#Κύπρος

ΑΡΘΡΟ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: “Οι τρεις νέες προκλήσεις”

Η πανδημία έχει επηρεάσει καθοριστικά τη ζωή μας και την καθημερινότητά μας. Μία πανδημία η οποία δυστυχώς κράτησε πολύ περισσότερο απ’ όσο αρχικά υπολογίζαμε ή μπορούσαμε να φανταστούμε. Τουλάχιστον όμως σήμερα, κατέχουμε το ένα και μοναδικό αποτελεσματικό εργαλείο που έχουμε στη μάχη ενάντιά της που είναι η ταχεία εξέλιξη του εθνικού εμβολιαστικού μας προγράμματος, σε συνδυασμό με τα μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης. Οι ζηλευτές εικόνες που φτάνουν από τη γειτονική χώρα του Ισραήλ φανερώνουν του λόγου το αληθές. Με εμβολιαστική κάλυψη που πλησιάζει το 50% κυριάρχησαν ξανά οι εικόνες ελπίδας και ζωής από την επιστροφή στην κανονικότητα. Γεμάτες πλατείες, επιχειρήσεις να σφύζουν από ζωή, χαρούμενα πρόσωπα χωρίς μάσκες κι αποστάσεις.

Η δική μας χώρα βρίσκεται συγκριτικά με τις υπόλοιπες χώρες σε πολύ καλή εμβολιαστική πορεία. Με υψηλές εμβολιαστικές δυνατότητες και 129 000 εμβολιασμούς μέχρι στιγμής. Έτσι κι ενώ οδεύουμε προς την οριστική έξοδο προκύπτουν τρεις προκλήσεις.

Η πρώτη αφορά στην κόπωση που επικρατεί γενικώς μετά από ένα χρόνο περιορισμών. Η δεύτερη αφορά στη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών σε δύο μήνες και η τρίτη αφορά στην επόμενη ημέρα, στη μετά-covid εποχή.

Εξαιτίας της γενικευμένης κόπωσης, ένα κλίμα έντονης αμφισβήτησης των περιοριστικών μέτρων άρχισε να εμφανίζεται και στη χώρα μας. Με την αξιωματική αντιπολίτευση να σέρνει πρώτη το χορό της αμφισβήτησης και της διοργάνωσης μαζικών εκδηλώσεων. Προηγήθηκαν όμως ήδη παρόμοια φαινόμενα και πολύ πιο έντονα σε άλλες χώρες και έχουμε σήμερα στοιχεία τα οποία καταδεικνύουν ότι, η διεξαγωγή μαζικών εκδηλώσεων ακόμη και σε ανοικτούς χώρους οδηγεί σε ταχεία αύξηση των κρουσμάτων και τελικά καταλήγουμε σε ένα φαύλο κύκλο. Έρευνα η οποία διεξήχθη από το ερευνητικό κέντρο μελετών Leibniz Centre for European Economic Research (ZEW) και το Πανεπιστήμιο Humboldt του Βερολίνου, εξέτασε δύο πορείες που διοργανώθηκαν από το κίνημα Querdenken το Νοέμβριο του 2020, στις οποίες συμμετείχαν περισσότερα από 10.000 άτομα στο Βερολίνο και περίπου 20.000 άτομα στη Λειψία. Σύμφωνα με την έρευνα, εάν είχαν ακυρωθεί αυτές οι πορείες, περίπου 16.000 με 21.000 κρούσματα θα είχαν αποφευχθεί μέχρι τα Χριστούγεννα. (Politico)

Γι’ αυτό το λόγο και στη βάση πλέον κι επιστημονικών δεδομένων, κι ανεξάρτητα από το σκοπό και το στόχο κάθε εκδήλωσης, πρέπει να καταστεί σαφές πως οποιαδήποτε ενέργεια οδηγεί σε πισωγύρισμα ότι πλήττει το σύνολο και τη συλλογική προσπάθεια που έχουμε καταβάλει.

Η δεύτερη πρόκληση αφορά στις βουλευτικές εκλογές στις 30 Μαΐου. Εάν ως τότε δε φτάσουμε σε ικανοποιητική εμβολιαστική κάλυψη ενδεχομένως να χρειαστούν ειδικές ρυθμίσεις οι οποίες να διευκολύνουν ιδιαίτερα τις ευπαθείς ομάδες και τους ηλικιωμένους για να μπορέσουν να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα. Σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες έγιναν ειδικές ρυθμίσεις. Στην Ολλανδία πρόσφατα οι πολίτες ψήφισαν ακόμη και μέσα από τα αυτοκίνητά τους, ενώ οι κάλπες στα μεγάλα εκλογικά κέντρα λειτούργησαν σε πολύ περισσότερα σημεία για να αποφευχθεί συνωστισμός.

Η τρίτη και βασικότερη πρόκληση αφορά στη μετά την πανδημία εποχή και στην ανάγκη στήριξης και ανάκαμψης της οικονομίας άμεσα αλλά και μακροπρόθεσμα. Όλοι συμφωνούμε ότι άμεση προτεραιότητά μας πρέπει να είναι η στήριξη και ανάκαμψη της οικονομίας. Ποιο μπορεί όμως να είναι το νέο αναπτυξιακό μοντέλο όχι μόνο της Κύπρου αλλά ολόκληρης της ευρωπαϊκής ηπείρου μετά την πανδημία;

Τι άλλαξε η πανδημία και τι έχει επιταχύνει; Πως η πανδημία έχει ενισχύσει την καινοτομία; Πως έχει αναδείξει την ανάγκη για εφαρμογή έξυπνων συστημάτων. Πως θα μπορέσει άραγε η τεχνολογία να μας βοηθήσει στην επιστροφή στη covid-free εποχή. Τι μαθήματα έχουμε αντλήσει από την πανδημία και πως μπορούμε να αναπτύξουμε συστήματα ελέγχου για αποφυγή ή/και συγκράτηση της επόμενης πιθανής πανδημίας;

Μελετητές συμφωνούν ότι η πανδημία έκανε την τεχνολογία πιο απαραίτητη από ποτέ. Ότι έσπρωξε την καινοτομία. Είναι αναντίλεκτο γεγονός πως η πανδημία ανάγκασε όλους να αντιληφθούν και να κάνουν χρήση των απεριόριστων εφαρμογών της τεχνολογίας. Η μικρή Κύπρος έχει επιδείξει μέχρι στιγμής δυσανάλογες -για το μέγεθός της δυνατότητες- στην έρευνα και την καινοτομία. Αυτή η πρόκληση θα μπορούσε να καταστεί για εμάς μια μεγάλη ευκαιρία.

ΕΞΑΓΓΕΛΙΑ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΑΣ – ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 2021, “ΜΕ ΚΑΘΑΡΗ ΚΑΙ ΔΥΝΑΤΗ ΦΩΝΗ”

Ως νέα Βουλευτής στη Βουλή των Αντιπροσώπων, διεκδικώ επανεκλογή για να συνεχίσω να αγωνίζομαι για τον εκσυγχρονισμό του κράτους, για την ευημερία της κοινωνίας, για τη δικαιοσύνη και την ισότητα και την επανένωση της Κύπρου.

Διεκδικώ επανεκλογή για να συνεχίσω να υποστηρίζω, με καθαρή και δυνατή φωνή τις φιλελεύθερες και τις ορθολογικές απόψεις που οδηγούν και διατηρούν την Κύπρο στο ευρωπαϊκό μέλλον της εξέλιξης και της προόδου.

Διεκδικώ επανεκλογή, για να συνεχίσει να ακούγεται η φωνή μου στη δημόσια συζήτηση, στα κέντρα λήψεως αποφάσεων και στη Βουλή των Αντιπροσώπων.

Η χώρα μας βρίσκεται αντιμέτωπη με πολλές απειλές και με μεγάλες προκλήσεις. Η πανδημία του κορωνοϊού και η συνεπακόλουθη οικονομική ύφεση, η τουρκική αδιαλλαξία και ο κίνδυνος της οριστικής διχοτόμησης, η διαφθορά και η διαπλοκή, ο άκρατος λαϊκισμός και οι μικροκομματικές σκοπιμότητες, οι προσωπικές ατζέντες και οι τοξικές αντιπαραθέσεις, δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα που δημιουργεί πολύ σοβαρούς κινδύνους.

Έχουμε καθήκον να προστατεύσουμε την χώρα μας από αυτούς τους κινδύνους. Έχουμε καθήκον να προστατεύσουμε την χώρα μας  από τα λάθη και από τα ατυχήματα που μπορούν να μας οδηγήσουν σε πισωγυρίσματα, σε επικίνδυνα μονοπάτια και σε τραγικά αποτελέσματα. Έχουμε καθήκον να θυμηθούμε και να θυμίσουμε πώς καταφέραμε να ορθοποδήσουμε, να διαφυλάξουμε όσα καταφέραμε να δημιουργήσουμε, και να δείξουμε πόσα ακόμα μπορούμε να πετύχουμε.

Ο Δημοκρατικός Συναγερμός έχει δείξει ιστορικά και έχει αποδείξει διαχρονικά ότι αποτελεί την πολιτική δύναμη της σύνεσης και της συναίνεσης, της συνέχειας και της συνέπειας. Εμείς μπορούμε να εκφράσουμε συλλογικά και δημιουργικά τον κόσμο της εργασίας και τον κόσμο της επιχειρηματικότητας, τον κόσμο της έρευνας και τον κόσμο της αγοράς, τον κόσμο της σταθερότητας και τον κόσμο των μεταρρυθμίσεων. Εμείς μπορούμε να διαχειριστούμε το μέλλον της χώρας με ασφάλεια και σιγουριά, χωρίς πειραματισμούς  και χωρίς παλινδρομήσεις.

