσμοί είναι έτοιμοι όχι μόνο για να την ακούσουν, αλλά κυρίως, για να τη συνειδητοποιήσουν και να δράσουν άμεσα και αποφασιστικά. Η Άντρη όπως και η κάθε Άντρη δε χρειάζεται απλά τα μπράβο μας. Χρειάζεται εξιλέωση. Χρειάζεται δικαίωση! 

 

Συνέντευξη στην εφημερίδα Φιλελεύθερος

-Πως σχολιάζετε το χάσμα αμοιβών μεταξύ γυναικών και αντρών;

Στην χώρα μας το χάσμα ανέρχεται στο 14.8% σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία, παρόλο που υπάρχει σχετική νομοθεσία για την ισότητα στις αμοιβές από το 2003. Αυτό φανερώνει ότι και αυτό το ζήτημα αποτελεί ένα θέμα κρυμμένου σεξισμού το οποίο μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με την ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση των εργαζομένων για να διεκδικούν ίση αξία για ίση εργασία καθώς και για να προβαίνουν σε καταγγελίες εκεί κι όπου εντοπίζονται παραβιάσεις. Κατά αντίστοιχο τρόπο θα πρέπει με εργαλεία και πολιτικές να αγγίξουμε το άλλο τεράστιο ζήτημα του χάσματος στις συντάξεις που είναι ακόμη μεγαλύτερο.

 

-Υπάρχει ίση εκπροσώπηση στα κέντρα λήψης αποφάσεων; Εάν όχι που νομίζετε ότι οφείλετε;

Σίγουρα υπάρχει σημαντική πρόοδος κατά τα τελευταία χρόνια και πολύ μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση αναφορικά με την ισότιμη συμμετοχή στα κοινά. Εν τούτοις, έχουμε ακόμη μακρύ δρόμο να διανύσουμε κυρίως λόγω του ότι η είσοδος των γυναικών στα κέντρα λήψης αποφάσεων καθυστέρησε με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν στερεότυπα και προκαταλήψεις. Επιπλέον, έρευνες δείχνουν ότι δυστυχώς σημαντικός αριθμός γυναικών επιλέγουν και ψηφίζουν ετερόφυλα ενώ σημαντικός αριθμός αντρών ψηφίζουν ομόφυλα. Είναι πιστεύω καιρός να σπάσουμε αυτή τη γυάλινη οροφή της προκατάληψης και να αποκτήσουμε μια κρίσιμη μάζα αντρών και γυναικών που μαζί θα αποφασίζουν για όλα όσα μας αφορούν. Είναι θεωρώ μία κοινωνική επιταγή η οποία θα έχει θετικό αντίκτυπο στις νέες γενιές, στην οικονομία της χώρας μας αλλά και στο επίπεδο δημοκρατίας και αντιπροσωπευτικότητας.

 

-Ποία μέτρα θα πρέπει να ληφθούν για να μειωθεί η ανισότητα;

Πιστεύω ότι πρωτίστως χρειαζόμαστε ισχυρή πολιτική βούληση, συντονισμό και οριζόντιες δράσεις. Επειδή η ανισότητα των φύλων ξεκινά από την κούνια μας. Γι’ αυτό και θεωρώ πάρα πολύ σημαντικά τα ακόλουθα. Κατ’ αρχήν τη συνεχή και συστηματική καλλιέργεια προτύπων ισότητας για αγόρια και κορίτσια μέσα στην επίσημη σχολική εκπαίδευση. Τη δημιουργία και επέκταση υποδομών φροντίδας βρεφών και παιδιών προσχολικής ηλικίας. Την ποινικοποίηση κάθε μορφής σεξισμού και της σεξουαλικοποίησης του γυναικείου σώματος. Τη συνεχή κατάρτιση των λειτουργών επαγγελματικού προσανατολισμού στα σχολεία με εργαλεία αξιολόγησης στη βάση των ταλέντων και δεξιοτήτων κάθε παιδιού αντί στη βάση της διάστασης του φύλου. Τέλος, απαραίτητες θεωρώ τις προσωρινές ποσοστώσεις που στόχο έχουν την αλλαγή των προτύπων και την καλλιέργεια κουλτούρας ισότητας για τις νέες γενιές. Όλα αυτά μαζί με μία εδραιωμένη αντίληψη σε όλες τις κρατικές υπηρεσίες για τον αντίκτυπο φύλου από κάθε νέα πολιτική είναι θεωρώ απαραίτητα για να μη χρειαστεί να αναμένουμε (όπως υπολογίζουν οι ειδικοί) τουλάχιστον άλλα 100 χρόνια για να γίνει πράξη η ισότητα των φύλων.

 

Η αγάπη δε σκοτώνει

Βάσει των στοιχείων του Μεσογειακού Ινστιτούτου Μελετών Φύλου #MIGS από το 2000 τριανταεπτά γυναίκες δολοφονήθηκαν στην Κύπρο από τον σύντροφο ή πρώην σύντροφό τους. Οι δολοφονίες αυτές είχαν σε κάποιες περιπτώσεις θύματα και τα ανήλικα παιδιά τους. 

