Uncategorized

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ ΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΑΙΤ “ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ”

  1. Διανύουμε μια δύσκολη περίοδο. Τι σας ώθησε να καταθέσετε τη δική σας υποψηφιότητα σε αυτή τη συγκυρία;

Ως νέα Βουλευτής στη Βουλή των Αντιπροσώπων, διεκδικώ επανεκλογή για να συνεχίσω να υπηρετώ και να υποστηρίζω τις θέσεις και τις πολιτικές που θεωρώ ότι βελτιώνουν και εκσυγχρονίζουν το κράτος και την κοινωνία μας. Με ενδιαφέρει η ευημερία των πολλών και το μέλλον των επόμενων γενεών. Γι’ αυτό πιστεύω ότι έχουμε την ευθύνη να αφήσουμε πίσω μας ένα κράτος καλύτερο, πιο σύγχρονο, πιο διαφανές, πιο δίκαιο.

Η χώρα μας βρίσκεται αντιμέτωπη με πολλές απειλές και με μεγάλες προκλήσεις. Η πανδημία του κορωνοϊού και η συνεπακόλουθη οικονομική ύφεση, η τουρκική αδιαλλαξία και ο κίνδυνος της οριστικής διχοτόμησης, η διαφθορά και η διαπλοκή, ο άκρατος λαϊκισμός και οι μικροκομματικές σκοπιμότητες, οι προσωπικές ατζέντες και οι τοξικές αντιπαραθέσεις, δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα που δημιουργεί πολύ σοβαρούς κινδύνους.

Έχουμε καθήκον να προστατεύσουμε την χώρα μας από αυτούς τους κινδύνους. Έχουμε καθήκον να προστατεύσουμε την χώρα μας  από τα λάθη και από τα ατυχήματα που μπορούν να μας οδηγήσουν σε πισωγυρίσματα, σε επικίνδυνα μονοπάτια και σε τραγικά αποτελέσματα. Έχουμε καθήκον να θυμηθούμε και να θυμίσουμε πώς καταφέραμε να ορθοποδήσουμε, να διαφυλάξουμε όσα καταφέραμε να δημιουργήσουμε, και να δείξουμε πόσα ακόμα μπορούμε να πετύχουμε.

  1. Πείτε μας λίγα λόγια για σας;

Είμαι Βουλευτής της εκλογικής περιφέρειας Λευκωσίας του Δημοκρατικού Συναγερμού. Σπούδασα Πολιτικές και Κοινωνικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και κατέχω μεταπτυχιακό στον κλάδο των Διεθνών Σχέσεων από το τμήμα Διακυβέρνησης του Πανεπιστημίου του  Έσσεξ στο Ηνωμένο Βασίλειο. Εργάστηκα στον ιδιωτικό τομέα, σε μη κυβερνητικές οργανώσεις και για 14 χρόνια στο Πανεπιστήμιο Κύπρου ως υπεύθυνη για ευρωπαϊκά προγράμματα έρευνας και καινοτομίας. Είμαι μητέρα ενός κοριτσιού 8 χρονών και νομίζω ότι το παιδί μου αποτελεί για εμένα τη μεγαλύτερη μου επιτυχία.

  1. Ποια είναι η μέχρι τώρα ενασχόληση σας με τα κοινά;

Η εμπλοκή μου με την πολιτική και τα κοινά ξεκίνησε από τα εφηβικά μου χρόνια με τη συμμετοχή μου στη Μαθητική Οργάνωση του Δημοκρατικού Συναγερμού, ΜΑ.ΚΙ Λάρνακας-Αμμοχώστου. Κατά τη διάρκεια των σπουδών μου ήμουν δραστήρια σε φοιτητικούς ομίλους και στη Φ.Π.Κ. Πρωτοπορία του Πανεπιστημίου Κύπρου. Το 2003 ήμουν ανάμεσα τους επικεφαλής της Πρωτοβουλίας Νέων υποστήριξης της υποψηφιότητας του Γλαύκου Κληρίδη. Το 2004 εκλέγηκα Γενική Γραμματέας της Οργάνωσης Νέων Επιστημόνων (Ο.Ν.Ε.) του Δημοκρατικού Συναγερμού. Το 2005 εκλέγηκα επίσης Αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Νεολαίας Κύπρου. Το 2007 πέτυχα εκλογή ως μέλος στο Πολιτικό Γραφείο της ΝΕ.ΔΗ.ΣΥ και τον Νοέμβριο του 2009 προτεινόμενη από τη Νεολαία του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και του Συμβουλίου Νεολαίας Κύπρου πέτυχα να εκλεγώ Αντιπρόεδρος στο Ευρωπαϊκού Φόρουμ Νεολαίας. Όταν ολοκλήρωσα τη θητεία μου εκλέγηκα πρώτη σε σταυρούς στο Πολιτικό Γραφείο του Δημοκρατικού Συναγερμού το 2012, θέση από την οποία παραιτήθηκα όταν το 2014 εκλέγηκα Πρόεδρος της Γυναικείας Οργάνωσης του Δημοκρατικού Συναγερμού (ΓΟΔΗΣΥ) 2014-2018.

Από το 2019 είμαι Βουλευτής της εκλογικής περιφέρειας Λευκωσίας με τον Δημοκρατικό Συναγερμό. Μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Ίσων Ευκαιριών μεταξύ Ανδρών και Γυναικών, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εσωτερικών και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Θεσμών, Αξιών και Επιτρόπου Διοικήσεως.

  1. Ποια θεωρείτε ότι είναι τα δύο σημαντικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Κύπριος πολίτης σήμερα ποιες ενέργειες θα κάνατε για την επίλυσή τους σε περίπτωση εκλογής σας;

Θεωρώ ότι πιο σημαντικά προβλήματα ή καλύτερα προκλήσεις που έχουμε να αντιμετωπίσουμε ως πολίτες και ως χώρα είναι πρώτο η μάχη με την πανδημία τόσο υγειονομικά όσο και οικονομικά καθώς και η μεγάλη μάχη του παλιού με το νέο. Θεωρώ ότι χρειάζονται μεγάλες μεταρρυθμίσεις στον τόπο μας, ειδικότερα στον τρόπο που λειτουργεί η δικαιοσύνη, στον τρόπο που λειτουργεί η δημόσια υπηρεσία και η δημόσια εκπαίδευση. Είμαι της άποψης ότι οι μεταρρυθμίσεις θα πρέπει να συνεχιστούν απρόσκοπτα σε όλα τα επίπεδα. Είμαι πρόθυμη να αναλάβω το όποιο πολιτικό κόστος έναντι σε χρονίζουσες κατεστημένες καταστάσεις, εφόσον θα μπορώ να εξηγήσω με ειλικρίνεια και επιχειρήματα στους πολίτες τους λόγους για τους οποίους πρέπει να προχωρήσουμε μπροστά.

Όλα αυτά βεβαίως χωρίς να θέλω να παρακάμψω το γενικευμένο αίσθημα που δημιουργήθηκε με το σκάνδαλο των διαβατηρίων και την καθολική ανάγκη για απόδοση ευθυνών και  τιμωρία όλων όσων έχουν εμπλακεί. Όμως αυτό είναι ένα θέμα που έχει ήδη τροχοδρομηθεί η έρευνα και που η εισαγγελία και οι διωκτικές αρχές πρέπει να χειριστούν ποινικά. Επιπλέον όμως της απόδοσης δικαιοσύνης υπάρχει τεράστια ανάγκη να επικρατήσει μέσα από θεσμικές και νομοθετικές αλλαγές η συλλογική αίσθηση της ισονομίας και του κράτους δικαίου. Γι’ αυτό ανήκω μεταξύ εκείνων που υποστηρίξαμε και εργαστήκαμε για τον κώδικα δεοντολογίας βουλευτών, για την επικαιροποίηση και διεύρυνση του πόθεν έσχες, για την οριζόντια ψηφοφορία, για τον περιορισμό θητειών κλπ, πράγμα που θα συνεχίσω ακόμη πιο επιστάμενα εάν οι πολίτες με επιλέξουν.

  1. Είσαστε υποψήφιος σε μια επαρχία, η οποία αντιμετωπίζει διάφορα προβλήματα αλλά και προκλήσεις. Ποιο το δικό σας όραμα για την πόλη και την επαρχία σας;

Θέλω οι Λευκωσιάτες να νιώθουν περήφανοι για την επαρχία τους. Εγώ προσωπικά ονειρεύομαι μια Λευκωσία στολίδι, όπου το παλιό και το νέο, το κλασσικό και το μοντέρνο, η ιστορία και η σύγχρονη εποχή θα δένουν αρμονικά για να συνθέτουν μία πόλη γεμάτη φως, γεμάτη μνημεία, γειτονιές με χαρακτήρα. Πιστεύω ότι η δύναμη της Λευκωσίας είναι που είναι διάσπαρτη με πολιτισμικούς θησαυρούς από το κέντρο της παλιάς πόλης, μέχρι την πιο απομακρυσμένη ορεινή κοινότητα έχει πολιτισμό και ιστορία χιλιετιών να αναδείξει θέλω να τη δω να το κάνει. Οι Λευκωσιάτες έχουν κάνει θεωρώ πάρα πολλή υπομονή τόσα χρόνια για να ολοκληρωθούν έργα και υποδομές. Νομίζω ότι πλέον δικαιούνται να δουν και να ζήσουν το αποτέλεσμα τόσο αισθητικά αλλά και από άποψη ποιότητας ζωής. Γι’ αυτό εξάλλου θεωρώ τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης για να διασφαλίζει αυτοτέλεια και αυτονομία στις τοπικές αρχές απαραίτητη και την υποστηρίζω.

  1. Πέραν από τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πολίτες υπάρχουν πάντα κάποια λιγότερο σημαντικά και καθημερινά θέματα, τα οποία όμως και πάλι θα πρέπει να υπάρχουν στο πλάνο κάθε πολιτικού. Θα μπορούσες να μας αναφέρεις ποιο θα έβαζες εσύ, στη δική σου λίστα, ως προτεραιότητα για υλοποίηση;

Είμαι της γνώμης πως τα καθημερινά είναι εξίσου σημαντικά με πιο άμεσο κι απαραίτητο κατά την άποψή μου, το να αποκτήσουμε ένα πιο φιλικό κι ανθρώπινο κράτος έναντι στους πολίτες. Ακριβώς σε αυτό το σημείο είναι που υπεισέρχεται και ο ρόλος της τοπικής αυτοδιοίκησης και της αποκέντρωσης που πρέπει να γίνει αποδίδοντας περισσότερες αρμοδιότητες στις τοπικές αρχές. Δεν πρέπει τη σχέση του πολίτη με την πολιτεία να τη χαρακτηρίζει η ταλαιπωρία, αλλά, η αμεσότητα, η ισονομία και ο σεβασμός. Γι’ αυτό χρειαζόμαστε ηλεκτρονική διακυβέρνηση, χρειαζόμαστε ψηφιακή κατάρτιση ειδικότερα των πιο ευάλωτων και ατόμων τρίτης ηλικίας και χρειαζόμαστε στοχευμένη κατάρτιση και ενδυνάμωση των λειτουργών του δημοσίου τομέα. Είναι όλα θέματα τα οποία προωθώ με προτάσεις νόμους, με την εγγραφή αυταπάγγελτων θεμάτων και ασκώντας πολιτική επιρροή στους αρμόδιους φορείς υλοποίησης με στόχο να βελτιώσουμε την καθημερινότητα.