Ο Γλαύκος Κληρίδης, ως ιδρυτής και πατριάρχης της μεγάλης φιλελεύθερης παράταξης, έχει κληροδοτήσει πολιτικές παρακαταθήκες και πολιτικά διδάγματα που σήμερα είναι πιο επίκαιρα από ποτέ. Κυρίως όμως μας έχει διδάξει ότι από όλες τις πτυχές της ζωής, το τιμιότερον και το αγιότερον εστίν η πατρίς. Έτσι, η πολιτική υπευθυνότητα είναι μια πολιτική στάση ζωής. 

Έχοντας αυτά ως γνώμονα και ως οδοδείκτη, διεκδικώ επανεκλογή στη Βουλή των Αντιπροσώπων, για να συνεχίσω να συμβάλλω στην προσπάθεια για την οικοδόμηση μιας καλύτερης χώρας και μιας καλύτερης κοινωνίας.

Για τη δική μας χώρα και για την δική μας κοινωνία θέλω να επαναλάβω τους στίχους της νεαρής Αφροαμερικανίδας ποιήτριας Αμάντα Γκόρμαν, τους οποίους απήγγειλε κατά την τελετή ορκωμοσίας του νεοεκλεγέντος Αμερικανού Προέδρου Τζο Μπάιντεν:

Υπάρχει πάντα το φως εάν είμαστε αρκετοί τολμηροί για να το δούμε.

Εάν μονάχα είμαστε αρκετά θαρραλέοι για να βρεθούμε μέσα σε αυτό.

Θα μεταμορφώσουμε αυτόν τον τραυματισμένο κόσμο σε έναν άλλο, θαυμάσιο.

 

Ξένια Κωνσταντίνου

#ΚαθαρήΔυνατήΦωνή

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΜΙΧΑΛΗ ΜΙΧΑΗΛ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΦΗΜ. “Η ΧΑΡΑΥΓΗ”

Μετά από τις αναφορές Τσαβούσογλου κι άλλων ήρθε και ο Αρχιεπίσκοπος να δηλώσει ότι ο πρόεδρος του μίλησε για τη λύση δύο κρατών. Όλοι αυτοί δεν κατάλαβαν τι τους είπε ο Πρόεδρος;  

Η επιδιωκόμενη μορφή λύσης του Κυπριακού είναι η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία. Αυτή τη μορφή λύσης υποστήριζε διαχρονικά, υποστηρίζει σήμερα και οφείλει να υποστηρίζει με συνέπεια η πολιτική ηγεσία. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας από το πιο επίσημο βήμα, τη Γενική συνέλευση του ΟΗΕ, δήλωσε ότι επιθυμεί και επιδιώκει μία λύση στη βάση των ψηφισμάτων των Ηνωμένων Εθνών που θα διασφαλίζουν τη μία κυριαρχία και τη μία διεθνή προσωπικότητα της Κύπρου ως  ομοσπονδιακού κράτους. Προσωπικά, είμαι της άποψης πως καμία άλλη λύση δεν είναι εφικτό να συμφωνηθεί αμοιβαία καθώς και ότι η ομοσπονδία είναι η μόνη η οποία επανενώνει τη χώρα, τους θεσμούς και τους ανθρώπους. Αναγνωρίζω ότι στην παρούσα περίοδο δοκιμάζεται και αμφισβητείται από την ηγεσία των τουρκοκυπρίων, εν τούτοις, έχουμε χρέος να αντιστρέψουμε κάθε επιχείρημα εναντίον της ΔΔΟ, αλλά και εναντίον κάθε σκέψης για αλλαγή της βάσης λύσης του Κυπριακού όπως έχει συμφωνηθεί επανειλημμένα εδώ και δεκαετίες. Οποιαδήποτε διολίσθηση από αυτή τη βάση ίσως σημάνει τη λήξη της διαπραγματευτικής διαδικασίας και την επικράτηση των απαράδεκτων συνθηκών που έχει επιφέρει η εισβολή. Μια τέτοια εξέλιξη θα σηματοδοτήσει περιπέτειες και πολύ σοβαρούς κινδύνους για τον Κυπριακό Ελληνισμό και την επιβίωση του στην Κύπρο, καθώς επίσης και τον απόλυτο εγκλωβισμό της τελευταίας ίσως γενιάς τουρκοκυπρίων κάτω από την ομηρία της Τουρκίας.

 

Η επιστολή που έδωσε στον ΟΗΕ το 2017 πείθει ότι όντως ο Πρόεδρος Αναστασιάδης αγωνίζεται για λύση Δ.Δ.Ο;  

Η επιστολή στην οποία αναφέρεστε καταγράφει τη σαφή πρόθεση του Προέδρου της Δημοκρατίαςνα συνεχιστεί η διαδικασία στη βάση των έξι σημείων που έχει προτάξει ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ. Η επιστολή φανερώνει ότι ο Πρόεδρος ανησυχεί για το ναυάγιο που προηγήθηκε κι επισημαίνει ότι δυστυχώς δεν υπήρχαν γραπτές θέσεις από την κάθε πλευρά. Επιπλέον φανερώνεται η ανησυχία του για το γεγονός του ότι, την αμέσως επομένη ημέρα η Άγκυρα έθεσε σε εφαρμογή ένα σχέδιο Β, που επιδιώκει την περαιτέρω ενσωμάτωση των κατεχομένων καθώς και την ενίσχυση της δικής της εμπλοκής στην πολιτική σκηνή των Τουρκοκυπρίων. Θεωρώ ότι όλα αυτά έπρεπε κι όφειλε να επισημάνει ο Πρόεδρος, Πέραν αυτών οι θέσεις που προτάσσει ο Πρόεδρος για άρση των εγγυητικών και επεμβατικών δικαιωμάτων της Τουρκίας και εγκαθίδρυση ενός νέου πλαισίου ασφάλειας, τα χρονοδιαγράμματα για την εφαρμογή της λύσης, τις εδαφικές αναπροσαρμογές, την αναλογία πληθυσμού 1 προς 4  είναι οι διακηρυγμένες θέσεις της πλευράς μας οι οποίες θεωρώ ότι πολύ ορθά έχουν επικοινωνηθεί μετά τη διάσκεψη γραπτώς και ξεκάθαρα.

 

Τι πρέπει να κάνει ο Πρόεδρος για να πείσει ότι εννοεί αυτά που λέει για λύση Δ.Δ.Ο., τη στιγμή που από το 2017 ανέφερε αυτό τον όρο ελάχιστες φορές;  

Οι εξελίξεις αναφορικά με την Αμμόχωστο είναι καταιγιστικές, εξαιρετικά ανησυχητικές και δε σηκώνουν αμφιταλαντεύσεις. Ο στόχος της επίτευξης λύσης στη βάση της ομοσπονδίας πρέπει να είναι σαφής, ξεκάθαρος και διακηρυγμένος σε κάθε βήμα και με κάθε ευκαιρία. Οφείλουμε να δρούμε δημιουργικά και σε συνεργασία με την Ελλάδα κι άλλες χώρες εταίρους στην ΕΕ,  να δημιουργήσουμε και κόστος αλλά και κίνητρο στην Τουρκία για να συμβάλει στην εξεύρεση μίας ολοκληρωμένης και συγκροτημένης λύσης για το κυπριακό με ασφάλεια και για τις δύο κοινότητες. Δίχως εγγυήσεις και επεμβατικά δικαιώματα αλλά με ευρωπαϊκή ασφάλεια, πολιτική ισότητα και αποτελεσματική συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων. Έχω την άποψη πως, η δική μας πλευρά οφείλει να παρουσιάσει στην επερχόμενη πενταμερή διάσκεψη ένα όραμα που να πείθει τη διεθνή κοινότητα πως είναι αποφασισμένη, μαζί με τους Τουρκοκύπριους, να μετατρέψει αυτό το νησί σε μία όαση ειρήνης, ευημερίας, οικονομικής ανάπτυξης και ασφάλειας για τους πολίτες του, καθώς και σε μία γέφυρα συνεργασίας στη μεσόγειο θάλασσα για ανατολή και δύση.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΗΛΙΑΔΗ ΓΙΑ ΕΦΗΜ. “ΠΟΛΙΤΗΣ”

Έχοντας κατά νου ότι δεν υπάρχει κακό χωρίς καλό και το ανάστρoφο, η βουλευτής του Δημοκρατικού Συναγερμού, Ξένια Κωνσταντίνου, επιλέγει να εστιάσει σε κάποια θετικά του χρόνου που φεύγει και στον νέο, που ναι μεν φέρνει μαζί του δυσκολίες, αλλά επιτρέπει και στον καθένα μας να ελπίζει για κάτι καλύτερο. «Δυστυχώς, το 2020 καταγράφεται στη συλλογική μνήμη ως μία πολύ άσχημη χρονιά. Όμως, πέρα από τα αρνητικά, ας κρατήσουμε για πολύ καιρό μία άλλη ανάμνηση από το 2020 και ας θυμόμαστε για πάντα τους γιατρούς μας, τους νοσηλευτές, τους φροντιστές, τους βοηθούς θαλάμου και όλους εκείνους που στάθηκαν επάξια και με αυταπάρνηση στην πρώτη γραμμή για την αντιμετώπιση της πανδημίας», ανέφερε σχετικά η βουλευτής. Οφείλουμε, συνέχισε, ένα μεγάλο μπράβο και ένα μεγάλο ευχαριστώ σε αυτούς τους ανθρώπους που κάτω από αντίξοες συνθήκες αγωνίζονται και σώζουν ζωές. «Αξίζει ένα μεγάλο μπράβο και ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους, από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο, είτε αυτός είναι ο σπουδαίος γιατρός Κύπρος Νικολαΐδης που μας κάνει περήφανους διεθνώς, είτε αυτός είναι ένας απλός νοσοκόμος», συμπλήρωσε η κ. Κωνσταντίνου.