Τη Δευτέρα που μας πέρασε δολοφονήθηκε μία ακόμη γυναίκα με το ίδιο μοτίβο. Η 26χρονη Σοφία, μητέρα ενός μικρού παιδιού. Η Σοφία σε λίγες ημέρες θα έχει ξεχαστεί από τη θύμηση της κοινωνίας. Όπως ξεχάστηκε μερικές εβδομάδες μετά και η Μαργαρίτα με την κόρη της, όπως ξεχάστηκε η Γιούλια με την κόρη της, η Στέλλα, η Αντωνίτσα, η Ανδρούλα και τόσες άλλες. 

Για άλλη μια φορά τα ΜΜΕ -στην πλειοψηφία τους- παρουσίασαν το θέμα ως μια ιστορία αγάπης η οποία είχε ένα τραγικό τέλος. Ούτε κουβέντα για δολοφονία. Ούτε λέξη για βία. Ούτε μισή γραμμή για την κουλτούρα της πατριαρχίας που κρύβεται πίσω από το προσωπείο της αναπτυγμένης μας χώρας. Για άλλη μια φορά αποσιωπήθηκε εντελώς το επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Ότι δηλαδή, στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων «εγκλημάτων αγάπης και πάθους» ο θύτης είναι άντρας και το θύμα είναι γυναίκα. Στη συντριπτική πλειοψηφία υπάρχει από πριν σχέση με χαρακτηριστικά αρρωστημένης ζήλιας, κακοποίησης και ενδοοικογενειακής βίας. Μάλιστα πολύ συχνά η κτητική και βίαια συμπεριφορά του δράστη είναι γνωστή και σε τρίτους ακόμη και στην αστυνομία. Ενώ τις πλείστες φορές το έγκλημα έρχεται ως τιμωρία μετά από την απόφαση της γυναίκας να δώσει τέλος στη σχέση.


Το χέρι του δράστη δεν το οπλίζει η αγάπη του αλλά το τυφλό του μίσος και ζήλια έναντι σε «κάτι» που αντιλαμβάνεται ως «το κτήμα» του. Το χέρι του δράστη το οπλίζει η σεξιστική κουλτούρα που είναι διάχυτη σε όλους σχεδόν τους κοινωνικούς και πολιτικούς θεσμούς. Το χέρι του δράστη το οπλίζει όμως και η σιωπή και η αδιαφορία. 


 
Πόσες δολοφονίες γυναικών χρειάζονται για να αφυπνιστεί η κοινωνία, η αστυνομία και οι άλλοι αρμόδιοι θεσμοί; Για να εντατικοποιηθεί η πολιτική δράση. Για να συζητήσουμε την ουσία πέρα από το συγκλονισμό μας και για να αναθεωρήσουμε πάγιες τακτικές; Πότε θα μιλήσουμε ανοικτά για την ενδοοικογενειακή βία δίχως προσχήματα και καθωσπρεπισμούς; Τριάντα επτά δολοφονίες γυναικών είναι 37 αναπάντητα «γιατί» που ποτέ δεν οδήγησαν στα αυτονόητα «πρέπει»…
Η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης που η Κυπριακή Δημοκρατία κύρωσε το 2017 είναι η πιο ολοκληρωμένη σύμβαση που μιλά για την πρόληψη, την προστασία και την αντιμετώπιση της βίας. Και ενώ ο πρώην Υπουργός Δικαιοσύνης έχει ετοιμάσει το σχετικό νομοσχέδιο εν τούτοις η ψήφισή του καθυστερεί με αποτέλεσμα η υλοποίησή των δράσεων πρόληψης, διαχείρισης και αναχαίτισης της βίας κατά των γυναικών να εκκρεμούν εδώ και καιρό.
Πέρα της νομοθετικής ρύθμισης όμως που επείγει, εξίσου σημαντική είναι και η διάσταση της ενδυνάμωσης των ίδιων των γυναικών. Επειδή ούτε το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο. Ούτε η σιωπή είναι χρυσός. Η ψυχολογική βία, η παρενοχλητική παρακολούθηση, η δημιουργία κλίματος φόβου σε μία σχέση, ο έλεγχος και η σεξουαλική και σωματική κακοποίηση δεν είναι αγάπη και η σιωπή δεν είναι χρυσός. Κατ’ ακρίβεια, η σιωπή είναι ο σίγουρος και πιο σύντομος δρόμος για την επανάληψη της βίας. 


Mary Rose Tiburcio, αιωνία σου η μνήμη.

Μόλις πριν από μερικές μέρες μάθαμε το εξής συγκλονιστικό, ότι, από τον Μάιο του 2018 ένα παιδί έξι μόλις χρονών μαζί με τη μητέρα του δηλώθηκαν ως εξαφανισμένοι. Χάθηκαν κυριολεκτικά μια μέρα από προσώπου γης. Η εξαφάνιση έγινε γνωστή δυστυχώς μόνο μετά που η μητέρα του παιδιού αναγνωρίστηκε ως το θύμα μίας στυγερής δολοφονίας καθώς βρέθηκε δεμένη χειροπόδαρα και ριγμένη μέσα σ’ ένα πηγάδι σε κοινότητα της Λευκωσίας. Το δε πτώμα εντόπισε τυχαία ένας τουρίστας κατά την περιήγησή του στην περιοχή.

Στη συνέχεια μάθαμε επίσης ότι φίλη και συγκάτοικος του θύματος είχε καταγγείλει την εξαφάνιση από τότε. Είχε μάλιστα δώσει και πληροφορίες σχετικά με το ότι η εξαφάνιση συνέβη μετά που η άτυχη γυναίκα της είχε πει ότι θα πήγαινε Λευκωσία μαζί με το παιδί της με σκοπό να μένουν πλέον εκεί μαζί με τον νέο της σύντροφο.