Σχόλιο στην εφημ. Χαραυγή για τις Βουλευτικές εκλογές 2021

Στον Δημοκρατικό Συναγερμό  θα δώσουμε κι αυτή την πολιτική μάχη με όλες μας τις δυνάμεις και με την προσδοκία να διατηρήσουμε τη θέση μας ως πρώτη πολιτική δύναμη του τόπου. Όμως, είμαι της άποψης πως είναι ακόμη νωρίς για εκτιμήσεις. Tο πολιτικό περιβάλλον είναι ιδιαίτερα δυναμικό και ρευστό οπότε θα έλεγα να αναμένουμε λίγο ακόμη έως ότου διαμορφωθούν οι συνδυασμοί και η στρατηγική της κάθε παράταξης. Οι πολιτικοί μας στόχοι είναι να απευθύνουμε ένα ισχυρό κάλεσμα προς όλους τους συμπολίτες μας οι οποίοι πιστεύουν στην ελεύθερη οικονομία, στο κοινωνικό κράτος για τους αδύναμους και στην επανένωση της πατρίδας μας να υποστηρίξουν τον Δημοκρατικό Συναγερμό ως την παράταξη εκείνη η οποία μπορεί να βγάζει τη χώρα από τα δύσκολα, η οποία ξέρει να κυβερνά με σύνεση και η οποία υποστηρίζει και εισάγει μεγάλες μεταρρυθμίσεις στον τόπο. Αναγνωρίζουμε το δύσκολο πολιτικό περιβάλλον μέσα στο οποίο θα κληθούν οι πολίτες να πάνε στις κάλπες. Ένα περιβάλλον το οποίο σχεδόν καθημερινά έρχεται αντιμέτωπο με τον λαϊκισμό και τις ψεύτικες ειδήσεις. Για εμάς η πολιτική απαξίωση είναι μία πρόκληση την οποία θα αντιμετωπίσουμε με αλήθειες, παραδοχές και πολιτικές θέσεις. Στον Δημοκρατικό Συναγερμό δεν έχουμε να προτάξουμε «θα» αλλά, αποτελέσματα. Απτά αποτελέσματα στην οικονομία, στη διαχείριση της πανδημίας, στη μεταρρύθμιση της υγείας και της κοινωνικής πολιτικής. Με αυτά τα πορευθούμε προς τις βουλευτικές εκλογές. Προτεραιότητά μας είναι να εμβολιάσουμε το οικονομικό πρόγραμμα της κυβέρνησης με τρόπο που να βγάζει την οικονομία και τις επιχειρήσεις από τα αδιέξοδα στα οποία έχουν βρεθεί λόγω της πανδημίας. Θέλουμε να συγκρατήσουμε την ανεργία και να δώσουμε προοπτικές ανάπτυξης. Η οικονομική ευημερία, η διαφάνεια και η ενίσχυση του κοινωνικού κράτους αποτελούν για εμάς βασικούς πυλώνες για τις προτάσεις που θα θέσουμε ενώπιον των πολιτών στην εσωτερική διακυβέρνηση. Παράλληλα, το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα θα αποτελεί περίοδο εξελίξεων στο εθνικό μας ζήτημα, όπου η θέση του Δημοκρατικού Συναγερμού είναι σαφής και ξεκάθαρη, πως μόνο μέσα από μία συνολική κι ολοκληρωμένη συμφωνημένη διευθέτηση θα μπορεί η πατρίδα μας να αποκτήσει βιώσιμη ασφάλεια και προοπτική.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜ. “ΠΟΛΙΤΗΣ” ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ

Πιστεύω ότι ευτυχισμένος δημότης είναι ο ικανοποιημένος δημότης.  Θεωρώ ότι για το μικρό μέγεθος της δικής μας χώρας η δημιουργία σχετικά μεγαλύτερων δήμων με ενισχυμένες αρμοδιότητες και έσοδα, θα δημιουργήσει αναπόφευκτα μεγαλύτερη επίδραση στις ζωές των δημοτών αλλά και μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τους ίδιους τους πολίτες για την ευημερία του δήμου και της κοινότητας τους. Οπότε είναι αυτό που λέμε winwin. Γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο είναι απαραίτητη η μεταρρύθμιση.

Mε τις επιδιωκόμενες αλλαγές θα υπάρχει περισσότερος και καλύτερος έλεγχος, περισσότερη αυτονομία στην τοπική αυτοδιοίκηση, βελτίωση της ποιότητας ζωής για τους δημότες, καλύτερες και φθηνότερες υπηρεσίες, οπότε και ενίσχυση του αισθήματος περηφάνιας για τον δήμο ή για την κοινότητα στην οποία θα ανήκει ο καθένας. Έχω επισκεφθεί μεγαλουπόλεις στο εξωτερικό όπου το αίσθημα του “ανήκειν” ήταν ιδιαίτερα ενισχυμένο ακριβώς επειδή υπήρχε μεγάλη εγγύτητα των τοπικών αρχών εξουσίας με τους πολίτες κι έχω πάει και σε μικρές πόλεις όπου τους πολίτες χώριζε ένα χάος με τις τοπικές αρχές. Θεωρώ ότι κυρίως μετρά η ποιότητα της καθημερινότητας και του αστικού περιβάλλοντος που δημιουργείται.

Πότε θα αρχίσει η υλοποίηση της εν λόγω Μεταρρύθμισης; Οι εκλελεγμένοι δήμαρχοι/κοινοτάρχες του ερχόμενου Δεκεμβρίου, πόση θητεία θα έχουν;

Η μεταρρύθμιση στο αρχικό νομοσχέδιο που υποβλήθηκε από το ΥπΕΣ ήταν προγραμματισμένη -εφόσον θα είχε υπερψηφιστεί- να ξεκινήσει άμεσα, με σκοπό τέλος του 2023 να ολοκληρωθεί η προετοιμασία συνενώσεων ούτως ώστε, να διεξαχθούν οι επόμενες εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση μαζί με τις ευρωεκλογές του 2024.

Ο προγραμματισμός αυτός προσέφερε το πλεονέκτημα του να δώσει χρόνο στα υφιστάμενα συμβούλια να ολοκληρώσουν την απαιτητική διαδικασία της μετάβασης κι επιπλέον προσέφερε και άμεσα και μακροπρόθεσμα μεγάλες εξοικονομήσεις. Αυτό είναι κάτι που έχει αμφισβητηθεί από ορισμένα κόμματα της αντιπολίτευσης τα οποία προκρίνουν τη διεξαγωγή εκλογών τοπικής αυτοδιοίκησης το 2021 για περίοδο 2.5 χρόνων και εκ νέου εκλογές το 2024.

Γιατί ως ΔΗΣΥ δεν συμφωνείτε με τα τοπικά δημοψηφίσματα; Με τοπικά δημοψηφίσματα δημιουργήθηκαν οι δήμοι, με τοπικά δημοψηφίσματα να αυτοκαταργηθούν. Γιατί να μην έχουν λόγο οι τοπικές κοινωνίες για ένα θέμα που αφορά στην καθημερινότητά τους;

Δε διαφωνούμε με την αρχή των τοπικών δημοψηφισμάτων, όταν αυτά αφορούν τοπικά ζητήματα. Εδώ όμως συζητάμε για τη συνολική μεταρρύθμιση του τρόπου λειτουργίας της τοπικής αυτοδιοίκησης. Οπότε το μόνο που θα ήταν δόκιμο, εάν ήταν να προτάξει κάποιος την επικύρωση της πολιτικής απόφασης από την λαϊκή κυριαρχία, θα ήταν ένα καθολικό δημοψήφισμα το οποίο θα επικύρωνε την νομοθετική ρύθμιση προτού αυτή τεθεί σε εφαρμογή.

Η μεταρρύθμιση στηρίζεται σε αντικειμενικά κριτήρια για τη βιωσιμότητα της, όπως, την πληθυσμιακή πυκνότητα, το κατά κεφαλή εισόδημα, τη γεωγραφία και την οικονομική δραστηριότητα και γι’ αυτό δε μπορεί να πραγματοποιηθεί “αλα καρτ”. Είναι γι’ αυτό εξάλλου που θεωρούμε ιδιαίτερα προβληματική την πρόταση ορισμένων κομμάτων της αντιπολίτευσης να προτάσσουν από τη μια την ανάγκη μεταρρύθμισης και υπερψήφισης του νομοσχεδίου με επιχειρήματα αναφορικά με την αυτοτέλεια των νέων δήμων, τις εξοικονομήσεις και την βιωσιμότητα τους και την ίδια ώρα να υποστηρίζουν ιδέες όπως αυτή των τοπικών δημοψηφισμάτων που δυναμιτίζουν κάθε αυτοτέλεια και κάθε βιωσιμότητα.

Επιπλέον θα αποτελεί σχήμα οξύμωρο το να υπερψηφιστεί αύριο ένας μεταρρυθμιστικός νόμος, να πραγματοποιηθούν βάση του νέου αυτού νόμου όλες οι σχετικές διοικητικές προετοιμασίες όπως η συνένωση υπηρεσιών, νέα οργανογράμματα, κοινά λογιστήρια, νέες διαδικασίες για να μετακυλήσουμε στους πολίτες με τρόπο εκβιαστικό στο τέλος του 2023 την οριστική απόφαση για το αν τελικά θα πραγματοποιηθούν οι συνενώσεις ή όχι.

Εάν ένας δήμος/κοινότητα διαφωνεί, θα τους επιβληθεί με το έτσι θέλω μια απόφαση που θα επηρεάσει την καθημερινότητα των ανθρώπων;

Έγιναν διαβουλεύσεις για χρόνια ολόκληρα. Το κτίσαμε και το χαλάσαμε πάρα πολλές φορές. Η μεταρρύθμιση δεν έπεσε από τον ουρανό. Υπάρχει η σύμφωνη γνώμη της Ένωσης Δήμων η οποία μάλιστα Ένωση Δήμων με γραπτή ανακοίνωσή της δεν υποστηρίζει τη διεξαγωγή δημοψηφισμάτων επειδή θεωρεί ότι έγινε διεξοδική διαβούλευση, το ίδιο ισχύει και για την πλειοψηφία των κοινοτήτων που συνενώνονται με δήμους. Η Ένωση Κοινοτήτων που συμφωνεί με τη διεξαγωγή δημοψηφισμάτων προτείνει όπως αυτά γίνουν το ’21 που είναι όντως πολύ πιο δόκιμο.

Η δημοκρατία και ο διάλογος προχωρά μπροστά με τη μέγιστη δυνατή συναίνεση και αυτό το έχουμε σεβαστεί και το έχουμε επιδιώξει. Είναι ανέφικτο να συμφωνούν οι πάντες 100%. Οπότε το ερώτημα θα πρέπει να αντιστραφεί κατά την άποψή μου. Είναι δόκιμο οι λίγοι που διαφωνούν να κρατήσουν σε ομηρία τη συντριπτική πλειοψηφία που συμφωνεί; Ιδιαίτερα μάλιστα όταν αφορά και επηρεάζει την καθημερινότητα των πολιτών;

Όταν τώρα δεν μπορεί να γίνει αποτελεσματικός έλεγχος σε δήμους και κοινότητες, γιατί θα μπορεί να γίνει όταν αύριο θα είναι τεράστιοι οι δήμοι και τα συμπλέγματα;

Σήμερα γίνεται διαφορετικός έλεγχος απ’ ότι θα γίνεται στο μέλλον. Στο μέλλον θα υπάρχει οικονομική αυτονομία μεν αλλά και σαφή πλαίσια που θα διασφαλίζουν τη χρηστή διοίκηση. Για παράδειγμα το ποσοστό δαπανών για έξοδα προσωπικού θα είναι οριοθετημένο στο 40%, η δυνατότητα μεταφοράς από μία κατηγορία προϋπολογισμού σε άλλη οριοθετείται επίσης. Επιπλέον θα υπάρχει μονάδα εσωτερικού ελέγχου, οι προϋπολογισμοί κάθε δήμου θα πρέπει να είναι ισοσκελισμένοι ή πλεονασματικοί.