Τι να περιμένει κανείς στο Κυπριακό κατά το 2021;

Από σχετικά πολύ νωρίς προσπάθησα να μελετήσω και να κατανοήσω τις δύο παράλληλες ιστορίες τής κάθε κοινότητας αυτού του νησιού. Τα δίκαια και τις αδικίες που βίωσε, τον αλυτρωτισμό, τις μεγάλες ιδέες, τους αγώνες και τόσα πολλά που έχει, δυστυχώς, βάλει η κάθε κοινότητα κάτω από το χαλί. Το Κυπριακό δεν είναι μία ισομερής επίρριψη ευθυνών. Αυτό θα ήταν ανιστόρητο και υπεραπλούστευση. Είναι πολύ πιο περίπλοκο, και γι’ αυτό εξάλλου η έννοια της ασφάλειας σημαίνει εντελώς διαφορετικά πράγματα για την κάθε πλευρά. Το Κυπριακό πλέον οδεύει εκεί όπου μάλλον ευχόταν ο Ραούφ Ντενκτάς, και όλο αυτό με πληγώνει αβάσταχτα, επειδή θεώρησα πολλές στιγμές ότι μπορούσαμε να υπερβούμε ως κοινότητες και ως λαός τη διαίρεση που επέβαλε η Τουρκία. Παρόλο που τα σημερινά δεδομένα δεν είναι θετικά, και παρόλο που η Τουρκία επιτείνει την αρνητική στάση της, εκείνο που ξέρω είναι ότι δεν μας επιτρέπει η Ιστορία μας και το χρέος μας έναντι του τόπου να αποκηρύξουμε τη μισή μας πατρίδα. Γι’ αυτό, θεωρώ καθήκον μας να συνεχίσουμε να προσπαθούμε και να αγωνιζόμαστε για την ομοσπονδιακή λύση του Κυπριακού.

Ποιο είναι το πιο χρήσιμο μάθημα από τη χρονιά που φεύγει, η οποία τα είχε όλα: πανδημία, σκάνδαλα/διαφθορά, φυσικές καταστροφές, εισβολή στην κυπριακή ΑΟΖ, πικνίκ Ερντογάν και αρνητικές εξελίξεις στο Βαρώσι κ.λπ;

Ό,τι πάντα πρέπει να έχεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου το χειρότερο σενάριο κι όχι το καλύτερο. Η χρονιά που μας πέρασε ήταν εξαιρετικά δύσκολη και πολύ φοβάμαι ότι θα έχει και παράταση μέσα στο 2021, και το λέω αυτό πρώτα και κύρια λόγω του ότι ο κρατικός προϋπολογισμός της χώρας παραμένει μέχρι κι αυτή την ώρα που μιλάμε στον αέρα, και 2ο, επειδή η οικονομική ύφεση που έχει προκληθεί από την πανδημία θα συνεχιστεί και μέσα στο 2021. Οπότε, ο εμβολιασμός και η αναχαίτιση της υγειονομικής κρίσης δεν θα σημάνει το τέλος, αλλά, θα είναι η αρχή του τέλους. Έχουμε ακόμη μακρύ δρόμο για να ανακάμψουμε και γι’ αυτό τον λόγο πρέπει να είμαστε προσεκτικοί, κυρίως με τις οικονομικές δαπάνες, οι οποίες πρέπει να είναι λελογισμένες. Γι’ αυτό κάνω και μία έκκληση προς τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης, ότι τώρα δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να ζητούν τον ουρανό με τ’ άστρα. Ότι αυτή την ώρα πρέπει να είμαστε συγκρατημένοι και να διατηρήσουμε λογικά οικονομικά αποθέματα για το ενδεχόμενο μίας νέας κρίσης. Γι’ αυτό και πρέπει να επιδειχθεί από όλους σοβαρότητα, για να μην προκληθεί επιπλέον αχρείαστη ζημιά στη χώρα. Γιατί, αν βουλιάξει η Κύπρος, θα βουλιάξουμε όλοι.

Η βόμβα που λέγεται διαφθορά έσκασε στα χέρια του Προέδρου Αναστασιάδη και της κυβέρνησής του… της κυβέρνησή σας. Εσείς βλέπετε να γίνονται σοβαρά βήματα για αντιμετώπιση/πάταξη αυτού του φαινομένου;

Αυτό το οποίο βλέπω είναι ότι υπάρχει βούληση για να παταχθεί η διαφθορά, καθώς και ότι οι έρευνες της Αστυνομίας κινούνται με γοργό ρυθμό για να ολοκληρωθεί η συλλογή των στοιχείων και να οδηγηθούν όσοι εμπλέκονται ενώπιον του δικαστηρίου. Η τιμωρία θεωρώ ότι θα επουλώσει κάπως το τραύμα που έχει ανοίξει το βίντεο του Αλ Τζαζίρα. Το ίδιο και η απόφαση για τη δημοσιοποίηση του πορίσματος Καλογήρου, που θεωρώ πολύ ορθή κίνηση. Όμως, έχω τον ρεαλισμό να κατανοώ ότι, όσο κι αν κάποιοι τιμωρηθούν, όσα πορίσματα δημοσιοποιηθούν και όσες νομοθετικές πρωτοβουλίες και να αναληφθούν και εφαρμοστούν, θα πάρει πολύ καιρό για να αλλάξει η αντίληψη του κόσμου. Όσο υπάρχει ημετεροκρατία και προνομιακή μεταχείριση κάποιων έναντι κάποιων άλλων, η διαφθορά θα γεννιέται και θα υπάρχει, καθώς είναι εξαιρετικά δύσκολο να ελεγχθεί όλο αυτό το πλέγμα σχέσεων σε μία εξαιρετικά μικρή χώρα όπως η δική μας. Οπότε, αποτελεσματική θεραπεία, την οποία τουλάχιστον εγώ βλέπω, είναι ότι πρέπει να περιοριστεί στο ελάχιστο η υποκειμενική παρέμβαση και η λεγόμενη διακριτική ευχέρεια. Χρειαζόμαστε περισσότερους κανόνες. Πιο αυστηρά τυποποιημένα πλαίσια για τα πάντα. Διαδικασίες αδιάβλητες, αυτοματοποιημένες, κοινές για όλους και διαφάνεια. Οι τράπεζες, μετά τη μεγάλη κρίση του 2013 και το κλείσιμο, δυστυχώς, της Λαϊκής, λειτουργούν πλέον σήμερα πολύ καλύτερα και με αυστηρότερες διαδικασίες. Τα παθήματα πρέπει να μας γίνονται μαθήματα.

Τι πρέπει να γίνει και από ποιους για να αποκατασταθεί η σχέση πολιτών και πολιτικών ;Το 2020, τα κόμματα απαξιώθηκαν ακόμα περισσότερο από τους πολίτες, οι οποίοι χάνουν την εμπιστοσύνη τους στο πολιτικό σύστημα, στην απονομή δικαιοσύνης, στη δημοκρατία.

Η δημοκρατία όταν απαξιώνεται δεν σταματά τη λειτουργία της. Τη συνεχίζει, αλλά με χειρότερα αποτελέσματα, και τις πλείστες φορές και με χειρότερους παίκτες, και αυτό το έχουμε ήδη δει να συμβαίνει, με πιο λαμπρό παράδειγμα βεβαίως την τετραετία Τραμπ στην Αμερική. Γι’ αυτό όλοι όσοι κατανοούν τον κίνδυνο στον οποίο θα βρεθεί η ίδια η δημοκρατία και ο τόπος ευρύτερα από την απαξίωση, έχουν, ή πιο σωστά, έχουμε το χρέος να την αποκαταστήσουμε. Πρώτο, δείχνοντας με τις πράξεις, τα έργα και τις δημόσιές μας παρεμβάσεις ότι εργαζόμαστε για ένα νέο επίπεδο πολιτικής ηθικής και δεοντολογίας. Δεύτερο, χωρίς να λιγοψυχούμε και να εγκαταλείπουμε την προσπάθεια στα δύσκολα και τρίτο, δίχως να χάνουμε ποτέ την ενσυναίσθησή μας με την κοινωνία. Θέλει πολύ κόπο και θέλει βεβαίως και ρηξικέλευθες τομές κι αλλαγές, οι οποίες πρέπει να γίνουν τώρα που βράζει το σίδερο. Η δήλωση σύγκρουσης συμφερόντων, το επαγγελματικό ασυμβίβαστο, ο περιορισμός θητειών, η κωδικοποίηση του Πόθεν Έσχες και η διασύνδεσή του με τα επίσημα αποδεικτικά είναι πάρα πολύ σημαντικά. Το ίδιο και ο κώδικας δεοντολογίας, ο οποίος τον Ιανουάριο θα βρεθεί ενώπιον της ολομέλειας από την Επιτροπή Θεσμών. Θεωρώ ότι μέχρι τη λήξη της παρούσας κοινοβουλευτικής θητείας ότι θα έχουμε βελτιώσει και θωρακίσει σημαντικά το νομοθετικό πλαίσιο για ζητήματα λογοδοσίας και διαφάνειας.