Άγνωστο πως και γιατί αλλά αυτή η εξαφάνιση στην οποία μάλιστα εμπλεκόταν κι ένα εξάχρονο παιδί δεν έγινε ποτέ ευρύτερα γνωστή. Παραμένει άγνωστο αν κινητοποιήθηκε κανένας με τρόπο αποφασιστικό και ουσιαστικό. Το σίγουρο πάντως είναι πως δεν κάναμε εκστρατείες, δεν κυκλοφόρησαν οι φωτογραφίες των αγνοούμενων, ούτε και σήμανε συναγερμό η εξαφάνισή τους. Αντίθετα μάλιστα τα μέχρι στιγμής στοιχεία που διαρρέουν στα μμε φανερώνουν μάλλον μία προχειρότητα και βιασύνη στην όλη έρευνα.

Μετά τον εντοπισμό και την αναγνώριση του θύματος από τη συγκάτοικό του έγινε γνωστό ότι μάνα και κόρη είχαν καταχωρηθεί στον κατάλογο εξαφανισμένων γυναικών πριν από ένα περίπου χρόνο. Έτσι, έγινε αντιληπτό ότι σε πολλές περιπτώσεις στη χώρα μας εξαφανίζονται άνθρωποι και ότι αυτό, είναι “business as usual”. Ανοίγει φάκελος και γίνεται καταχώρηση στον σχετικό κατάλογο εξαφανισμένων προσώπων σε περίπτωση που κάποιος κάποτε βρει τους ιδίους ή το πτώμα τους. Προφανώς η περίπτωση εξαφάνισης της Mary Rose και της 6χρονης κόρης της έτυχε αυτής της γραφειοκρατικής διαδικασίας και στη συνέχεια έμεινε για πάντα ξεχασμένη στο συρτάρι ενός γραφείου. Αμέσως μετά την εύρεση του πτώματος και προτού το θύμα αναγνωριστεί  δημοσιογράφοι επικαλούμενοι αστυνομική πηγή μας μετέφεραν ότι, «το θύμα είναι ασιατικής καταγωγής, κάτι που παραπέμπει σε νόμιμη ή παράνομη οικιακή βοηθό ή εργάτρια». Πόση ξεφτίλα και πόσος ρατσισμός χωράει μέσα σε μία πρόταση αστυνομικής ή έστω δημοσιογραφικής πηγής; Όσο χωράει πάντως, στην προκειμένη περίπτωση, χώρεσε.

Φανταστείτε όμως έστω και για μία στιγμή τι έχει να γίνει αν αύριο το πρωί εξαφανιστεί μία Κύπρια μάνα 38 χρονών μαζί με την 6χρονη κόρη της. Μέχρι το βράδυ θα αποτελεί παντού πρώτο θέμα. Πρώτη είδηση σε ολόκληρη την επικράτεια του νησιού.

Η τραγική Mary Rose όμως δεν ήταν Κύπρια μάνα. Ήταν μια Φιλιππινέζα μάνα. Η οποία είχε την ατυχία να βρεθεί στην Κύπρο για ένα καλύτερο αύριο. Να γνωρίσει και να συνάψει σχέση με έναν Ρουμάνο και από αυτή τη σχέση να προκύψει η εξάχρονη κόρη της. Οικονομική μετανάστης, θύμα κακοποίησης από τον σύντροφό της, θύμα μίας στυγερής δολοφονίας στη συνέχεια και θύμα ρατσισμού ακόμη και μετά τον θάνατό της. Αυτή ήταν η τραγική ζωή της.

Ας μην είμαι όμως άδικη. Τώρα συγκλονιστήκαμε. Συγκλονίστηκε και το δικαστήριο διαβάζω. Συγκλονισμένα και τα μέλη της αστυνομίας που ανακάλυψαν ότι λείπει και το παιδί. Κάλεσαν τη Europol και την Interpol και κατέβασαν και κάμερες στο φρεάτιο. Για να βρουν επιτέλους και το παιδί και να κλείσει ο επίλογος αυτής της τραγικής ιστορίας.

Mary Rose Tiburcio, λυπάμαι. Αιωνία σου η μνήμη. Είθε τουλάχιστον ο στυγερός και άδικος θάνατός σου να έχει αφυπνίσει ένα μέρος της κοινωνίας και των θεσμών για τις δικές τους ασήκωτες ευθύνες. 


Κι εσύ μπορείς όπως και η Αργυρή.

Περασμένη Τρίτη σε εκδήλωση του ΟΓΕΕ (Οργανισμός Γυναικών Επιχειρηματιών Επαγγελματιών Λευκωσίας) βρέθηκα να κάθομαι μπροστά σε ένα διαφορετικό πάνελ από αυτά στα οποία έχουμε συνηθίσει. Μπροστά μας βρίσκονταν τέσσερις γυναίκες αυτοδημιούργητες επαγγελματίες, οι οποίες δεν είναι διάσημες, δε θα τις βρεις στις σελίδες των περιοδικών, ούτε και μπορούσε κανείς να διακρίνει οτιδήποτε το επιτηδευμένο στην εμφάνιση, στο βλέμμα ή στην ομιλία τους.

