σύμφωνο συμβίωσης

Συνέντευξη εφ όλης της ύλης στην Εφημ. ΜΑΧΗ, 20/12/2015


ΚΥΠΡΙΑΚΟ

–              Πολύς λόγος γίνεται το τελευταίο διάστημα για το αν βρισκόμαστε ή όχι κοντά σε λύση του Κυπριακού και αν όντως έχει επιτευχθεί η ανάλογη πρόοδος. Ως μέλος του Κυβερνώντος κόμματος, τι ενημέρωση έχετε;

Από την ενημέρωση που μας έκανε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, προκύπτει ότι πράγματι έχει επιτευχθεί ουσιαστική πρόοδος σε μία σειρά ζητημάτων που αφορούν στην νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική εξουσία. Το ίδιο ισχύει για τα θέματα οικονομίας και το δημογραφικό. Πρόοδος υπάρχει και στο περιουσιακό δίχως όμως να έχει ολοκληρωθεί ακόμη η συζήτηση. Παραμένει το εδαφικό, το θέμα των εγγυήσεων και ορισμένα άλλα σοβαρά ζητήματα. Εκείνο το οποίο κρατάμε είναι ότι η διαδικασία προχωρά. Κάποιες φορές πιο αργά, ορισμένες πιο γρήγορα. Ο Πρόεδρος ήταν ξεκάθαρος ότι δεν υπάρχουν χρονοδιαγράμματα. Την ίδια στιγμή βεβαίως όπως είχε τονίσει και ο κ. Υπουργός Εξωτερικών δεν υπάρχει ούτε χρόνος για χάσιμο. 

–              Είναι οι μέχρι σήμερα επιτευχθείσες συγκλίσεις αρκετές για να ανοίξουν το δρόμο για μια πραγματικά δίκαιη υπό τις περιστάσεις και κυρίως βιώσιμη τελική διευθέτηση;

Πιστεύω ότι είναι ακόμη νωρίς για να λεχθεί ότι ανοίγει ο δρόμος για μία δίκαιη συνολική διευθέτηση. Θα ήταν παρακινδυνευμένο.

Εκείνο όμως το οποίο μπορούμε να πούμε είναι ότι αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε εξέλιξη μία προσπάθεια διαπραγμάτευσης η οποία είναι ουσιαστική και στην οποία επιτυγχάνεται πρόοδος. Στην 40χρονη ιστορία του κυπριακού μετά την εισβολή, ήταν δυστυχώς περισσότερες οι φορές που η διαπραγμάτευση γινόταν απλά για να γίνεται είτε από την μια είτε από την άλλη πλευρά και ελάχιστες οι φορές που υπήρχε πραγματική βούληση εκατέρωθεν. Αν είναι κάτι που κάνει την παρούσα προσπάθεια να διαφέρει είναι ακριβώς αυτό. Η αμοιβαία βούληση και από τους δύο ηγέτες για κατάληξη. 

–              Νιώθετε ότι υπάρχουν δυνάμεις στην Κύπρο που φοβούνται τη λύση του Κυπριακού. Ότι δηλαδή υπάρχει ένα αντιδραστικό κίνημα ανάμεσα στο πολιτικό προσωπικό;

Υπάρχουν και πολίτες και πολιτικοί που δε θέλουν λύση του κυπριακού ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Εγώ δε θεωρώ ότι συνιστά μειοδοσία ή έλλειψη πατριωτισμού το να μην συμφωνείς με τη λύση ή με την ομοσπονδία. Μάλλον συνιστά έλλειψη ρεαλισμού.

Εκείνο όμως που θεωρώ ότι είναι προβληματικό είναι να θέλεις αναγνώριση του ψευδοκράτους και λύση δύο κρατών –δηλαδή διχοτόμηση- και να το κρύβεις πίσω από δήθεν ανησυχίες για την ομοσπονδία. Αυτό ναι το θεωρώ κακή υπηρεσία προς τον τόπο και υποκρισία. 