Πώς γλυτώνει κανείς από την ισοπέδωση τού ότι όλοι οι πολιτικοί τα παίρνουν, είναι διεφθαρμένοι, είναι όλοι το ίδιο;

Θεωρώ ότι τέτοιες απόψεις είναι επικίνδυνες για τη δημοκρατία. Προάγουν τη βία και σίγουρα δεν συμβάλλουν στο να πάμε τη χώρα μας μπροστά. Αντίθετα, καλλιεργούν μεγαλύτερη αποχή και απαξίωση, με αποτέλεσμα να μπαίνει φραγή στην ανανέωση, στην αλλαγή και στις νέες ιδέες. Οπότε, ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα, γιατί τελικά μαζί με τα ξερά θα κάψουμε και τα χλωρά. Η ψήφος των πολιτών είναι η μόνη που μπορεί να τιμωρήσει ή που μπορεί να επικροτήσει τη στάση, την ηθική και τη συνέπεια του κάθε πολιτικού στελέχους. Αν, ω μη γένοιτο, επικρατήσει η άποψη ότι «όλοι είναι το ίδιο», μην έχετε καμιά αμφιβολία ότι θα αποβεί σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Γιατί ένα καλό μυαλό από την Κύπρο που σπουδάζει στο εξωτερικό να επιστρέψει στο νησί; Τι κάνει αυτή η κυβέρνηση για τη νέα γενιά; Ζουν όλοι με τους γονείς τους, ούτε που περνά από το μυαλό τους να φτιάξουν οικογένεια με αυτές τις απολαβές.

Κατανοώ πλήρως τι σημαίνει να πρέπει να τα βγάλεις πέρα με λίγα χρήματα και πολλές υποχρεώσεις. Το μεγαλύτερο πρόβλημα ωστόσο είναι η μισθολογική στασιμότητα και, κυρίως, να μην εγκλωβίζονται οι νέοι σε καθεστώτα εργασιακής εκμετάλλευσης δίχως προοπτική και δίχως επιλογές. Έχω απόλυτη επίγνωση της ανάγκης που έχει ο κάθε νέος άνθρωπος να προοδεύσει και να διακριθεί. Η νέα γενιά, προσωπικά είναι η προτεραιότητά μου. Οι νέοι μας πρέπει να βρεθούν στο επίκεντρο της αναπτυξιακής προοπτικής της χώρας. Γι’ αυτό εξάλλου εργάζομαι συστηματικά και σε συνεργασία με αρμόδιους φορείς, εμπλεκόμενους θεσμούς και οργανώσεις νεολαίας, πάνω σε ένα συγκεκριμένο τρίπτυχο, που είναι, ποιοτικές κι αναγνωρισμένες εκπαιδεύσεις (internships) για νέους σε επιχειρήσεις για να αποκτήσουν εργασιακή εμπειρία και δεξιότητες. Επιπλέον, ουσιαστική βελτίωση και αναβάθμιση των διαδικασιών των εθνικών προγραμμάτων για στήριξη της νεανικής επιχειρηματικότητας και, τέλος, απόδοση ειδικού βάρους στη συμμετοχή νέων ερευνητών στα προγράμματα έρευνας και καινοτομίας.

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΛΥΣΗ

Το περιοδικό Economist στο τεύχος Ιουλίου δημοσίευε σε περίοπτη θέση ως άποψη του περιοδικού κείμενο με τίτλο, «Αφήστε τα -παιδιά- να μάθουν». Στο άρθρο ο συντάκτης παρέθετε μία σειρά από λόγους για τους οποίους υπερασπιζόταν την άποψη ότι, διατηρώντας τα σχολεία κλειστά βλάπτει περισσότερο από το άνοιγμά τους. Μία θέση με την οποία συμφωνώ και η οποία ολοένα και βρίσκει μεγαλύτερη απήχηση και αποδοχή – τουλάχιστον στις δυτικές κοινωνίες.

Η επιστροφή ή όχι στα σχολεία είναι μία συζήτηση η οποία κυριαρχεί αυτή την περίοδο σχεδόν σε ολόκληρο τον πλανήτη. Το δεύτερο κύμα του covid-19 σε συνδυασμό με την απρόβλεπτη εξέλιξή του προκαλεί ανησυχία και προβληματισμό. Από την άλλη, οι ειδικοί επιδημιολόγοι έχουν από τα μέχρι στιγμής δεδομένα σοβαρές ενδείξεις ότι παιδιά και ανήλικοι χωρίς επιβαρυμένο ιατρικό ιστορικό δεν κινδυνεύουν από τον ιό ή για να τεθεί πιο σωστά, κινδυνεύουν περίπου χίλιες φορές λιγότερο να πεθάνουν από τον ιό από ένα άτομο ηλικίας μεταξύ 70-80 ετών. Επιπλέον τα παιδιά είναι πιο ανθεκτικά στο ενδεχόμενο να κολλήσουν αλλά και λιγότερο πιθανά για να διαδώσουν τον ιό. (πηγή: PHE)

Επιπλέον, κλειστά σχολεία θα σημαίνει ότι, τα παιδιά θα βρεθούν εντελώς εκτός παιδαγωγικής διαδικασίας και κουλτούρας, ιδιαίτερα αν αναλογιστούμε ότι τα δημόσια σχολεία είναι κλειστά από τις αρχές περασμένου Μαρτίου. Επιπλέον, για τα νεαρά παιδιά του δημοτικού είναι μάλλον ευσεβοποθισμός το να θεωρείται η περιορισμένου χρόνου τηλεκπαίδευση με εργαλεία όπως το zoom ότι αποτελεί μία αποδοτική μέθοδο διδασκαλίας και μάθησης.

Πρέπει επίσης να σκεφτούμε τις επιπτώσεις που θα έχει στα παιδιά που είχαν την ατυχία να φοιτούν σε δημόσια σχολεία κατά την περίοδο της πανδημίας του covid-19. Θα είναι αυτά τα παιδιά θύματα όχι μόνο όλων των υπολοίπων επιπτώσεων που έχει επιφέρει ο ιός, αλλά και με προσωπικό κόστος στην γνωστική τους ανάπτυξη. Ιδιαίτερα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες, με δυσκολίες προσαρμογής ή με την πρόκληση της μετάβασης από ένα γνωστικό κύκλο στον επόμενο, πχ. από προδημοτική στο δημοτικό, από δημοτικό γυμνάσιο κλπ. Για όλα αυτά τα παιδιά η παρατεταμένη απουσία από το σχολικό περιβάλλον και τους εκπαιδευτικούς τους θα τα πλήξει ακόμη περισσότερο.

Επιπλέον, ο πλανήτης έχει ήδη κάνει μία γενναία παραδοχή έστω και σιωπηρή. Ότι δεν μπορεί να παραμείνει κλειστός για πάντα μέχρι την εξεύρεση και χορήγηση του εμβολίου. Οι οικονομίες έπρεπε να επαναρχίσουν, μαζί και η ζωή. Αναντίλεκτα με διαφορετικούς όρους και πάρα πολλούς περιορισμούς και προφυλάξεις αλλά, η ζωή συνεχίστηκε. Άνοιξαν τα εστιατόρια, τα θέατρα, τα ξενοδοχεία, τα μέσα μαζικής μεταφοράς, τα γήπεδα, οι αερομεταφορές.

Άλλες μονάδες και τομείς της οικονομίας δεν σταμάτησαν ποτέ τις εργασίες τους αλλά αντίθετα εργάστηκαν σκληρά και αδιάκοπα για να μπορέσουμε όλοι οι υπόλοιποι να απολαμβάνουμε απρόσκοπτα υπηρεσίες.

Οπότε το κλείσιμο των σχολίων δεν είναι η αποτελεσματικότερη μέθοδος για να αποφύγουμε τον ιό. Εξάλλου, τα παιδιά έχουν το αναφαίρετο δικαίωμα στην μάθηση και η πολιτεία την αποκλειστική ευθύνη να τους το παράσχει απρόσκοπτα. Γι’ αυτό τα σχολεία ας ανοίξουν τις πύλες τους ξανά για να υποδεχτούν το πιο αγνό και το πιο πολύτιμο μέρος του πληθυσμού, με προσοχή και με ειδικές ρυθμίσεις. Με αποστάσεις, λιγότερους μαθητές και μαθήτριες σε κάθε τάξη, με ενισχυμένα μέτρα υγιεινής και με σωστή καθαριότητα στους δημόσιους χώρους. Εννοείται ότι στις περιπτώσεις εκείνες όπου παιδιά ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες και ίσως -ανά περίπτωση-, και για τα αδέρφια τους το κράτος και το αρμόδιο υπουργείο έχουν την ευθύνη να μεριμνήσουν για ειδικές ρυθμίσεις ενδεχομένως και με κατ’ οίκον διδασκαλία για να μην μείνει πίσω κανείς.

Η παιδεία, είναι το πιο δημοκρατικό αγαθό που παρέχουμε στα παιδιά μας. Με τη γνώση μπορεί ένα παιδί να ξεφύγει από τη φτώχεια, από την εκμετάλλευση, από την απομόνωση, από κάθε είδους κοινωνικό και οικονομικό αποκλεισμό. Έχουμε ευθύνη ως πολιτεία αυτό το αγαθό να το διαφυλάξουμε και να βρούμε τους τρόπους για να το παράσχουμε απρόσκοπτα προς τη νέα γενιά.

 

ΟΛΟΙ ΜΕ ΑΡΙΣΤΑ ΜΕ ΜΙΑ ΜΟΝΗ ΕΞΑΙΡΕΣΗ

Μετά τις εξαγγελίες του Προέδρου της Δημοκρατίας το βράδυ της περασμένης Τετάρτης μία βαθιά ανάσα ανακούφισης κατέκλυσε την αγορά και τις κυπριακές επιχειρήσεις. Το νέο πακέτο στήριξης προνοούσε τρία σχέδια άντλησης ρευστότητας ύψους 1.7 δις με την αξιοποίηση νέων και υφιστάμενων ευρωπαϊκών δομών για στήριξη των επιχειρήσεων με έμφαση στις πολύ μικρές και μικρομεσαίες επιχειρήσεις εισάγοντας την ίδια ώρα σε όλα ρήτρες προστασίας για τους εργαζομένους.