Ήταν τέσσερις καθημερινές γυναίκες οι οποίες πήραν το ρίσκο να στήσουν τις επιχειρήσεις τους από το μηδέν, να πιστέψουν στις δυνάμεις τους και να πετύχουν. Οι ίδιες δεν είχαν όνειρο να ανοίξουν τη δική τους επιχείρηση, μάλλον δεν είχαν ιδέα από startups, δεν είχαν οικονομικές πλάτες από την οικογένειά τους, ή οποιαδήποτε έφεση σε ιδιωτικές επενδύσεις. Οι κυρίες αυτές έστησαν την επιχείρησή τους επειδή ουσιαστικά δεν είχαν άλλη επιλογή από το να δουλέψουν για να ζήσουν οι ίδιες και οι οικογένειές τους. Το έκαναν με το δύσκολο τρόπο, δίχως τα απαραίτητα μέσα, δίχως γνωριμίες και δίχως ουσιαστική υποδομή. Απλά ξεκίνησαν.

Η Αθανασία, η Γεωργία, η Αργυρή και η Ξένια Λ. πήραν το μικρόφωνο με ταπεινότητα και μίλησαν σύντομα, απλά και ανθρώπινα. Πίσω από την καθεμία μία προσωπική ιστορία από τις τόσες που ακούμε καθημερινά. Από τις ιστορίες της ζωής που σε αναγκάζουν είτε να τα παρατάς, είτε να συμβιβάζεσαι με τα λίγα, είτε, να μεγαλουργείς. Επέλεξαν συνειδητά το τρίτο.

Η κα. Αθανασία ήρθε κυριολεκτικά ως οικονομική μετανάστρια στην Κύπρο έχοντας προηγουμένως πουλήσει ότι είχε και δεν είχε στην Ελλάδα με μοναδικό σκοπό να εξασφαλίσει καλύτερες μέρες για την ίδια και τα παιδιά της. Η κα. Αργυρή βρέθηκε από τη μια στιγμή στην άλλη στην ανεργία με δύο παιδιά που ετοιμάζονταν να φύγουν για σπουδές. Η κα. Γεωργία απαρνήθηκε τη ζωή στη πόλη και επέστρεψε στη λιλιπούτεια Βάβλα της επαρχίας Λάρνακας για να φτιάξει εκεί με το σύζυγό της το δικό τους οικολογικό παράδεισο παραγωγής μελιού και άλλων παραδοσιακών προϊόντων με βασικό εφόδιο την αγάπη τους για τη φύση και το περιβάλλον. Η Ξένια παράτησε τη δημόσια υπηρεσία προτού ακόμη δημιουργήσει οικογένεια και ρίχτηκε με τα μούτρα στην ίδρυση και λειτουργία του κέντρου μελέτης και έρευνας ΑΚΤΗ, σε μία εποχή που η κοινωνική και περιβαλλοντική δράση σίγουρα δεν ήταν βιώσιμες ενασχολήσεις για μια νέα επιστήμονα. 

Αυτές οι γυναίκες μεγαλουργούν με καθημερινό μόχθο και εξασφαλίζουν την ευημερία και την αξιοπρέπειά τους. Συνεισφέρουν στην οικονομία, στο περιβάλλον και στην οικολογία.

“Αν αντιμετωπίσαμε προβλήματα;”. Έθεσε το ρητορικό ερώτημα η κα Αργυρή η πρεσβύτερη της παρέας στο τέλος της δικής της παρέμβασης. «Ουυυυ προβλήματα να θες!”, απαντά η ίδια με γενναία δόση αυτοσαρκασμού στη φωνή της και εξηγεί. «Εμείς, οι μικροπαραγωγοί, μικροβιομήχανοι δυσκολευόμαστε ακόμη και να συσκευάσουμε τα προϊόντα μας. Κανένας από τις μεγάλες βιομηχανίες δε θέλει να πουλήσει σε μικρές ποσότητες. Εμείς δεν έχουμε τη δυνατότητα να αγοράσουμε μεγάλες ποσότητες από οτιδήποτε. Επειδή έχουμε την ευθύνη για τα πάντα. Την παραγωγή, την προώθηση, την πώληση. Όλα πρέπει να περάσουν από τα δικά μου χέρια. Οπότε δουλεύουμε με μικρές ποσότητες πρώτων υλών. Δεν έχουμε πίσω μας κεφάλαια.» «Βεβαίως –λέει- με τον καιρό και με τη βοήθεια των green clusters στα οποία ενταχθήκαμε- και δείχνει περήφανα την Ξένια Λ.- βοηθάμε η μια την άλλη, συνεργαζόμαστε. Τώρα πλέον, λέει, για το παστελλάκι μου δίνει μέλι η φίλη μου η Γεωργία -και δείχνει την κυρία δίπλα της. Ο κόσμος άρχισε να εκτιμά και να προτιμά τα καθαρά βιολογικά αγνά προϊόντα μου. Βρίσκω πλέον μεγάλη ανταπόκριση –τονίζει με ικανοποίηση. Κάνει μια παύση και γυρίζοντας προς το κοινό κλείνει ως εξής: “Προβλήματα πολλά, αλλά εγώ –λέει- έμαθα ένα πράγμα. Ότι 1000 φορές να πέσεις, ΧΙΛΙΕΣ να σηκωθείς!”.
ΥΓ. Θερμά συγχαρητήρια στον Οργανισμό ΟΓΕΕ Λευκωσίας για την εξαιρετική εκδήλωση.