–              Με αφορμή κάποιες αναφορές στο Εθνικό Συμβούλιο άρχισε και μια συζήτηση για πιθανή ολιγόμηνη αναβολή των επερχόμενων Βουλευτικών εκλογών. Κάτι τέτοιο ερμηνεύεται από κάποιους ως πισωγύρισμα ή ακόμη και ως υιοθέτηση τουρκικής θέσης. Δεν είναι όμως και ένα αναγκαίο κακό αν θέλουμε πραγματικά να επανενώσουμε την πατρίδα μας;

Εάν υπάρχει περίπτωση να λυθεί το κυπριακό και να επανενωθεί ο τόπος και η θυσία που θα πρέπει να κάνουμε εμείς από πλευράς μας είναι να αναβληθεί η διεξαγωγή των βουλευτικών για μερικούς μήνες πραγματικά δε μπορώ να φανταστώ ποιος θα έχει τα μούτρα να βγει και να υποστηρίξει κάτι άλλο.

Εξάλλου αν οι βουλευτικές εκλογές αναβληθούν ο σκοπός θα είναι για να δοθεί χρόνος συζήτησης, για να υπάρξει ένα ήρεμο κλίμα διαλόγου και ενημέρωσης των πολιτών. Αυτό δεν επιδιώκουμε όλοι; Να δοθεί η ευκαιρία στον κάθε πολίτη να αποφασίσει συνειδητοποιημένα για το μέλλον το δικό του και των παιδιών μας; 

ΣΚΑΝΔΑΛΑ/ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ/ΚΟΙΝΩΝΙΑ

–              Πρόσφατα δόθηκε στη δημοσιότητα η ετήσια έκθεση του Γενικού Ελεγκτή. Μνημείο σκανδάλων και κακοδιαχείρισης. Μήπως στην Κύπρο τελικά χρειάζεται μια εκ βάθρων ανοικοδόμηση του συστήματος;

Υπάρχουν φορές που νιώθω ότι πρέπει να γίνουν κυριολεκτικά τα πάντα από την αρχή. Όμως κάτι τέτοιο δε θα συμβεί. Γι αυτό το λόγο προσπαθώ πάντα να είμαι μεθοδική, να σκέφτομαι τι είναι εκείνο το οποίο μπορεί να γίνει και να φροντίζουμε να γίνεται. Υπάρχει κακοδιαχείριση, υπάρχει κακή διοίκηση, υπάρχει διαπλοκή. Όμως τουλάχιστον σήμερα έχουμε στοιχεία. Έχουμε υποθέσεις που πήραν ήδη τον δρόμο της δικαιοσύνης, έχουμε εκθέσεις και διοικητικούς ελέγχους. Πιστεύω ότι όλα αυτά ενισχύουν το αίσθημα ευθύνης και λογοδοσίας αλλά δεν είναι αρκετά. Οφείλουμε να εμπεδώσουμε την ισονομία και τη δικαιοσύνη με τρόπο απόλυτο και την ίδια στιγμή να δώσουμε κίνητρα σε όσους προσφέρουν καλή υπηρεσία. Κίνητρα για τον καλό δημόσιο υπάλληλο, τον καλό εκπαιδευτικό, το καλό δημόσιο ιατρικό προσωπικό. 

–              Ως νέα πολιτικός δεν νιώθετε ότι συγχέεται η εμπλοκή στα κοινά με την «διαπλοκή στα κοινά»;

Νομίζω ότι συγχέεται και από τους πολίτες αλλά δυστυχώς ορισμένες φορές και από τους ίδιους τους πολιτικούς. Κοιτάξετε, δεν αδικώ τον κόσμο. Η λέξη πολιτικός κατάντησε ανάθεμα και όπως εξοργίζεται ο καθένας έτσι οργίζομαι και εγώ. Όμως για να μη μιλάμε γενικά και αόριστα. Όπως ο κάθε κλάδος -πόσο μάλλον η πολιτική- θα εξακολουθεί να προσελκύει και λαϊκιστές, και διαπλεκόμενους και δημοσιοσχετίστες. Είναι στο χέρι του κάθε πολίτη όμως ποιους θα αναδείξει ως εκπροσώπους του. Το να αναθεματίζουμε μια κατάσταση δεν είναι αρκετό για να την αλλάξει. Η αλλαγή θα έρθει μόνο αν καθίσουμε κάτω και με νηφαλιότητα και ξεχωρίσουμε τα ξερά από τα χλωρά. 