Επιπλέον, η κυβέρνηση έρχεται να επιδοτήσει το επιτόκιο για όσα δάνεια συνήφθησαν από την 1η Μαρτίου μέχρι και την 31η Δεκεμβρίου του 2020 με 3.5% κατά τα πρώτα 2 έτη και μεταξύ 2%-1.5% κατά το 3ο και 4ο έτος. Επιπλέον, η κυβέρνηση θα επιδοτήσει το επιτόκιο για ιδιοκατοίκηση για δάνεια που συνήφθησαν ή που θα συναφθούν για την ίδια περίοδο ύψους μέχρι και 300 000 ευρώ με ποσοστό 1.5%.

Στο νέο πακέτο μέτρων περιλαμβάνονται επιπλέον εφάπαξ ποσά για κάλυψη των άμεσων αναγκών για αυτοτελώς εργαζομένους και μικρές επιχειρήσεις τα οποία ξεκινούν από 1200 ευρώ για ένα άτομο και φτάνουν μέχρι και τις 6000 ευρώ για μικρές επιχειρήσεις που εργοδοτούν μεταξύ 10-50 άτομα προσωπικό. Επίσης, για όλα τα αναπτυξιακά έργα επισπεύδονται οι διαδικασίες προσφοροδότησής τους και ο τουρισμός παίρνει μια γερή ένεση με μείωση του ΦΠΑ στα τουριστικά καταλύματα από 9% στο 5% και σε συνδυασμό με επιπλέον 6.3 εκ επιπλέον επένδυση σε αυτό.

Όλα τα πιο πάνω σε συνδυασμό με την επέκταση των μέτρων στήριξης εκεί και όπου χρειάζονται μέχρι και τον Οκτώβριο, την μείωση του ηλεκτρικού κατά 10%, την αναστολή των εκποιήσεων, τα φορολογικά κίνητρα μείωσης των τιμών των ενοικίων κλπ διασφαλίζουν στην οικονομία μας ένα υποστηρικτικό περιβάλλον για την επανεκκίνησή της. Ήδη κινήσεις όπως η συμφωνία με την WIZZair την μεγαλύτερη αεροπορική εταιρία στην Ευρώπη η οποία από την περασμένη εβδομάδα έθεσε βάση στην Λάρνακα οι προοπτικές που διανοίγονται για γρήγορη ανάκαμψη και συγκράτηση ενός σημαντικού ποσοστού του τουριστικού μεριδίου είναι αναμφίβολα ενθαρρυντικές.

Όλα τα πιο πάνω έγιναν κατορθωτά πρώτα και κύρια επειδή οι Κύπριοι για άλλη μια φορά μπροστά στον κίνδυνο και την δυσκολία, έγιναν μια γροθιά. Πειθάρχησαν στα αυστηρά μέτρα περιορισμού με ιώβεια επιμονή και υπομονή. Έκαναν θυσίες και έδειξαν αλληλεγγύη προς τις ευάλωτες ομάδες πληθυσμού. Επιπλέον, οι προηγούμενες θυσίες και η νουνεχής πολιτική διαχείριση της παρούσας διακυβέρνησης έδωσαν την ευκαιρία στο Υπουργείο Οικονομικών να διαθέτει τα απαραίτητα οικονομικά αποθέματα για να στηρίξει την ώρα της έκτακτης ανάγκης τους εργαζομένους συγχρηματοδοτώντας μισθούς και υποστηρίζοντας ευπαθείς ομάδες και γονιούς.

Οπότε άριστα σε κοινωνία και κυβέρνηση! Ανεξεταστέα δυστυχώς έμεινε μόνο η αντιπολίτευση. Η οποία ενώ στην αρχή έδειξε να κατανοεί το βάρος της ευθύνης και την κρισιμότητα των στιγμών, μόλις βγήκαμε από τα καταφύγιά μας για να επιστρέψουμε στις νέες κανονικές μας ζωές, η αντιπολίτευση συνειδητά αποφάσισε να μπει στα χαρακώματα και να αποδοθεί σε μία άγονη αντιπαράθεση για τα πάντα.

Έτσι μετά την αδιέξοδη συζήτηση για το ζήτημα των κρατικών εγγυήσεων, η αντιπολίτευση δεν βρήκε μισή καλή κουβέντα να πει ούτε για το νέο πακέτο στήριξης που έχει εξαγγείλει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας το οποίο εν πάση περιπτώσει στηρίχθηκε σε εισηγήσεις των φορέων της βιομηχανίας, των συντεχνιών, των εργοδοτών και βιομηχάνων καθώς βεβαίως και σε εισηγήσεις που κατέθεσαν τα ίδια τα κόμματα.

Σε κάθε περίπτωση αυτό που τώρα προέχει είναι να αποκατασταθεί πλήρως η κανονικότητα, να διατηρηθεί ο δείκτης παρακολούθησης των κρουσμάτων στα χαμηλότερα δυνατά επίπεδα και να αισθανθούν οι πολίτες της χώρας ασφάλεια και προοπτική.

 

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΡΑ ΣΤΗΡΙΞΗΣ

ΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΡΑ ΣΤΗΡΙΞΗςΗ σταδιακή επιστροφή στην κανονικότητα είναι πλέον γεγονός. Με προσοχή κι αυξημένα μέτρα ασφάλειας και υγιεινής κάθε κλάδος της οικονομίας επανεκκινά με την ελπίδα η ανάκαμψη να είναι σύντομη και ευεργετική. Βεβαίως, η οικονομία δεν είναι μόνο αριθμοί, είναι και ψυχολογία, καθώς και μέτρα στοχευμένης στήριξης εκεί και όπου απαιτούνται με σκοπό την αναχαίτιση των αρνητικών επιπτώσεων που είχε το αυστηρό lock down που επιβλήθηκε προς αντιμετώπισης της εξάπλωσης της πανδημίας.

Όμως, οι πόροι του κράτους δεν είναι ανεξάντλητοι και γι’ αυτό το λόγο η κυβέρνηση είχε εκπονήσει εξ’ αρχής μια ολοκληρωμένη στρατηγική η οποία αφορούσε στο εξής βασικό τρίπτυχο: 1) μέτρα ανακούφισης με πιο εμβληματικό την 9μηνη αναστολή των δανειακών υποχρεώσεων, 10% μείωση της τιμής του ηλεκτρικού, αναστολή καταβολής οφειλών κι αύξησης εισφορών κ.α. 2) έκτακτα επιδόματα και προγράμματα στήριξης για επιχειρήσεις, αυτοτελώς εργαζομένους, γονείς και ευπαθείς ομάδες για όσο διάστημα διαρκούν τα περιοριστικά μέτρα με δυνατότητα προέκτασής τους εκεί και όπου κριθεί αναγκαίο και 3) κρατικά εγγυημένα δάνεια με χαμηλά επιτόκια για ανάκαμψη των επιχειρήσεων.

Ας σημειωθεί σε αυτό το σημείο ότι η 9μηνη αναστολή δόσεων στις τράπεζες εγκρίθηκε με τις θετικές ψήφους μόνο των κομμάτων ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ και Αλληλεγγύης. Ενώ ο τρίτος πυλώνας στήριξης με την αξιοποίηση της δυνατότητας άντλησης έκτακτης ρευστότητας και μετατροπής της σε χαμηλότοκα δάνεια οδηγήθηκε σε αδιέξοδο κάτω από το βάρος των παράλογων απαιτήσεων των κομμάτων της αντιπολίτευσης. 

Το αρχικό νομοσχέδιο για τις κρατικές εγγυήσεις προνοούσε άντληση ρευστότητας 2 δις με σκοπό να διατεθούν ως δάνεια προς τις επιχειρήσεις με χαμηλά επιτόκια και με 70% κρατικές εγγυήσεις. Ενώ υπήρχε επίσης πρόνοια για επιδότηση μέρους του επιτοκίου σε φυσικά πρόσωπα, αυτοτελώς εργαζομένους και επιχειρήσεις ύψους 250 εκατομμυρίων ευρώ. Αναντίλεκτα αυτή τη στιγμή πολλές επιχειρήσεις έχουν άμεση ανάγκη ρευστότητας για να μπορέσουν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους, να διατηρήσουν τις επιχειρήσεις τους και κυρίως για να μην αναγκαστούν να οδηγηθούν σε απολύσεις προσωπικού.

Το πλέον θλιβερό όμως είναι ότι η όλη δημόσια συζήτηση γύρω από αυτό το ζήτημα έφερε και πάλι στο φως συζητήσεις που θύμισαν σε πολλούς εποχές Γιάννη Βαρουφάκη. Με αιχμή του δόρατος και βασικό επιχείρημα το,  «να δώσει η κυβέρνηση απευθείας στήριξη». Όμοια που η κυβέρνηση να είναι η κότα που γεννά χρυσά αυγά, με ανεξάντλητες δυνατότητες. Όλα αυτά εμπλουτισμένα με μία έντονη τραπεζο-φοβία η οποία αφαιρούσε πολλές φορές τις ίδιες τις επιχειρήσεις, δηλαδή τους δικαιούχους από την όλη συζήτηση. Επειδή το κράτος δεν εγγυάται τις τράπεζες αλλά τις επιχειρήσεις του. Γι’ αυτό ονομάζονται μέτρα στήριξης της οικονομίας. Για να μπορέσουν οι υγιείς κι αξιόχρεες επιχειρήσεις που έχουν πληγεί να δανειστούν δίχως υψηλές υποθήκες και εξασφαλίσεις ούτως ώστε να μπορέσουν να ορθοποδήσουν με παράλληλη υποχρέωση να μην απολύσουν προσωπικό. Οι τράπεζες δεν έχουν σε καμία ανάγκη αυτό το σχέδιο για να είναι κερδοφόρες! Έχουν ήδη τα δικά τους δανειακά σχέδια με πολύ υψηλότερα επιτόκια και όλες τις απαραίτητες διασφαλίσεις. Δυστυχώς όμως πλέον, το όλο ζήτημα στην πραγματικότητα πέρασε και μέσα από τις συμπληγάδες των μελλοντικών πολιτικών συνεργασιών.