Χρόνια πολλά, προπαντών καλά και ισότιμα!

Η Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας γιορτάζεται κάθε 8 του Μάρτη σε ανάμνηση της μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας που έγινε το 1857 από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες απαιτούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας. Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών το 1977 όρισε την 8η Μαρτίου ως Παγκόσμια Ημέρα για τα δικαιώματα της Γυναίκας και τη Διεθνή Ειρήνη και έδωσε έτσι την ευκαιρία κάθε χρόνο να αναλογιζόμαστε που βρισκόμαστε, πως φτάσαμε μέχρι εδώ και προς τα πού θέλουμε να βαδίσουμε.

Γι’ αυτό η στήλη σήμερα είναι αφιερωμένη σε όλες τις γυναίκες που δίνουν καθημερινά η καθεμιά τη δική της μάχη, με τον δικό της τρόπο για ισότητα και αξιοπρέπεια.

Χρόνια μας πολλά λοιπόν και προπάντων καλά και ισότιμα.
Γιατί ισότιμα;

Επειδή το μισθολογικό χάσμα εξακολουθεί να ισχύει, οι διακρίσεις σε ανελίξεις και προαγωγές καλά κρατούν, η βία κατά των γυναικών σημειώνει έξαρση, νέες ηλεκτρονικές μορφές βίας έχουν προστεθεί στο μακρύ κατάλογο, η συμμετοχή των γυναικών στη δημόσια σφαίρα εξακολουθεί να υστερεί σημαντικά έναντι των ανδρών και τέλος, οι γυναίκες βρίσκονται σε μεγαλύτερο κίνδυνο να βρεθούν σε καθεστώς φτώχειας ή οικονομικής εξαθλίωσης.

Οπότε, ας γιορτάσουμε σήμερα, όσα πετύχαμε, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι ακόμη και σήμερα  το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο για την Ισότητα των δύο φύλων υπολογίζει ότι 22% των γυναικών στην Κύπρο, έχουν πέσει θύματα βίας. Ενώ παράλληλα ποσοστό 28% των γυναικών στο νησί μας έχουν υποστεί κάποια μορφή ενδοοικογενειακής βίας.
Ας γιορτάσουμε σήμερα τη σημαντική πρόοδο στη συμμετοχή των γυναικών σε δημόσιες θέσεις και αξιώματα, αλλά, ας μη ξεχνάμε ότι μέχρι στιγμής αυτό που πετύχαμε είναι από τελευταίοι να ανέβουμε στην 4η θέση από το τέλος στην Ε.Ε. των 28. Με ποσοστά συμμετοχής που αγγίζουν μόλις το 17%  σε δημόσια αξιώματα και μόλις 10% σε Διοικητικά Συμβούλια μεγάλων εταιρειών.

Ας γιορτάσουμε τα δικαιώματά μας, την οικονομική μας ελευθερία και ανεξαρτησία αλλά να ξέρουμε ότι ακόμη και σήμερα η τάση η οποία καταγράφεται σε όλη την Ευρώπη είναι οι γυναίκες να εργοδοτούνται κατά πλειοψηφία σε πιο χαμηλόμισθους κλάδους απ’ ότι οι άντρες, να εργάζονται κατά μέσο όρο 6 ώρες περισσότερες αλλά και να πληρώνονται λιγότερο.

Ας γιορτάσουμε τέλος τη σημαντική μείωση του μισθολογικού χάσματος μεταξύ ανδρών και γυναικών για την ίδια εργασία αλλά ας μη ξεχνάμε ότι η ψαλίδα παραμένει κοντά στο 14%.

Ενώ τέλος, ας απολαύσουμε την ατομική ελευθερία στις επιλογές μας αλλά και να μη ξεχνάμε ότι ζούμε σε μια κοινωνία που κατά πλειοψηφία θεωρεί ότι η ευθύνη των παιδιών και του νοικοκυριού είναι αποκλειστικά δική μας και είναι πανέτοιμη ανά πάσα στιγμή να μας κατακρίνει γι’ αυτό.

Ας γιορτάσουμε τέλος την κατακρήμνιση της πληθώρας των στερεοτύπων που συνόδευαν τη γυναίκα αναφορικά με το ρόλο, τα δικαιώματα και την αξία της και που κερδίσαμε με το σπαθί μας όλα αυτά τα χρόνια βήμα-βήμα. Αλλά κι ας μη ξεχνάμε ότι ο δρόμος είναι ακόμη μακρύς, ότι ο σεξισμός είναι ακόμη διάχυτος στα μυαλά των ανθρώπων καθώς και ότι κάπου εδώ πιο κάτω -όχι πολύ μακριά από τη δική μας χώρα- κορίτσια και γυναίκες σκοτώνονται, κακοποιούνται και βιάζονται απλά και μόνο επειδή έτυχε να γεννηθούν γυναίκες.

Όσο αφορά τέλος εσάς αγαπητοί κύριοι, ελάτε να γιορτάσετε μαζί μας την Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας γιατί η ισότητα δεν είναι πράξη ελεημοσύνης αλλά ένδειξη δημοκρατίας. Όμως να θυμάστε, ότι η ισότητα είναι και ευθύνη όλων μας.