–              Ποιος ο ρόλος των νέων πολιτικών στην προσπάθεια αντιστροφής του κλίματος και της απαξίωσης από την κοινωνία του πολιτικού προσωπικού;

Είναι ο πιο δύσκολος ρόλος και πολλές φορές είναι και άχαρος δυστυχώς. Επειδή βρίσκεσαι στο στόχαστρο για παθογένειες του συστήματος για τις οποίες ούτε δική μας ευθύνη είναι ούτε έχουμε συμβάλει με οποιοσδήποτε τρόπο στη δημιουργία τους. Αλλά έτσι είναι η πολιτική. Όταν ασχολείσαι αποτελείς μέρος ενός συνόλου και έχεις ευθύνη. Το «μα εγώ δεν έφταιξα» δε θα σε πάρει μακριά. Από την άλλη εμένα με οπλίζει και με δύναμη όλο αυτό. Δηλαδή σκέφτομαι, ότι αξίζει να πολεμήσω αν μη τι άλλο για να υπάρξει ένα νέο πολιτικό σύστημα με περισσότερη ποιότητα, περισσότερο ήθος, πιο ανθρώπινο. Εξάλλου η πολιτική είναι η ζωή μου. Παρά να είμαι θεατής και να θυμώνω δίχως να μπορώ να κάνω κάτι, καλύτερα να είμαι από μέσα. Πάλι θυμώνω αλλά τουλάχιστον σκέφτομαι ότι αν μπορώ να αλλάξω κάτι θα έχω τη δυνατότητα να το κάνω!

–              Είναι το γυναικείο κίνημα η απάντηση σε μεγάλο μέρος των προβλημάτων; Και σας ρωτώ γιατί ηγείστε της ΓΟΔΗΣΥ και η άποψη μου είναι πως είναι πολύ περιορισμένη η παρέμβαση των γυναικείων οργανώσεων των κομμάτων στα τεκταινόμενα στη δημόσια σφαίρα.

Πιστεύω πάρα πολύ στη γυναίκα και στη δύναμη των γυναικών. Πιστεύω ότι αν το πολιτικό σύστημα στην Κύπρο σήμερα πολλές φορές μυρίζει «βαρβατίλλα» είναι και λόγω της έλλειψης γυναικών στη δημόσια σφαίρα. Όχι μόνο στην πολιτική αλλά γενικά. Γι αυτό ναι με τη ΓΟΔΗΣΥ κάνουμε νέα και σπουδαία πράγματα για να ενδυναμώσουμε τη γυναίκα να διεκδικεί. Να παλεύει για τα δικαιώματά της. Αλλά δεν περιορίζομαι εκεί. Θέλω να βοηθήσω άλλες και ειδικότερα πιο νέες γυναίκες να σπάσουν την γυάλινη οροφή και να βρεθούν πολύ ψηλά. Πιστεύω ότι αυτός είναι ο αιώνας μας!

–              Τελικά η οικονομία μας πάει καλά; Το κόμμα σας συνεχίζει να δηλώνει ότι αφήσαμε πίσω μας την ύφεση αλλά αυτό δεν φαίνεται να έχει ανταπόκριση και στη θεώρηση του απλού πολίτη.