Έχουμε δημιουργήσει στο νέο νομοθετικό πλαίσιο ένα σύγχρονο πρότυπο ελέγχου και εσωτερικά και εξωτερικά του κάθε δήμου τα οποία είναι διακριτά αλλά αλληλοεπιδρούν και αλληλοελέγχονται. Ο εκλεγμένος δήμαρχος, οι υπηρεσιακοί εξειδικευμένοι λειτουργοί, μαζί με τους εξωτερικούς ανεξάρτητους ελεγκτές και τη Γενική Ελεγκτική Υπηρεσία αποτελούν κομμάτια αυτού του μηχανισμού ελέγχου.  Καθορίζονται οι ευθύνες, οι αρχές χρηστής διοίκησης, οι δια και οι ποινές σε περίπτωση παραβάσεων.

Εάν είναι θέμα δημοσίου συμφέροντος η Μεταρρύθμιση, γιατί από 30 να πάνε στους 20 – 21 οι δήμοι και όχι λιγότεροι; Εάν είναι για καλό η Μεταρρύθμιση, τότε ο στόχος θα έπρεπε να είναι όσο το δυνατόν λιγότεροι δήμοι.

Ο στόχος μας πρέπει να είναι, όχι περισσότεροι ή λιγότεροι αλλά αποκλειστικά βιώσιμοι δήμοι. Βιώσιμοι με βάση στοιχεία τεχνοκρατικά, μετρήσιμα και καταγραμμένα. Το Υπουργείο Εσωτερικών στο αρχικό νομοσχέδιο δεν περιλάμβανε ένα σενάριο αποκλειστικά σε κάθε επαρχία αλλά μια σειρά από βιώσιμα σενάρια. Εμείς ως Δημοκρατικός Συναγερμός με συνέπεια υποστηρίξαμε στην Επιτροπή να μείνουμε εντός αυτών των πλαισίων  του νομοσχεδίου, σεβόμενοι την προηγούμενη διαβούλευση και ικανοποιώντας βεβαίως μέσα σε αυτά τα επιτρεπτά πλαίσια στο μέγιστο δυνατό και τις επιθυμίες των τοπικών κοινωνιών.

Με τις σχολικές εφορείες τι θα γίνει;

Αυτό στο οποίο φαίνεται να συναινούν οι περισσότεροι είναι στην ανάγκη οι σχολικές εφορείες να ενταχθούν στη μεταρρύθμιση. Ο σκοπός μας όμως είναι να αποτελέσουν μέρος, δίχως να χάσουν την αυτονομία τους, γι’ αυτό και έχουμε προνοήσει μία σχετικά πιο μακρά μεταβατική περίοδο για να μας δοθεί ο χρόνος συζήτησης και προετοιμασίας.

Πως θα χρηματοδοτούνται οι νέες οντότητες; Ποιες εξουσίες θα έχουν που δεν έχουν σήμερα;

Οι νέοι δήμοι θα χρηματοδοτούνται από τα έσοδα κυκλοφορίας ιδιωτικών και δημοσίων οχημάτων επιπλέον από τα τέλη, εισφορές, δωρεές κλπ που λαμβάνουν και σήμερα.

Επιπλέον θα έχουν οικονομική αυτοτέλεια και αυτονομία οπότε θα έχουν τη δυνατότητα να αναπτύξουν κι ένα σωρό νέες δραστηριότητες που θα αυξάνουν τα έσοδά τους καθώς θα έχουν αυξημένες αρμοδιότητες για σχεδόν τα πάντα.

Νέες εξουσίες θα δοθούν για διαχείριση υποδομών, κοινωνική πρόνοια, σχολικές μονάδες, υγειονομικούς ελέγχους, ασφάλεια τροφίμων, παραλίες, διατηρητέα, παλιές οικοδομές, περιβάλλον, πολιτισμό, πάρκα, ευημερία των ζώων, προσβασιμότητα, δημοτική αστυνόμευση, πολιτική ένταξης και ενσωμάτωσης, έλεγχο τροχαίας, άδειες, ακόμη και ανάπτυξη ειδικών προγραμμάτων για την προώθηση της επιχειρηματικότητας.

Τι είναι αυτό που καθυστερεί τη Μεταρρύθμιση; Εάν έχουν υπεισέλθει στη συζήτηση η μικροπολιτική και ο λαϊκισμός λόγω βουλευτικών εκλογών, γιατί βιάζεστε; Γιατί να μην ολοκληρωθεί η συζήτηση και η λήψη αποφάσεων μετά τις βουλευτικές του Μαΐου;

Ο Δημοκρατικός Συναγερμός στήριξε εξ αρχής με συναίνεση και ρεαλισμό την μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης και εξακολουθούμε να είμαστε απόλυτα συνεπείς και να στηρίζουμε αυτή τη μεγάλη κι απαραίτητη για τον τόπο μεταρρύθμιση, όμως ποτέ ο Δημοκρατικός Συναγερμός δε θα παρασυρθεί σε ένα εκβιαστικό κλείσιμο ενός τόσο σοβαρού ζητήματος με τον τρόπο με τον οποίο αυτό τροχοδρομείται.

Θα επιμείνουμε στον ορθολογισμό με κάθε σεβασμό προς τις διαφορετικές θέσεις κι απόψεις, αλλά, οφείλουμε να είμαστε σοβαροί και να αποφύγουμε να βρεθούμε στο δίλημμα να υπερψηφίσουμε κάτι το οποίο επί της ουσίας θα είναι ανέφικτη η εφαρμογή του.

Οπότε, αν ο λόγος που επέλεξαν κάποια κόμματα να εκτροχιάσουν τη συζήτηση είναι στο πλαίσιο πολιτικών συνεργασιών άσχετων με τον επιδιωκόμενο στόχο που είναι η μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης, ας κριθούν από την κοινωνία. Αν τεθεί το δίλημμα είτε πρόχειρο κλείσιμο, είτε λογική συζήτηση μετά τις εκλογές, μην έχετε αμφιβολία ότι εμείς τουλάχιστον θα προκρίνουμε τη λογική.

Εξάλλου, ας μη μας διαφεύγει ότι, η μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης αποτελεί και μία από τις προϋποθέσεις για να μπορέσει η χώρα μας να αντλήσει κονδύλια από το ταμείο ανάκαμψης της Ε.Ε. ύψους 980 εκ. Γι’ αυτό θεωρώ ότι έστω και τώρα πρέπει να επικρατήσουν πιο ώριμες σκέψεις με στόχο να βοηθήσουμε τη χώρα μας να μετασχηματιστεί και να ανακάμψει.

Γράμμα από την Αμερική.

Γράμμα από την Αμερική. (Μέρος Α’)
Αγαπητέ/ή αναγνώστη/τρια,

Αισίως ολοκληρώνουμε τη δεύτερη εβδομάδα της επίσκεψής μας στην Αμερική. Τώρα βρισκόμαστε στην πόλη Πόρτλαντ της πολιτείας του Όρεγκον. Είμαστε μαζί μία ομάδα 16 γυναικών επαγγελματιών από την Ευρώπη. Εδώ οι Αμερικάνοι θεωρούν ότι η Ευρώπη είναι κάτι αντίστοιχο με τις Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Θεωρούν ότι φτιάξαμε ένα περίεργο φεντεραλιστικό μοντέλο όλες οι ευρωπαϊκές χώρες και ότι έχουμε κοινή εξωτερική πολιτική και τέτοια. Που να ήξεραν τι ζόρι τραβάμε ακόμη με τα κάθε λογής εθνικά τερτίπια, τις εθνικές κυριαρχίες και την ανικανότητα να πάρουμε μία κοινή απόφαση για τα πλείστα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής.
Αλλά μη νομίζεις έχουν κι αυτοί τα δικά τους παράξενα. Κάθε πολιτεία διαφορετικοί φόροι, διαφορετική κουλτούρα, διαφορετικοί κανόνες, διαφορετικά σχολεία. Αυτό που τους ενώνει είναι η ταυτότητά και το σύνταγμά τους.
Σαν λαός, περισσότερο μου είναι συμπαθείς. Έχουν μια ευθύτητα κάπως περίεργη για εμάς τους Αγγλοσάξονες. Ντόμπροι αλλά και πρόθυμοι να εξηγήσουν και να βοηθήσουν. Με τον Τράμπ είναι το πιο περίεργο. Είναι ο Πρόεδρος που όλοι αγαπούν να μισούν αλλά και που όλοι θα ξαναψηφίσουν! Πιστεύουν ότι παρά τις «ιδιαιτερότητές» του … χαρακτήρα του, το βιοτικό επίπεδο στην Αμερική έχει ανέβει σημαντικά και η οικονομία τους πάει από το καλό στο καλύτερο εξαιτίας του. Δεν είναι ότι δεν υπάρχουν σοβαρές φωνές εναντίον του. Υπάρχουν και μάλιστα με πολύ ισχυρά επιχειρήματα. Κατ’ ακρίβεια νομίζω γνώρισα πολύ περισσότερους Δημοκρατικούς κατά τις εδώ επισκέψεις μου. Εν τούτοις η πεποίθησή μου παραμένει ότι ο Τραμπ παραμένει αδιαφιλονίκητος μέχρι στιγμής. Φυσικά κανείς ποτέ δεν ξέρει. Η προεκλογική έχει ήδη ξεκινήσει στην Iowa την πολιτεία που ξεκινά πρώτη τα λεγόμενα caucuses και τα primaries. Τι είναι αυτά; Τα caucuses είναι οι πρώτες- πρώτες εσωκομματικές εκλογικές αναμετρήσεις. Οι οποίες μπορούν να λάβουν χώρα σε σχολεία, γυμναστήρια ή ακόμη και σε σπίτια (στις πολύ μικρές κοινότητες). Ναι η προεκλογική ξεκινά από την κάθε αμερικανική γειτονιά-κοινότητα! Και αν οι Ρεπουμπλικάνοι κάνουν εκλογές με κάλπη και αναμετρούνται, οι Δημοκρατικοί έχουν μία περίεργη πρακτική όπου, οι υποστηρικτές του κάθε υποψηφίου στέκονται σε διαφορετικά σημεία και στη συνέχεια οι οπαδοί των υποψηφίων που λαμβάνουν τις περισσότερες παρουσίες προσπαθούν εκείνη την ώρα να πείσουν τους οπαδούς όσων έχουν μειοψηφήσει να συνταχθούν μαζί τους! Αυτό ομολογουμένως με εξέπληξε.
Πριν από μερικές μέρες μάλιστα βρεθήκαμε σε μία σύναξη της υποψήφιας για το χρίσμα των Δημοκρατικών της Γερουσιαστού Καμάλα Χάρις. Η οποία έλαβε χώρα σε ένα συνοικιακό μπαρ! Η Χάρις με εξέπληξε με τις αριστερές της θέσεις. Ομολογώ ότι είχε ένα παθιασμένο σοσιαλιστικό λόγο που δε γνώριζα ότι θα μπορούσε να συναντήσει κανείς στην Αμερική. Βεβαίως δεν έχει καμιά πιθανότητα για το χρίσμα αλλά και πάλι. Ακούω πάντως ότι Γουώρεν και Σάντερς έχουν παρόμοιες θέσεις και θα έχει ενδιαφέρον να δούμε μέχρι που θα φτάσουν.
Όπως μας έχει εξηγήσει όμως μία εξαιρετική ακαδημαϊκός στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον στην Αμερική το δικομματικό σύστημα και ο τρόπος με τον οποίο γίνεται η εκλογή του Προέδρου «σπρώχνει» τους υποψήφιους στο να υιοθετήσουν σταδιακά ένα πιο «ενδιάμεσο» λόγο με σκοπό να προσελκύσουν ψήφους από τη μεγάλη δεξαμενή ψηφοφόρων που βρίσκεται μεταξύ των δύο πολιτικών χώρων.
Και όλα αυτά τη στιγμή που το περίεργο εκλεκτορικό τους σύστημα δεν εκλεγεί κατά ανάγκη τον υποψήφιο που έλαβε τις περισσότερες λαϊκές ψήφους αλλά εκείνο που κέρδισε τις πολιτείες με τον μεγαλύτερο αριθμό εκλεκτόρων. Γι’ αυτό εξάλλου και στις προηγούμενες προεδρικές εκλογές μπορεί η υποψήφια των Δημοκρατικών Χίλαρι Κλίντον να εξασφάλισε τρία εκατομμύρια περισσότερες ψήφους από τον αντίπαλό της Ντόλαντ Τραμπ. Εντούτοις έχασε τις εκλογές εφόσον ο Τραμπ κέρδισε τον μεγαλύτερο αριθμό εκλεκτόρων.
Σοκ, έτσι;
ΥΓ. Επόμενο γράμμα από την Αμερική την επόμενη εβδομάδα από το Σαν Ντιέγκο.