Η θεία μπορεί να μην είναι εκεί

Βουβό και συγκλονισμένο το πανελλήνιο από την αποκάλυψη για τους δύο γονείς στο νησί της Λέρου οι οποίοι βίαζαν και ξυλοκοπούσαν συστηματικά τον αυτιστικό τους γιο και την ανήλικη τους κόρη. Συγκλονισμός από την πράξη, από τη διάρκεια, από την ανικανότητα του συστήματος να προλάβει πιο έγκαιρα, αλλά και από τη σιωπή της κοινότητας. Ένα μυστικό καλά θαμμένο κάτω από τον καθωσπρεπισμό της ελληνικής κοινωνίας και κλεισμένο στους τέσσερις τοίχους ενός «φυσιολογικού» σπιτιού.

Ένα έγκλημα που ίσως να μην έβλεπε ποτέ το φως αν δεν υπήρχε μία γυναίκα που να τολμήσει να πάει κόντρα σε ένα αυταρχικό αλκοολικό άντρα ο οποίος είχε την πλήρη συγκάλυψη και υποστήριξη της γυναίκας του θέτοντας έτσι ένα ισχυρότατο θεσμικό φράκτη γύρω από την αλήθεια, αυτόν, της πυρηνικής οικογένειας. Αλλά και κόντρα σε ένα ολόκληρο σύστημα. Ένα σύστημα που σε θέλει να κοιτάζεις τη δουλειά σου, να σχολιάζεις και να θλίβεσαι εκ των υστέρων διαδικτυακά και επετειακά.

Το δράμα των παιδιών τελικά έγινε γνωστό μετά από καταγγελία της θείας τους κατόπιν της παραδοχής της ανήλικης στην ίδια για το τί βίωνε στην οικογένειά της. Προηγήθηκαν ανώνυμες καταγγελίες που έπεφταν πάντα στο κενό, τηλεφωνήματα στο «Χαμόγελο του Παιδιού», έκκληση σε ειδικούς και άλλα. Πάντα τα παιδιά επέστρεφαν στο δίχτυ της βίας. Η επιμονή της θείας ήταν που τα απελευθέρωσε. Η επιμονή μίας γυναίκας να πάει κόντρα σε όλους και σε όλα για να τα προστατεύσει.

Και μου θύμισε όλο αυτό την ιστορία μιας άλλης θείας που πριν από μερικές εβδομάδες και πάλι κόντρα σε όλα τα σενάρια, τα δήθεν στοιχεία και πορίσματα, υπερέβη εαυτό για να απεμπλακεί από την πλεκτάνη ενοχής που στήθηκε από τους «ειδικούς», από τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και από το πανίσχυρο λαϊκό δικαστήριο του Facebook ο δεκαπεντάχρονος ανιψιός της.

Δύο θείες, δύο γυναίκες εντελώς άγνωστες μεταξύ τους. Η μια κάπου στην Κύπρο η άλλη κάπου στη Λέρο ανάλαβαν με δική τους πρωτοβουλία μία τεράστια ευθύνη με ότι μέσο είχαν στη διάθεσή τους. Η μία, για να σώσει τα παιδιά ανατρέποντας το καλοβαλμένο σύστημα της «αγίας» ελληνικής οικογένειας. Η άλλη, για να σώσει το παιδί από τον τίτλο του αυτονόητα ένοχου και τα κατάφεραν. Σίγουρα θα ήθελαν να αποτρέψουν κι άλλα που δεν πρόλαβαν αλλά τουλάχιστον απέτρεψαν τα χειρότερα.

Είμαι βέβαιη ότι θα πέρασε και από το μυαλό αρκετών άλλων να κάνουν το ίδιο αλλά τελικά σώπασαν. Είτε από φόβο μη μπλέξουν, είτε για να μη χαλάσουν το πάρτι των πολλών, είτε για να μην αναστατώσουν άδικα τις οικογένειές τους, τις δουλειές τους, το ωράριό τους, την ησυχία τους.

Κάπου είχα διαβάσει ότι, «η ευθύνη είναι κάπως όπως και η ντροπή. Κυρίως την νοιώθουν όσοι δεν τους αναλογεί και την κλωτσάνε όσοι τους πρέπει». Που θέλω να καταλήξω; Στην ατομική ευθύνη της καθεμιάς και του καθενός από επίπεδο προσωπικό, επαγγελματικό μέχρι σε επίπεδο πολιτικό και θεσμικό. Ο Καζαντζάκης, έλεγε, «Να την αγαπάς την ευθύνη. Να λες εγώ, εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο όλο. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω».

Πριν από δύο εβδομάδες χάθηκε για πάντα ένα δεκάχρονο υγιέστατο παιδί καθώς έπαιζε στο σχολείο του και ακόμη δε βρέθηκε κανείς για να αναλάβει την ευθύνη. Είτε την ατομική, είτε τη συλλογική, είτε την πολιτική. Το μόνο βέβαιο είναι ότι μπορούσε να σωθεί. Το άλλο σίγουρο είναι ότι αν δεν αλλάξει κάτι, θα ξανασυμβεί.  