Η οικονομία μας έχει σταθεροποιηθεί, επανακτήσαμε αξιοπιστία και οι τράπεζες μας ξέφυγαν από τους σοβαρούς κινδύνους. Η ύφεση έχει ξεπεραστεί. Αυτή είναι η μεγάλη εικόνα. Αντιλαμβάνομαι απόλυτα βεβαίως ότι η ανεργία παραμένει σε επίπεδα που δε σηκώνει πανηγυρισμούς. Όμως η κυβέρνηση ήταν αναγκασμένη να εργαστεί σε δύο κατευθύνσεις. Από τη μια να νοικοκυρέψει τα δημόσια οικονομικά και από την άλλη να συγκρατήσει τον κοινωνικό ιστό. Αυτό επιχειρήσαμε να κάνουμε με το ΕΕΕ και με τα μεταρρυθμιστικά νομοσχέδια. Σήμερα πλέον η έμφαση είναι στην προσέλκυση επενδύσεων για να έρθει φρέσκο χρήμα στην αγορά. Είναι ο μόνος τρόπος για να επαναρχίσει ο κύκλος της οικονομίας.  

ΚΟΜΜΑΤΙΚΑ/ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ

–              Ανήκετε στον ΔΗ.ΣΥ. Νιώθετε ότι το κόμμα σας ανταποκρίνεται στα σημεία των καιρών;

Ο ΔΗΣΥ στέκει με συνέπεια και ορθολογισμό σε όλα τα ζητήματα και στο εθνικό και στην οικονομία και σε ζητήματα μεταρρυθμίσεων. Το πρόβλημα του ΔΗΣΥ εντοπίζετε σε ατομικές αλαζονικές συμπεριφορές οι οποίες δυστυχώς αμαυρώνουν την μεγάλη εικόνα. Όμως νομίζω ότι είναι και ευθύνη του καθενός και της καθεμίας που είναι δημόσιο πρόσωπο και που εκπροσωπεί θεσμικά ένα κόμμα να συμπεριφέρεται σοβαρά και υπεύθυνα.

–              Από το κόμμα σας υπήρξε η μεγαλύτερη αντίδραση στη ψηφοφορία για το σύμφωνο συμβίωσης. Πόσο αυτό ταιριάζει στο προφίλ του σύγχρονου ευρωπαϊκού κόμματος που πλασάρει ο ΔΗ.ΣΥ

Οφείλω να σας θυμίσω όμως ότι και τα πρώτα πολιτικά πρόσωπα που βγήκαν να στηρίξουν ήταν επίσης από τον ΔΗΣΥ! Η κυβέρνηση που τόλμησε ήταν η κυβέρνηση του ΔΗΣΥ, ο Πρόεδρος της επιτροπής Νομικών είναι Αντιπρόεδρος του ΔΗΣΥ! Οπότε που καταλήγουμε. Αν το εξετάσουμε ιδεολογικά θεωρώ ότι εντός του ΔΗΣΥ είναι σαφές ότι συνυπάρχουν και προοδευτικές φωνές και συντηρητικές φωνές και άλλες. Όλοι τους διεκδικούν να εμφανιστούν ως οι εκφραστές της σύγχρονης δεξιάς. Στην πραγματικότητα όμως μόνο ο ίδιος ο κόσμος του Δημοκρατικού Συναγερμού μπορεί να αποφασίσει ποιοι θέλει να τον εκπροσωπούν και ποιοι όχι. 

–              Προσωπικά θα θέσετε εαυτόν στη διάθεση του κόμματος για τις βουλευτικές εκλογές; Θέλετε να τρέξετε σε αυτή την δύσκολη διαδρομή και τι πιστεύετε ότι σας διαφοροποιεί από όλους τους άλλους πιθανούς συνυποψηφίους σας.

Ναι θα θέσω τον εαυτό μου στη διάθεση του Προέδρου και των συλλογικών οργάνων. Για μένα η δυσκολία δεν έγκειται στην ίδια την προεκλογική. Αυτό θα το κάνω με πολλή όρεξη και δύναμη. Η μεγαλύτερη δυσκολία για μένα θα είναι να βρω τρόπο για να βλέπω και να περνώ κάθε μέρα χρόνο με την κόρη μου. Μόνο αυτό εντοπίζω ως πρόβλημα στη μεγάλη πορεία που λέγεται πολιτική. Τα υπόλοιπα, την κούραση, την πίεση και το άγχος τα έχω ξαναζήσει. 