Γράμμα από την Αμερική. (Μέρος Β’)

Αγαπητέ/ή αναγνώστη/τρια,

Το ταξίδι στην Αμερική συνεχίζεται μαζεύοντας καθημερινά γνώσεις και εμπειρίες. Οι επισκέψεις στις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις μου προκαλούν μεγάλη αίσθηση. Κυρίως μου κάνει εντύπωση το πόσο εύρωστες είναι δίχως να έχουν καμιά απολύτως κρατική ενίσχυση. Στηρίζονται σε δωρεές και συνεισφορές ατόμων και οργανισμών ενώ η λειτουργία τους στηρίζεται σε εσωτερικές δομές και διαδικασίες αντίστοιχες μεγάλων εταιρειών με Διοικητικά Συμβούλια και εκτελεστικούς διευθυντές. Τις δραστηριότητές τους τις αποκαλούν «υπηρεσίες» και τα άτομα που απευθύνονται προς αυτές ως «πελάτες» ανεξάρτητα από τη φιλανθρωπική διάσταση του έργου τους. Για παράδειγμα, πελάτης μπορεί να είναι ο μετανάστης και η οικογένειά του που απευθύνονται σε ένα κοινοτικό κέντρο για υποστήριξη, ή πελάτης είναι η νεαρή έγκυος γυναίκα που έχει ανάγκη μία οργάνωση οικογενειακού προγραμματισμού για τη στήριξη της ίδιας και του βρέφους της στο μέλλον. Γενικά οι όροι όπως, «πελάτης», «επιχειρηματίας», «υπηρεσίες», «χρήμα», «κέρδος» έχουν θετικό πρόσημο σε αντίθεση – με τις πλείστες τουλάχιστον- ευρωπαϊκές χώρες του Νότου.
Όσο αφορά στη γυναικεία επιχειρηματικότητα, καταβάλλεται μια μεγάλη προσπάθεια από πλευράς ερευνητικών κέντρων, σχολών οικονομίας και κοινωνίας των πολιτών για να την ενισχύσουν και να τη χρηματοδοτήσουν. Εντούτοις ακόμη και στη χώρα όπου «όλα μπορούν ν συμβούν» οι στατιστικές σε αυτό το τομέα παραμένουν απογοητευτικοί.
Τελευταίο βράδυ πριν την αναχώρησή μας από την Πολιτεία του Όρεγκον μας περίμενε μια έκπληξη που μπήκε σφήνα στο πρόγραμμα επισκέψεων και ξεναγήσεων. Ένας καλαθοσφαιρικός αγώνας NBA ήταν ότι καλύτερο για να κλείσουμε τη 2η εβδομάδα. Ένα υπερθέαμα δράσης, διαφήμισης και κατανάλωσης! Όλα περίπου σε ισάξιες δόσεις…
Αποχαιρετώντας πίσω μας το κοσμοπολίτικο Πόρτλαντ, ταξιδέψαμε μέχρι το παραλιακό Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια και φτάσαμε στα σύνορα με το Μεξικό. Η επιμονή και ο παρορμητισμός της ομάδας ανάγκασε ξεναγό και συνοδούς να περπατήσουν μαζί μας σε ένα μακρύ χωματόδρομο μερικών χιλιομέτρων μέχρι το τοίχος. «Τοίχος ή  φράκτης, αναλόγως πολιτικής προσέγγισης και διάθεσης», είπε η ξεναγός κλείνοντάς μας το μάτι. Η όψη του ήταν κάτι το συγκλονιστικό ακόμη και για μία Κύπρια. Τρομακτική και οξύμωρη μαζί. Μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις κι εκεί όπου υπήρξε μεγάλος αριθμός παραβιάσεων το τοίχος γίνεται διπλό δημιουργώντας ένα ιδιότυπο νεκρής ζώνης στο ενδιάμεσο. Τα τοίχος είναι πανύψηλο αλλά και σχετικά διάφανο. Μπορείς δηλαδή να δεις και να συνομιλήσεις με τον απέναντι. Αλλά δε μπορείς να τον αγγίξεις. Εννοείται ότι η όλη περιοχή φρουρείται επιπλέον με όλα τα σύγχρονα τεχνολογικά αέρια και επίγεια μέσα αν και είμαι σχεδόν βέβαιη ότι κανένα τοίχος και κανένα μέσο δε μπορεί να σταματήσει τον άνθρωπο αν είναι αποφασισμένος να περάσει απέναντι.
Πλησιάζοντας σιγά σιγά προς το τέλος των τριών εβδομάδων το μυαλό μου είναι βομβαρδισμένο με εικόνες κι εντυπώσεις. Μια από αυτές αφορούν στις επισκέψεις μας σε αστυνομικά τμήματα και ορισμένες πρακτικές που με εντυπωσίασαν.
Η μία αφορούσε στο γεγονός του ότι Πολιτεία της Iowa μέρος της αστυνομικής περιβολής κι εξάρτησης ήταν και φορητές κάμερες. Στην ερώτησή μου αν δεν νιώθουν άβολα με αυτό η απάντησή τους ήταν ότι στην αρχή ένιωθαν περίεργα, αλλά πλέον θεωρούν ότι οι κάμερες τους προστατεύουν, τους κρατούν υπόλογους για τη δουλειά τους και επιπλέον αναγκάζουν τους πολίτες να συμπεριφέρονται καλύτερα έναντι τους. Το 2ο στοιχείο που μου έκανε εντύπωση είναι ο ξεκάθαρος διαχωρισμός αρμοδιοτήτων ανάμεσα σε ομοσπονδιακή αστυνομία και τοπική. Η τοπική αστυνομία δεν επιβάλλει τους ομοσπονδιακούς νόμους, εγγυάται όμως την ασφάλεια και την τάξη στην κοινότητα. Επιπλέον εντύπωση μου έκαναν οι πρακτικές εμπλοκής της κοινότητας προς βοήθεια των αρχών. Για παράδειγμα κάθε Παρασκευή πρωί εκπρόσωπος της αστυνομίας μοιραζόταν σε μία ανοικτή κοινοτική σύναξη με πολίτες και εκπροσώπους της κοινότητας το αστυνομικό δελτίο, τα νέα και ανακοινώσεις της αρχής με ΜΚΟ που δρούσαν κυρίως σε γειτονιές με ψηλή παραβατικότητα ή με μη προνομιούχες ομάδες πληθυσμού και στη συνέχεια είχαν μία ανοικτή συζήτηση. Τα μέλη της δύναμης ήταν πρόθυμα να ακούσουν παράπονα, προβλήματα αλλά και να παραδεχθούν ότι σε ορισμένες περιπτώσεις χρειάζονται τη βοήθεια της κοινότητας.
Νομίζω η εφαρμογή κάτι αντίστοιχου στην Κύπρο θα βρισκόταν εντελώς εκτός συζήτησης.
Γράμμα από την Αμερική. (Μέρος Γ’ – τελευταίο)

Αγαπητέ/ή αναγνώστη/τρια,

Συστηματικά είχα αποφύγει να αναφερθώ στην εμπειρία της πρώτης εβδομάδας της επίσκεψής μου στην Αμερική. Ο λόγος ήταν επειδή ήθελα να αποκτήσω μία χρονική και –κατ’ επέκταση- συναισθηματική απόσταση από τα όσα βιώσαμε μέσα σε εκείνη την πρώτη εβδομάδα στην Ουάσιγκτον όπου μεγάλο μέρος του προγράμματος λάμβανε χώρα στην ολομέλεια με γυναίκες από την Αφρική, την Λατινική Αμερική, την Ασία και την Ευρώπη. Η πρώτη εβδομάδα ήταν ένα παράθυρο στον κόσμο. Ένα παράθυρο που σε έσπρωχνε να ακούσεις, να μάθεις και να συζητήσεις για τα θέματα και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες σε άλλες περιοχές του πλανήτη που γεωγραφικά ίσως να μην είναι και τόσο μακριά από το νησί μας, αλλά από κάθε άλλη άποψη είναι. Κι όσο ξεδιπλώνονταν οι ιστορίες τους περισσότερο κατανοούσαμε πόσο κοντά μας, και πόσο δίπλα μας βρίσκεται ο πόλεμος, η καταστροφή και η παράνοια.
Όμως μία αληθινή ιστορία και ένα πραγματικό γεγονός σημάδεψαν τη μνήμη μου για πάντα. Η γνωριμία μου με την Ντέμπη από το Νότιο Σουδάν προέκυψε αβίαστα. Εξάλλου την είχε προτείνει το Βατικανό οπότε τυπικά αποτελούσε μέρος της ευρωπαϊκής ομάδας. Η Ντέμπη, είναι 27 χρονών και είναι η πρώτη γυναίκα που έχει αποφοιτήσει από το γυμνάσιο στην κοινότητά της. Η πρώτη γυναίκα που στη συνέχεια σπούδασε στην Κένυα και αποφοίτησε από Πανεπιστήμιο και βεβαίως η πρώτη που έχει αναλάβει τη θέση της διευθύντριας στο σχολείο από όπου αποφοίτησε. Η Ντέμπη μπορούσε να μην επιστρέψει στον πόλεμο, επέλεξε όμως να το πράξει για να αποδώσει -όπως η ίδια μου εξήγησε- αυτά που οφείλει στην κοινότητά και στην οικογένειά της. Η Ντέμπη είναι ορφανή από μητέρα και ανήκει σε μία πολυμελή οικογένεια. Ο ηλικιωμένος πατέρας της αποφάσισε να μην υποκύψει στην προίκα που προσφέρουν οι άντρες του χωριού για να αγοράσουν την κόρη του για γυναίκα τους. Ο άντρας αυτός έκανε μία μικρή επανάσταση, κάτι που δεν έπραξε κανένας ποτέ προηγουμένως. Την έστειλε στο σχολείο! Στο Νότιο Σουδάν όμως ο εμφύλιος πόλεμος σε συνδυασμό με τη φτώχεια και τις άθλιες συνθήκες ζωής οδηγούν σε εξωφρενικά βίαιες καταστάσεις, όπου κάποιος μπορεί να σκοτωθεί από παρεξήγηση.
Ένα τέτοιο τραγικό γεγονός συνέβη λίγες εβδομάδες προτού έρθει η Ντέμπη στην Αμερική, όταν οι κάτοικοι του διπλανού χωριού έστησαν ενέδρα και δολοφόνησαν εν ψυχρό 3 δασκάλους του σχολείου επειδή θεώρησαν ότι ήταν υπεύθυνοι για τον θάνατο ενός συγχωριανού τους ο οποίος είχε πεθάνει σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Δυστυχώς, το τυφλό μίσος για εκδίκηση ήταν πιο γρήγορο από την αληθινή είδηση. Το γεγονός αυτό ανέτρεψε για άλλη μια φορά κάθε πίστη και κάθε ελπίδα για την ίδια. Είχε αποφασίσει να ακυρώσει το ταξίδι και να παραιτηθεί από την προσπάθεια να παλεύει για την αλλαγή στην πατρίδα της. Η ψυχική της δύναμη ήταν που της έδωσε το κουράγιο και τη δύναμη για να συνεχίσει.
Το δεύτερο γεγονός συνέβη κατά την 4η ημέρα της παραμονής μας και ενόσω το συνέδριο ήταν σε εξέλιξη μία τραγική είδηση έφερε παγωμάρα στην αίθουσα. Η μητέρα μίας από τις συμμετέχουσες στο πρόγραμμα είχε τραυματιστεί σοβαρά σε επίθεση των Ταλιμπαν σε ένα εμπορικό κέντρο λίγο έξω από την Καμπούλ στο Αφγανιστάν. Δύο ημέρες αργότερα άφησε την τελευταία της πνοή σε νοσοκομείο της περιοχής. Ο κόμπος στον λαιμό ολονών μας δεν έλεγε να φύγει. Όπως και ούτε θα φύγει ποτέ το σοκ από την επίγνωση του πως είναι να ζεις μέσα στη βία του πολέμου.
Σήμερα, ένα μήνα σχεδόν μετά από εκείνη την πρώτη εβδομάδα στην Ουάσιγκτον κρατώ δύο πράγματα. Τον ανθρώπινο πόνο από τη μια και την ανθρώπινη θέληση από την άλλη. Οι αληθινές ιστορίες όλων αυτών των γυναικών, η θέλησή τους να σηκωθούν και να σταθούν όρθιες απέναντι σε καταπιεστικούς συζύγους, αυταρχικά καθεστώτα, ένοπλους άντρες είναι που θα αποτελεί για πάντα μία αστείρευτη πηγή έμπνευσης, κουράγιου και αγώνα για ειρήνη και δημοκρατία.
Της Ξένιας Κωνσταντίνου