Η κοινωνία μας είναι οι επιλογές μας. Η ηγεσία, οι θεσμοί, τα μμε, οι συντεχνίες όλα όσα μας περιβάλλουν είμαστε εμείς. Κάποιοι με ευθύνη μεγαλύτερη, κάποιοι με μικρότερη. Αλλά παντού και πάντοτε ισχύει ότι μεγαλύτερη εξουσία συνεπάγεται και μεγαλύτερη ευθύνη. Γιατί η θεία μπορεί να μην είναι πάντοτε εκεί, όλοι οι υπόλοιποι όμως θα είναι…


Ομιλία Τελική Προεκλογική Συγκέντρωση Νίκου Αναστασιάδη

Γυναίκες της Κύπρου,
Μέσα σε μία προεκλογική περίοδο γεμάτη εντάσεις, ψηλούς τόνους, λαϊκισμό και παροχολογία αναρωτήθηκα τι θα μπορούσα σήμερα να πω στο πιο απαιτητικό κομμάτι του εκλογικού σώματος. Σε εσάς τις γυναίκες.
Δεν είμαι εδώ για να σας μιλήσω ως πολιτικός αλλά ως μία από εσάς. Ξέρω ότι όλη αυτή την περίοδο που εξελίσσεται η προεκλογική περίοδος ότι η ζωή σας δεν έχει αλλάξει. Ότι εξακολουθείτε να ξυπνάτε και να κοιμάστε με τις ίδιες έγνοιες, τις ίδιες σκοτούρες, ίδιες ευθύνες και υποχρεώσεις.
Ξέρω πάρα πολύ καλά πόσο δύσκολο είναι να ανταποκριθεί μία γυναίκα σε όλα τα πρέπει, σε όλους τους ρόλους και τις υποχρεώσεις. Με πόσο κόπο και πόσες θυσίες αυτό επιτυγχάνεται. Αλλά σας καλώ για μία στιγμή να αφήσουμε κατά μέρος όλα αυτά και να αναλογιστούμε μαζί αυτά που έχουμε ζήσει στον τόπο μας πριν από μερικά χρόνια. Όσα μας σημάδεψαν, όσα όρισαν ή άλλαξαν τα όνειρά μας, τη ζωή μας, την καθημερινότητά μας.
Η Κυβέρνηση Αναστασιάδη παρέλαβε την Κύπρο σε κατάσταση τραγική, στο χείλος του γκρεμού και στα πρόθυρα της καταστροφής. Οι υπεύθυνοι για την καταστροφή είναι γνωστοί και μη εξαιρετέοι, έχουν άμεσες και έμμεσες ευθύνες, έχουν ονόματα και επίθετα. Κάποιους τους έκρινε η δικαιοσύνη και κάποιους τους έκρινε ο λαός, αλλά όλους θα τους κρίνει η ιστορία, που θα είναι ως συνήθως αμείλικτη. Εμείς οφείλαμε να διαφυλάξουμε την εθνική ενότητα, να οδηγήσουμε τη χώρα στην έξοδο από την κρίση, και να δημιουργήσουμε ξανά προοπτικές σταθερότητας και ευημερίας. Η Κυβέρνηση Αναστασιάδη παρέλαβε καμένη γη και κατάφερε να την κάνει να ανθίσει και να καρποφορήσει: Η Τρόικα έφυγε, η οικονομία ανέκαμψε, οι αγορές άνοιξαν, η ανάπτυξη ξεκίνησε, η ευημερία επανέρχεται. Όμως ταυτόχρονα, επανέρχονται σήμερα στη δημόσια συζήτηση καταστροφικές πολιτικές με τη μορφή προεκλογικών υποσχέσεων που τάζουν τον ουρανό και τα άστρα, με τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης επεσήμανε εύστοχα ότι κάποιοι δίνουν απλόχερα υποσχέσεις λες και μοιράζουν τον οικογενειακό τους κουρβανά. Όντως, ο καθένας μπορεί να κάνει τα δικά του λεφτά του θέλει, να τα ξοδέψει όπως θέλει, και να αγοράσει με αυτά ό,τι θέλει. Αλλά, με τα λεφτά των Κυπρίων πολιτών δεν δικαιούται κανένας να παίζει, τα λεφτά των Κυπρίων πολιτών δεν δικαιούται κανένας να τα σκορπά και τα λεφτά των Κυπρίων πολιτών δεν δικαιούται κανένας να τα εξανεμίσει ξανά.
Κανένας δεν δικαιούται με ευκολία και ελαφρότητα να διαφημίζει ότι θα αναστείλει τις πληρωμές των δανειακών υποχρεώσεων της χώρας. για να προσφέρει δώρα, για να δώσει επιδόματα, για να αγοράσει αυτοκίνητα και για να χαρίσει δάνεια. Και προπάντων κανένας δε δικαιούται να κοροϊδεύει την νοημοσύνη των πολιτών αυτής της χώρας.
Η σημερινή σταθερή πορεία ανάπτυξης και ευημερίας είναι αποτέλεσμα των κόπων και των θυσιών όλων μας.
Έχουμε ευθύνη να σεβαστούμε αυτούς τους κόπους και αυτές τις θυσίες. Έχουμε ευθύνη και καθήκον να διαφυλάξουμε τα αποτελέσματα τους συνεχίζοντας τα σταθερά βήματα μπροστά, προς την πορεία της ανάπτυξης και της ευημερίας. Εμείς στους πολίτες της Κύπρου δεν παρουσιάζουμε γιγαντοαφίσες με μεγαλόστομες υποσχέσεις αλλά έργα, πρωτοβουλίες και πολιτικές καθώς και ένα συγκροτημένο πλάνο για την συνέχιση και ολοκλήρωσή τους.