Όσο για το τι με διαφοροποιεί… χμ, ίσως να είναι σπάνιο να το συνδυάζει κανείς με την πολιτική αλλά σας διαβεβαιώνω ότι έχω και πολύ χιούμορ!

5 λεπτά για την πολιτική συμβίωση!

5 λεπτά … με την Ξένια Κωνσταντίνου, Πρόεδρος ΓΟΔΗΣΥ
στην Αντιγονη Σολωμονίδου – Δρουσιώτη, εφημ. “Φ”

Τι ακριβώς εννοούμε με τον όρο πολιτική συμβίωση;

Με την πολιτική συμβίωση δύο άνθρωποι που επιλέγουν να συζούν έχουν τη δυνατότητα να διασφαλίζονται από πλευράς δικαιωμάτων δημιουργώντας μια νομική σχέση που θα κατοχυρώνει την αμοιβαία υποστήριξη και αλληλεγγύη μεταξύ τους καθώς και τις σχέσεις τους με τρίτους για θέματα περιουσίας, ασφάλισης, κληρονομιάς και άλλα. Η σύμβαση καταρτίζεται μεταξύ των συντρόφων/συμβίων ενώπιον Ληξίαρχου, ο οποίος και την επισημοποιεί.

Ποια είναι η διαφορά με τον πολιτικό γάμο;

Η πολιτική σύμβαση είναι πιο απλή, παρέχει μεγαλύτερη ελευθερία στα ζευγάρια και επιπλέον θα ισχύσει δίχως διακρίσεις για ετερόφυλα και ομόφυλα ζευγάρια. Ληξίαρχο που θα βρίσκουμε; Στα κατά τόπους επαρχιακά γραφεία όπου υπάρχουν τα αρχεία πληθυσμού.

Ποια ακριβώς θα είναι η διαδικασία σύναψης πολιτικής συμβίωσης;

Για τα ζευγάρια που θα επιθυμούν να συνάψουν πολιτική συμβίωση μεταξύ τους θα πρέπει να παρουσιαστούν στον ληξίαρχο με συμπληρωμένο το έντυπο πολιτικής συμβίωσης, τις πολιτικές τους ταυτότητες και πιστοποιητικά ελευθερίας. Εφόσον ο ληξίαρχος εξετάσει τα πιο πάνω, θα προχωρεί με την έκδοση του πιστοποιητικού πολιτικής συμβίωσης το οποίο θα δημοσιεύεται στον τύπο. Το πιστοποιημένο αντίγραφο του Πιστοποιητικού Πολιτικής Συμβίωσης θα γίνεται αποδεκτό σε κάθε δικαστήριο και αρχή.

Τι θα γίνεται σε περιπτώσεις υιοθεσίας παιδιών;

Το νομοσχέδιο το οποίο βρίσκεται σήμερα ενώπιον της βουλής και το οποίο θα κατατεθεί προς ψηφοφορία δεν αναφέρεται καθόλου σε θέματα υιοθεσίας. Ενώ για παιδιά που γεννιούνται εντός πολιτικής συμβίωσης, οι ρυθμίσεις που προνοούνται αφορούν μόνο στα ετερόφυλα ζευγάρια.

Ποια τα οφέλη από μια τέτοια ρύθμιση;

Αρχικά, δίνεις περισσότερες επιλογές. Οι συμβίοι θα μπορούν να ρυθμίσουν τις περιουσιακές τους σχέσεις βάσει των αρχών της ισότητας και της αλληλεγγύης  διατηρώντας σε μεγαλύτερο βαθμό από το γάμο την περιουσιακή τους αυτοτέλεια, εφόσον το επιθυμούν ακόμα και σε κληρονομικά θέματα. Κατά δεύτερο λόγο διασφαλίζεται η απόλαυση της προσωπικής ζωής αλλά και ο σεβασμός της αρχής της ίσης μεταχείρισης ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού. Οπότε η πολιτική συμβίωση θα αποτελεί μια αποτελεσματική νομική «θεραπεία» για τη Κυπριακή Δημοκρατία στο κενό που παρουσιάζεται σήμερα σε σχέση με την κατοχύρωση των δικαιωμάτων των ομόφυλων ζευγαριών. 
ΥΓ. Η πολιτική συμβίωση εγκρίθηκε από τη Βουλή των Αντιπροσώπων στις 26/11 με 39 ψήφους υπέρ!
 