Ξ. Κωνσταντίνου στον «Π»: «ΔΔΟ χωρίς παλινδρομήσεις»

Με την «Απόφαση Ειρήνης» θέλετε να μας πείτε ότι δεν φταίει η Τουρκία για το ότι δεν λύνεται το Κυπριακό, αλλά επειδή κάποιοι δεν το έχουν πάρει απόφαση; Είναι θέμα απόφασης η ειρήνη στην Κύπρο;
Η Ομάδα Πρωτοβουλίας κατέληξε στο όνομα «Απόφαση Ειρήνης» επειδή αυτό που ένωσε εξ αρχής τα μέλη της Πρωτοβουλίας ήταν η αποφασιστικότητα να αναλάβουμε από κοινού μια δημόσια πρωτοβουλία για το Κυπριακό με στόχο να συμβάλουμε με τρόπο θετικό, σοβαρό κι ενημερωμένο στην προσπάθεια επίτευξης λύσης και ειρήνης στον τόπο, στη βάση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Αναφορικά με τον ρόλο της Τουρκίας, όπως είχαμε αναφέρει και στη Διακήρυξη της Πρωτοβουλίας, αποτελεί αναντίλεκτο γεγονός πως η κλιμακούμενη προκλητικότητά της δημιουργεί επιπρόσθετες και σοβαρές δυσκολίες. Ωστόσο, αυτά τα δεδομένα δεν πρέπει να αφεθούν να λειτουργήσουν ανασταλτικά για την επιδίωξη της λύσης του Κυπριακού, αφού αποτελούν κλασικές εκφάνσεις της προβληματικής υφιστάμενης κατάστασης.
Συμπληρωματικοί
Γιατί δεν εργάζεστε για τη λύση του Κυπριακού μέσα από τα κόμματά σας και δημιουργήσατε μια νέα Κίνηση;
Η Ομάδα Πρωτοβουλίας δεν είναι Κίνηση και δεν ανταγωνίζεται την κομματική, πολιτική, ακαδημαϊκή ή ακτιβιστική δράση των μελών της. Η Ομάδα είναι συμπληρωματική και υποβοηθητική στην πολιτική προσπάθεια που γίνεται από κόμματα κι άλλους φορείς της κοινωνίας των πολιτών, προς την ίδια κατεύθυνση. Επιπλέον, πιστεύουμε ότι η δημιουργία μίας Ομάδας με άτομα από διάφορους χώρους, οι οποίοι είναι σε θέση να παραμερίσουν άλλες ιδεολογικές διαφορές και να εργαστούν από κοινού στη βάση κοινών ανησυχιών και διαπιστώσεων για το εθνικό μας πρόβλημα, είναι κάτι θετικό και στέλνει ένα ακόμη πιο ισχυρό μήνυμα στην κοινωνία.
Θα αποδεχόσασταν οποιαδήποτε λύση του Κυπριακού;
Η θέση μας είναι ότι η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, ως η συμφωνημένη μορφή της λύσης του Κυπριακού, αποτελεί την καταλληλότερη βάση για διαπραγμάτευση, χωρίς παλινδρομήσεις και αμφιταλαντεύσεις προς άλλες κατευθύνσεις. Η ομοσπονδιακή μορφή της λύσης του Κυπριακού θα επιτρέψει στις δύο κοινότητες να συνεργαστούν σε ομοσπονδιακό επίπεδο, να διαχειριστούν από κοινού σημαντικά ζητήματα, και να συνδιαμορφώσουν πολιτικές αποφάσεις που θα είναι προς το συμφέρον του συνόλου του κυπριακού λαού. Σε ένα περιβάλλον ασφάλειας, χωρίς στρατούς κατοχής και χωρίς εγγυήσεις. Εμείς απορρίπτουμε λογικές τύπου «λύση να ‘ναι κι ό,τι ‘ναι». Αυτό το οποίο φέρνει κοντά τα μέλη της Πρωτοβουλίας είναι η βαθιά μας πίστη και πεποίθηση ότι η λύση που επανενώνει τον τόπο και διασφαλίζει μακροπρόθεσμα την ασφάλεια, την ειρήνη και τη σταθερότητα στο νησί είναι η λύση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Την ίδια στιγμή αναγνωρίζουμε και κατανοούμε απόλυτα τις αντικειμενικές δυσκολίες που παρουσιάζονται από πλευράς Τουρκίας αλλά επιμένουμε ότι στη βάση της προηγούμενης δουλειάς που έχει επιτευχθεί μέχρι στιγμής, από τη νυν και τις προηγούμενες κυβερνήσεις, υπάρχει το έδαφος για οριστική κατάληξη. Η απάντησή μου είναι ότι δεν αποδεχόμαστε ούτε την οποιαδήποτε λύση του Κυπριακού, ούτε συνέχιση της κατοχής. Θέλουμε λύση με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, τα οποία είναι αυτά που συζητούν επίσημα διαχρονικά όλες οι κυβερνήσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Μόνον «15»
Με ποια κριτήρια γίνατε Ομάδα εσείς οι συγκεκριμένοι«15»; Τι σας ενώνει;
Η Ομάδα εξελίχθηκε και μεγάλωσε σταδιακά και παράλληλα ωρίμασε η εσωτερική συζήτηση. Η ιδρυτική Ομάδα δεν έχει σκοπό να μεγαλώσει περαιτέρω καθώς δεν είναι επιδίωξή μας να γίνουμε ούτε κίνημα, ούτε κόμμα, ούτε ΜΚΟ, ούτε οτιδήποτε άλλο. Εμείς στόχο έχουμε να μαζικοποιήσουμε όχι την Ομάδα αλλά τον διάλογο γύρω από το Κυπριακό, συζητώντας τις προκλήσεις, τις δυσκολίες και τις προοπτικές της ομοσπονδιακής λύσης με σύγχρονες πρακτικές διαλόγου. Λόγω του ότι η ομοσπονδιακή μορφή λύσης είναι η θεσμική θέση της πλευράς μας, που υποστηρίζεται σχεδόν από όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα, υπάρχουν πάρα πολλά πολιτικά πρόσωπα και ενεργοί πολίτες που θα μπορούσαν να συμμετάσχουν στη συγκεκριμένη Ομάδα.
Άρα, δεν μπορεί κάποιος να εγγραφεί μέλος στην Πρωτοβουλία σας. Θα εμπλουτιστεί η ιδρυτική σας Ομάδα και με άλλες προσωπικότητες;
Η Ομάδα Πρωτοβουλίας δεν επιδιώκει να γίνει μαζικό κίνημα οποιουδήποτε τύπου, ως εκ τούτου δεν εγγράφει μέλη. Οποιοσδήποτε επιθυμεί να λαμβάνει ενημέρωση, έχει δημιουργηθεί σχετική σελίδα στο facebook με όνομα «Απόφαση Ειρήνης». Σκοπός και στόχος μας είναι να προσεγγίσουμε τη σημαντική μερίδα κόσμου, η οποία δεν τοποθετείται a priori θετικά ή αρνητικά στη μορφή λύσης ομοσπονδίας. Μόνο έτσι θα έχει ουσιαστικό λόγο ύπαρξης η Ομάδα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, βεβαίως, θα χρειαστεί η στήριξη και η βοήθεια και άλλων προσώπων, ειδικών και προσωπικοτήτων.
Ρεαλισμός
Και πώς θα προωθήσετε τη λύση του Κυπριακού μέσω της «Απόφασης Ειρήνης»;
Θέλουμε να προωθήσουμε τον διάλογο, τον προβληματισμό και την εποικοδομητική συζήτηση στην κοινωνία. Χωρίς ωραιοποιήσεις και χωρίς κινδυνολογία, αλλά με ορθολογισμό και ρεαλιστικά επιχειρήματα, τα οποία δεν έχουν να κάνουν μόνον με τη διαδικασία της διαπραγμάτευσης, αλλά και με την προοπτική της εφαρμογής μιας συμφωνημένης λύσης, που θα γίνει αποδεκτή από την πλειοψηφία του κυπριακού λαού.
Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα το Κυπριακό;

Η Τουρκία, τόσο στο θέμα των γεωτρήσεων για φυσικό αέριο όσο και στο θέμα του Βαρωσιού, δημιουργεί νέες ισορροπίες σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, που μόνο μέσα από αποφασιστική και πετυχημένη διαπραγματευτική διαδικασία για τη λύση του Κυπριακού μπορούν να ανατραπούν. Η στάση της Τουρκίας δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για διαιώνιση του υφιστάμενου status quo. H σημερινή κατάσταση στασιμότητας δημιουργεί εκ των πραγμάτων τις προϋποθέσεις παράνομων μονομερών ενεργειών που συμβαίνουν και διαιωνίζονται. Το κατοχικό status quo εξ ορισμού δεν είναι βιώσιμο και λειτουργικό, και γι’ αυτό επιδιώκεται η κατάργησή του μέσα από μια αμοιβαία αποδεκτή επίλυση του Κυπριακού στη βάση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας.
Εφημ. Πολίτης 8/9/2019
της Κατερίνας Ηλιάδη