Έτσι πλέον τα βλέμματα όλων είναι στραμμένα στην επόμενη ημέρα.

Αν μας δίδαξε κάτι η περιπέτεια της πανδημίας που ζήσαμε όλοι είναι πως εκεί που πρυτανεύει η λογική και η αλληλεγγύη γίνονται θαύματα. Το ότι χάσαμε την ευκαιρία να αξιοποιήσουμε ένα ισχυρό εργαλείο προκαλεί απογοήτευση αλλά η οικονομία είναι ευθύνη και προτεραιότητά μας και η προσπάθεια για νέα μέτρα στήριξης από πλευράς κυβέρνησης δε θα τερματιστεί εδώ.

 

Συνέντευξη στο site cytimes


Η Αμμόχωστος επανέρχεται στο προσκήνιο. Η Τουρκία αναγγέλλει σχεδιασμούς για τα Βαρώσια, ενώ ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας επανάφερε την εισήγηση για σύσταση κοινής επιτροπής, χωρίς όμως να υπάρξει θετική ανταπόκριση. Έχετε κάποια πληροφόρηση για τα δεδομένα;

Θεωρώ ότι τα πράγματα είναι ήδη εξαιρετικά δύσκολα καθώς και ότι η Τουρκία θα πιέσει για τις δικές της θέσεις προβάλλοντας το θέμα της Αμμοχώστου ως μοχλό πίεσης. Υπάρχει επίσης σοβαρή πιθανότητα η Τουρκία να μας αιφνιδιάσει καταθέτοντας προτάσεις τύπου, «ελάτε να συζητήσουμε σε όποια βάση θέλετε». Γι’ αυτό και η δική μας πλευρά οφείλει να είναι προετοιμασμένη για να πάρει την πρωτοβουλία των κινήσεων και να προτάξει εξ αρχής τις θέσεις της. Το ζήτημα της Αμμοχώστου είναι ιδιαίτερα κρίσιμο και πρέπει να αποτελέσει προτεραιότητα καθώς και να τύχει πολύ προσεκτικού χειρισμού. Η πρόταση που επανέφερε ο Πρόεδρος θεωρώ ότι είναι ορθή, λογική και συναινετική. Πιστεύω όμως, ότι όλα θα κριθούν στο πλαίσιο της νέας προσπάθειας για διαπραγμάτευση που θα πρέπει να ξεκινήσει άμεσα μετά τις λεγόμενες εκλογές στα κατεχόμενα. Τουλάχιστον αυτή είναι και αυτή πρέπει να είναι η απαίτηση της πλευράς μας.

Με βάση τους σχεδιασμούς των Ηνωμένων Εθνών, στη βάση και της τριμερούς του Βερολίνου, εξελίξεις στο Κυπριακό θα πρέπει να αναμένονται μετά τη διαδικασία στα κατεχόμενα για ανάδειξη ηγέτη της Τκ κοινότητας. Επειδή διατηρείτε επαφές με την Τκ κοινότητα μπορείτε να μας πείτε την εκτίμησή σας για τις «εκλογές»;

Αναμφίβολα ένας Τουρκοκύπριος πολιτικός που παραμένει προσηλωμένος στον σκοπό και τη συμφωνημένη βάση της λύσης του Κυπριακού όπως ο Μουσταφά Ακκιντζί ο οποίος μάλιστα υπόκειται σε αυτή την προσπάθεια της Άγκυρας να τον αποδομήσει με κάθε δυνατό τρόπο θα είναι πιο εποικοδομητικός συνομιλητής. Πιθανή επανεκλογή του, θα σημαίνει ισχυρή εντολή προς τη λύση ομοσπονδίας. Βεβαίως αυτό από μόνο του δεν είναι αρκετό για να καταλήξουμε σε συμφωνημένο πλαίσιο λύσης, καθώς χρειάζεται να ξεπεράσουμε τον σκόπελο αναφορικά με την πρακτική εφαρμογή της αρχής της πολιτικής ισότητας, το θέμα της ασφάλεια, καθώς και άλλα ζητήματα που έχουν ανακύψει από την προηγούμενη προσπάθεια. Θα πρέπει να πιστωθεί στον Πρόεδρο Αναστασιάδη και στον Μουσταφά Ακκιντζί ο τεράστιος δρόμος που έχουν καλύψει στη διαπραγμάτευση. Από εκεί και πέρα βέβαια, όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα στις λεγόμενες εκλογές, η δική μας η πλευρά οφείλει την επόμενη ημέρα να καλέσει τον νέο Τουρκοκύπριο ηγέτη σε άμεση επανεκκίνηση της διαπραγμάτευσης στη βάση των όσων συμφωνήθηκαν στο Βερολίνο.   

Αναμφίβολα τυχόν απομάκρυνση του Ακκιντζί θα συνιστά οπισθοδρόμηση και σε κάθε περίπτωση θα ανατρέπει τα υφιστάμενα δεδομένα. Πιστεύετε όμως ότι ο εκάστοτε Τκ ηγέτης, έχει την πολυτέλεια να διαφοροποιείται σε ουσιαστικά ζητήματα από την πολιτική της τουρκικής κυβέρνησης;

Δυστυχώς για ζητήματα που αφορούν στα γεωστρατηγικά συμφέροντα της Τουρκίας καθώς και στην εξασφάλιση των μελλοντικών της στόχων η Τουρκία ποτέ δε θα αφήσει τους «υποτελείς» (όπως η ίδια τους αντιλαμβάνεται) Τουρκοκύπριους να επιβάλουν την θέλησή τους. Ο κ. Ακκιντζί έχει διαφοροποιηθεί από την Τουρκία για διάφορα ζητήματα. Κυρίως, αυτή τη στιγμή το διακύβευμα στα κατεχόμενα είναι το κατά πόσο η Τουρκοκύπριοι θα διατηρήσουν την αυτονομία τους. Από τη δική μας την πλευρά, πέρα του αισθήματος ασφάλειας που δικαιούνται οι Ελληνοκύπριοι θα πρέπει να απευθυνόμαστε και στη σημαντική μερίδα Τουρκοκυπρίων η οποία νιώθει ανασφάλεια έναντι των Ελληνοκυπρίων. Που θεωρεί ότι δίχως την παρουσία της Τουρκίας, οι Ελληνοκύπριοι θα κυριεύσουν οικονομικά, πολιτισμικά και εμπορικά το νησί, καθιστώντας τους μία μίζερη μειοψηφία. Γι’ αυτό είναι που χρειάζονται συνταγματικές ρήτρες που θα δημιουργούν δικλείδες ασφαλείας για την Τουρκοκυπριακή κοινότητα, δίχως από την άλλη βεβαίως να ποδηγετούν τη λειτουργικότητα του κράτους.

Θα ήθελα μια εκτίμηση για το φαινόμενο Ερντογάν. Πριν από 15 χρόνια ήταν ο πολλά υποσχόμενος πολιτικός στον οποίο επένδυε η ΕΕ και η διεθνής κοινότητα. Σήμερα όμως παρουσιάζεται σχεδόν μεταμορφωμένος. Πού αποδίδετε αυτή την αλλαγή.

Ο Ερντογάν παρουσίαζε από την αρχή μία παραδοξότητα. Εκλέχτηκε δίχως τη στήριξη του στρατού και υποστηριζόμενος από τους ισλαμικούς κύκλους τους οποίους τουλάχιστον η αστική και φιλοκοσμική τάξη στην Τουρκία έβλεπαν με πολύ μεγάλη καχυποψία. Την ίδια ώρα είχε ένα πιο προοδευτικό και φιλοευρωπαϊκό λόγο από ότι αναμενόταν. Στην πορεία ο ίδιος αναθεώρησε τις σχέσεις του με τη δύση και ειδικότερα τον στόχο ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η στροφή έγινε όταν συνειδητοποίησε ότι η ενταξιακή πορεία της χώρας του διερχόταν μέσα από τον εκ βάθρων εκδημοκρατισμό της με τρόπο που ο ίδιος τουλάχιστον δεν επιθυμούσε. Στη συνέχεια εξέλιξε ένα νέο μεγαλοϊδεατισμό αναφορικά με τον ηγετικό ρόλο που μπορούσε δυνητικά να διαδραματίσει η Τουρκία στον ισλαμικό κόσμο. Μετά όμως και από την ήττα της αραβικής άνοιξης και το αιματοκύλισμα στην Μέση Ανατολή η Τουρκία μπήκε σε μία αντιπαράθεση υψηλών τόνων με το Ισραήλ, τις ΗΠΑ και γείτονες χώρες πράγμα το οποίο σε συνδυασμό και με τις συχνές και κατάφωρες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο εσωτερικό της χώρας έχουν κατατάξει πλέον τον Ερντογάν ως ένα αναξιόπιστο εταίρο στα μάτια της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ. Παρόλο όμως το πλήγμα στην αξιοπιστία του Ερντογάν η Τουρκία παραμένει μία ισχυρή χώρα από άποψη εμπορική και στρατιωτική και βεβαίως είναι ένας εταίρος ο οποίος δύσκολα θα απολέσει την στρατηγική σημασία που έχει η γεωγραφία και το μέγεθος του για τις μεγάλες δυνάμεις.