«Ας αλλάξουμε, επιτέλους, την ψυχή και τη σκέψη μας».

Με την πιο πάνω πρόταση έκλεινε το άρθρο του που γράφτηκε με αφορμή την 3η -από τις αρχές του χρόνου- αυτοκτονία νεαρού ομοφυλόφιλου στην Ιταλία ο ανταποκριτής του τηλεοπτικού σταθμού Alpha στη Ρώμη Θεόδωρος Ανδρεάδης Συγγελάκης.
Οι απανωτές τραγικές αυτοκτονίες νέων προκάλεσαν τον δημοσιογράφο και συγγραφέα να μιλήσει έξω από τα δόντια κατά της ομοφοβίας. Επίσης μίλησε δημόσια για τη δική του σεξουαλική ταυτότητα ελπίζοντας, ότι έτσι θα δώσει θάρρος και θετικό πρότυπο στα παιδιά-θύματα για να αντιμετωπίσουν τη ζωή. 
Ο όρος ομοφοβία αναφέρεται στη γενικευμένη απαξίωση και στην εκδήλωση συναισθημάτων παράλογου φόβου και αποστροφής για τα ομοφυλόφιλα άτομα. Ο χλευασμός και οι διακρίσεις με τα οποία συνήθως συνοδεύεται η ομοφοβία οδηγεί την ομάδα των ΛΟΑΤατόμων (Λεσβίες, Ομοφυλόφυλοι, Αμφισεξουαλικά άτομα και Τρανς) να βιώνουν τη μόνιμη απόρριψη από το κοινωνικό σύνολο. Η ομοφοβία επενδύεται  πολλές φορές  με λεκτική, ψυχολογική, σωματική και σεξουαλική βία. Όταν δε αυτή εκδηλώνεται έντονα στην εφηβική ηλικία η πιθανότητα να οδηγήσει ομοφυλόφιλα νεαρά άτομα σε απόπειρες αυτοκτονίας είναι μεγάλη. Με βάση  έρευνες τουλάχιστον ένα στα δέκα ΛΟΑΤ άτομα σκέφτηκαν σε κάποια φάση να θέσουν τέρμα στη ζωή τους. 
Ο νεαρός Ιταλός  Σιμόνε 21 ετών που έθεσε τέρμα στην ζωή του, πριν μερικές μέρες με μια βουτιά στο κενό, από τον ενδέκατο όροφο πολυκατοικίας, σε σημείωμα που άφησε γράφει, «Η Ιταλία είναι ελεύθερη χώρα αλλά πάσχει από ομοφοβία και αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει πραγματική Δημοκρατία.Όσοι έχουν υιοθετήσει αυτή την στάση πρέπει να βρεθούν αντιμέτωποι με την συνείδησή τους». Η Κύπρος και η Ελλάδα δε διαφέρουν πολύ από την ομοφοβική Ιταλία. Το πρόσφατο παράδειγμα που οδήγησε στην «εκδίωξη» του τηλεοπτικού γκέι ζευγαριού από κυπριακή σειρά ήρθε να φανερώσει για άλλη μια φορά την περισσή κοινωνική υποκρισία αλλά και το μέγεθος του προβλήματος. 