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, βρεθήκαμε μαζί την ανερχόμενη πολιτικό Ξένια Κωνσταντίνου, Πρόεδρο της Γυναικείας Οργάνωσης του Δημοκρατικού Συναγερμού (ΓΟΔΗΣΥ) για χαλαρή και χωρίς τύπους συζήτηση που αφορά στο κεφάλαιο «γυναίκα».
Από τους ηλικιακά νέους ανθρώπους στην πολιτική, ευγενής, προσιτή και ανθρώπινη. Έχει σταθερές απόψεις και καινοτόμες εισηγήσεις, τις οποίες εκφράζει ευθαρσώς και χωρίς καμία αναστολή ή φόβο για πολιτικό κόστος.
24. Όταν ακούτε τη λέξη “γυναίκα” τι σας έρχεται στο μυαλό;
«Μου έρχεται η γυναίκα εργαζόμενη, η γυναίκα επαγγελματίας, η γυναίκα σύζυγος, μητέρα, οικοκυρά, η άνεργη, η πολιτικός, η διευθύντρια, η αγρότισσα και σκέφτομαι ότι όλοι αυτοί οι διαφορετικοί κόσμοι τέμνονται σε ένα κοινό χαρακτηριστικό. Γυναίκα σημαίνει να προσπαθείς πάντα από λίγο έως και πολύ περισσότερο!»
24. Έχετε βιώσει διάκριση εξαιτίας του φύλου σας;
«Που θέτετε τη γραμμή για το τι είναι διάκριση; Γιατί διάκριση μπορεί να είναι ένα απρεπές σχόλιο, διάκριση είναι να σε πληρώνουν λιγότερα από τους άνδρες συναδέλφους σου, διάκριση είναι να μην σε προσλάβουν επειδή κάποια στιγμή θα γίνεις μητέρα. Διάκριση είναι κάθε φορά που κάποιος -άντρας ή γυναίκα- θεωρεί ότι ξέρει καλύτερα από εσένα τι σου αρέσει, τι σου ταιριάζει ή τι δικαιούσαι. Βεβαίως έχω βιώσει διάκριση και όλες θα βιώσουν σε κάποιο βαθμό. Σημασία έχει να μάθεις 1ο να την εντοπίζεις και 2ο να σε δυναμώνει.»
24. Τι πέτυχε μέχρι σήμερα η γυναίκα και σε ποιους τομείς θεωρείτε ότι απαιτείται ακόμη πολλή δουλειά;
«Στη χώρα μας ειδικά έγινε μία εξαιρετικά γοργή μετάβαση στη νεωτερικότητα. Αν πάτε πίσω μόλις τρεις γενιές και αναλογιστείτε σε τι θέση ήταν η γυναίκα τότε (ειδικά εκτός των αστικών κέντρων) θα διαπιστώσετε ότι έχουν γίνει τεράστια άλματα προς τα μπροστά. Μέσα σε λιγότερο από ένα αιώνα πετύχαμε πάρα πολλά. Η πρόσβαση στη μόρφωση είναι μία ουσιαστική πρώτη κατάκτηση. Η είσοδος στην αγορά εργασίας επίσης κερδήθηκε με αγώνες όπως και πολλά άλλα κοινωνικά δικαιώματα. Εν τούτοις παραμένει η γυάλινη οροφή η οποία κρατά ακόμη τις γυναίκες μακριά από θέσεις ευθύνης στην οικονομία, την πολιτική και τις επιχειρήσεις. Πιστεύω όμως ότι με συγκεκριμένα θαρραλέα βήματα μπορούμε να υπερβούμε την ανισότητα.»
24. Ποιες γυναίκες θαυμάζετε;
«Πάρα πολλές. Κυρίως γυναίκες οι οποίες πέτυχαν η καθεμία στο χώρο της με το δικό της ιδιαίτερο τρόπο. Θαυμάζω γυναίκες οι οποίες δεν μπήκαν σε καλούπια αλλά τόλμησαν στο χώρο στον οποίο καταξιώθηκαν να στηρίξουν με συνέπεια το δικό τους ιδιαίτερο στυλ και επιλογές. Μου έρχονται πολλά ονόματα και μπορώ να μιλώ για την καθεμία ξεχωριστά για τους λόγους για τους οποίους τις ξεχωρίζω. Ονόματα όπως η Μαρί Κιουρή, η Μάργκαρετ Θάτσερ, η Μελίνα Μερκούρη, η Edith Piaf. Προπάντων όμως θαυμάζω τη γυναίκα που μπορεί το όνομα της να μην πέρασε ποτέ στην ιστορία ως πρότυπο αλλά η ίδια έδωσε ένα καθημερινό αγώνα για να μεγαλώσει τα παιδιά της μέσα από δυσκολίες, στερήσεις και αυταπάρνηση. Πιστεύω ότι σε αυτή την ανώνυμη γυναίκα είναι που χρωστάμε την μεγαλύτερη ευγνωμοσύνη.»
24. Πως μπορούμε να αλλάξουμε τα στερεότυπα όσο αφορά στον παραδοσιακό ρόλο του κάθε φύλου;
«Κανένα παιδί δε γεννιέται και κουβαλά στερεότυπα. Τα στερεότυπα δημιουργούνται ενόσω ένα παιδί μεγαλώνει ανάλογα με το τι βλέπει, τι ακούει και τι μαθαίνει. Γι αυτό έχει μεγάλη σημασία τόσο η οικογένεια όσο και το σχολείο και τα ΜΜΕ να καλλιεργούν και να προβάλουν μια κουλτούρα δημοκρατική και ισότιμη. Βεβαίως η ευθύνη επεκτείνεται και αφορά και το ίδιο το κράτος το οποίο πρέπει να στηρίζει με συγκεκριμένες πολιτικές την ισότητα. Ένα παράδειγμα είναι το ολοήμερο σχολείο. Το οποίο θα πρέπει να σχεδιαστεί με τρόπο δημιουργικό και χρήσιμο για τα παιδιά οπωσδήποτε. Σίγουρα πάντως η σωστή και καθολική εφαρμογή του είναι ένα μέτρο το οποίο θα βοηθήσει και άνδρες και γυναίκες και ιδιαίτερα τις μονογονικές οικογένειες -μια κατηγορία που ολοένα αυξάνεται- να αναζητήσουν και να επιδιώξουν καλύτερες ευκαιρίες εργασίας και να ασχοληθούν και με τη δημόσια σφαίρα.
Κλείνοντας να αναφέρω επίσης ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση τα πρόσφατα χρόνια επικεντρώνει τις προσπάθειες της στον τομέα της ισότητας και στοχεύει κυρίως στους άντρες. Σε μια προσπάθεια να καλλιεργήσει υγιή πρότυπα από άντρες οι οποίοι είναι επιτυχημένοι στις καριέρες τους και παράλληλα συμβάλουν έμπρακτα στη φροντίδα και την ανατροφή των παιδιών τους. Πιστεύω ότι είναι σημαντικό.»
24. Υποστηρίζετε τις ποσοστώσεις ως εργαλείο προώθησης της ισότητας ανδρών κ γυναικών;
«Θεωρώ χρέος μας να επιδιώξουμε έναν καλύτερο και πιο ισότιμο κόσμο. Αυτή τη στιγμή στην Κύπρο έχουμε από τα χαμηλότερα ποσοστά συμμετοχής γυναικών στα κέντρα λήψης αποφάσεων. Θεωρώ το γεγονός του ότι το 2016 ο πληθυσμός του 51+% εκπροσωπείται με τα εξευτελιστικά ποσοστά του 4% και του 6% δεν είναι όχι λόγω έλλειψης ικανοτήτων αλλά εξαιτίας της προκατάληψης. Οι γυναίκες σήμερα στην Ευρώπη είναι περισσότερες σε αριθμό αποφοίτων, έχουν συγκριτικά υψηλότερες επιδόσεις και κρίνονται ως καταλληλότερες για θέσεις μεσο-διευθυντικές. Το πρόβλημα εντοπίζεται στη συνέχεια. Οπότε θεωρώ ότι πρέπει ναι να επιδιώξουμε να αναδείξουμε άξιες γυναίκες στη δημόσια σφαίρα. Γι αυτό μόλις την προηγούμενη εβδομάδα συστήσαμε μια πρωτοβουλία η οποία διαβουλεύτηκε και κατέθεσε εισήγηση για την ισόρροπη συμμετοχή στα Δ.Σ. των ημικρατικών. Θεωρώ ότι πρέπει να «σπρώξουμε» το κράτος να αναζητήσει όλες αυτές τις άξιες επαγγελματίες οι οποίες μπορούν να προσφέρουν. Είναι εξάλλου επωφελές για όλους μας επειδή υπάρχουν σοβαρές έρευνες που δείχνουν ότι η ισόρροπη συμμετοχή στη διοίκηση ενός οργανισμού αυξάνει την κερδοφορία, τον δείκτη καινοτομίας και μειώνει ουσιαστικά τον κίνδυνο χρεωκοπίας.»
24. Είστε επικεφαλής μιας εκ των δυο μεγαλύτερων γυναικείων οργανώσεων. Πείτε μας τρία πράγματα ουσιαστικά και εφαρμόσιμα που έχετε κατά νου και που μπορούν να βελτιώσουν τη θέση και τα δικαιώματα της γυναίκας.
«Πιστεύω ότι έχουμε χρέος ως οργανώσεις να αναζητήσουμε συνεργασίες και να επιδιώξουμε πέρα από μέτρα ανατροπής των στερεοτύπων να βάλουμε μπρος όλες μαζί για την εφαρμογή της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης που αφορά στην ενημέρωση, προτροπή και εξειδικευμένη διαχείριση με συγκεκριμένα μέτρα των περιστατικών κάθε μορφής βίας κατά γυναικών. Θεωρώ ότι είμαστε έτοιμες να το διεκδικήσουμε και να το πετύχουμε. Γι αυτό κάνω μια έκκληση και στις υπόλοιπες οργανώσεις και ΜΚΟ αλλά και στην κάθε γυναίκα ξεχωριστά να σταθούν ως ισότιμοι συμπαραστάτες μας σε αυτή την προσπάθεια με τρόπο δημιουργικό και αποτελεσματικό για να το πετύχουμε. Τέλος όπως έχω αναφέρει και πιο πάνω πιστεύω ότι το ολοήμερο σχολείο θα λύσει πάρα πολλά προβλήματα. Θα μειώσει κατ’ αρχήν την παραπαιδεία αυξάνοντας έτσι την αγοραστική αξία των νοικοκυριών, θα δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας και προπάντων θα λειτουργήσει θετικά στην αλλαγή των παραδοσιακών στερεοτυπικών ρόλων.
Τέλος πιστεύω ότι η πρωτοβουλία προώθησης γυναικείων προτύπων πρέπει να συνεχιστεί με συγκεκριμένα μέτρα τόσο από πάνω προς τα κάτω αλλά και από τη βάση προς τα πάνω.»

24. Μια παραίνεση προς τους νέους και τις νέες;
«Η παραίνεση μου προς τους νέους και τις νέες αυτού του τόπου είναι πρώτο να μην παίρνουν τον κόσμο ως δεδομένο αλλά να τον παρατηρούν διεξοδικά και κριτικά και να προσπαθούν να τον αλλάξουν. Η αλλαγή να ξέρετε δεν έρχεται από τη μια μέρα στην άλλη. Αντίθετα υπάρχουν τεράστιες αντιστάσεις σε κάθε προσπάθεια αλλαγής αλλά ξέρω ότι ο επιμένων νικά.
Δεύτερο να μην πουν ποτέ «ως εδώ μπορώ». Δε θα μάθεις ποτέ μέχρι που ακριβώς μπορείς να φτάσεις εάν δεν προσπαθήσεις.»