Κυρίες μου, Η διακυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη μέσα σε δύσκολες οικονομικές συνθήκες έχει πετύχει άλματα στον τομέα της ισότητας. Πρώτη πολιτική κίνηση του Προέδρου ήταν να αναβαθμίσει τον Εθνικό Μηχανισμό για τα Δικαιώματα της Γυναίκας διορίζοντας Επίτροπο Ισότητας των φύλων με αποστολή να υλοποιήσει ένα συγκεκριμένο Στρατηγικό Σχέδιο Δράσης για την Ισότητα μεταξύ Ανδρών και Γυναικών. Μόλις ορθοποδήσαμε, η κυβέρνηση του Νίκου Αναστασιάδη έκανε πράξη την πληρωμένη άδεια πατρότητας. Είναι η πρώτη που έχει επεκτείνει την άδεια μητρότητας στις περιπτώσεις πολλαπλών κυήσεων καθώς και απόκτησης παιδιού μέσω παρένθετης μητέρας. Έθεσε σε εφαρμογή το σχέδιο «Προίκα του Μωρού» παρέχοντας έτσι τα απαραίτητα στα νεογέννητα οικογενειών που έχουν ανάγκη. Επαναφέραμε το επίδομα μάνας για τους πολύτεκνους και αυξήσαμε το όριο εισοδήματος βάσει του οποίου παρέχεται το επίδομα τέκνου. Εφαρμόσαμε λογική και δικαιοσύνη στα επιδόματα. Τα μετατρέψαμε σε κλιμακωτό, βάσει του αριθμού παιδιών της κάθε οικογένειας. Η κυβέρνηση αυτή έχει κυρώσει τη Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης και έχει ήδη προωθήσει νομοθεσίες για ποινικοποίηση όλων των μορφών βίας κατά της γυναίκας καθώς και ποινικοποίηση της παρενοχλητικής παρακολούθησης και παρενόχλησης. Αυτή η κυβέρνηση θέσπισε ένα νέο νομοθετικό πλαίσιο για την εφαρμογή της Εθνικής Στρατηγικής Προστασίας των Παιδιών από τη σεξουαλική εκμετάλλευση, τη σεξουαλική κακοποίηση και την παιδική πορνογραφία και κύρωσε τη Σύμβαση Λανζαρότε. Μετά από είκοσι (20) χρόνια στασιμότητας, προχωρούμε σε ευρεία αναθεώρηση του οικογενειακού δικαίου μέσα από την προώθηση οκτώ (8) νομοσχεδίων, στοχεύοντας στην καταπολέμηση της διαιώνισης αντιπαραθέσεων μεταξύ ζευγαριών και την καλύτερη προστασία και φροντίδα των παιδιών. Η μετατροπή του Οικογενειακού Δικαστηρίου από τριμελές σε μονομελές για τις δίκες διαζυγίου και η πολιτική εκδίκασης όλων των υποθέσεων μίας οικογένειας από το ίδιο δικαστήριο, φέρνει μεγάλη επιτάχυνση στην ολοκλήρωσή τους. Εισάγουμε το συναινετικό διαζύγιο. Σχεδιάζουμε ακόμη το ριζικό εκσυγχρονισμό της νομοθεσίας περί υιοθεσίας για τη διευκόλυνση οικογενειών προς νόμιμη υιοθεσία παιδιών με μεγάλη απλοποίηση διαδικασιών Προγραμματίζουμε πλέον μίαν ολοκληρωμένη δημογραφική πολιτική με στοχευμένα κίνητρα για την απόκτηση δεύτερου παιδιού. Προωθούμε σταδιακά την επιχορήγηση των υπηρεσιών φροντίδας όλων των παιδιών προσχολικής ηλικίας, ανεξαρτήτως εισοδηματικών κριτηρίων. Κάναμε πράξη την μείωση της στρατιωτικής θητείας! Είναι τόσα πολλά. Έχω αναφέρει τα πλέον ενδεικτικά. Γιατί βήματα σταθερά μπροστά σημαίνει αυτό και επειδή απευθύνομαι σε γυναίκες, μητέρες και γιαγιάδες δεν έχω καμία αμφιβολία ότι γνωρίζετε όλες πάρα πολύ καλά τι σπουδαία αποτελέσματα έχει ο προγραμματισμός, η προνοητικότητα και η σταθερότητα στις ζωές τις δικές μας, των παιδιών και των οικογενειών μας. Τα ίδια χαρακτηριστικά χρειάζεται να έχει και η ηγεσία της χώρας μας για να έχει σπουδαία αποτελέσματα ο τόπος μας.
Γι αυτό κυρίες και κύριοι, Σήμερα σας καλώ να μην αφήσουμε την τύχη μας στα χέρια κάποιων άλλων να αποφασίσουν για εμάς. Σήμερα σας καλώ να εργαστείτε με πίστη, αφοσίωση και αυταπάρνηση, για να μην οδηγηθεί η χώρα μας σε νέες περιπέτειες. Σας καλώ να δώσετε το άπαν των δυνάμεών σας για να συνεχιστεί η διακυβέρνηση που μας δημιουργεί στην χώρα συνθήκες σταθερότητας και ασφάλειας. Σας καλώ κυρίες και κύριοι να ψηφίσετε τον ηγέτη που αξίζουμε. Σας καλώ να εκλέξετε και πάλι στην Προεδρία του κράτους μας τον Νίκο Αναστασιάδη!
Ομιλία της Προέδρου #ΓΟΔΗΣΥ, 21/01/2018, HILTON PARK, Λευκωσία

Scroll to top