Σε έρευνα που διεξήγαγαν πέρσι ερευνήτριες του Συνδέσμου Οικογενειακού Προγραμματισμού για τη σκιαγράφηση της ομοφοβίας στην εκπαίδευση -τα πορίσματα της οποίας παρουσιάστηκαν στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής-  προκύπτει ότι: η ομοφοβία είναι παρούσα μέσα από τη χρήση της γλώσσας στο σχολικό σύστημα, καθώς και μέσα από περιστατικά ομοφοβικού εκφοβισμού. Επιπλέον, εντοπίστηκαν ξεκάθαρα ομοφοβικές στάσεις ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς, τους μαθητές και τους γονείς αλλά και αρκετή άγνοια γύρω από θέματα σεξουαλικού προσανατολισμού.
Για τις  διακρίσεις, τον πόνο και την απόρριψη που βιώνουν καθημερινά πολλοί συμπολίτες μας και ειδικά νέα παιδιά, η πολιτική ηγεσία, το εκπαιδευτικό σύστημα, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και η οργανωμένη κοινωνία των πολιτών βρίσκονται αντιμέτωποι με τις δικές τους ευθύνες. Η οργάνωση ACCEPT διεκδικεί εδώ και μερικά χρόνια με τρόπο σοβαρό και συγκροτημένο συγκεκριμένες ρυθμίσεις και νομοθετικά εργαλεία για την άρση των διακρίσεων.
Για την αλλαγή αντιλήψεων και στάσεων και την  κατάργηση στερεοτύπων, πέρα από την ευαισθητοποίηση, απαιτείται και νομοθετική ρύθμιση που να κατοχυρώνει τη βασική ευρωπαϊκή αρχή της μη διάκρισης με την πρόληψη και αντιμετώπιση του φαινομένου του εκφοβισμού ιδιαίτερα στους χώρους της εκπαίδευσης, της εργασίας, του στρατού. Επίσης, άμεσα πρέπει να προωθηθεί προς ψήφιση στη Βουλή το σύμφωνο συμβίωσης που να κατοχυρώνει την συμβίωση όλων των ζευγαριών – ανεξαρτήτως φύλου.
Κλείνω δανειζόμενη μέρος του κειμένου του Θ. Συγγελάκη. «Ο καθένας, και η κοινωνία στο σύνολό της, πρέπει να σταθεί μπροστά στον καθρέφτη και να αναρωτηθεί .. τι σημαίνει σήμερα ατομική ελευθερία και δικαίωμα στην ευτυχία. Το μήνυμα που πρέπει να περάσει να είναι εντελώς διαφορετικό από αυτό που ακούσαμε μέχρι τώρα. Το να είσαι στρέιτ ή γκέι είναι ακριβώς το ίδιο. Είναι ένα από τα χίλια χαρακτηριστικά της ζωής μας, σημαντικό, αλλά όχι το μοναδικό. Είναι η οντότητα πάνω στην οποία έχει δικαίωμα ο καθένας να χτίσει τη ζωή του. Με τον δικό του, μοναδικό τρόπο, διότι δεν υπάρχουν γενικεύσεις»
Ας το σκεφτούμε. Εξάλλου, ο Σιμόνε θα μπορούσε να ήταν και δικό μας παιδί.