– See more at: http://www.24h.com.cy/politics/item/118490-xenia-konstantinou-me-sigkekrimena-tharallea-vimata-mporoume-na-ipervoume.html#sthash.m2doSzGF.dpuf

Κοιτάζουμε μπροστά!


Τελικά σχεδόν κάνεις δεν έχει εκπλαγεί από την αποχώρηση του ΔΗΚΟ, ενώ επιπλέον, λίγοι έχουν πεισθεί ότι ο λόγος της αποχώρησης ήταν το κείμενο του κοινού ανακοινωθέντος για την επανέναρξη των συνομιλιών. Η όλη στάση του νυν Προέδρου του ΔΗΚΟ από την περίοδο που η συμφωνία ΔΗΣΥ-ΔΗΚΟ βρισκόταν ακόμη στα σπάργανα ήταν ενδεικτική των προθέσεών του, το ίδιο και η στήριξη που είχε δώσει ο ίδιος προς άλλο υποψήφιο. 

Όμως, αυτή τη στιγμή δεν έχει πλέον ιδιαίτερη σημασία η πρόθεση, αλλά, το αποτέλεσμα. Εξάλλου όποιο λόγο και αν αποδίδει κάνεις η κατά πλειοψηφία απόφαση του εκτελεστικού γραφείου ενός κόμματος οφείλει να γίνεται απόλυτα σεβαστή. 

Ποια η επόμενη μέρα που ξημερώνει; Μπορούμε να αισιοδοξούμε ως κύπριοι πολίτες ότι η κρίση στα εσωτερικό της συγκυβέρνησης δε θα οδηγήσει σε νέες περιπέτειες την Κύπρο;

Η θετική απάντηση εξαρτάται από τις ηγεσίες των πρώην συγκυβερνώντων αλλά και από την υπεύθυνη στάση του ΑΚΕΛ ως το κατεξοχήν κόμμα της αντιπολίτευσης.

Για παράδειγμα, είναι ύψιστης πολιτικής σημασίας κατά πόσο η ηγεσία του ΔΗΚΟ θα παραμείνει συνεπής στην υπεύθυνη στάση που τηρεί στα θέματα οικονομίας για να μπορέσουμε έτσι να ολοκληρώσουμε με επιτυχία τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις για να εξέλθουμε από το μνημόνιο.

Είναι επίσης ύψιστης σημασίας η υπεύθυνη στάση ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ ΑΚΕΛ αλλά και των υπόλοιπων παρατάξεων για να επιτευχθεί κλίμα ενότητας μέσα από τις επιμέρους διαφωνίες για το κυπριακό. Οι διαφορετικές προσεγγίσεις και απόψεις αποτελούν πλούτο για το δημόσιο διάλογο και τη δημοκρατία. Από την άλλη όμως, οι έντονοι τόνοι, οι χαρακτηρισμοί και οι μειωτικές αναφορές το μόνο που πετυχαίνουν είναι να τρέφουν τα άκρα και να αποπροσανατολίζουν τους πολίτες.

Τέλος, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης δεν έχει πλέον άλλη επιλογή από το να τα καταφέρει και αυτό μπορεί να το πετύχει διατηρώντας ανοικτό δίαυλο επικοινωνίας με όλες τις πολιτικές ηγεσίες, αλλά και κυρίως, με τους ίδιους τους πολίτες ανεξαρτήτως από ποιο ιδεολογικοπολιτικό χώρο προέρχονται. Σήμερα που πλέον οι πολιτικές συνεργασίες θα κινηθούν θεματικά και αποσπασματικά το μόνο που μπορεί να φέρει στο τέλος μαζί άτομα και πολιτικές δυνάμεις από διαφορετικές αφετηρίες είναι η πίστη ότι το όραμα για μια νέα Κύπρο μέσα από μία καλή λύση του κυπριακού είναι κάτι που μπορεί σύντομα να γίνει πραγματικότητα. 

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

Αργά αλλά σταθερά πλησιάζουμε προς τη λήξη της προεκλογικής περιόδου και όπως συμβαίνει κάθε φορά αυτές τις μερικές μέρες λίγο πριν από την εκλογική αναμέτρηση, οι λέξεις χάνουν το νόημά τους, τα αυτιά κλείνουν, τα χαρακτηριστικά σκληραίνουν και ο διάλογος βασανίζεται ανάμεσα σε συνθήματα και φωνασκίες.

Ταυτόχρονα όμως στο χρονικό σημείο όπου ολοκληρώνει τη θητεία της μια διακυβέρνηση ο κάθε πολίτης μπορεί πλέον να την κρίνει στο σύνολό της. Ο καθ.  Παναγιώτης Θανασάς κατάφερε -σε συνέντευξή του την περασμένη Κυριακή- να συμπυκνώσει μέσα σε μια πρόταση τη μεγάλη εικόνα, όταν είπε «η διακυβέρνηση της τελευταίας πενταετίας υπήρξε ένα μίγμα δηλητηρίου και ανικανότητας». Δηλητήριο από την αρχή μέχρι το τέλος έναντι των δήθεν διαχρονικών τους αντιπάλων, δηλαδή του Δημοκρατικού Συναγερμού και ταυτόχρονη ολιγωρία και ανικανότητα να φέρουν εις πέρας οτιδήποτε.

Όντως η διακυβέρνηση του ΑΚΕΛ άφησε μια ξινή γεύση στην κυπριακή κοινωνία και ιδιαίτερα στους οπαδούς του ΑΚΕΛ των οποίων οι προσδοκίες διαψεύστηκαν. Η σημερινή προσπάθεια των στελεχών τους να πείσουν ότι τα πρώτα χρόνια δεν τα πήγαιναν και τόσο άσχημα στην πραγματικότητα δεν αποτελεί τίποτα άλλο από μια καθαρή παραδοχή του πόσο χάλια τα έχουν πάει.

Ουσιαστικά το ΑΚΕΛ από την πρώτη μέρα που βρέθηκε στην εξουσία με το «δικό» του Πρόεδρο αντί να επιχειρήσει υπό την ασφάλεια της εξουσίας να μετεξελιχθεί σε ένα πιο σύγχρονο αριστερό κόμμα, επέλεξε συνειδητά να γίνει ακόμη πιο κλειστό και εσωστρεφές.  Διέκοψε κάθε επαφή με τη δυτική πραγματικότητα, άρχισε να κάνει εξωτερική πολιτική στη βάση των ιδεοληψιών του και το πλέον τραγικό, διαχειρίστηκε το κυπριακό έχοντας κατά νου όχι το συμφέρον του τόπου αλλά τη φιλοδοξία του Δ. Χριστόφια για 2η θητεία.

Όλα αυτά σε συνδυασμό με τη εμμονή να τους φταίνε πάντοτε κάποιοι άλλοι, οδήγησαν στο σημερινό τραγικό απολογισμό και σε ένα πελώριο έλλειμμα. Έλλειμμα στην αξιοκρατία, στην οικονομία, στους θεσμούς, στο κυπριακό. Δυστυχώς και προς απογοήτευση πολλών, ο Χριστόφιας αποδείχτηκε πολύ κατώτερος των περιστάσεων. Κυβέρνησε άτσαλα και οδήγησε τη χώρα σε αδιέξοδα από τα οποία θα πασκίζουμε χρόνια να ξεφύγουμε και για τα οποία θα πληρώνουν για δεκαετίες οι επόμενες γενιές.

Όμως, αυτή την ώρα απαιτείται να οπλιστούμε με δύναμη και εργατικότητα και να εργαστούμε για την επόμενη μέρα με αισθήματα αλληλεγγύης απέναντι στους πιο αδύναμους συμπολίτες μας.

Την ερχόμενη Κυριακή διά μέσου της ψήφου μας έχουμε τη δυνατότητα να αποφασίσουμε εμείς για την πορεία που θέλουμε να ακολουθήσει η χώρα μας την επόμενη πενταετία. Προσωπικά θα κατέλθω στην κάλπη με αισιοδοξία και με σιγουριά για την απόφασή μου. Γνωρίζω ότι τα πράγματα δε θα αλλάξουν από τη μια μέρα στην άλλη νιώθω όμως  βέβαιη ότι από τις επιλογές που έχω μπροστά μου συμπαρατάσσομαι με την καλύτερη. Η επιλογή μου δεν είναι κομματική. Την ίδια θα έκανα ακόμα και αν ήμουν ανένταχτη, ακελική ή από οποιοδήποτε άλλο κομματικό χώρο. Επειδή μπροστά στην απειρία του Σταύρου Μαλά επιλέγω την εμπειρία, το κύρος και τις διασυνδέσεις του Νίκου Αναστασιάδη. Ενώ μπροστά στη δίχως τέλος δημαγωγία του Γιώργου Λιλλήκα, επιλέγω τη σοβαρότητα και την αξιοπιστία.

Καλή ψήφο σε όλους!
 