Εκτιμάτε ότι η Τουρκία είναι έτοιμη για το μεγάλο βήμα στο Κυπριακό ώστε να ικανοποιήσει τις μίνιμουμ προσδοκίες της πλευράς μας, ιδιαίτερα στο θέμα της ασφάλειας (εγγυήσεις και στρατεύματα);

Θεωρώ ότι η Τουρκία πολύ δύσκολα θα υποχωρήσει στα θέματα ασφάλειας και εγγυήσεων εάν δεν έχει εξασφαλίσει πρώτα τα δικά της συμφέροντα στην περιοχή. Από την άλλη τα θέματα της ασφάλειας αξιολογούνται πολύ ψηλά από την πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων. Γι’ αυτό θα πρέπει να σκεφτούμε λύσεις έξω από το υφιστάμενο πλαίσιο για να πείσουμε τον κόσμο για την ομαλή μετάβαση από τη σημερινή κατάσταση στην μελλοντική. Εξίσου σημαντικό θεωρώ ότι είναι η πολιτική ηγεσία να διασαφηνίσει τις προσδοκίες της και να θέσει τα διλήμματα στον λαό με ειλικρίνεια για να μην καλλιεργηθούν ψευδαισθήσεις στις οποίες στη συνέχεια θα βρεθούμε εγκλωβισμένοι.

Αυτές τις μέρες συμπληρώνονται δύο χρόνια της δεύτερης θητείας της διακυβέρνησης Αναστασιάδη και θα ήθελα μια γενική αποτίμηση για το έργο που έγινε αλλά και για εκείνα που πρέπει να μπουν σε προτεραιότητα.

Θεωρώ ότι οφείλουμε να πιστώσουμε την κυβέρνηση με το εξής, ότι η συνετή διαχείριση και ο εξορθολογισμός στα δημόσια οικονομικά, έβγαλε τη χώρα από την περιδίνηση της οικονομικής κρίσης. Οφείλουμε να τονίσουμε πως η ανεργία έχει σημειώσει κατακόρυφη πτώση. Από το 17% στο 6%. Οι προϋπολογισμοί είναι ισοσκελισμένοι με αποτέλεσμα η ανάπτυξη ναέχει περάσει στην πραγματική οικονομία. Στο εισόδημα των εργαζομένων που σήμερα βρίσκεται σε επίπεδα προ κρίσης.

Επιπλέον τα τελευταία χρόνια η κυβέρνηση έχει προωθήσει και ολοκληρώσει μεταρρυθμίσεις που περιλαμβάνουν τη μείωση της στρατιωτικής θητείας και την αναδιοργάνωση της Εθνικής Φρουράς, τη θέσπιση του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος, τη δημιουργία σημαντικών Υφυπουργείων στους παραγωγικούς τομείς της οικονομίας, την εμπορικοποίηση του Λιμανιού της Λεμεσού, τη σταδιακή κατάργηση του καταλόγου διοριστέων, και φυσικά την εφαρμογή και την υλοποίηση του ΓΕΣΥ.

Μεταρρυθμίσεις που αποδεικνύουν ότι κάνουμε πράξη τις πολιτικές μας εξαγγελίες. Σήμερα πλέον προωθούμε βήμα-βήμα τη μεταρρύθμιση στη Δικαιοσύνη, τη μεταρρύθμιση στη Δημόσια Υπηρεσία, την Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση, τη Γεωργική Ασφάλιση, την Προσφυγική Πολιτική, την Περιφερειακή και Οικοδομική Ανάπτυξη και ασφαλώς την Παιδεία.

Επιπλέον βρίσκεται στα σκαριά η μεταρρύθμιση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, μια μεταρρύθμιση που αλλάζει ριζικά τον τρόπο λειτουργίας του κράτους, τόσο σε τοπικό όσο και κεντρικό επίπεδο. Που πέραν των δομικών αλλαγών, δημιουργεί και εξοικονομήσεις δεκάδων εκατομμυρίων ως πρόσθετο έσοδο για την κοινωνία, που δεν προέρχονται ούτε από την αύξηση δαπανών, ούτε από αύξηση της φορολογίας αλλά ως χειροπιαστό αποτέλεσμα μιας μεταρρύθμισης.

Με ποιες προσδοκίες και συναισθήματα βρεθήκατε στο βουλευτικό έδρανο; Τί είναι εκείνο που θέλετε να αφήσετε ως πολιτικό αποτύπωμα;

Η προσπάθειά μου είναι να είμαι συνεπής πολιτικά και παραγωγική κοινοβουλευτικά. Πολιτικά επιδιώκω να παραμένω πιστή στις αρχές της σύγχρονης φιλελεύθερης δεξιάς, με λόγο μετριοπαθή και κοινωνικά ευαίσθητο.

Κοινοβουλευτικά, οι Επιτροπές στις οποίες συμμετέχω είναι, η Επιτροπή Εσωτερικών Υποθέσεων, η οποία πολύ σύντομα θα έχει ενώπιον της να εξετάσει τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης, η οποία είναι μία καίριας σημασίας συζήτηση για ένα ζήτημα το οποίο αφορά και επηρεάζει άμεσα τις ζωές των πολιτών. Κατ’ επέκταση αποδίδω ένα ειδικό βάρος στη μελέτη και συζήτηση όλων των προεκτάσεων αυτής της μεταρρύθμισης παράλληλα βεβαίως και με όλα τα υπόλοιπα θέματα που βρίσκονται ενώπιον της Επιτροπής. 

Σε προτεραιότητα μου είναι επίσης όλα τα ζητήματα που άπτονται των ανθρωπίνων δικαιωμάτων γι’ αυτό και έχω επιδιώξει να συμμετάσχω στην αρμόδια κοινοβουλευτική Επιτροπή. Έχω μια προσωπική έγνοια και ευαισθησία για τα θέματα αυτά γιατί άπτονται άμεσα της ποιότητας της δημοκρατίας και των θεσμών.

 

Απαραίτητη θεωρώ τέλος την άσκηση του κοινοβουλευτικού ελέγχου σε θεσμούς της δημοκρατίας με σκοπό την ενίσχυση της χρηστής διοίκησης, της διαφάνειας και της αξιοκρατίας, στόχους που επιδιώκει η επιτροπή Θεσμών στην οποία επίσης  συμμετέχω.

Τα δικαιώματα της γυναίκας βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, μετά από την πρωτοβουλία που άρχισε σε επίπεδο κοινωνίας των πολιτών. Δεν νομίζετε ότι η κοινωνία πλέον έχει ωριμάσει αρκετά ώστε να μην θεωρεί το φύλο ως κριτήριο επιλογής, είτε για πολιτικό αξίωμα, είτε για μια ανώτερη επαγγελματική θέση;

Η πρώτη φορά που άκουσα τον όρο «κοινωνικό φύλο» ήταν όταν ήμουν πρωτοετής φοιτήτρια στο τμήμα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου.  Τότε μπορούσα να κατανοήσω τον ορισμό του όρου και το ότι οι ταυτότητες κατασκευάζονται ιστορικά, κοινωνικά και πολιτικά αλλά, η αλήθεια είναι ότι πέρασαν έκτοτε αρκετά χρόνια για να έχω πλήρη κατανόηση και αντίληψη των διακρίσεων στη βάση του φύλου και δεν αναφέρομαι στις φανερές διακρίσεις τύπου, πληρώνεσαι λιγότερο για την ίδια εργασία, αλλά, για τις έμμεσες και κρυμμένες διακρίσεις που είναι πολύ πιο προβληματικές και επικίνδυνες. Μιλάμε για στερεότυπα δεκαετιών αναφορικά με τις δεξιότητες της γυναίκας, τη σεξουαλικότητά της, τις κοινωνικές νόρμες συμπεριφοράς κλπ. Στην πολιτική όμως αντιμετωπίζουμε και κάτι άλλο εμείς οι γυναίκες. Συχνά μετατρεπόμαστε σε «αόρατες».  Νομίζω το ίδιο συμβαίνει ορισμένες φορές και στην ακαδημία και στα διοικητικά συμβούλια μεγάλων οργανισμών. Σε αυτούς τους τομείς απαιτείται μια συνεχής προσπάθεια, 1ογια να είσαι ορατή και 2ο για να θεωρείσαι ισάξια. Οπότε καταλήγοντας, θα έλεγα ότι ο δρόμος για την ουσιαστική και όχι απλά την τυπική ισότητα είναι ακόμη μακρύς και δύσκολος.

 

 

Ένα νέο Ελσίνκι

Τελικά η πενταμερής δε βρίσκεται στο τραπέζι της σημερινής συνάντησης Ακιντζί – Αναστασιάδη και ενδεχομένως μάλιστα ούτε και να βρέθηκε ποτέ, πέραν κάποιων προφορικών δηλώσεων. Η σημερινή συνάντηση η οποία στόχο έχει την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων για το κυπριακό δυστυχώς δε συγκεντρώνει μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας επειδή, τα δύο μεγάλα αγκάθια του κυπριακού (πολιτική ισότητα και ασφάλεια/εγγυήσεις) όχι απλά παραμένουν, αλλά επιπλέον, οι διαφορές που χωρίζουν τις δύο πλευρές έχουν διευρυνθεί. Καπάκι σε αυτά έρχεται να προστεθεί η προκλητικότατη στάση της Τουρκίας με τις συνεχείς παραβιάσεις και παράνομες ενέργειές της στην κυπριακή αποκλειστική οικονομική ζώνη της Κύπρου.