O κόσμος αλλάζει, εμείς; *

Πριν μερικές δεκαετίες, με ορισμένες πάντα εξαιρέσεις, δύο άνθρωποι μπορούσαν να συμβιώσουν και να δημιουργήσουν οικογένεια μόνο εντός του πλαισίου του γάμου. Με την εξέλιξη της κοινωνίας, την αλλαγή των κοινωνικών αντιλήψεων, των οικονομικών και πολιτιστικών δεδομένων, οι ερωτικές σχέσεις, η τεκνοποίηση και η συμβίωση αναπτύσσονται πλέον σε σημαντικό βαθμό εκτός του πλαισίου αυτού. Παράλληλα, η συμβίωση και η συγκατοίκηση στην οποία αποφασίζουν ελεύθερα να εισέλθουν δύο ενήλικα άτομα καλύπτει πρωτίστως τις ψυχικές, συναισθηματικές και ερωτικές τους ανάγκες και δε ταυτίζεται απαραίτητα με την τεκνοποίηση.
Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες κατά πλειοψηφία ήδη αποδέχονται έμπρακτα την εξέλιξη των εννοιών της οικογένειας, του γάμου και γενικότερα του θεσμικού πλαισίου των ανθρώπινων και κοινωνικών σχέσεων, αναγνωρίζοντας και κατοχυρώνοντας το «Σύμφωνο Συμβίωσης». Με το «Σύμφωνο Συμβίωσης» δύο άνθρωποι που επιλέγουν να συζούν διασφαλίζονται από πλευράς ατομικών δικαιωμάτων δημιουργώντας μια νομική σχέση που κατοχυρώνει την αμοιβαία υποστήριξη και αλληλεγγύη μεταξύ τους καθώς και τις σχέσεις τους με τρίτους για θέματα περιουσίας, ασφάλισης, κληρονομιάς και άλλα.
Επιπλέον, ο θεσμός του «Συμφώνου» ανταποκρίνεται όχι μόνο στην εξελικτική και αναπροσαρμοστική τάση που επικρατεί στη σύγχρονη κοινωνία, αλλά επίσης, αίρει τις διακρίσεις και εμπεδώνει την ισοπολιτεία όλων των πολιτών ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού. Δηλαδή, το «Σύμφωνο» μπορεί να αποτελέσει για το κράτος μια αποτελεσματική «θεραπεία» στο κενό που παρουσιάζει σήμερα σε σχέση με την κατοχύρωση των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων ζευγαριών, με την προϋπόθεση βεβαίως, ότι το «Σύμφωνο» θα ισχύσει χωρίς διάκριση.
Γι αυτό, ας ξεκινήσει τώρα δημόσια η συζήτηση για την κατοχύρωση του «Συμφώνου Συμβίωσης» χωρίς λαϊκισμούς και με τη νεολαία στην πρωτοπορία αυτής της συζήτησης. Η νέα γενιά που μεγαλώνει σήμερα στη Κύπρο, είναι αυτή που –ετεροχρονισμένα σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές κοινωνίες – κέρδισε τη σεξουαλική απελευθέρωση, η γενιά που σπούδασε περισσότερο από κάθε προηγούμενη, που ταξίδεψε περισσότερο, που έκανε ίσως τις περισσότερες σχέσεις και που συμβίωσε πρώτη πριν και έξω από το γάμο. Θεωρώ ότι αυτή την ελευθερία έφτασε η ώρα να την κατοχυρώσουμε στη βάση των ατομικών δικαιωμάτων και της μη διάκρισης, έννοιες ασύμβατες με την πλειοψηφική λογική του δημοψηφίσματος. Η απάλειψη κάθε διάκρισης δεν υποτάσσεται σε κοινωνικές πλειοψηφίες, αλλά αποτελεί αξίωμα που διασφαλίζει τα δικαιώματα όλων των πολιτών ανεξαρτήτως φύλου, φυλής, θρησκείας, χρώματος, αναπηρίας ή σεξουαλικού προσανατολισμού. Όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο ουσιαστικά πολεμά τη βάση της σύγχρονης φιλελεύθερης δημοκρατίας η οποία τοποθετεί το άτομο και τα δικαιώματά του στο κέντρο της δράσης της.
Το ζήτημα της δημιουργίας ή όχι «Συμφώνου Συμβίωσης» ή και άλλων πολιτικών που αίρουν διακρίσεις δε μπορούν να υπόκεινται σε δημοψηφισματικές λογικές, γιατί η υιοθέτηση σήμερα ενός συμφώνου συμβίωσης το οποίο κατοχυρώνει ατομικά δικαιώματα δεν αποτελεί παρά προέκταση της ίδιας της έννοιας της φιλελεύθερης δημοκρατίας η οποία δε προσδιορίζεται απλά και μόνο ως η επιβολή της πλειοψηφούσας άποψης αλλά και ως διασφάλιση των αναπαλλοτρίωτων ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών του πολίτη. Διαφορετικά, η δημοκρατία κινδυνεύει να μετατραπεί σε αυτό που ο Alexis De Tocqueville από τον 19ο αιώνα είχε προσδιορίσει ως η «τυραννία της πλειοψηφίας».

Scroll to top