Το νέο πρόσωπο το είδαμε, τη νέα εποχή όμως πουθενά


Ο Σταύρος Μαλάς εξήγγειλε υποψηφιότητα κάτω από το σύνθημα «Νέο πρόσωπο, Νέα πρόταση, Νέα εποχή». Το πρώτο μέρος ήταν απόλυτα επιτυχημένο επειδή με αυτό τον τρόπο -επικοινωνιακά τουλάχιστον- μετέτρεπε το μειονέκτημα της σύντομης πολιτικής του παρουσίας σε πλεονέκτημα προτάσσοντας τη φρεσκάδα στον αντίποδα της πολιτικής εμπειρίας. Το στοίχημα όμως ήταν να πείσει και κυρίως να κάνει πράξη τα άλλα δύο. Εκεί ήταν που έχασε το παιχνίδι των εκλογών από νωρίς, εφόσον ο ίδιος και το επιτελείο του ακολούθησαν μέχρι στιγμής λάθος τακτικές και έκαναν λάθος επιλογές.
1ο λάθος, η ούτω καλούμενη «ανεξάρτητη» υποψηφιότητα.
Τι άλλο εκτός από υποτίμηση της κοινής γνώμης είναι το να σε ρωτούν οι δημοσιογράφοι αν προτίθεσαι να είσαι υποψήφιος και να απαντάς ότι δεν ξέρεις, ενώ αμέσως μετά την έγκριση της Κ.Ε. του ΑΚΕΛ αυτομάτως να είσαι και μάλιστα ανεξάρτητος! Για τον Σ.Μ. θα ήταν πολύ καλύτερο εάν από την αρχή επιχειρούσε να δώσει ένα στίγμα ειλικρίνειας θέτοντας την υποψηφιότητα του στην κατάλληλη βάση, σ’ αυτή δηλαδή της κομματικής ακελικής υποψηφιότητας που στόχο είχε τη συσπείρωση του ΑΚΕΛ και τη μετέπειτα διαπραγμάτευση στο δεύτερο γύρο. Ο συνδυασμός όμως από τη μια του «ανεξάρτητου» υποψηφίου και παράλληλα μέχρι του μέχρι και χτες υπουργού στην κυβέρνηση του Δ. Χριστόφια, τι άλλο μπορεί να χαρακτηριστεί εκτός από κατάφωρη κοροϊδία προς το εκλογικό σώμα;
2ο λάθος, η πολιτική ατζέντα της υποψηφιότητας.
Πέραν του ότι ο υποψήφιος του ΑΚΕΛ, δεν έχει προτείνει μέχρι στιγμής τίποτα καινούριο παρά μόνο αντιδρά αντανακλαστικά στις τρέχουσες εξελίξεις, εκεί όπου βγήκε προς τα έξω άποψη αυτή ήταν συντηρητική, αναχρονιστική και εκτός κάθε προοδευτικής γραμμής. Πως αλλιώς άλλωστε να χαρακτηρίσω την απόλυτη άρνηση έστω να συζητήσει το ζήτημα του συμφώνου συμβίωσης, την κατάργηση των επιδομάτων αξιωματούχων, ή τη νομική ρύθμιση της πορνείας (βλ. δημοσίευμα ΠΟΛΙΤΗ, 14, Οκτ.). Ακόμη και για το μοναδικό θέμα όπου διαφώνησε με την επίσημη γραμμή του ΑΚΕΛ, εκείνο δηλαδή της ίδρυσης καζίνο, δεν πείθει κανένα ότι αυτό θα αποτελέσει επίσημη πρότασή του τη στιγμή που η ανεξαρτησία του τερματίζεται στην κρίση της Κ.Ε. του ΑΚΕΛ.
3ο λάθος, η επιλογή του εκπροσώπου τύπου.
Ο Τάκης Χατζηγεωργίου ένα κομματικό στέλεχος το οποίο ακόμα και όταν είχε διαφωνήσει το 2004 με την ηγεσία του ΑΚΕΛ, ποτέ δεν έβγαλε τη διαφωνία του δημόσια προς τα έξω ούτε και παραιτήθηκε από το όποιο αξίωμά του, αδυνατεί να αντιληφθεί ποιος είναι ο υποψήφιος και ποιος είναι ο δικός του ρόλος. Το τραγικό φιλμάκι που παρακολούθησε όλη η Κύπρος την περασμένη εβδομάδα με τον εκπρόσωπο τύπου να υπαγορεύει μπροστά στις κάμερες και στους δημοσιογράφους στον υποψήφιο τι να πει, ήταν εξευτελιστικό για να πω το λιγότερο. Όμως φανερώνει και την έλλειψη σεβασμού προς τον ίδιο τον υποψήφιο από πλευράς επιτελείου του. Το ανέκδοτο ποιος είναι ο υποψήφιος ο Τάκης ή ο Σταύρος είναι κάτι που θα πρέπει να απασχολήσει σοβαρά το ίδιο το ΑΚΕΛ.
Καταλήγοντας, μέχρι στιγμής από τον Σταύρο Μαλά έχουμε δει μόνο ένα νέο πρόσωπο και παρόλο που προσωπικά τον είχα ικανό για να εκφέρει και μια φρέσκια πολιτική πρόταση, εντούτοις η πολιτική του απειρία τον οδήγησε στη συντριβή πάνω  στο τοίχος αντίστασης που ονομάζεται βαθύ και συντηρητικό ΑΚΕΛ.
Ο Σταύρος Μαλάς θα μπορούσε όντως να αποτελέσει μια εναλλακτική επιλογή για μια μερίδα ανεξάρτητων πολιτών εάν κατ’ αρχήν ο ίδιος ήταν αποφασιστικός για το τι πρεσβεύει, τι προτείνει και κυρίως εάν έκανε πειστική κριτική στην υφισταμένη ηγεσία του ΑΚΕΛ αλλά και του ίδιου του Δ. Χριστόφια. Από τη στιγμή όμως που δε μπόρεσε να το κάνει, αυτό σημαίνει ότι βαδίζει με μαθηματική ακρίβεια προς τη δικαίωση όσων από την πρώτη στιγμή ανακοίνωσης του ονόματός του έκαναν λόγο για αποδιοπομπαίο τράγο στον οποίο το ΑΚΕΛ θα φορτώσει την επικείμενη εκλογική του αποτυχία.
Συμπερασματικά, τα πράγματα μέχρι στιγμής δείχνουν ότι, η επιλογή Μαλά θα αποτελεί απλά συνέχιση της παρούσας διακυβέρνησης, ενώ η επιλογή Λιλλήκα με την αναγκαία υποστήριξη του ΑΚΕΛ, θα είναι μια συγκακελυμένη συνέχιση. Γι αυτό και καταλήγω ότι η νέα εποχή σηματοδοτείται μόνο με την εκλογή του Νίκου Αναστασιάδη στο ύπατο αξίωμα της Δημοκρατίας.

Ο νεοφιλελευθερισμός, πίσω από το σύνθημα*

Ένα αυγουστιάτικο απόγευμα εκεί που κουβεντιάζαμε για την κατάσταση στην οικονομία ένας φίλος μου αντέτεινε, «είσαι νεοφιλελεύθερη!». Απάντησα κοφτά ότι δεν είμαι, ενώ ο ίδιος επέμεινε πως και η ίδια η άρνησή μου να το παραδεχτώ, φανερώνει ότι είμαι στα σίγουρα …
Αν κάποιος ανατρέξει στη σχετική βιβλιογραφία θα βρει ότι ο νεοφιλελευθερισμός ως δόγμα οικονομικής θεωρίας ξεκίνησε από την Σχολή του Σικάγο γύρω στη δεκαετία του ‘80, με θεμελιωτές τους Φον Χάγεκ και Μίλτον Φρίντμαν και πρεσβεύει το μέγιστο δυνατό περιορισμό του κράτους και την παράδοση κάθε πλευράς της κοινωνικής ζωής στην αγορά. Ιδιωτικοποίηση δηλαδή παντού. Ιδιωτική παιδεία, υγεία, ενέργεια, εφορία, φυλακές, αστυνομία και ότι άλλο μπορούμε να φανταστούμε. Οι υποστηρικτές του νεοφιλελευθερισμού ισχυρίζονται ότι αν αφεθούν τα πάντα στην ελεύθερη αγορά θα δημιουργηθεί ανάπτυξη, θα ανοίξουν θέσεις εργασίας κλπ.
Πεποίθησή μου είναι, ότι ο όρος και η πιο πάνω κοσμοθεωρία δε μπορεί να αντιπροσωπεύσει καμιά απολύτως συγκροτημένη πολιτική παράταξη, κόμμα ή οργανωμένη  ομάδα στην Κύπρο. Για να το πω πιο λιανά. Αμφισβητώ έντονα το ότι υπάρχει έστω και ένας αληθινός νεοφιλελεύθερος στην Κύπρο. Υπάρχουν όμως πάρα πολλοί λαϊκιστές…
Ο όρος νεοφιλελεύθερος ταυτίστηκε με κάτι αόριστα κακό. Με ένα τέρας το οποίο θέλει να κάνει κακό σε όλους, στοχεύοντας ειδικά στους φτωχούς, στους εργάτες, στους μεροκαματιάρηδες. Έχει καταλήξει να είναι η εύκολη αντιπολιτευτική κορώνα για όσους -στην καλύτερη περίπτωση- προτείνουν ανεφάρμοστες πολιτικές, ή στη χειρότερη, δεν έχουν να προτείνουν τίποτε. Το υπονοούμενο είναι σαφές. Ο νεοφιλελευθερισμός είναι κάτι το απεχθές, άρα, ο ΔΗΣΥ και ο Πρόεδρος του που δήθεν τον υποστηρίζουν είναι εξίσου κακοί. Το απλό ή καλύτερα το απλοϊκό συσπειρώνει. Ο καθένας μπορεί να αντιτάξει μέσα στον καφενέ με ύφος αυθεντίας, «εν νεοφιλελεύθεροι τούτοι κουμπάρε» και καθάρισε. Καθόλου τυχαία εξάλλου δεν είναι η επίμονη και συνεχής επανάληψη του όρου σε ανακοινώσεις και δηλώσεις στελεχών του ΑΚΕΛ.
Στην πραγματικότητα όμως δεν ακούγεται καμιά αμιγώς νεοφιλελεύθερη φωνή στο δημόσιο διάλογο, αντίθετα, αυτό που επικράτησε διαχρονικά στην Κύπρο είναι ένα κλίμα καχυποψίας έναντι στην ιδιωτική πρωτοβουλία.
Σήμερα τα περιθώρια διαλόγου για την οικονομία διαμορφώνονται από τα εξής. Υπάρχουν δύο σημαντικές παρατάξεις και μια μικρότερη οι οποίες βρίσκονται στην αντιπολίτευση που κατανοούν την ελεύθερη αγορά και τοποθετούν στις αναλύσεις τους την Κύπρο στις δυτικού τύπου οικονομίες (βλ. ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ, ΕΥΡΩΚΟ). Έχουμε την κυβερνητική παράταξη που από την αρχή έδειξε αδυναμία να κατανοήσει την οικονομία στο σύνολό της. Καθόλου άσχετο φυσικά δεν είναι το γεγονός του ότι σχεδόν όλη η ηγεσία και η κοινοβουλευτική τους ομάδα δεν έχουν εργαστεί πουθενά αλλού πέρα από στο ίδιο το κόμμα. Το ΑΚΕΛ στην εκπνοή της θητείας του βρίσκεται παγιδευμένο από τη μια ανάμεσα στις διακηρύξεις του και από την άλλη στην ανάγκη αντιμετώπισης της κρίσης. Μοναδική διέξοδος για να καλύψει τις δικές του αδυναμίες η κατά μέτωπο επίθεση με σημαία τους κακούς νεοφιλελεύθερους. Η ΕΔΕΚ τέλος η οποία αδυνατεί να παρουσιάσει συγκροτημένη άποψη για θέματα οικονομίας ακολουθεί μάλλον τον δρόμο του υποψηφίου της, ο οποίος, στην προσπάθειά του να αλιεύσει ψήφους από παντού δεν έχει άλλη επιλογή από το να προκύψει επίσης αντι-νεοφιλελεύθερος, εφόσον «πουλά». Οι μετρημένες σοβαρές φωνές τεχνοκρατών, οικονομολόγων και ακαδημαϊκών έχουν –δυστυχώς- επίσης τσουβαλιαστεί από τα στελέχη του ΑΚΕΛ ανάμεσα στους κακούς νεοφιλελεύθερους «μανδαρίνους».
Πάντως, γεγονός παραμένει πως η οικονομία της Κύπρου έχει καταστραφεί και πως τα συνθήματα δεν πρόκειται να μας βοηθήσουν στο ελάχιστο. Το να τερματίζεται η όποια συζήτηση για την οικονομία πάνω στο τείχος της κατηγορίας του νεοφιλελευθερισμού δε φανερώνει τίποτα άλλο από τη βαθιά συντηρητική αντίληψη που επικρατεί σε ορισμένους οι οποίοι επιθυμούν να παραμείνουν όλα όπως είναι.
Αν τελικά το ΑΚΕΛ άρχισε ήδη να γλυκοκοιτάζει τον αντιπολιτευτικό του ρόλο και να προετοιμάζει το έδαφος, ας το πράξει παραθέτοντας προτάσεις και αναλαμβάνοντας ευθύνες. Εξάλλου, η ευθύνη να διαπραγματευτούν και να υπογράψουν το μνημόνιο ανήκει αποκλειστικά στους ίδιους. Αν το ενδιαφέρον τους είναι όντως να αποφύγουμε πολιτικές οι οποίες να στρέφονται ενάντια στα λαϊκά στρώματα, θα πρέπει από τώρα να δεσμευτούμε σε πολιτικές αύξησης της παραγωγικότητας της δημόσιας υπηρεσίας και σε εξυγίανση των δημοσίων οικονομικών μέσα σε κλίμα συναίνεσης και με τη συλλογική κατανόηση του ότι το μέλλον των επόμενων γενιών κρίνεται όχι από το φάντασμα του νεοφιλελευθερισμού αλλά από τις σημερινές πολιτικές αποφάσεις. 
Scroll to top