Μέσα σε αυτό το εξαιρετικά σύνθετο και κακό πολιτικό κλίμα δύσκολα μπορεί να καταλάβει κανείς αν υπάρχει πραγματικά λόγος για τη σημερινή συνάντηση, εκτός και αν γίνεται “για τα μάτια του κόσμου” και μόνο. Σε κάθε περίπτωση όμως, ας ελπίσουμε ότι θα είναι ο προπομπός για κάτι πιο ουσιαστικό.

Το ζήτημα είναι τι έχει να γίνει απ’ εδώ και πέρα κι ενόψει φθινοπώρου. Η δική μας πλευρά σίγουρα δε μπορεί να “επιτρέψει” τη διαιώνιση μίας κατάστασης η οποία έχει περιγραφεί ως η “δεύτερη εισβολή” να συνεχιστεί. Από την άλλη, οι προσπάθειες για κυρώσεις και άλλα μέτρα δε στάθηκαν αρκετά για να αλλάξουν οτιδήποτε επί του πρακτέου. Οπότε απαιτείται ένας άμεσος μετασχηματισμός στόχων και πρακτικής στη βάση του ότι η ενεργειακή προοπτική πρέπει να θέσει το πλαίσιο για την επίλυση του κυπριακού και την αντιμετώπιση της τουρκικής προκλητικότητας.

Πολλοί σήμερα θα αντιδράσουν στην προοπτική άμεσης διασύνδεσης της λύσης του κυπριακού με τις εξελίξεις στον τομέα της ενέργειας. Εξάλλου πολλοί είχαν αντιδράσει και όταν η ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας μας διασυνδέθηκε με εκείνη της Τουρκίας. Εντούτοις, εκείνη η στρατηγική όχι μόνο οδήγησε στη μεγαλύτερη διπλωματική και πολιτική νίκη της Κύπρου μετά το ’74 αλλά επιπλέον οι μετέπειτα εξελίξεις δικαίωσαν εκείνους τους λίγους που την υπερασπίστηκαν και εφάρμοσαν στην πράξη.

Κάτι αντίστοιχο επαναλαμβάνεται και σήμερα. Η Τουρκία επιδιώκει να κερδίσει το ηθικό πλεονέκτημα προτάσσοντας για άλλη μια φορά την “προστασία των Τουρκοκυπρίων” ισχυριζόμενη ότι προτού η Κ.Δ. προχωρήσει σε γεωτρήσεις, οφείλει να επιλύσει το κυπριακό, διαφορετικά θα παρέμβει η ίδια. Όπως και έκανε. Τα ίδια ακριβώς συνέβησαν τη δεκαετία του ’90 με την προετοιμασία για τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις Κύπρου και Ε.Ε. να βρίσκονται στο αποκορύφωμά τους. Η Τουρκία επέμενε πάλι τότε ότι η Κύπρος δε μπορεί να ενταχθεί στην Ε.Ε. δίχως τη προηγούμενη  λύση του κυπριακού διαφορετικά προειδοποιούσε με casus belli.

Το Ελσίνκι έλαβε πολλή κριτική από πολιτικούς κύκλους σε Ελλάδα και Κύπρο επειδή πολλοί αντέδρασαν για την απόδοση της ιδιότητας υποψήφιου μέλους στην Τουρκία ως αντάλλαγμα για τη συμφωνία. Ήταν πολύ μύωπες για να δουν την τεράστια σημασία που είχε για την Κύπρο το κείμενο του Συμβουλίου. Η ένταξη της Κύπρου δίχως αστερίσκους και υποσημειώσεις την “απελευθέρωνε” από όμηρο της Τουρκίας και άνοιγε διάπλατα τις πόρτες στην ολοκλήρωση της ενταξιακής της πορείας.

Η Κύπρος σήμερα έχει ανάγκη από ένα νέο Ελσίνκι ή καλύτερα από μία νέα μεγάλη στρατηγική όπου το φυσικό αέριο θα τοποθετείται στο επίκεντρο ως εργαλείο ειρήνης αντί ως αιτία έντασης και συγκρούσεων στην περιοχή. Η ιστορία είναι πολύ νωπή για να μην τη θυμάται κανείς και η σύγχρονη ιστορία του κυπριακού φανερώνει ότι κάθε φορά που η ελληνοκυπριακή ηγεσία παρασυρόταν από σύνδρομα γιγαντισμού δεν είχαμε καλή κατάληξη. Γι’ αυτό ας ανασυνταχθούμε κι ας αναθεωρήσουμε στρατηγική προτού δημιουργηθούν νέα αρνητικά τετελεσμένα. 

Τουρκία και ΑΟΖ

Με μία απλή αναζήτηση στα διεθνή δημοσιογραφικά πρακτορεία εύκολα μπορεί  κάποιος να αντιληφθεί την ένταση και την επικινδυνότητα της πολιτικής κατάστασης μεταξύ Κύπρου και Τουρκίας εξαιτίας των παράνομων ενεργειών της τελευταίας στην Κυπριακή ΑΟΖ. Την ίδια ώρα μάλιστα που οι διπλωματικοί τόνοι μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας φτάνουν στην κορύφωσή τους με την εξαγγελία μέτρων για σοβαρές οικονομικές κυρώσεις από τις ΗΠΑ κατά της Τουρκίας σε περίπτωση που η τελευταία επιμένει και προχωρήσει με την αγορά των S400 από τη Ρωσία. Με ορατό πλέον τον κίνδυνο οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις να εκτροχιαστούν εντελώς, κάτι που θα προκαλέσει σημαντικές επιπτώσεις στην ήδη βεβαρημένη τουρκική οικονομία, η ηγεσία της Τουρκίας ξεκινά εξορύξεις στην κυπριακή ΑΟΖ μεταφέροντας την προσοχή στο γήπεδο όπου νιώθει πιο ισχυρή.

Αναντίλεκτα, η Τουρκία παραβιάζει κυριαρχικά δικαιώματα κράτους μέλους της Ε.Ε. και η αλληλεγγύη από τους Ευρωπαίους εταίρους μας πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Από την άλλη όμως ας μην τρέφουμε ψευδαισθήσεις αναφορικά με το αποτέλεσμα των όποιων εξαγγελιών ή ψηφισμάτων. Η Ε.Ε. δε μπορεί –ενδεχομένως ούτε και θέλει- να επιβάλει αντίστοιχες οικονομικές κυρώσεις όπως οι ΗΠΑ. Ούτε βεβαίως και αποτελεί σοβαρή απειλή η κυπριακή θέση για βέτο στις ενταξιακές πορείες Αλβανίας και Βόρειας Μακεδονίας καθώς, δεν ενέχουν σοβαρά οικονομικά ή άλλα κίνητρα για τις ευρωπαϊκές χώρες, πλην ίσως της Ελλάδας. Επιπλέον, μπορεί πράγματι η Κύπρος να κρατήσει όμηρες δύο μικρές χώρες των οποίων η πρόοδος για την ενταξιακή τους πορεία έχει αναγνωριστεί από το Ευρ. Συμβούλιο και την Ευρ. Επιτροπή; Δύσκολο θα έλεγα.

Πως καταφέραμε όμως να φτάσουμε από το δικό μας δίκαιο και λογικό προενταξιακό επιχείρημα να μην καταστεί η Κύπρος όμηρος της Τουρκίας, στο  να υπάρχουν σήμερα φωνές που εισηγούνται να μην καταστεί η Τουρκία όμηρος της Κύπρου είναι κάτι που πρέπει να προβληματίσει. Κυρίως όμως προβληματισμό προκαλεί το πως περάσαμε από τη φάση που όλοι έκαναν λόγο για το «τελευταίο μίλι για τη συνολική διευθέτηση του κυπριακού», μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια -και με άλυτο το κυπριακό- σε μία νέα εισβολή της Τουρκιάς στην κυπριακή ΑΟΖ μερικά μίλια μακριά από τις ακτές της Λεμεσού.

Η πάγια θέση ότι η Τουρκία δε λέει να κάνει βήμα πίσω στα θέματα ασφάλειας και εγγυήσεων πράγμα που καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την επανάληψη του όποιου διαλόγου, είναι ναι μεν ορθή αλλά από μόνη της δεν είναι αρκετή για να οδηγηθούμε σε ένα παρατεταμένο τέλμα που θα καταλήξει τελικά στην διχοτόμηση.

Τέλος, αναφορικά με το ζήτημα της Αμμοχώστου. Δε χωρά καμιά αμφιβολία ότι η εξαγγελία περί ανοίγματος της Αμμοχώστου δεν είναι ούτε κινήσεις εντυπωσιασμού, ούτε επικοινωνιακά πυροτεχνήματα. Είναι η επόμενη κίνηση η οποία θα αποτελέσει την οριστική ταφόπλακα στο απομακρυσμένο –ήδη- ενδεχόμενο να υπάρξει ποτέ λύση ομοσπονδίας και να επιστραφεί η Αμμόχωστος στους νόμιμους κατοίκους της.

Αν δεν υπάρξει άμεσα μια μαζική κινητοποίηση ανατροπής των τετελεσμένων από τους ίδιους τους Αμμοχωστιανούς και την πολιτική μας ηγεσία πολύ φοβάμαι ότι η γενιά μας θα ζήσει να δει την πόλη του Ευαγόρα να μετατρέπεται σε ένα μέρος που δε θα θυμίζει σε τίποτα από αυτό που έζησαν και ονειρεύτηκαν οι άνθρωποί της.


Scroll to top